บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 25 : ครอบครัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    13 ก.ย. 61



12

ครอบครัว

อ้อมกอดรีบรุดมาที่บ้านหลังจากน้องสาวโทร. ตาม มีมิ่งมงคล จอมเดช เงาะตามมาด้วย อังสนาที่ฟื้นแล้วกำลังร้องไห้คอพับคออ่อนอยู่ในห้องรับแขก อ้อนรักแสดงสีหน้าโกรธเกลียดอย่างปิดไม่มิดตอนเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น และแน่นอนว่าหญิงสาวเล่าในมุมของตัวเอง

“เฮียต้องจัดการให้ด้วย เขาหยามน้ำหน้าแม่เรา” อ้อนรักโกรธที่เพาพะงาไม่หยุดดูแม่ว่าด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

“ยายอ้อน...” อังสนาที่ทำท่าจะเป็นลมไปอีกรอบปรามลูกสาวทั้งน้ำตา อ้อมกอดเห็นจึงเข้าไปพยุงแม่ให้มาซบอกตน มองปราดเดียวก็รู้ว่าน้องสาวพูดเกินจริง

“มันจริงนี่แม่ เห็นแม่เป็นลมเขายัง...”

“หยุดกร้าวร้าวน้าเพาได้แล้ว!” อ้อมกอดตวาดเสียงดังลั่น

“เอ๊ะเฮีย ขึ้นเสียงกับอ้อนทำไมเนี่ย” อ้อนรักสวนขึ้นทันที

มิ่งมงคลสบตาจอมเดชกับเงาะแล้วแอบระบายลมหายใจแห่งความเหนื่อยหน่ายใจแทนผู้เป็นเพื่อน เงาะคลานเข้าไปจับต้นขาผู้เป็นนายเป็นการเตือนให้พูดคุยกับอ้อนรักดีๆ ด้วยว่าพักหลังสองพี่น้องพูดคุยกันดีได้ไม่ถึงสามคำ

“จะพูดจะจาอะไรก็ให้มันจริงบ้าง อย่าพูดเอาแต่อารมณ์” ชายหนุ่มปรามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ที่อ้อนพูดเป็นความจริง เขา...”

“อ้อน!

อ้อนรักหน้าเสียยามถูกพี่ชายตวาดใส่อีกครั้ง หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น

“ก็น้าเพาเห็นแม่เป็นลมแล้วไม่ช่วย”

“แล้วก่อนหน้านั้นเราพูดอะไร น้าเพาถึงได้เห็นแม่เป็นลมแล้วไม่ช่วย” อ้อมกอดกดเสียงถาม ในใจร้อนเหมือนถูกไฟสุม ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เพาพะงาถึงได้เดินออกไปอย่างไม่ดูดำดูดีแม่เขา

“ก็... อ้อน เอ่อ แม่แค่พูดว่าพี่หนูดาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของร้านแค่นั้นเอง”

อ้อมกอดก้มหน้าสบตาผู้เป็นแม่ซึ่งมองตอบด้วยสีหน้าปวดร้าวอย่างปิดไม่มิด

“แม่คิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ หนูดามาช่วยกอดช่วยอ้อนนะ ไม่มีหนูดาร้านคงแย่”

“ไม่ แม่ไม่ได้คิด แค่...” อังสนาที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้คิดเลยสักนิดส่ายหน้า หล่อนแค่คิดว่าหากลัดดาวัลย์ไม่เข้าไปช่วยดูร้าน เรื่องมันจะง่ายขึ้นเท่านั้นเอง

“แค่ถูกอ้อนพูดยุแยงใช่ไหมแม่”

“เฮีย! อยู่ๆ มาใส่ร้ายน้องได้ไง” อ้อนรักโวยวาย

“หุบปากเถอะอ้อน ยิ่งพูดยิ่งยิ่งไปกันใหญ่”

“เฮียยย”

“พอๆ เถอะ เราหยุดพูดอย่างที่เฮียเขาบอกเถอะยายอ้อน” อังสนาปรามลูกสาวอีกครั้ง เห็นท่าทางกระฟัดกระเฟียดแล้วได้แต่เหนื่อยใจ

