บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 26 : ครอบครัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    15 ก.ย. 61

ตกเย็นอังสนาโทรศัพท์ให้เงาะมารับที่บ้าน ระหว่างที่ผ่านบ้านหลังเก่าซึ่งมีครอบครัวทานต์อาศัยอยู่ ใจคนมองถึงกับล่วงไปอยู่ตาตุ่ม แผ่นหลังที่หายลับเข้าบ้านคือภาพอันคุ้นเคย หล่อนเคยเห็นเพาพะงาเดินเข้าเดินออกบ้านบ่อยๆ ส่วนใหญ่มักจอดรถถามไถ่ พูดคุยยิ้มหัวกันทุกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป...

“เขากำลังทำอะไรเงาะ”

“เก็บของครับคุณนา” เงาะบอกด้วยน้ำเสียงมึนตึง ชายหนุ่มเห็นทุกคนเป็นคนในครอบ ในพาฮักนอกจากอ้อมกอดแล้วก็มีครอบครัวลัดดาวัลย์นี่แหละที่เมตตาเขา ไม่ใช่ว่าเงาะไม่เคารพรักอังสนา หากแต่เพราะอยู่ใกล้ชิดอ้อมกอดมานานจึงเห็นว่าอีกฝ่ายปฏิบัติอย่างไรกับลูกสาวลูกชาย

“เขาจะย้ายออกจริงๆ เหรอ”

“ครับ น้าเพากับน้าทานต์แกซื้อที่แปลงหนึ่งไว้นานแล้ว”

“ฉันเคยได้ยินมาเหมือนกัน เพาเคยเล่าให้ฟัง แล้วกอด...ไม่ไปขอโทษเขาเหรอ ทำไมเขาถึงยังจะย้ายออกอีก” คนที่รู้สึกผิดกว่าเดิมถาม จะอย่างไรก็อยู่กันมาหลายปีจึงรู้สึกผูกพันไม่น้อย 

“ไปแล้วครับ แต่น้าเพาแกบ่ยอม”

“เด็กไปขอโทษขนาดนี้ยังไม่ให้อภัยกัน แย่จริง” อังสนาบ่นทั้งที่ในใจรู้สึกผิด

เงาะได้ยินถึงกับหน้าตึง มือกำพวงมาลัยแน่น รู้ซึ้งเอาตอนนี้เองว่าการที่ครอบครัวทานต์ย้ายออกคงเป็นหนทางที่ดีที่สุด ตอนแรกเงาะไม่เข้าใจสิ่งที่อ้อมกอดพูดกับเพาพะงา หากแต่พอมิ่งมงคลอธิบายให้ฟังหลังจากออกบ้านก็กระจ่าง 

...ให้อยู่ต่ออย่างไรก็ถูกกดข่ม!

อังสนาเดินดูในโรงเรือนที่คัดแยกโคออกมาแล้วใจหาย แม้จะแค่ไม่กี่ตัวแต่ก็ส่งผลกระทบเพราะเงาะบอกว่ารีดน้ำนมได้น้อยลง

“แม่...” อ้อมกอดเรียกผู้เป็นแม่ยามหันมาเห็นอีกฝ่าย

“กอดน่าจะเล่าให้แม่ฟัง ไม่อย่างนั้นแม่จะไม่เอาเรื่องไม่สบายใจมาให้กอด” อังสนาว่าทั้งน้ำตา แม้เอ็นดูลูกสาวมากกว่าอย่างไร อ้อมกอดก็ยังเป็นลูกชายคนโต เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของบ้าน

“ช่างมันเถอะแม่” 

“มีอะไรให้แม่ช่วยไหมลูก”

“ต่อไปนี้แม่คงต้องทำกับข้าวกินเองแล้วล่ะ น้าเพาแกจะย้ายออกพรุ่งนี้” อ้อมกอดมองไปทางทานต์ที่กำลังผสมอาหารโคอยู่อีกฟาก

“แม่จะไปคุยกับเพาเอง...”

“อย่าเลยแม่ น้าเพา น้าทานต์แกตัดสินใจแล้ว”

“งานในฟาร์มล่ะ มีปัญหาแบบนี้เขายังจะไปอยู่ที่อื่นอีกเหรอ มันจะไม่...”

