บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 23 : จุดเปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    11 ก.ย. 61

บุญผลาพาฮัก
ลักษณะปรีชา
www.mebmarket.com
บุญผลานำพาให้ ‘ลัดดาวัลย์’ มาพบกับ ‘อ้อมกอด’น้ำใจของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวและครอบครัวได้มาพักพิงที่พาฮักฟาร์มสาวดอกไม้ได้สานสบตาซึ้งๆ ผ่านหน้าต่างห้องนอนทุกค่ำคืนจึงแอบฝากหัวใจแนบกอดอุ่นๆ แต่เพราะบุญคุณที่ชายหนุ่มมีแก่ครอบครัว หญิงสาวจึงได้แต่เก็บความรักเอาไว้ในใจ“หนูดา... อย่าไปไหนอีกนะ อยู่เบิ่งแงงหัวใจอ้ายที่พาฮักเด้อนาง” ~อ้อมกอด วงศ์พฤทธิ์~



ขอบคุณพี่ยกน้องยกที่เข้ามาอ่านกันเด้อค่า 





11

จุดเปลี่ยน

ลัดดาวัลย์ยืนรดน้ำผักอยู่หลังบ้าน เกือบสัปดาห์แล้วที่หญิงสาวถูกสั่งห้ามไม่ให้ไปช่วยงานที่ฟาร์มในช่วงเช้า บีมย้ายมาอยู่ที่บ้านตั้งแต่วันออกจากโรงพยาบาล แช่มแวะมารับลูกแค่ช่วงเย็นแล้วนำกลับมาส่งตอนค่ำ เด็กชายติดเธอมากถึงขนาดขอนอนด้วย ติดสอยห้อยตามไปอยู่ที่ร้านในวันที่โรงเรียนหยุดติดกันสองวันเพราะคุณครูไปประชุม

“ย้าๆๆ” เสียงเล็กๆ ทำให้หญิงสาวละสายตาจากบ้านใหญ่

“ถอนเลยจ้ะ” เห็นหญ้าในแปลงผักหญิงสาวจึงบอกให้เจ้าตัวเล็กถอนเสีย หลายวันมานี้บีมช่วยเธอดูแลแปลงผักหลังบ้านทุกเช้า

“ถอนๆ” ปากเล็กพรึมพำ ดึงหญ้าออกมาวางข้างแปลงเหมือนที่พี่สาวเคยสอน

ลัดดาวัลย์เห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะหันไปมองบ้านหลังใหญ่ ตั้งแต่อ้อนรักกลับมาเธอก็ไม่เคยไปพูดคุยด้วย ได้ยินฝ่ายนั้นไม่ยอมพบใคร กับอังสนาก็ไม่ได้ไปพบเพราะอีกฝ่ายไม่ยอมออกจากบ้านเหมือนกัน

ส่วนอ้อมกอด... ใบหน้างามหม่นลง ยามนึกถึงหน้าต่างห้องที่ปิดสนิททุกคืน หญิงสาวได้ยินเงาะพูดว่าเขาไปนอนที่บ้านกอดตั้งแต่วันที่ทะเลาะกัน

“หนูดาตัดคะน้าให้แม่สักกำสิ แม่จะผัดคะน้าหมูกรอบให้นายกอด” เพาพะงาตะโกนจากในครัว

“จ้ะแม่ บีมรอตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่ไปเอามีดก่อน”

“จั้บ” เด็กน้อยรับพร้อมยิ้มน่ารัก เล่นเอาคนพูดด้วยถึงกับหลง

คะน้ากำใหญ่ถูกนำมาล้างและหั่น ลัดดาวัลย์เป็นคนขอผัดด้วยตัวเอง เพาพะงาไม่ได้ทักท้วง ยอมให้ลูกสาวทำโดยที่ตนเลี่ยงมาตักข้าวให้บีม

“ยายยายทำจ้าวหย่อย” เด็กน้อยชมเปราะ

“อร่อยก็กินเยอะๆ” เพาพะงาที่ถูกเด็กน้อยเรียกยายยายทั้งที่เป็นน้องพ่อบีมไม่กี่ปียิ้มบาง แรกๆ ก็ขัดหู หลังๆ มาเกิดชิน เพราะเจ้าตัวเล็กตามติดลูกสาวแจ อยู่นานวันเลยคิดเสียว่าเป็นหลาน

“เดี๋ยวหนูดาเอากับข้าวไปให้...”