“เออ! หยุดก็ได้ ใครๆ ก็ไม่รักอ้อนแล้วนี่ ไปรักพี่หนูดาโน่นเลยไป อ้อนมันหมาหัวเน่า” หญิงสาวเดินกระแทกกระทั้นขึ้นไปบนบ้าน ทิ้งให้ทุกคนต่างมองตาค้าง

“นิสัยแย่” มิ่งมงคลหลุดปาก ก่อนจะรีบตีสีหน้านิ่ง อังสนากับอ้อมกอดไม่ได้ว่าอะไร ลึกๆ กลับรู้สึกอาย

“เงาะไปชงยาหอมมาให้แม่หน่อย” อ้อมกอดหันสั่ง เงาะรีบกุลีกุจอวิ่งไปค้นตู้ยา สักครู่จึงกลับมาพร้อมแก้วใส่ยาหอม อังสนารับมาจิบ

“เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย เอายาดมมาเถอะแม่ถือเอง” คนที่พอพยุงตัวนั่งบอก คว้ายาดมมาสูดอีกสองสามครั้ง

“ตกลงเรื่องมันเป็นมาไงแม่”

อังสนาถอนหายใจก่อนเล่าเรื่องทั้งหมดให้ลูกชายฟัง และแน่นอนว่าคราวนี้ถูกเล่าอย่างเป็นกลาง อังสนารู้สึกผิดไม่น้อยที่เอาแต่เชื่อลูกจนทำให้เพาพะงาขุ่นเคือง ยอมรับว่าก่อนหน้านี้เชื่ออ้อนรักเลยร่วมมือกับลูกทำให้ลัดดาวัลย์ไม่ต้องไปช่วยที่ร้าน แต่หลังจากเพาพะงาบอกจะย้ายออกก็สำนึกได้ว่าครอบครัวเพาพะงาไม่ได้มาเกาะลูกชายกินอย่างที่เคยกล่าวหา

“แม่ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้นะกอด แม่...ไม่ได้คิดอะไรไม่ดีกับหนูดา เพียงแต่...”

“เพียงแต่อะไรแม่”

“คือ... ถ้าหนูดาทำแบบที่อ้อนว่า แม่ว่ามันไม่ควรนะ เขาไม่ใช่เจ้าของร้าน จะมาเจ้ากี้เจ้าการทำนู่นทำนี่เพิ่มมันไม่ดีเลย”

“ทำไมแม่ไม่บอกให้น้องไปดูร้านเองล่ะ จะเรียกน้าเพามาคุยทำไม แม่ต้องรู้สิว่ากอดต้องเป็นคนขอให้หนูดาไปช่วยดูร้านให้ แล้วร้านนั่นหนูดาก็มีส่วนช่วยคิด เมนูทั้งหมดก็สูตรเขา ยายอ้อนคิดอย่างเดียวคืออยากเปิดร้าน” ชายหนุ่มพูดอย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้คิดเข้าข้างลัดดาวัลย์แต่อย่างใด หากแต่มันเป็นอย่างที่เขาพูดทุกคำ

“กอด...” ยิ่งลูกพูด อังสนายิ่งรู้สึกผิด ก่อนหน้านั้นหล่อนคิดเหมือนลูกชาย แต่พอเกิดเรื่องกับลูกสาว อ้อนรักพาลคนโน้นคนนี้ให้ฟังจนหล่อนที่รักลูกเป็นทุนเดิมหลงเชื่อ

“แม่คิดเหรอกอดจะรักใครมากกว่าแม่กับน้อง” อังสนาส่ายหน้าทั้งน้ำตา นานแล้วที่ลูกชายไม่ได้แทนตัวแบบนี้

“แม่...”

