บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 20 : มรสุมชีวิต 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    5 ก.ย. 61

บุญผลาพาฮัก
ลักษณะปรีชา
www.mebmarket.com
บุญผลานำพาให้ ‘ลัดดาวัลย์’ มาพบกับ ‘อ้อมกอด’น้ำใจของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวและครอบครัวได้มาพักพิงที่พาฮักฟาร์มสาวดอกไม้ได้สานสบตาซึ้งๆ ผ่านหน้าต่างห้องนอนทุกค่ำคืนจึงแอบฝากหัวใจแนบกอดอุ่นๆ แต่เพราะบุญคุณที่ชายหนุ่มมีแก่ครอบครัว หญิงสาวจึงได้แต่เก็บความรักเอาไว้ในใจ“หนูดา... อย่าไปไหนอีกนะ อยู่เบิ่งแงงหัวใจอ้ายที่พาฮักเด้อนาง” ~อ้อมกอด วงศ์พฤทธิ์~



อ้อมกอดมารับหญิงสาวตอนหกโมงเย็น ลัดดาวัลย์ทำบัญชีร้านเสร็จพอดี พรกับโต้ลากลับ ท่าทางหลบหน้าหลบตาของทั้งสองไม่ได้เล็ดลอดสายตาหนุ่มเจ้าของร้าน สาวดอกไม้เห็นท่าทางนั้นเหมือนกันจึงยิ้มแหยๆ

“มีอะไรหรือเปล่าหนูดา” ชายหนุ่มถามขณะพลิกป้ายหน้าร้านให้โชว์คำว่า Close

“เรื่องอ้อนน่ะค่ะ”

“หือ ยายอ้อนโทร. มาวีนเด็กในร้านหรือไง” อ้อมกอดปิดไฟสปอตไลท์ดวงเล็กตรงกลางร้านให้เหลือแค่ไฟสีนวลตาเหนือเคาน์เตอร์ สีหน้าลำบากใจทำให้ชายหนุ่มเลิกคิ้ว 

“อ้อนเพิ่งมาทะเลาะกับเจ๊นางเมื่อวานค่ะ”

อ้อมกอดขมวดคิ้วเข้าหากัน เจ๊นางคือเจ้าของร้านเช่าชุดวิวาห์ที่อ้อนรักไปติดต่อลองชุดและจ่ายมัดจำไว้

“ไม่ได้โทร. มาค่ะเฮีย แต่มาตัวเป็นๆ เลย” เห็นสีหน้างงๆ ของชายหนุ่ม สาวดอกไม้จึงรีบขยายความ

“หมายถึงว่ามาทะเลาะกันที่ตลาดเนี่ยนะ”

“ค่ะ”

คนที่เพิ่งโอนเงินให้น้องสาวไปสดๆ ร้อนๆ เพราะทนเห็นน้ำตาผู้เป็นแม่ไม่ได้พยักหน้าช้าๆ 

“เข้าใจแล้ว”

ลัดดาวัลย์ยิ้มแหย นี่แหละอ้อมกอดที่เธอรู้จัก เขาใจอะไรง่ายๆ ไม่ต้องพูดเยอะ...

“เรากลับพาฮักกันเลยไหมคะ”

“ยัง ไปธุระกับเฮียก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเฮียโทร. บอกน้าทานต์ให้”

“ไปไหนคะ”

“เดี๋ยวก็รู้”

 

ชั่วโมงต่อมาลัดดาวัลย์ก็ได้รู้ว่าชายหนุ่มมีธุระที่ไหน ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มคุยโทรศัพท์กับล้วนธรรมเป็นนานสองสองนานโดยที่หญิงสาวไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไรกัน กระบะสีส้มเลี้ยวเข้าหมู่บ้านจัดสรรชื่อดัง ไม่นานก็จอดหน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งกำลังเปิดไฟสว่างจ้า แถมยังมีกลุ่มคนนั่งสังสรรค์กันหน้าบ้านด้วย

“เฮีย!” อ้อนรักอุทานตอนเห็นพี่ชายเปิดประตูลงจากรถ ตอนแรกตั้งใจจะวิ่งหลบแต่คงไม่ทันแล้ว 