“ไม่ต้อง!” เพาพะงาแทรกเมื่อเห็นลูกจะอาสาเอาข้าวไปให้พ่อเหมือนเคย

“โธ่แม่...”

“เดี๋ยวเงาะมันก็มาเอาเอง ไม่ต้องไปหรอก”

“ทำไมทุกคนทำเหมือนไม่อยากให้หนูดาไปที่คอก” สาวดอกไม้บ่นอุบ จะว่าไปเธอก็ไม่ได้ไปที่นั่นหลายวันแล้วเหมือนกัน

“เอาน่า ไม่เห็นจะมีอะไร เดี๋ยวธรรมมาก็รีบขึ้นรถไปกับน้อง ไม่ต้องอาสาจะทำอย่างอื่น ไปทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี”

“หืม แม่พูดซะยาวเลย หนูดาชักสงสัยแล้วนะเนี่ย”

“แม่พูดถูกแล้วกัน งานที่คอกปล่อยให้พวกผู้ชายเขาจัดการ ไปก็เกะกะเขาเปล่าๆ”

สาวดอกไม้ตักกับข้าวใส่ปิ่นโตแล้วจึงขอตัวไปอาบน้ำ เพาพะงามองตามแผ่นหลังลูกด้วยสีหน้าหนักใจ ไม่รู้จะปิดบังกันได้สักเท่าไหร่ นึกถึงเรื่องยุ่งๆ ในฟาร์มแล้วต้องถอนหายใจ

 

อ้อมกอดเดินตามจอมเดชที่ตรวจดูแม่โคทีละตัวไปเงียบๆ ช่วงนี้ที่ฟาร์มรีดน้ำนมได้น้อยกว่าปกติ แถมเกรดนมยังต่ำกว่าที่เคย หลังจากวันที่ไปรับบีมออกจากโรงพยาบาล ชายหนุ่มให้ทานต์ใส่กุญแจห้องเก็บอาหารแห้ง มีเพียงทานต์กับเขาเท่านั้นที่สามารถไขเข้าไปได้ แช่มเองเห็นว่ามีความเข้มงวดเรื่องอาหารจึงไม่เข้ามายุ่ง ยังคงทำงานงกๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ดวงตาคมกริบมีพรายน้ำจับคอยามมองแม่โคที่ถูกแยกออกมาห้าตัว ซึ่งเป็นโคที่กำลังใกล้คลอดทั้งสิ้น ชายหนุ่มกำหมัดแน่นเมื่อเห็นกล้ามเนื้อบนตัวโคสั่น

“โรคไข้น้ำนมเหรอมึง” ชายหนุ่มถามสัตว์แพทย์ซึ่งคบหาเป็นเพื่อน

“อืม กูว่า...อะไรที่เกิดขึ้นกับเด็กๆ ในคอกเนี่ยมาจากการผสมอาหารไม่ถูกต้อง จากนี้ต้องปรับให้ถูกและควบคุมอย่าให้คลาดสายตา” จอมเดชมองไปยังคอกโคซึ่งมีเงาะ แช่มกับล้วนธรรมกำลังช่วยกันโกยมูลโค “ส่วนที่เป็นแล้วก็ค่อยๆ รักษากันไปตามอาการ เดี๋ยวกูมาดูให้เอง”

“ขอบใจมึงมาก”

“เดี๋ยวเย็นๆ กูมาหามึงอีกที วันนี้ชวนไอ้มิ่งมานอนเป็นเพื่อนมึงด้วย” จอมเดชเคยมาค้างที่บ้านกอดชายหนุ่มหลายครั้ง ตอนนี้อยู่ในช่วงที่ชบาศรีขาใหญ่ของพาฮักกำลังจะคลอดและมีภาวะเสี่ยงชายหนุ่มจึงตั้งใจมาค้างคืน

“มานอนหรือมาชวนกูกินเหล้ากันแน่”

“ทั้งสองอย่างนั่นแหละ กูไม่กล้าเมามากหรอก กลัวแม่ชบาศรีหวานใจจะปวดท้องคลอดตอนกลางคืน”