“ต่อให้มีใครเข้ามา ความรักที่กอดมีให้แม่กับน้องก็ยังเหมือนเดิม มันไม่มีวันลดน้อยลง ส่วนคนที่กอดรักและอยากให้เขามาอยู่ข้างกาย เขาเข้ามาเติมเต็ม ไม่ได้เข้ามาแย่งชิง”

อังสนาปล่อยโฮ มันจริงอย่างที่ลูกชายพูดทุกคำ เพียงแต่ก่อนหน้าหล่อนเครียดเหลือเกิน เครียดกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกสาวพร่ำบอก

“แม่อย่าหาว่าผมไม่เข้าข้างน้องหรือเข้าข้างหนูดาเลยนะ แต่เราอยู่กับครอบครัวน้าทานต์มาหลายปี แม่ก็รู้ว่าคนบ้านนั้นเขาจริงใจกับเราแค่ไหน นอกจากเงาะที่มันคอยช่วย ผมมีทุกวันนี้ได้เพราะน้าทานต์กับธรรม รวมถึงน้าเพาด้วย น้าเพาคอยช่วยดูแลแม่”

อังสนาน้ำตารื้นกบเบ้า คิดตามลูกชายด้วยใจสั่นสะท้าน นี่หล่อนหน้ามืดตามัวจนเผลอทำอะไรลงไป

“ถ้าแม่ไม่อยากให้หนูดาไปดูร้าน แค่แม่โทรศัพท์บอกผม ทุกอย่างก็จะเป็นไปตามนั้น”

คนเป็นแม่ไม่กล้าสบตาลูกชาย ด้วยรู้ว่าลูกคนนี้ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวมาโดยตลอด

อ้อมกอดทอดถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนพูดต่อ

“แม่รักอ้อนแค่ไหน น้าเพาก็รักหนูดากับธรรมไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ผมไม่รู้ว่าแม่กับน้องได้พูดอะไรเกินกว่าที่เล่ามาไหม”

“ถ้าเกินไปนิดจะเป็นอะไรกัน แค่ไปขอโทษก็พอ เดี๋ยวแม่ไปขอโทษเองก็ได้” ทิฐิเล็กๆ ทำให้อังสนาพูดออกไปแบบนั้น

“แม่ไม่ต้องไปหรอก เดี๋ยวกอดไปเอง”

“แล้วที่เขาว่าให้แม่ออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่เหรอกอด แล้วมิ่งกับหมอเจมาด้วยกันทำไม”

อ้อมกอดมองผู้หญิงที่ตนอยากปกป้อง ชายหนุ่มไม่อยากให้คนที่รักกลัดกลุ้มใจจึงสั่งไม่ให้ใครบอกกล่าวข่าวแก่แม่กับน้องรวมถึงลัดดาวัลย์

“กอด...เกิดอะไรขึ้นที่นี่” อังสนาย้ำถามด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

“อาทิตย์หน้าผมจะขายร้านขายตึกนะแม่ จะแบ่งเงินให้อ้อนครึ่งหนึ่งตามที่ขอ”

“เฮ้ยไอ้กอด!” มิ่งมงคลกับจอมเดชต่างอุทานขึ้นพร้อมกัน อ้อมกอดหันไปยิ้มบางให้เพื่อน

“กูคิดดีแล้วล่ะ ว่าจะพูดกับพวกมึงวันนี้แต่ดันเกิดเรื่องที่บ้านเสียก่อน” คนที่คิดมาหลายวันแล้วบอกเสียงเรียบ เขาไม่สามารถแบกรับปัญหาได้มากกว่านี้อีกแล้ว ตอนนี้คิดอย่างเดียวคือดูแลงานในพาฮักให้ดี

“ไม่ไหวแล้วเหรอมึง”

“กูคิดดูแล้วว่าไม่ไหว โคหลายตัวต้องดูแลไปอีกพัก ที่ฟาร์มต้องแบกรับเรื่องค่าอาหารค่าหยูกยาอีกหลายอย่าง ขายไปเสียกูจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา”

“หมายความว่าไงกอด ในฟาร์มเกิดอะไรขึ้น” อังสนาที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวจับแขนลูก ทั้งที่เรื่องมันเป็นไปตามที่หล่อนกับลูกสาวคาดหวังไว้ แต่พอเกิดขึ้นจริงทำไมหล่อนถึงไม่รู้สึกยินดีสักนิด

“เด็กๆ ในคอกไม่สบายกันน่ะแม่”