ลัดดาวัลย์เปิดประตูอีกฝั่งลงตามหลังจากนั่งอึ้งตั้งแต่เห็นอ้อนรักกับเพื่อนๆ ลุกขึ้นเต้นโยกย้ายส่ายสะโพกอยู่สนามหญ้าหน้าบ้าน ที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือชาครก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

“นี่มันอะไรอ้อน ไหนบอกอยู่เชียงใหม่ ไหนบอกเฮียว่ากำลังลำบากไม่มีเงินใช้” พี่ชายที่เลี้ยงน้องมาแต่อ้อนแต่ออกถามด้วยน้ำเสียงผิดหวัง ตอนอ้อนรักลืมตาดูโลกชายหนุ่มก็จำความได้แล้ว การเป็นลูกชายคนเดียวทำให้ชายหนุ่มเหงา พอมีน้องก็ดันอายุห่างกันแถมยังเป็นผู้หญิง จึงเลี้ยงดูกันเหมือนลูก น้องต้องการอะไรเขาหาให้ทุกอย่าง

“เฮีย เอ่อคือ...” อ้อนรักอึกอัก หันไปทางแฟนหนุ่มพบว่าชาครกำลังก้มหน้าไม่ยอมสู้ตาใครทั้งนั้น ...ให้มันได้ยังงี้สิ!

“กลับไปคุยกันที่บ้าน!” 

น้ำเสียงดุของพี่ชายทำให้อ้อนรักรีบเข้าบ้านไปเอากระเป๋าสะพายแล้วตามขึ้นรถแต่โดยดี ลัดดาวัลย์เลี่ยงไปนั่งเบาะหลัง ปล่อยให้พี่น้องนั่งตอนหน้าคู่กัน ตอนขึ้นรถชาครไม่เงยหน้ามองดูแฟนสาวสักนิด เห็นแล้วหญิงสาวถึงกับหนักใจ นั่นหรือคนที่อ้อนรักอยากฝากชีวิตไว้

“ทำไมเฮียรู้ว่าอ้อนอยู่ที่นี่” รถออกตัวมาสักพักอ้อนรักจึงถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ หญิงสาวเหลือบตามองคนด้านหลังด้วย พบว่าลัดดาวัลย์กำลังมองเธออยู่ 

“แล้วพี่หนูดามาเมื่อไหร่” 

ลัดดาวัลย์เหลือบไปทางคนขับ เห็นว่าเขาไม่ตอบคำถามน้องสาวจึงพูดกับอ้อนรัก

“มาได้หลายวันแล้ว”

“อ้อ”

ลัดดาวัลย์นิ่วหน้า ไม่เข้าใจว่าเหตุใดทำไมอ้อนรักถึงอ้อคำเดียวสั้นๆ ด้วยสีหน้าเป็นปรปักนิดๆ หญิงสาวเหลือบไปทางคนขับที่เอาแต่มองถนน

“ป้านาบอกว่าอ้อนอยู่เชียงใหม่”

“ก็ไปมาแล้ว กลับมาแล้ว” อ้อนรักตอบอย่างขอไปที อ้อมกอดได้ยินจึงตวัดตามองน้องสาวแวบหนึ่ง แค่นั้นก็เพียงพอทำให้คางเชิดค่อยๆ หดลง

“พี่หนูดารู้ได้ยังไงว่าอ้อนอยู่ที่นั่น” เมื่อถามผู้เป็นพี่ไม่ได้ความจึงหันมาถามลัดดาวัลย์

“พี่ไม่รู้ พี่มาดูร้านให้อ้อน”

“คนที่ตลาดมันคงพูดกัน ไม่ก็เด็กสองคนนั้น”

“พรกับโต้งไม่ได้พูด”

“งั้นก็เพื่อนพี่หนูดาใช่มะ”

“คนที่ตลาดพูด” ลัดดาวัลย์แย้ง ปองรักเองก็เป็นคนในตลาด เธอไม่ต้องการให้อ้อนรักไปยุ่งกับเพื่อน