“ช่วงนี้ตอนกลางคืนธรรมกับเงาะสลับกันมาดูเรื่อยๆ” อ้อมกอดมองไปที่แม่โคขาใหญ่ขวัญใจของชาวพาฮัก

“มึงน่ะไหวไหมวะกอด วิ่งไปวิ่งมาอยู่ไหมช่วงนี้”

“ไม่ กูอยู่ฟาร์มตลอด ร้านมีหนูดาช่วยดูแล้ว”

“แล้ว...อ้อนไม่ไปดูล่ะ”

“ไม่รู้” อ้อมกอดส่ายหน้า แววตาฉายความกลัดกลุ้ม กับที่บ้านเรียกว่าคุยกันแบบดีๆ แทบไม่ได้เลย ไหนจะงานที่ฟาร์มที่ประสบปัญหาใหญ่นับตั้งแต่ทำมา

“แล้วคนทำล่ะ มันสารภาพหรือยัง” จอมเดชมองไปยังคอกโค รู้ว่าใครเป็นคนทำ พร้อมทั้งรู้สาเหตุด้วย เขาไปเล่าให้มิ่งมงคลฟังตั้งแต่วันแรกที่สงสัย รายนั้นรีบสืบรีบสาวจนรู้ตัวคนทำและสาเหตุ

“กูยังไม่ได้ถาม” เจ้าของพาฮักมองตามสายตาเพื่อน

กอปรกับที่มีกระบะสีน้ำเงินแล่นมาจอดใต้ร่มไม้แถวคอกโค สองหนุ่มสบตากันยามเห็นว่าใครมา

“ไอ้กอดกูมาขอข้าวกิน!” มิ่งมงคลลงรถมาพร้อมกับถุงกับข้าวที่เด็กในบ้านจัดแจงห่อให้

“มาขอข้าวกินเป็นหยังต้องเสียงดังล่ะผู้ใหญ่” เป็นเงาะที่ตะโกนถามจากในคอก

“ก็ต้องขอเจ้าของบ้านเขาก่อนสิวะ กูไม่ใช่คนอกตัญญู!” ผู้ใหญ่บ้านดงรักผู้มาด้วยมาดฮาร์ดคอร์สุดๆ ตะโกนตอบ

เงาะกับล้วนธรรมต่างสบตากันพร้อมปรายหางตามองแช่มที่ก้มหน้าก้มตาทำงาน หลังๆ อีกฝ่ายไม่กล้าเข้าไปยุ่งเรื่องอาหาร มักจะมาทำงานอย่างอื่นอย่างแข็งขัน แต่นั่นก็ไม่อาจทำให้ได้รับความไว้วางใจเช่นเคย

 

สามหนุ่มปูเสื่อนั่งล้อมวงกินข้าวใต้ร่มไม้ข้างบ้านกอด มิ่งมงคลมีท่าทางฮึดฮัดตลอดเวลาด้วยว่าไม่พอใจเพื่อน ส่วนจอมเดชได้แต่ยิ้มแหยๆ ให้กำลังใจเจ้าของพาฮัก

“หยุดทำหน้าแบบนี้ทีไอ้มิ่ง”

“ก็มึงไม่ยอมลากคอมันมาซักถามสักที”

“กูรอให้เขามาบอกเอง” อ้อมกอดว่าเสียงเรียบ ตั้งแต่วันที่กลับมาพาฮัก ชายหนุ่มไม่สอบถามแช่มสักคำ รอให้อีกฝ่ายเป็นคนมาสารภาพเอง แต่รอแล้วรอเล่า... อย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่เข้ามาหา ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างปกติ

“ฝันไปเถอะ มีแต่มันจะคิดทำเรื่องชั่วอย่างอื่นน่ะสิ” คนที่หมดความไว้วางใจในตัวแช่มว่า นอกจากโกรธแทนแล้วยังเกลียดอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

“น้าทานต์กับคนอื่นๆ เขาดูให้กูอยู่ มึงก็อย่าโหดนักเลย”

“กูไม่ได้โหด มึงต่างหากล่ะที่ใจดีเกินไป”

“ใจเย็นด้วย” จอมเดชเสริมให้

“กูไม่ได้ใจเย็น กูแค่อยากให้โอกาสเขา” อ้อมกอดแย้ง

“แล้วมันรู้ไหม กูเห็นแต่ทำหน้าตาย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่คอกมึงเนี่ยเสียหายไปเท่าไหร่วะกอด รีดนมได้น้อยไม่ว่า โคมึงป่วยตั้งหลายตัวนะเว้ย”

