บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 22 : มรสมชีวิต 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    9 ก.ย. 61


อ้อมกอดพาคนไปตรวจดูโรงเก็บอาหารแห้งพบว่ามันเหลือในสัดส่วนที่ไม่สมดุลกัน เหมือนคนผสมอาหารให้แม่โคตั้งใจทำให้บางอย่างเยอะ บางอย่างน้อยจนทำให้แม่โคได้รับสารอาหารบางอย่างมากเกินไป บางอย่างน้อยเกินไปจึงอาจเป็นสาเหตุให้ได้น้ำนมน้อย

“ต่อไปนี้ให้น้าทานต์คุมเองทั้งหมด เงาะมึงต้องเดินมาตรวจดูบ่อยๆ” เจ้าของพาฮักสั่งหน้าเครียด หลังจากโทรศัพท์ปรึกษาจอมเดชแล้ว ฝ่ายนั้นแนะให้มาตรวจที่โรงเก็บอาหารแห้งก่อน หลังจากนี้ต้องเคร่งครัดเรื่องการให้อาหารโคทุกตัว

“นายคิดว่า...”

“กูยังไม่คิดอะไรทั้งนั้น”

เงาะสบตากับทานต์แล้วได้แต่ถอนหายใจ ทั้งสองช่วยกันสังเกตพฤติกรรมแช่มมาได้สองสัปดาห์พบว่ามีเรื่องแปลกๆ นอกจากแช่มจะชอบพาลูกขับรถออกจากพาฮักดึกๆ ดื่นๆ แล้วก็ยังพูดคุยกับคนอื่นน้อยลงอีกด้วย 

“จับตาดูลุงแช่มแกด้วย เงาะมึงไปสืบมาว่าแกติดต่อใครบ้างช่วงนี้”

“เฮียสงสัยว่าแก...”

“กูยังไม่สงสัยหรือคิดอะไรไปเองทั้งนั้น บอกให้ทำอะไรมึงก็ทำ!

“จ้ะ เดี๋ยวเงาะไปสืบให้เอง”

เจ้าของพาฮักเดินเลี่ยงไปยังคอกโคซึ่งมีแม่โคบ้างยืนบ้างนอน มือหนาที่กำแน่นตั้งแต่อยู่โรงเก็บอาหารแห้งคลายออก ชายหนุ่มก้มมองพบว่ามันสั่นจนต้องเอื้อมไปกุมราวกั้นเอาไว้ ดวงตาคมกวาดมองรอบบริเวณ ที่แห่งนี้... เกิดขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรง แช่มเองก็มีส่วนช่วย ได้เห็นทุกบททุกตอน ไม่ว่าร้อนหรือหนาวก็ได้สัมผัสมาด้วยกันทั้งสิ้น

ชายหนุ่มเคารพรักแช่มเหมือนญาติคนหนึ่ง ไม่เคยเอารัดเอาเปรียบ ไม่เคยข่มเหงอีกฝ่าย แช่มเองก็อยู่อย่างเป็นสุขกระทั่งเกิดเรื่องจนมีลูกมีเต้ากับลูกสาวฟาร์มจินดา

หัวคิ้วหนาขมวดเป็นปม คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าอะไรคือสาเหตุทำให้แช่มจงใจผสมอาหารผิดๆ 

“ต้องไม่ใช่ลุงแน่ๆ” ชายหนุ่มพึมพำเสียงแหบพร่า ภาวนาให้แช่มแค่หลงลืม 

อย่าได้ตั้งใจ... ทำลายพาฮักเลย


หมออนุญาตให้บีมออกจากโรงพยาบาลในช่วงบ่ายหลังจากที่เด็กชายไข้ลดตั้งแต่เย็นวาน อ้อมกอดเป็นคนขับรถไปรับด้วยตัวเอง ชายหนุ่มอุ้มบีมไปรอที่รถในขณะที่แช่มไปรอรับยาให้ลูกชาย เด็กน้อยไม่มีท่าเชื่องซึมกลับยิ้มหัวถามหาพี่หนูดาไม่ขาดปาก