“สาระแหน” อ้อนรักกอดอกทำหน้าบึ้ง 

ลัดดาวัลย์มองเสี้ยวหน้าเครียดของคนขับ เจอแบบนี้หนักใจแทนเขาจริงๆ แต่ก่อนอ้อนรักแม้จะเอาแต่ใจไปบ้างตามประสาลูกคนเล็กที่มีพี่ชายอายุห่างกันโอ๋ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำตัวไร้มารยาท ไร้สำนึกเหมือนในตอนนี้สักนิด

 

กลับถึงพาฮักอ้อมกอดส่งลัดดาวัลย์ลงหน้าบ้านก่อน หญิงสาวมองตามกระบะสีส้มด้วยสายตาหนักใจ ตลอดทางชายหนุ่มไม่ได้ดุกล่าวหรือพูดจากับน้องสาวสักคำ

“อ้าว เฮียไปแล้วเหรอพี่ดา” ล้วนธรรมที่นั่งรอพี่สาวในบ้านเดินออกมา

“ไปแล้ว” หญิงสาวยังมองไปยังบ้านหลังใหญ่ เห็นอ้อนรักเปิดประตูวิ่งเข้าบ้าน 

“เฮ้ย นั่นอ้อนนี่” ล้วนธรรมชี้ไปยังบ้านใหญ่ 

“ใครเหรอธรรม” เพาะพะงาที่ยังไม่ขึ้นนอนเดินออกมาถามเมื่อได้ยินเสียงลูกชาย มีทานต์เดินตามมาติดๆ

“อ้อนน่ะแม่”

“ไหนว่าอยู่เชียงใหม่” เพาพะงาหันไปทางลูกสาว

“ไม่รู้จ้ะแม่” สาวดอกไม้บอกเสียงอ่อย เธอไม่รู้จริงๆ

“แล้วไปไงมาไงถึงมาด้วยกันได้”

“เข้าไปคุยในบ้านเถอะ” 

ทานต์เรียกทุกคนเข้าบ้าน เมื่อเริ่มได้ยินเสียงจากบ้านใหญ่ แม้จะห่วงแค่ไหนก็ไม่อาจเข้าไปแทรกเรื่องในครอบครัวอ้อมกอดได้ ทุกคนเลยเข้าบ้าน ล้วนธรรมเป็นคนปิดประตูแต่ยังไม่ปิดหน้าต่างข้างบ้านซึ่งมองผ่านรั้วไปเห็นหน้าบ้านหลังใหญ่

ลัดดาวัลย์เล่าเรื่องอ้อนรักไปทะเลาะกับเจ๊นางที่ตลาด รวมถึงเรื่องอ้อมกอดพาไปรับน้องสาวมาให้ทุกคนฟัง

“บ้านหลังนั้นของนายชาครนั่นแหละ” ล้วนธรรมบอกเมื่อฟังจบ ก่อนหน้านี้ไม่ได้เอะใจเลยเมื่ออ้อมกอดถามทางไปบ้านหลังนั้น

“ทำไมธรรมรู้” หญิงสาวถาม

“อ้อนเคยเล่าให้ฟังน่ะพี่ดา แม่ผู้ชายดาวน์ให้ตั้งแต่เรียนจบ ให้ผ่อนต่อเอง”

“แม่ไม่เข้าใจ หนูดาบอกพวกนั้นจับกลุ่มสังสรรค์กันงั้นเรอะ”

“คงเป็นเพื่อนจ้ะแม่” ลัดดาวัลย์อุบอิบ แม้ภาพที่เห็นมันเกินสังสรรค์ไปมาก การที่อ้อนรักลุกขึ้นมาเต้นทำให้เธอถึงกับงง สรุปแล้วเรื่องมันเป็นมายังไง ทำไมคนที่นี่ห่วงใยหญิงสาว ในขณะที่คนถูกห่วงกลับใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

“ทำไม่ถูก! แทนที่จะกลับบ้านมาหาแม่ ไม่รู้หรือยังไงว่าคนทางนี้เขาเครียดจะตาย จะคืนดีกับแฟนยังไงก็ควรบอกกล่าวกันบ้าง”