อ้อมกอดเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นโดยตั้งใจข้ามเรื่องแช่มเป็นคนทำไปก่อน ด้วยว่าไม่อยากให้แม่ไปอาละวาดอีกฝ่ายจนทำให้มีปัญหาเพิ่มขึ้น ชายหนุ่มยังเชื่อว่าแช่มจะต้องเข้ามาสารภาพด้วยตัวเองในเร็ววันนี้

“เป็นไปได้ยังไง เลี้ยงมาเป็นสิบปีไม่เคยเจอ”

“ยังไม่พบสาเหตุ ตอนนี้เราต้องประคับประคองไปก่อน”

“ประคับประคองเลยเหรอ มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอลูก” คนที่ไม่เคยจับงานในฟาร์มมาเป็นสิบปียกมือทาบอก อ้อมกอดส่งยิ้มบางให้ผู้เป็นแม่ แค่ได้เห็นสีหน้าห่วงใยของแม่เขาก็มีกำลังใจสู้ขึ้นมาแล้ว

“มันอาจจะแย่กว่านี้อีก ถ้าน้าเพาพาครอบครัวไปอยู่ที่อื่น”

 

หลังจากสั่งให้ล้วนธรรมซึ่งกลับจากส่งพี่สาวในตัวอำเภออยู่เฝ้าคอก ทานต์จึงกลับบ้านแล้วมาพบภรรยากำลังนั่งร้องไห้ หลายปีแล้วที่ไม่ได้เห็นเพาพะงาร่ำไห้แบบนี้

“เพาเป็นอะไร” ทานต์รีบเข้าไปกอดปลอบ เพาพะงาร้องไห้โฮกับอกสามี

“พี่ทานต์ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วพี่”

“มีเรื่องอะไร คุณนาพูดอะไรกับเพาอีก” ทานต์ถามเสียงเครียด ยอมรับว่าไม่ค่อยสบายใจตั้งแต่ภรรยาเล่าเรื่องอังสนากล่าวหาว่าพวกเขามาเกาะอ้อมกอดกิน

เพาพะงาเงยหน้ามองสามี เล่าเรื่องที่อังสนาเรียกไปพบให้ฟัง รวมถึงเรื่องเอ็ดอ้อนรักไปยกใหญ่

“พี่ว่าฉันใจจืดใจดำไหมที่ไม่กลับไปดูคุณนา” คนเดินหนีออกมาโดยไม่ช่วยถามเจือสะอื้น

“ไม่ เป็นพี่ก็จะทำแบบนั้น เขาไม่ได้ตัวคนเดียว เขามีลูกดูแลอยู่ เพาอย่าคิดมากเลย”

“เห็นรถนายกอดไปจอดที่บ้านนานแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นอะไรมากไหม”

“ไม่เป็นไรหรอก พี่โทร. ถามเงาะมันแล้ว”

“อืม แล้วเรื่องที่ฉันบอกคุณนาพี่คิดว่ายังไง”

“ไม่ว่ายังไง เพาไม่อยากอยู่ก็ไม่ต้องอยู่”

“พี่ทานต์!” เพาพะงาเบิกตากว้าง

“พี่พูดจริง เราเคยคุยกันไว้แล้วไม่ใช่หรือไง” ทานต์มีสีหน้าเรียบนิ่งทั้งที่ในอกร้อนรุ่มปานโดนไฟสุมก็ไม่ปาน

“ใช่ แต่มันนานจนคิดว่าพี่ลืมไปแล้ว”

“ไม่ลืมหรอก สักวันเราก็ต้องแยกตัวออกไป”

“แต่งานในฟาร์ม...”

“พี่กับธรรมยังไม่ไปไหนหรอก แยกออกไปยังไงก็ยังช่วยกอดเขา เพาไปเก็บของเถอะ เดี๋ยวพี่ไปที่คอก จะให้ธรรมไปรับหนูดากลับบ้าน พรุ่งนี้เราย้ายออกกัน”

