บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 2 : พาฮัก ฟาร์ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,502
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 152 ครั้ง
    17 ส.ค. 61

กระบะสีส้มสี่ประตูถูกใช้เป็นพาหนะนำน้ำนมดิบไปส่งที่ศูนย์ แช่มเป็นคนขับไปส่งพร้อมกับแวะส่งลูกชายวัยสามขวบที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก อ้อมกอดตรวจดูงานในฟาร์มแล้วจึงเดินไปบ้านท้ายฟาร์มของตนซึ่งห่างจากที่นี่เพียงสามร้อยเมตรเท่านั้น

บ้านกอด สร้างจากตู้คอนเทนเนอร์มีฐานสูงจากพื้นแค่เข่า ด้านหน้ามีสวนหย่อมและสระบัวสี พื้นดินด้านหน้าปูด้วยหินมีไม้ดอกไม้ประดับ รอบๆ ตัวบ้านถูกเจาะดัดแปลงให้ใส่หน้าต่างประตูกระจกบานใหญ่เพื่อเปิดรับลมได้สะดวก ด้านหน้ามีเฉลียงสำหรับนั่งเล่น ภายในมีโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โต๊ะกินข้าว ตู้หนังสือ ตู้เอกสาร รวมถึงจอทีวีขนาดสี่สิบสองนิ้ว ด้านข้างมีบันไดขึ้นไปยังห้องนอนซึ่งมีเฉลียงเช่นเดียวกับด้านล่าง มีโต๊ะเก้าอี้ไว้สำหรับนั่งชมวิว บ้านกอดชั้นบนถูกทาด้วยสีเหลืองชั้นล่างทาด้วยสีส้ม ด้านข้างมีต้นไม้น้อยใหญ่ ถัดไปเป็นทุ่งหญ้าและแปลงข้าวโพด

เสร็จจากงานอ้อมกอดมักขลุกตัวอยู่ที่นี่มากกว่าบ้านหลังใหญ่ซึ่งอยู่ด้านหน้าฟาร์ม จากประตูกรุกระจกสามารถมองเห็นสระบัวซึ่งมีบัวผัน บัวสี บัวหลวงจิ๋ว รวมถึงบัวอีกสองสามสายพันธุ์แบ่งบานอวดความงามได้อย่างชัดเจน

เงาะยิ้มแป้นถือปิ่นโตเข้ามาวางไว้เฉลียงหน้าบ้าน เพาพะงาภรรยาของทานต์เป็นผู้ทำกับข้าวมาส่งให้ทุกเช้า เช้านี้ปิ่นโตมีถึงสองอันยังให้เจ้าของพาฮักเลิกคิ้วก่อนจะพยักหน้าเมื่อเห็นทานต์กับล้วนธรรมเดินมาแต่ไกล

“กินตรงได๋เฮีย”

“กินตรงโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้โน่นแล้วกัน” อ้อมกอดชี้ไปต้มมะม่วงด้านข้าง บริเวณนั้นร่มรื่นลมเย็นถึงขนาดที่เงาะเอาเปลไปผูกไว้สำหรับนอนกลางวัน

สี่หนุ่มต่างวัยช่วยกันจัดแจงกับข้าวก่อนจะนั่งกินอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ปกติทานต์จะเป็นคนไปส่งน้ำนมดิบ แต่ช่วงนี้แช่มมีลูกน้อยมาอยู่ด้วยจึงอาสาไปส่งให้และขอแวะส่งลูก

“แบ่งให้ลุงแช่มยังวะเงาะ” อ้อมกอดถาม

“น้าเพาแบ่งไว้แล้ว เงาะเอาไว้ในตู้กับข้าวแล้วล่ะเฮีย” เงาะซึ่งพักห้องติดกันกับแช่มบอก อ้อมกอดสร้างห้องพักคนงานห่างจากคอก เงาะกับแช่มพักที่นั่นโดยใช้ครัวร่วมกัน ส่วนทานต์กับครอบครัวอยู่บ้านหลังเก่าของชายหนุ่มด้านหน้าฟาร์ม

“อืม ว่าแต่ทำไมเช้านี้น้าทานต์กับธรรมมากินที่นี่ล่ะ”

“แม่เอาพวงมาลัยไปส่งร้านป้าแป๋วแต่เช้าตรู่นะเฮีย”

“อ้อ วันนี้วันพระ”