“เอาน่าๆ ยังไงเขาก็เจ้านาย ให้เขาจัดการเองเถอะ” ทานต์ปราม

“จริงอย่างที่พ่อพูด เราไม่ควรไปยุ่ง” ล้วนธรรมสำทับ

เพาพะงาสบตากับลูกสาวแล้วจึงเงียบ ทั้งหมดมองไปทางหน้าต่าง ตอนนี้มีเสียงอ้อนรักกรีดร้องด่าทอพี่ชาย เสียงร้องไห้ห้ามปรามลูกของอังสนาก็ดังมาถึงนี่

“แยกย้ายกันขึ้นห้องเถอะ ธรรมดูกลอนประตูหน้าต่างด้วย” ทานต์ลุกขึ้นก่อนใคร ตามด้วยเพาพะงาซึ่งจากไปด้วยสีหน้าไม่ดีนัก

ล้วนธรรมนั่งจ้องตากับพี่สาว ไม่มีใครลุกจึงได้แต่นั่งอยู่อย่างนั้นนานนับชั่วโมง กระทั่งไฟในบ้านใหญ่ปิด เสียงทะเลาะเงียบลงไปแล้ว

“ไปดูกันไหม” สาวดอกไม้พูดขึ้นก่อน

“ยุ่ง”

“เถอะน่า ไปแอบดูสักนิด ขึ้นห้องตอนนี้พี่ก็นอนไม่หลับ”

ล้วนธรรมนิ่วหน้าก่อนพยักหน้า เขาห่วงอ้อมกอดเหมือนกัน เสียงที่ดังจับใจความแทบไม่ได้เลย ที่รู้ๆ มีเสียงอ้อนรักกรีดร้องสลับกับเสียงห้ามของอังสนา

 

สองหนุ่มสาวเดินออกจากบ้านมาพบเงาะซึ่งยืนอยู่แถวรั้ว คราวว่าชายหนุ่มคงมายืนดูได้สักพักแล้ว เงาะเห็นสองพี่น้องจึงกวักมือเรียก

“ไปดูด้วยกัน” ไม่ต้องพูดเยอะ แค่มองตาก็รู้ใจเพราะต่างกำลังห่วงใยคนๆ เดียวกัน

ทั้งสามพบอ้อมกอดนั่งกุมขมับอยู่ในสวน เงาะรีบปรี่เข้าไปหา จับขาผู้เป็นนายโดยที่ตนนั่งลงกับพื้นหญ้า ภาพนั้นทำให้สองพี่สองสบตากัน เงาะทั้งรักทั้งเทิดทูนอ้อมกอด ชายหนุ่มเป็นทั้งพี่ชาย ผู้มีพระคุณ รวมถึงเป็นเจ้านาย

“นายเป็นอะไรไหม คุยกันเสียงดังลั่นเลย”

“คุยที่ไหน ทะเลาะกันบ้านแทบแตก หูมึงเพี้ยนเรอะ” อ้อมกอดตอบพร้อมตบหัวเงาะเบาๆ

การทะเลาะกันครั้งร้ายแรงที่สุดเพิ่งผ่านพ้นไป อ้อนรักเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายหาว่าเขาไปพรากตัวมาจากคนรัก กล่าวหาว่าพี่ไม่รัก ส่วนแม่พอรู้ความจริงก็เอาแต่ร้องไห้เสียใจกระทั่งเป็นลม พาแม่ขึ้นห้องแล้วจึงแยกย้าย อ้อนรักดูแลแม่ ส่วนเขาหนีออกมานั่งสงบสติอารมณ์นอกบ้าน

ชายหนุ่มไม่อยากถือสาหาความกับน้อง แต่เห็นท่าทางดื้อรั้นไม่ฟังความก็อดตวาดไปแรงๆ ไม่ได้ แม้มีนิสัยเอาแต่ใจเพราะถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ แต่อ้อนรักเป็นคนหัวอ่อน พอได้คบหากับคนปากหวานช่างประจบอย่างชาครก็หลงจนโงหัวไม่ขึ้น อ้อมกอดรู้นิสัยฝ่ายชายมานานแล้วจึงคอยขัดตลอด แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ทัดทานความเอาแต่ใจของน้องสาวไม่ได้

“แหม ทะเลาะกันหรอกเรอะ ได้ยินไม่ชัด”