“กูเห็นด้วยกับไอ้มิ่งนะ เรื่องนี้คือการจงใจทำ เขาวางแผนค่อยๆ ทำอย่างใจเย็นเพื่อให้มึงเสียหาย ถ้ามึงรู้ช้ากว่านี้ โคป่วยโคตายหมดคอกมึงหมดตัวเลยนะกอด”

เจ้าของพาฮักจับจ้องไปยังผืนน้ำที่มีบัวดอกเล็กดอกน้อย น้ำในสระใสจนเห็นดอกบัวที่ยังไม่โผล่พ้นน้ำ เป็นจริงอย่างที่เพื่อนพูดทุกคำ หากรู้ช้ากว่านี้เขาอาจหมดตัว

“ไม่ต้องตายให้หมดคอกตอนนี้ก็แย่พอแล้วล่ะ แล้วเรื่องน้องมึงว่าไงวะกอด คุยกันหรือยัง”

“คุยแล้ว”

“คุยว่าไงวะ” มิ่งมงคลชะโงกหน้าถามอย่างอยากรู้

“คุยไม่รู้เรื่องไง”

“ไอ้กอด!

“จริง คุยไม่รู้เรื่อง ร้องจะให้กูขายร้านทิ้งแล้วแบ่งเงินกันท่าเดียว”

“ห้ะ ยายอ้อนพูดแบบนั้นได้ไงวะ” ผู้ใหญ่บ้านดงรักทำหน้าตกใจ ตึกนั้นใช่มรดกตกทอดที่จะมาร้องแบ่งกันได้เสียที่ไหน นั่นมันน้ำพักน้ำแรงของเพื่อนเขาทั้งนั้น

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” เจ้าของพาฮักยิ้มขื่น

“แล้วแม่มึงล่ะว่าไง”

“อย่าถามเลย กูว่ามึงทายถูก”

มิ่งมงคลสบตาจอมเดชแล้วยกมือกุมขมับ

“นอกจากไม่ห้ามแล้วยังสนับสนุนยายอ้อนใช่ป่ะ”

“อืม แถมยังด่ากูด้วย โคตรปวดหัวเลยตอนนี้”

“รันทดแทนมึงเลยว่ะ”

“แค่ปวดหัว กูไม่ได้รันทด” อ้อมกอดแย้งกลั้วขำ ได้คุยกับเพื่อนๆ ทำให้เขาหายเครียดได้บ้าง

“ดรามาอะมึง แม่มึงควรห้ามยายอ้อนไหมวะ”

“พักเรื่องนี้ก่อน กูอยากรู้เรื่องว่าที่น้องเขยมึงมากกว่ากอด” จอมเดชแทรกขึ้น

“ทำไม”

“เอ๊า มันไม่มาหาน้องมึงเหรอ แบบ...เอาธูปเทียนแพรมาขอขมาอ่ะ”

“อย่าว่าแต่มาที่นี่เลย น้องกูโทร. หามันก็ไม่รับสาย จนยายอ้อนสติแตกไปแล้ว”

ตอนทะเลาะกันอ้อมกอดท้าให้น้องสาวเรียกชาครมาคุย จะลงทุนอะไรก็ให้พูดมา อ้อนรักโทร. หาแฟนหนุ่มทันที แต่อีกฝ่ายกลับตัดสายทิ้ง

“ฉิบหาย... ยายอ้อนก็ยังรักมันเนาะ” มิ่งมงคลทำหน้าเบ้ “ที่ว่าไปเชียงใหม่นี่ก็ไม่ได้ไปใช่ป่ะ”

“ไปจริง แต่ผู้ชายตามไปง้อ ส่วนเงินที่ขอก็จะเอาไปเปิดร้านใหม่กับเพื่อนในเมืองนี่แหละ”

“กูล่ะยอมใจเลย” มิ่งมงคลว่าเสียงเหนื่อยหน่าย

“ยอมใจยายอ้อน” จอมเดชเลิกคิ้วถาม

“เปล่า โน่น...ยอมใจน้องน้อยหน่าแห่งบ้านดงรัก ไอ้เชี่ยกอดทำบุญมาดีจริง ได้เจอผู้หญิงที่ไม่ปล่อยมือมึงในวันที่ตกระกำลำบาก” มิ่งมงคลว่าเสียงหัวเราะ เพยิดหน้าไปทางสาวเสื้อแดงแปร๊ดที่กำลังเดินถือตะกร้าใส่อะไรสักมาทางนี้