นอกจากทำกับข้าวเก่งแล้วเพาพะงาภรรยาของทานต์ยังร้อยมาลัยสวย อีกฝ่ายจึงหารายได้เสริมจากการกำดอกไม้กับร้อยมาลัยไปฝากขายที่ร้านค้าในหมู่บ้าน

“คุณนาไม่ได้ไปวัดใช่ไหมกอด” ทานต์ถามถึงอังสนาผู้เป็นแม่ของอ้อมกอด

“ไม่ครับ คงไม่สบายใจ เข้าวัดไปก็รังแต่จะไม่มีสมาธิ” ความไม่สบายใจของอังสนาเกิดจากลูกสาวคนเล็ก อ้อมกอดคิดแล้วได้แต่ถอนหายใจ

“เดี๋ยวก็ดีเองแหละ”

หนุ่มๆ คุยกันไปกินไป กระทั่งเงาะที่รวบช้อนเป็นคนแรก

“เออ ว่าจะถามตั้งแต่เมื่อวานล่ะ เฮียได้ข่าวลูกหลานตาอ็อดจะขายที่ไหม”

“ไอ้มิ่งเล่าให้ฟังแล้ว” อ้อมกอดเอ่ยถึงมิ่งมงคล ผู้ใหญ่บ้านดงรักซึ่งเป็นเพื่อนสนิท

“รู้ชื่อคนมาซื้อยังเฮีย”

“ยัง เขาว่าเป็นคนที่อื่น” อ้อมกอดมองไปทางทานต์กำลังหยุดฟัง รายนั้นรวบช้อนแล้วเหมือนกัน เหลือแต่ล้วนธรรมที่ยังซดน้ำแกงจืดอย่างเอร็ดอร่อย

“น่าแปลก” หนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปีอย่างล้วนธรรมนิ่วหน้า ช่วงนี้ข่าวคนมากว้านซื้อที่ในหมู่บ้านกำลังเป็นโจษจัน

“ซื้อไปกี่ไร่แล้วกอด”

“สามสิบแล้วครับ เหลือแต่ของยายอรกับตาอ็อดสองคน รวมกันประมาณหกสิบไร่เป็นที่ยาวติดตีนเขาพอดี” ที่ดินที่อ้อมกอดพูดถึงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลตรงข้ามพาฮักนี่เอง

“งั้นอีกไม่นานก็ได้ยินข่าวว่ามันไปขอซื้อ” ทานต์ถอนหายใจหนักหน่วง

“แล้วเรื่องตาอ๊อดที่ผูกคอตายว่าไงล่ะเฮีย”

เงาะเอ่ยถึงผู้เสียชีวิตซึ่งเป็นที่นับหน้าถือตา เขาได้ข่าวว่าลูกหลานตาอ็อดต่างตกลงพร้อมใจกันขายที่ดิน อีกไม่นานก็คงมีคนมารื้อบ้าน มันน่าน้อยใจแทนคนตาย ศพเผายังไม่ทันไรลูกหลานก็พากันขายที่ทางหนีไปทางอื่นเสียแล้ว

“เฮียว่าเรื่องการตายของตาอ๊อดเกี่ยวกับเรื่องที่ดินไหม” ล้วนธรรมถามออกไปแล้วต้องขนลุก ก่อนหน้านั้นตาอ็อดออกปากลั่นว่าไม่ขาย อย่างไรก็ไม่ขาย ชายชราประกาศว่าจะตายที่นั่น ไม่ถึงเดือนก็ผูกคอตายจริงๆ

“มันพูดยาก เราไม่มีหลักฐานไปปักปำเขา” อ้อมกอดว่าอย่างตรงไปตรงมา มีหลายคนสงสัยเหมือนกันแต่ไม่มีใครกล้าพูดเพราะไม่มีหลักฐานหรือแม้แต่พยานรู้เห็นสักคน

“อีกหน่อยคงได้ยินข่าวยายอรขายที่” เงาะแทรกขึ้น “เมื่อวานเงาะได้ยินบักจ่อยมันพูดว่ายายแกเริ่มกลัวหลังจากมีคนไปติดต่อถามซื้อที่”

“นายทุนมันจะเอาที่ดินไปทำอะไร” ล้วนธรรมคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก

“ก็คงต้องมีเหตุผล ไม่งั้นมันไม่ทุ่มเงินเป็นสิบๆ ล้านหรอก”