เพาพะงารู้สึกใจหายไม่น้อย แต่ให้อยู่ต่ออีกก็รังแต่จะลำบากใจทั้งสองฝ่าย คนที่ซื้อที่ดินเก็บไว้ผืนหนึ่งยิ้มเศร้า เมื่อปีที่แล้วมีคนบอกขายที่สองงานเศษพร้อมกับบ้านหลังเล็กที่ปลูกสร้างโดยใช้เสาแค่เก้าต้น ราคาที่รวมบ้านแค่สองแสนสอง เพาพะงาปรึกษากับสามีแล้วจึงตัดสินใจซื้อไว้ ตั้งใจว่ามีเงินจะรื้อหลังเก่าออกแล้วสร้างใหม่ ไม่คิดเลยว่ายังไม่ทันมีเงินก็จะได้ไปอยู่เสียแล้ว

 

คล้อยหลังทานต์ อ้อมกอดมาที่บ้านพร้อมมิ่งมงคล จอมเดชและเงาะ ใจเจ้าของพาฮักล่วงไปอยู่ตาตุ่มเมื่อเห็นดวงตาบวมช้ำของเพาพะงา

“น้าเพา...” ชายหนุ่มเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าเพาพะงาซึ่งนั่งบนเก้าอี้หวาย

“นายกอดจะทำอะไร!” เพาพะงาโวยวายเมื่ออีกฝ่ายยกมือประนมขึ้นแล้วก้มกราบที่ตักหล่อน

“ผมขอโทษแทนแม่กับน้อง”

“ลุกขึ้น! อย่าทำแบบนี้สิ” เพาพะงาพยายามผลักไหล่หนา

“ไม่ลุกครับ น้าเพาต้องบอกก่อนว่าไม่ถือโทษโกรธแม่กับยายอ้อน” คนที่ยังก้มกราบกับตักไม่ยอมขยับตัว

“น้าไม่โกรธ นายกอดลุกไปนั่งดีๆ เถอะ”

อ้อมกอดยอมทำตามแต่โดยดี โดยไม่สนใจสีหน้าตื่นตะลึงของสามหนุ่มที่มาด้วยกัน มิ่งมงคลสติหลุดจนลืมเก็บภาพประทับใจเอาไว้ล้อเพื่อน ได้แต่งึมงำในลำคอเบาๆ ว่า... ไอ้กอดเล่นใหญ่ฉิบหาย

“น้าเพาไม่โกรธแม่กับยายอ้อนจริงๆ เหรอครับ”

“อืม ตอนนี้ไม่โกรธแล้วล่ะ” เพาพะงาว่าพรางยิ้ม อ้อมกอดเห็นแบบนั้นก็ยังไม่วางใจ

“แล้วเรื่อง...”

“เรื่องย้ายออกน้าจะพูดจริง บอกพี่ทานต์เขาไปแล้วด้วย”

“น้าเพา”

“อย่าห้ามน้าเลย มันควรเป็นแบบนี้ตั้งนานแล้ว อนาคตข้างหน้าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น น้าว่า...การที่ครอบครัวน้าย้ายออกไปอยู่กันเอง มันเป็นผลดีมากกว่า นายกอดคิดเหมือนน้าไหม”

ถ้อยความสื่อความนัยทำให้อ้อมกอดพยักหน้าช้าๆ เข้าใจทุกคำทุกความหมายที่อีกฝ่ายต้องการสื่อ

“เป็นหยังเฮียคือยอมง่ายๆ” เงาะโวยวายขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายว่าง่ายเกินไป ถึงกับลงทุนคุกเข่าไหว้ปานนั้น อย่างน้อยครอบครัวเพาพะงาก็น่าจะอยู่ที่นี่ต่อ

“หุบปากมึงไปเลยเงาะ” คนเป็นนายบอกตาขวาง

“เออๆ เงียบไปเลยมึง” มิ่งมงคลสำทับ

“ผู้ใหญ่ก็เป็นไปกับเขาด้วย” เงาะฟอดแฟดใส่ ตั้งใจจะหาพวกแต่อีกฝ่ายดันไปเข้าทางเจ้านายเสียก่อน

“เงียบเถอะเงาะ”

“หมอก็อีกคน”

“เออ!” สามหนุ่มประสานเสียงกัน เงาะเลยจำต้องเม้มปากทำหน้าบึ้ง

“น้าเพาจะย้ายออกเมื่อไหร่ครับ” อ้อมกอดหันไปถามเพาพะงา เงาะถึงกับเบ้ปากหนักตอนได้ยินเสียงสองของผู้เป็นนาย กับเขานี่ตวาดจริงจัง