“ทะเลาะกันแรงมาก” ชายหนุ่มทอดสายตาไปยังสาวที่ยืนข้างน้องชาย “ขอกำลังใจหน่อยได้ไหม” 

“ได้สินาย” เงาะว่าอย่างกระตือรือร้น

“กูไม่ได้พูดกับมึง”

“อ้าว ไอ้เงาะนั่งตรงนี้ แล้วพูดกับใคร”

อ้อมกอดหันไปทางลัดดาวัลย์ หญิงสาวสบตาน้องชายแล้วจึงเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม เงาะลุกขึ้นถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“อุ้ย!” เสียงหวานอุทานเมื่อถูกดึงไปกอดโดยที่เขายังนั่งที่เดิม ใบหน้าที่ซบกับหน้าท้องทำให้สาวหน้าแดงก่ำ มองน้องชายกับเงาะสลับกันไปมา 

“ขอแค่สิบนาทีหนูดา เฮียขอแค่นี้...”

หลังจากนั้นทั้งสี่คนไม่มีใครพูดอะไรขึ้นอีกเลย ไม่มีใครรู้ว่าความเงียบกินเวลาไปนานเท่าไหร่ ที่รู้ๆ คือเกินสิบไปมากโข แต่ไม่ว่าจะต้องยืนนานแค่ไหน สาวดอกไม้ก็ไม่ได้ปริปากบ่นแต่อย่างใด 

ถ้ามันช่วยเขาได้แม้สักนิดนึง ...ให้ยืนเคียงข้างเขาตรงนี้ทั้งคืนเธอก็ยินดี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #422 moomai06 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 12:33

    สงสายเฮียกอดจัง หนูดาให้กำลังใจเยอะๆ

    #422
    0
  2. #419 noodao (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 21:41

    เฮียสู้ๆนะ น้องโดนตามใจและเชื่อคนง่าย ยกเว้นคนในครอบครัวก็น่าปวดหัวจริงๆ

    แต่ยังอ้อนสาวขอกำลังใจได้อยู่นะเนี่ย

    #419
    0
  3. #417 fsn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 16:27

    แย่ที่สุด คุณนายแม่ควรรู้นะ

    #417
    0
  4. #403 0862884027 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 22:26
    เฮียชื่ออ้อมกอดคงอยากได้กำลังใจจากหนูดาเยอะๆๆเพิ่มพลังต่อสู้กับน้องสาวตัวร่้าย
    #403
    0
  5. #397 suda_may (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 16:19
    เฮียต้องการกำลังจายยยย กอดๆๆหน่อย
    #397
    0
  6. #396 Lovemefilmme (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 12:46
    เฮ้ออ ชีวิตเฮียกอดดด
    #396
    0
  7. #395 nuchjira (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 12:33

    ยัง..ยังไม่สำนึกอีกนะนังอ้อน

    #395
    0
  8. #394 ao_majo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 12:30

    พี่แม่รังแกฉันสินะ...เฮ้อออออ อยากให้แม่คิดใหม่ทำใหม่ ใจแข็งกับอ้อนสักนิด เฮียกอดจะได้ไม่ต้องเป็นทุกข์ขนาดนี้

    #394
    0
  9. #393 prisanaphoprasit (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 12:00

    สงสารเฮียจัง.. หนูดาเป็นกำลังใจให้เฮียนะ ????????????

    #393
    0
  10. #392 uma18 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 11:45
    เฮียอย่าร้องไห้นะ เขาไม่มีอกอวบๆซบนะ ฝากอกหนูดาซบไปก่อนนะคะเฮีย
    #392
    0
  11. #391 Nook01 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 11:44

    สงสารเฮียจัง ไม่เอามาม่าๆ เฮียเหมาะแบบหื่นลบใน(รึเปล่า)ก็พอค่า

    #391
    0
  12. #390 KimNanZa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 11:10
    เฮียกอด อยากได้กำลังใจมาทางนี้
    #390
    0
  13. #389 nana99nana (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 11:04

    ทำไมชีวิตเฮียกอดมันดราม่าขนาดนี้https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png

    #389
    0
  14. #388 Pompom06 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 10:53
    ฮือๆๆสงสารเฮียกอด
    #388
    0