อ้อมกอดหลุดหัวเราะพรืดยามเห็นสาวผลไม้คนโก้ที่เทียวเข้าออกพาฮักเป็นว่าเล่น ยังดีที่น้อยหน่าคาดกับลัดดาวัลย์ตลอด เพราะฝ่ายนั้นต้องออกไปดูร้านแต่เช้า ไม่งั้นเขาคงลำบากใจกว่านี้

“ดีที่ไม่ได้เผชิญหน้ากับหนูดานะกอด”

“ทำไมวะมิ่ง” จอมเดชเป็นคนถาม

“รถไฟจะชนกันน่ะ”

สามหนุ่มสบตากันแล้วหลุดขำ ในเรื่องร้ายๆ เครียดๆ ก็มีเรื่องสาวน้อยหน่านี่แหละที่ทำให้อารมณ์ดีอยู่บ้าง แต่สำหรับอ้อมกอดเรื่องที่ทำให้อารมณ์ดีที่สุดคงเป็นเรื่องที่ลัดดาวัลย์ไม่ต้องทุกข์ใจไปกับเขา เธอดูแลร้านให้เป็นอย่างดีแถมยังคิดเมนูใหม่เรื่อยๆ

ชายหนุ่มเผยยิ้มอบอุ่น ...นอกจากแม่กับน้องก็มีหญิงสาวนี่แหละที่เขาอยากให้มีความสุข ไม่อยากให้ทุกข์มากล้ำกลาย

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #514 fsn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:30

    ดีที่กัลยามิตรกับบริวารที่ดีมีมากกว่านะคะ

    #514
    0
  2. #480 moomai06 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 19:43

    เหนื่อใจแทนเฮียกอดจริง ๆ

    #480
    0
  3. #451 noodao (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 21:24

    ปัญหามาหลายทางเลย ไหวไหมเฮียกอด

    #451
    0
  4. #444 nsunny (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 15:57

    เฮียเอ้ยย มรสุมเยอะจริงๆ ขอบคุณสำหรับหนังสือค่ะ

    #444
    0
  5. #443 KimNanZa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 10:44
    น้อยหน่าแลดูมีประโยชน์นะช่วงนี้ ทำให้เฮียและเพื่อนๆ คลายเครียดลงได้ 555
    #443
    0
  6. #442 uma18 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 07:49
    ขอบคุณค่ะ เปิดมาเห็นชื่อตัวเองดีใจมาก
    อ่านแล้วสงสารเฮียก็สงสาร ขำพี่มิ่งก็ขำ สาวบักเขียบ!!
    #442
    0
  7. #441 goldensun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 23:32
    น้ำคลอตา
    น้อยหน่าคลาด ไม่เจอกับลัดดาวัลย์
    เฮ้อ อึดอัดใจแทนเฮียกอดจริงๆ แม่บอกนักลูกทั้งคู่ แต่กลับมาบีบให้ขายซะงั้น แถมยังระแวงหนูดาอีก อ้อนเสียเพราะแม่แท้
    #441
    0
  8. #440 Chu-Aun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 22:11
    เฮียดูแลตัวเองบ้างนะเป็นห่วง😘
    #440
    0
  9. #439 Lovemefilmme (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 21:59
    เฮียเป็นคนดีไป๊นี่โกรธแทนเฮียอ่าา
    #439
    0
  10. #438 ManGvi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 21:42
    สงสารนัองวัว
    #438
    0
  11. #437 ปันปัน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 21:13

    นู๋ดา&เฮียกอด..สู้ๆจร้า..

    #437
    0
  12. #436 gibbsfreeenergy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 21:12

    สงสารเฮียอ่ะ แม่เฮียเมื่อไหร่จะดุน้องบ้างงง อ้อนเมื่อไหร่จะคิดได้ โมโหแทนเฮีย หนักหน่วงมาก

    #436
    0
  13. #434 0862884027 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 20:47
    เมื่ออ้ายกอดจะมีความสุข สงสารอ้ายก้อด
    #434
    0