“พรุ่งนี้ ข้าวของน้ามีไม่เยอะ”

“ผมใจหาย...” อ้อมกอดจ้องอีกฝ่าย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาผู้หญิงตรงหน้าคอยช่วยดูแลแม่ให้เขามาโดยตลอด ขนาดเสื้อผ้าของเขาที่ห้ามยุ่งอย่างไร เพาพะงาก็ไม่วายเอาไปซักรีดให้เสมอ ชายหนุ่มพูดได้ไม่อายปากเลย เพาพะงาได้ทำหน้าที่แม่ ดูแลเขา ดูแลทุกคนจนทุกวันนี้เขารักและเคารพอีกฝ่ายจากจริงใจ ไม่ใช่รักเพราะฝากหัวใจไว้กับลูกสาวเพาพะงา

“ใจนายกอดไม่ไปไหนหรอก ถ้าหนักแน่นพอ”

“ผมไม่มีวันเปลี่ยนใจแน่นอน” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เงาะฟังบ่เข้าใจ” เงาะเปรยกับมิ่งมงคลเบาๆ อีกฝ่ายปรามด้วยการตบหัวอีกฝ่าย

“เงียบปากมึงซะ!

“ถ้านายกอดคิดแบบนั้น น้าก็ขอให้สมหวัง”

“ขอแค่น้าเพา น้าทานต์เมตตา ผมสมหวังแน่นอนครับ”

เพาพะงายิ้มทั้งน้ำตาให้หนุ่มรุ่นลูกที่มีบุญคุณกับครอบครัว หากไม่ได้อ้อมกอดหล่อนก็คงไม่มีวันนี้ วันที่ลูกเล่าเรียนจนจบ วันที่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เพาพะงากวาดตามองรอบบ้าน หล่อนไม่เคยคิดว่าทรัพย์สมบัติเหล่านี้เป็นของตัว แค่ได้ขออาศัยหลบฝนหลบแดดก็มีความสุขมากแล้ว

“น้ามีอะไรให้นายกอดด้วยนะ”

“อะไรครับ”

เพาพะงาลุกไปเอาของสิ่งหนึ่งซึ่งเตรียมไว้ให้ชายหนุ่ม อ้อมกอดรับซองสีน้ำตาลมาเปิดดู ในนั้นมีสมุดบัญชีธนาคารพร้อมกับใบเบิกเงินซึ่งระบุตัวเลข ลงลายมือชื่อพร้อมกับสำเนาบัตรซึ่งแนบไว้กับใบมอบฉันทะ

“นี่เป็นเงินที่น้ากับพี่ทานต์เก็บกันมา เราสองคนปรึกษากันแล้ว...”

“น้าเพา! ไม่ต้องช่วยผมเรื่องนี้ก็ได้” คนที่อึ้งกับยอดเงินหลักแสนซึ่งทั้งสองเซ็นเบิกให้หมดบัญชีแทรกกลางป้อง

“แต่เราอยากช่วย ยังไงนายกอดเก็บไว้ก่อนเถอะ เผื่อได้ใช้”

อ้อมกอดส่ายหน้า ยื่นคืนอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่รับ ชายหนุ่มจังวางมันไว้บนตักแล้วไหว้ขอบคุณอย่างซาบซึ้งในน้ำใจของอีกฝ่าย มิ่งมงคลและคนอื่นๆ ที่เห็น อดน้ำตาคลอไม่ได้เช่นกัน ดูคนมันต้องดูยามทุกข์นี่แหละ

 

ตอนนี้เฮียกอดถึงกับกราบที่ตัก ถือว่าอยู่เป็น เข้าทางแม่ 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #516 fsn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:30

    ใหญ่กว่านี้ กอดจัดได้คะ ก็ว่าที่แม่ยายนะคะ คุณกอดก็ลองบอกปัญหาให้แม่กับน้องฟังหน่อยซิคะ เผื่อทุกอย่างจะดีขึ้น เลี้ยงน้องผิด เนี้ยเท่าไหร่ก็หมดนะคะ