“ปี้จอด... ปี้หยูดาหนาย” เด็กน้อยที่พูดไม่ชัดถาม อ้อมกอดสบเข้ากับดวงตาใสซื่อแล้วยิ้ม ลัดดาวัลย์กลับมาอยู่พาฮักได้ไม่กี่วันก็ได้ใจเด็กน้อยคนนี้ไปแล้ว ทั้งแม่เขาและเพาพะงาต่างเคยอุ้มชูกลับไม่เคยถามหาแบบนี้

“พี่หนูดาไปเฝ้าร้าน เดี๋ยวเราค่อยแวะไปรับ”

“ปายๆๆ หาปี้หยูดา”

“รักพี่หนูดาเหรอเราน่ะ” ชายหนุ่มกระเซ้า

“ร้ากกก ปี้จอดก้อร้าก” เด็กชายออดอ้อนหวังจะบอกว่าตนรักพี่หนูดากับพี่กอด หากแต่คนฟังกลับตีความไปอีกแบบ

“อืม อ้ายก็รักพี่หนูดา” นึกถึงสาวที่ไม่ได้เจอหน้าทั้งวันแล้วดวงตาคมอ่อนแสงลง ใจที่แห้งเหมือนได้น้ำชโลมชุ่มให้ชื้นขึ้น

“ร้ากกก จิ๊ดตึ๋ง...” บีมฉีกยิ้มน่ารักให้ชายหนุ่ม อ้อมกอดยิ้มตอบ หางตาเห็นแช่มกำลังเดินมาพอดีจึงกดเปิดรถเพื่อสตาร์ทเครื่อง

“ขอบคุณหลายๆ เด้อครับนาย” แช่มยกมือไหว้ขอบคุณอีกฝ่ายเมื่อเข้ามานั่งในรถพร้อมรับลูกนั่งกับตักแล้ว

“บ่เป็นหยัง ลุงก็คนในครอบครัว” ชายหนุ่มบอก ไม่ลืมสังเกตสีหน้าซีดลงของอีกฝ่าย หัวใจชายหนุ่มถึงกับสั่นคลอน

“นายกอดเป็นคนดี” แช่มว่าเสียงสั่นเครือ เบือนหน้ามองออกไปนอกรถ

“แล้วลุงบ่แม่นคนดีติ”

“บ่ ลุงบ่แม่นคนดีดอกนาย ลูกคนเดียวลุงยังดูแลบ่ได้”

“กลับไปก็ช่วยกันดูแล” 

อ้อมกอดถอยรถออกจากซอง บ่ายหน้าไปถนนใหญ่เพื่อไปรับลัดดาวัลย์กลับบ้าน 

แช่มลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของผู้เป็นนาย ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในจิตใจชายวัยหกสิบ อยู่มาครึ่งชีวิตไม่เคยมีครั้งไหนเสียใจเท่าครั้งนี้เลย ดวงตาที่มีรอยเหี่ยวย่นตามวัยหลับลงเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บแปลบในใจยามนึกถึงความโง่งมของตน

 

ลัดดาวัลย์ยิ้มเมื่อเห็นว่าใครนั่งรถมากับอ้อมกอด หญิงสาวขึ้นนั่งตอนหน้าคู่คนขับเมื่อแช่มขอลงไปนั่งด้านหลังแคป บีมโผเข้าหาพี่หนูดา ปากน้อยเจื้อยแจ้วจำนรรจาว่าคิดถึงพี่หนูดาไม่เลิก

“จิ๊ดตึ๋งพี่หยูดา”

“พี่ก็คิดถึงบีม หายป่วยแล้วนะ คราวนี้ห้ามกินไอติมเยอะอีกนะ”

“ม่ายจินแย้ว จิ๊ดตึ๋งๆ” เด็กชายซุกหน้ากับอกหญิงสาว ลัดดาวัลย์ยิ้มเขินเมื่อเห็นคนขับมองตำแหน่งที่ใบหน้าเล็กๆ ซุกอยู่