“น้าทานต์กับธรรมไม่ไปไหน ย้ายออกก็จะมาทำงานที่นี่จนกว่ากอดจะไล่ออก” เจ้าของพาฮักรีบพูดแทรกก่อนที่แม่จะพูดเรื่องบุญคุณขึ้นมาอีก เขากับครอบครัวทานต์ทดแทนเรื่องนี้กันไปหมดแล้ว เขาช่วยทานต์ ทานต์ก็ช่วยเขามาตลอด จึงไม่เรียกว่ามีหนี้บุญคุณกันอีกต่อไป

“อ้อ ค่อยยังชั่ว แม่คิดว่าเขาจะไปกันหมดแล้วทิ้งให้กอดอยู่กับแช่มกับเงาะแค่สามคน”

“น้าทานต์ไม่ทิ้งผมหรอก” ชายหนุ่มบอกเสียงหนักแน่น 

“งั้นแม่ขอไปคุยกับทานต์ก่อนนะ แม่จะฝากขอโทษเพาน่ะ ตอนนี้ไม่กล้าไปเจอหน้าเขาหรอก”

 

ทานต์วางมือจากพลั่วสำหรับผสมอาหาร ล้วนธรรมที่ยืนห่างออกไปจับจ้องหญิงวัยกลางคนที่ทำให้แม่ร้องไห้ตาบูดตาบวม ชายหนุ่มโกรธมาก ถ้าไม่ถูกพ่อเตือนสติหลังจากไปรับพี่สาวมาส่งบ้านแล้วคงแล่นไปที่บ้านใหญ่ ไปถามให้รู้กันไปว่าเหตุใดถึงได้คิดบ้าบอเรื่องพี่สาวเขาจะยึดร้าน

“ทานต์ ฉันฝากขอโทษเพาด้วยนะ” อังสนาอายุเท่ากันกับทานต์จึงไม่ได้เรียกคุณเรียกพี่

“ครับ คุณนาอย่ากังวลเรื่องงาน ผมกับลูกจะอยู่ช่วย ไม่หนีหายไปไหน” ทานต์บอกอย่างรู้ทัน

“ฉัน...ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ ฉันผิดเองที่ฟังความข้างเดียว ยายอ้อนกำลังเสียใจ อย่าถือโทษโกรธกันเลยนะ”

“ผมไม่ยุ่งเรื่องครอบครัวคุณนาหรอก ลูกคุณนา...คุณนาต้องสอนเอง”

อังสนาหน้าชา ราวกับเพิ่งถูกอีกฝ่ายลากไปตบกลางคอกโคก็ไม่ปาน 

“ฉันยอมรับว่าเลี้ยงลูกไม่ดี แต่ยายอ้อนขาดพ่อ...”

“นายกอดก็ขาดพ่อเหมือนกัน” ทานต์ดัก รู้ว่าอีกฝ่ายจะอ้างเรื่องอ้อนรักเป็นกำพร้า “คุณนา... ถ้ายังมีสำนึกก็ช่วยทบทวนตัวเองด้วยเถอะ คุณมีลูกสองคนแต่ให้ความรักได้ไม่เท่ากัน จนลูกสาวจะแต่งงานมีครอบครัวแล้ว อย่ามาอ้างเรื่องกำพร้าพ่ออีกเลย”

“...”

“เคยได้ยินคำที่ว่าเด็กเหมือนผ้าขาวไหม คุณแต้มสีอะไรลงไป พับผ้าไว้แบบไหนก็เป็นไปตามนั้นแหละ อย่าโทษโน่นโทษนี่เลยครับ หันมามองตัวเองบ้าง โทษตัวเองบ้างก็จะดีไม่น้อย”

“...”

“เรื่องบุญคุณที่กอดเคยช่วยเหลือครอบครัวผมไว้ ผมจะไม่ลืมไปชั่วชีวิต จะช่วยทำให้พาฮักเติบโตขึ้นอีกหลายๆ เท่า ถ้าคุณนาเลิกคิดเลิกพูดเรื่องครอบครัวผมเกาะกอดกิน”

“...”