    #516
    0
  2. #487 0862884027 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 21:46
    สงสารเฮียกอดจัง ยังไงก็สู้ๆๆน้า
    #487
    0
  3. #486 noodao (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 21:09

    ครอบครัวนี้คิดดีและคิดถึงบุญคุณของเฮียเสมอ แต่ไม่น่ามีน้องที่ไม่มีหัวคิดเลย

    #486
    0
  4. #485 KimNanZa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 20:51
    สงสารเฮียกอดจัง มีน้องแบบนี้ ตัดหางปล่อยวัดไปเลยคร้า
    #485
    0
  5. #484 Pornsiri Manee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 20:10
    น้ำตาแตกวนไปคร้าาาา เฮียกอดเล่นใหญ่ขนาดนี้ น้องหนูดาจะขนาดไหน
    #484
    0
  6. #483 moomai06 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 20:02

    ยังไงพ่อแม่สาวก็ไฟเขียวแล้ว

    #483
    0
  7. #481 ดอกแก้วจ้า (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 19:48

    จะรออ่านทีเดียว^^

    #481
    0
  8. #479 nsunny (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 19:23

    เศร้าาาา ร้องไห้ตามน้าเพาเลย

    #479
    0
  9. #478 puifaizaa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 18:34

    น้ำตาไหลเลยยย

    #478
    0
  10. #477 goldensun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 14:53
    แทรกกลางปล้อง
    นายกอดทำซะซึ้งเลย แถมน้าเพาพูดคำเดียว เข้าใจเลย
    ยังดีที่น้าเพาแค่แยกไปอยู่นอกฟาร์ม ไม่ลาออกยกครัว
    #477
    0
  11. #476 nokluck (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 14:50
    ทำเอาน้ำตาซึมน้ำมูกไหลเลย ดูคนก็ดูกันตอนลำบากนี้แหละ นิยายนี้สอนอะไรหลายๆอย่างเลย การใช้ชีวิตไม่ประมาท การวางตน การวางอนาคตชีวิต และความรักของครอบครัว มันดีจย์
    #476
    0
  12. #475 Bhawaranch (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 13:01

    น้ำตาซึมไปเลยค่ะ ปลื้มปริ่มใจไปเลยค่ะ

    #475
    0
  13. #473 bbaitonggggg (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 12:48

    เฮียกอดด ทำไมมันเศร้าขนาดเน้

    #473
    0
  14. #472 uma18 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 12:00
    อ่านได้ครึ่งเดียวเอง สงสารเฮียกอด คอยไปร้องต่อตอนเลิกงาน😭
    #472
    0
  15. #471 Chu-Aun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 11:08
    เฮีย!!!!น้ำตาไหลตามเลย
    #471
    0
  16. #470 Lovemefilmme (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 10:48

    งื้ออ ไรท์ทำน้ำตาไหลอีกแล้ววว


    #470
    0
  17. #469 aprilfuday (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 10:04
    ตอนนี้ทำเราน้ำตาไหลซึ้งมากๆค่ะ น้าเพางามทั้งกายและใจจริงๆค่ะ
    #469
    0
  18. #468 lovejoong (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 09:45
    ทำไมน้ำตาไหลแบบไม่รู้ตัว
    #468
    0
  19. #467 Aum OpApXp (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 09:43
    ซึ้งน้ำใจบ้านนี้จริงๆ
    #467
    0
  20. #466 gibbsfreeenergy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 09:37
    พ่อแม่หนูดาน่ารัก
    #466
    0
  21. #465 Pompom06 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 09:23
    เอาใจว่าที่แม่ยายไปเลยเฮียกอดเข้าถูกทางแล้ว
    #465
    0
  22. #464 pnui19 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 09:09

    โอ๊ย!!! น้ำตาซึม ซึ้งใจกับครอบครัวหนูดาจริงๆ พ่อแม่ดีลูกก็ดี


    แต่ทำไมลูกชายดีลูกสาวแย่น๊า สงสารเฮียกอดจัง


    สู้ๆ ค่ะ แม่หนูดาเป็นกำลังใจแล้ว

    #464
    0