“อ้อนเบอร์สิบเป็นแบบนี้เอง พูดว่าคิดถึงหนูดาตั้งแต่อยู่โรงพยาบาลแล้วล่ะ” อ้อมกอดบอก ในใจนึกอิจฉาเด็กสามขวบอยู่บ้าง

“จิ๊ดตึ๋งจิงๆ ร้ากด้วย” 

“พี่ก็รักบีม”

ลัดดาวัลย์ลูบศีรษะน้อยด้วยความเอ็นดู เข้าใจดีว่าเด็กชายคงโตมาแบบขาดความอบอุ่น พอมาเจอเธอเข้าหน่อยก็คิดรักเป็นแม่ นั่นอาจเป็นเพราะเธอรุ่นราวคราวเดียวกับบีก็เป็นได้

“บีมร้ากปี้หยูดา ปี้จอดจ้อร้าก”

สาวดอกไม้เม้มปาก เหล่ตามองไปทางคนขับที่หันมายิ้มให้พอดี หญิงสาวรีบวกสายตากลับมาที่ใบหน้าน่ารักทันที

“อืม พี่ก็รักบีม เฮียกอดก็รักบีมเหมือนกัน” 

คนขับหัวเราะในลำคอดังแผ่ว นั่นทำให้สาวดอกไม้ที่อุตส่าห์แก้ไขคำพูดกำกวมของเด็กน้อยอายหนักขึ้นไปอีก

กระไอรักบางๆ ที่อบอวลในรถทำให้แช่มที่มองอยู่ไม่วางตาตัวสั่นเทา รอยยิ้มสดใสกับแววตาของลูกทำให้เอาหัวใจคนเป็นพ่อร้าวราน ด้วยว่าไม่อาจมอบความอบอุ่นพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัวให้ลูกน้อยได้ พยายามเท่าไหร่ ลงทุนลงแรงไปมากแค่ไหนก็เหมือนคว้าได้แค่อากาศ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #446 noodao (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 21:15

    ลุงแช่มทำไมต้องหักหลังเฮียล่ะ ใครบังคับให้ทำล่ะ

    #446
    0
  2. #435 pnui19 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 21:03
    สงสารใครดี แงๆๆๆๆ
    #435
    0
  3. #433 moomai06 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 18:29

    ลุงแช่มน่าจะคิดได้นะ

    #433
    0
  4. #432 fsn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 17:42

    เห็นแก่ตัวละนะ นายแช่ม ทำตัวเป็นงูเห่า กัดชาวนาเชียว

    #432
    0
  5. #431 แบมโมะ' คิริโด้วววว (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 13:31
    ลุงแช่มอย่าทำเลย
    #431
    0
  6. #430 prisanaphoprasit (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 12:52

    ดีใจเฮียกอด กับหนูดามาแล้ว คิดว่าจะหยุดอัพแล้วซะอีก https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-05.png

    #430
    0
  7. #429 Nook01 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 21:19

    มาม่าชามใหญ่อิ่มแล้วค่า อยากฟินแย้วปี้จอดดดดด

    #429
    0
  8. #428 PumpuiSS (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 20:05

    เศร้ามากอ่าาา เมื่อไหร่มาม่าจะผ่านปายยย

    #428
    0
  9. #427 gibbsfreeenergy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 19:42

    จะได้ฟินๆ เมื่อไหร่คู่นี้

    #427
    0
  10. #426 KimNanZa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 19:11
    ลุงแช่มกลับตัวกลับใจตอนนี้ยังไม่สาย เฮียให้อภัยได้นะ
    #426
    0
  11. #425 Pompom06 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 18:25
    กลับตัวยังทันนะลุงแช่ม
    #425
    0
  12. #424 uma18 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 18:16
    ถึงไม่ถูกหวย ก็ยังมีพี่กอดมาทำให้หายคิดถึง สู้ๆนะเฮีย
    #424
    0