ทานต์สบตาอังสนาที่อึ้งไปตั้งแต่ประโยคแรก

“เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหมครับ บุญคุณมีต้องทนแทน แค้นมีต้องชำระ”

อังสนาถึงกับขนลุกซู่ ถึงไม่เคยทำความแค้นใดให้นอกจากเรื่องวันนี้ก็อดขนลุกไม่ได้ ทานต์เดินหนีจากตรงนั้น ทิ้งให้ล้วนธรรมยิ้มแหยๆ มองตาม ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบอกอย่างคนขวัญเสีย นานแล้วที่ไม่ได้เห็นพ่อโกรธ ครั้งล่าสุดก็กับทัพผู้เป็นอานั่นแหละ ล้วนธรรมลอบมองอังสนาอีกครั้งแล้วหันหน้าหนี พร่ำขอโทษขอโพยอีกฝ่ายอยู่ในใจ 

...ที่พ่อโกรธขนาดนั้นเพราะเขาโพล่งเรื่องที่อ้อนรักเคยกดขี่ข่มเหงลัดดาวัลย์ตั้งแต่สมัยเรียน

 

ลัดดาวัลย์เหม่อมองออกไปทางนอกหน้าต่างหลังจากถูกเรื่องราวมากมายถาโถมเข้าใส่ หญิงสาวพบว่าการถูกปิดบังและกันออกจากปัญหาต่างๆ เหมือนเป็นคนนอกไม่เจ็บปวดเท่าการถูกอ้อนรักกล่าวหาว่าเธออยากยึดร้าน ล้วนธรรมที่ไปรับกลับบ้านเล่าปัญหาที่เกิดขึ้นในฟาร์ม น้องชายชี้แจงว่าอังสนา อ้อนรักก็ไม่ทราบเรื่องในฟาร์มเหมือนกัน นั่นเพราะอ้อมกอดไม่อยากให้แม่กับน้องรวมถึงเธอไม่สบายใจ หัวใจหญิงสาวพองโตได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องเหี่ยวแฟบตอนที่ล้วนธรรมเล่าเรื่องอ้อนรักกับอังสนาเรียกแม่ไปพูดคุย จนเป็นเหตุต้องให้ย้ายออกจากพาฮัก

“เก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้วเหรอหนูดา” เพาพะงาเดินเข้ามาในห้องนอนลูกสาว

“เรียบร้อยแล้วจ้ะแม่ ของหนูดาไม่เยอะ” สาวที่ถูกกันออกจากวงนอกยิ้มให้ผู้เป็นแม่ ก่อนหันไปมองกระเป๋าเดินทางใบเดียวของตัวเอง 

“พรุ่งนี้ไปกันแต่เช้าหน่อยนะลูก พ่อกับธรรมทำงานที่คอกเสร็จก็จะย้ายเลย”

“จ้ะแม่” สาวที่ได้เห็นน้ำตาผู้เป็นพยักหน้าโดยไม่อิดออด นานแล้วที่ไม่ได้เห็นแม่ร้องไห้จนตาบวมแบบนี้ 

“หนูดา...”

“แม่อย่าห่วงหนูดาเลย” หญิงสาวแทรกกลางป้องเมื่อรู้ว่าแม่จะพูดเรื่องอะไร “หนูดาโอเค แม่อยู่ที่ไหน หนูดาอยู่ที่นั่น เราเป็นครอบครัวเดียวกันไม่ใช่เหรอจ๊ะ”

ไม่มีสิ่งอื่นใดสำคัญเท่าคนในครอบครัว ลัดดาวัลย์ถูกเลี้ยงมาให้คิดแบบนี้ ไม่ใช่เพราะคำสอนสั่งของพ่อแม่ หากแต่เป็นสิ่งที่พวกท่านทำให้เห็นต่างหากที่ทำให้เธอคิดแบบนี้ 

...ถ้าปกป้องไม่ได้แม้แต่ความรู้สึกของคนในครอบครัว แล้วเธอจะกล้ารักใครได้อีก

“แม่ดีใจที่หนูดาเข้าใจแม่”

“หนูดาเข้าใจแม่ แม่มีเหตุผลเสมอ ย้ายออกก็ดีเหมือนกันจ้ะ เขาจะได้เลิกคิดว่าเราเกาะเขากิน”

“อย่าโกรธอ้อนเลยนะลูก เขาก็เป็นแบบนั้นมาแต่ไหนแต่ไร” คนที่ยังโกรธอ้อนรักอยู่ห้ามลูก เพาพะงาคิดว่าเรื่องนี้ให้หล่อนกับสามีจัดการเองดีกว่า เรื่องลัดดาวัลย์ถูกข่มเหงเพาพะงาทราบมาหลายปีแล้ว โดยกำชับล้วนธรรมไม่ให้บอกทานต์ นั่นเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่เพาพะงายุให้ลูกสาวไปเรียนต่อที่กรุงเทพ ไปให้ห่างจากที่นี่สักพัก

ล้วนธรรมเป็นฝ่ายถูกอ้อนรักรบเร้าให้ทำรายงานแทน ทำนู่นทำนี่ให้ แต่ด้วยเพราะเป็นชายอีกฝ่ายจึงบังคับมากไม่ได้ ยอมได้ล้วนธรรมก็ยอม อันไหนยอมไม่ได้ก็ไม่ใส่ใจ ปล่อยให้อีกฝ่ายกรีดร้องด่าทอจนเหนื่อยไปเอง

“แม่ไม่คิดมากใช่ไหม” 

“ไม่ หนูดาล่ะคิดมากไหม”

ลัดดาวัลย์พยักหน้าลงช้าๆ มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งแล้วถอนหายใจ

“อีกสักพักคงดีขึ้นจ้ะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป”

“ใช่ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป เราเคยผ่านทุกข์ผ่านร้อนมามากกว่านี้ เรื่องที่เจอในวันนี้ไม่ระคายผิวเราหรอกว่าไหม” เพาพะงากระเซ้า ลัดดาวัลย์หลุดหัวเราะ

“ใช่ แค่นี้สิวๆ จ้ะแม่”


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันเด้อค่า

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #517 fsn (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:31

    โหย น้าทานต์ก็เท่อะ ตรงดีคะ

    #517
    0
  2. #504 Bhawaranch (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 09:55

    แค่สิวๆค่ะ

    #504
    0
  3. #503 Aum OpApXp (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 00:34
    ความอดทนคนเรามีจำกัดจริงๆ บุญคุณต้องทดแทน
    #503
    0
  4. #502 0862884027 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 21:06
    โดนด่าแค่นี้ยังน้อยไปคุณนา หวังว่าคงสำนึกนั
    #502
    0
  5. #501 iam_patcha (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 20:07
    น้ำตาไหลพราก
    #501
    0
  6. #500 loveyo123 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 18:47

    สงสารพี่กอดจังจร้า

    #500
    0
  7. #499 Pompom06 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 18:44
    ชอบพ่อน้องดาจังมันต้องอย่างนี้สิเอาให้สำนึกไปเลยแม่เฮียกอด
    #499
    0
  8. #498 moomai06 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 18:36

    ดูเหมือนแม่เฮียยังคิดไม่ได้เลยนะ แค่รู้สึกผิด แต่ยังอ้างโน้นอ้างนี่อยู่

    #498
    0
  9. #497 noodao (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 18:08

    แม่เฮียกอดโดนพ่อหนูดาจัดชุดใหญ่ไปซะขนาดนั้นแล้วไม่รู้สำนึกก็ทำใจะเฮีย

    #497
    0
  10. #496 Chu-Aun (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 15:23
    เมื่อไหร่แม่ของเฮียกอดจะรักลูกในทางที่ถูกซะที
    #496
    0
  11. #495 prisanaphoprasit (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 15:23

    มารออ่านทุกวันค่ะ... ขอบคุณที่โพสนะคะ

    #495
    0
  12. #494 gibbsfreeenergy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 13:25

    ยัยอ้อนมันร้าย

    #494
    0
  13. #493 aprilfuday (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 12:18
    ครอบครัวหนูดาเป็นครอบครัวที่สั่งสอนลูกได้ดีค่ะ เรารู้สึกอบอุ่นด้วยเลย
    #493
    0
  14. #492 KimNanZa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 11:56
    ขอให้อังสนากับอ้อนรักคิดได้เร็วๆ ด้วยเถอะ สงสารเฮียกอด
    #492
    0
  15. #491 nokluck (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 10:41
    ชอบจริงๆ "บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ"
    #491
    0
  16. #490 Pompom06 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 10:39
    อยากได้เป็นเล่มแล้ว..แบบว่ามันค้าง
    #490
    0
  17. #489 pnui19 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 10:23

    เป็นกำลังใจให้กับครอบครัวน้องดานะคะ


    น้องดาต้องดูแลเฮียกอดเยอะๆ นะ

    #489
    0
  18. #488 ทิพย์เกษร วงศ์ดารา (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 10:20
    ขอบคุณค่ะสนุกมาก
    #488
    0