ประชากรในหมู่บ้านดงรักส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม การมีนายทุนเข้ามากว้านซื้อที่ย่อมต้องเป็นที่จับตามองไม่น้อย ที่นี่มีแต่ป่ากับเขา ถามว่าวิวสวยไหมก็ต้องยอมรับว่าสวย หากแต่มันยังไม่เหมาะที่จะทำรีสอร์ทหรือบุกเบิกการท่องเที่ยวมากนัก พอรู้ว่ามีคนมากว้านซื้อที่ย่อมมีคนกังขาว่าฝ่ายนั้นจะเอาไปทำอะไร

“ผู้ใหญ่มิ่งว่าไงบ้างเฮีย” เงาะถามขึ้นอีกครั้ง

อ้อมกอดส่ายหน้า ฝ่ายนั้นไม่ได้นิ่งนอนใจเมื่อมีคนแปลกหน้าเข้ามากว้านซื้อที่ดิน หากแต่ลูกบ้านหลายคนเต็มใจขายเพราะได้ราคาสูง ผู้ใหญ่บ้านหนุ่มก็ไม่อาจคัดค้าน

“แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ไม่ว่าอะไร”

“จะให้ไอ้มิ่งมันไปว่าอะไรใครล่ะไอ้เงาะ เขาเต็มใจขายเองโว้ย”

“แต่ตาอ๊อดไม่เต็มใจ เงาะสัมผัสได้ แกรักที่ดินของแกจะตาย”

“งั้นมึงก็ไปจุดธูปเรียกแกให้ไปแจ้งตำรวจสิวะ”

“ง่ะ มาจริงคงได้แตกตื่นทั้งโรงพัก” เงาะงอดแงดเสียงเบา ค้อนขวักใส่ผู้เป็นนาย มีอย่างหรือให้เขาจุดธูปเรียกตาอ๊อดมา

“ช่วงนี้ต้องรบกวนน้าทานต์ช่วยดูพาฮักเป็นพิเศษด้วยนะครับ”

ทานต์พยักหน้ารับอย่างยินดี อ้อมกอดเคยช่วยเหลือครอบครัวเขา ช่วยมาจนถึงทุกวันนี้ ทานต์ไม่รู้จะตอบแทนชายหนุ่มอย่างไรดี

อ้อมกอดยิ้มให้คนที่ตนเคยให้การช่วยเหลือเมื่อหลายปีก่อน จนตอนนี้กลายเป็นมือขวาช่วยงานทุกอย่างในฟาร์ม ความทรงจำในวันวานค่อยๆ ผุดขึ้นในหัว

 

“มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า” เสียงทุ้มดังอยู่เหนือศีรษะยังให้คนที่กำลังต้องการความช่วยเหลือเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววทุกข์ทนที่เคลือบด้วยฝ้าน้ำตาของชายตรงหน้ายังให้ชายหนุ่มรีบนั่งยองๆ เคียงข้าง จับจ้องหญิงนางหนึ่งที่เอาแต่ร้องไห้ซุกอกชายที่ทำหน้าเหมือนจะร้องตามอยู่รอมร่อ ข้างกันมีเด็กหญิงเด็กชายนั่งกอดกันร้องไห้อยู่

“แม่ไม่สบายค่ะ” เด็กผู้หญิงคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเทา อ้อมกอดถึงกับใจกระตุกยามสานสบดวงตาคู่งามที่เอ่อเต็มไปด้วยน้ำตา

“แล้วเป็นอะไร”

“แม่ไม่สบาย” เด็กหญิงคนนั้นยังทวนประโยคเดิม ในขณะที่เด็กชายซึ่งดูมีอายุน้อยกว่าซบหน้าร้องไห้กับบ่าพี่สาวเงียบๆ จับจ้องไปยังผู้เป็นแม่ไม่วางตา

“ไปโรงพยาบาลไหมครับ” อ้อมกอดหันมาถามชายที่กำลังปลอบประโลมผู้เป็นภรรยาให้นิ่ง

“ขอบคุณครับ แต่เราไม่ใช่คนที่นี่ ค่ารักษาพยาบาล...”

“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมออกให้เอง รับรองว่าจะไม่เรียกร้องอะไร ผมแค่อยากช่วย ไปขึ้นรถเถอะ... โรงพยาบาลอยู่ห่างออกไปแค่สองกิโล”

ไม่รู้อะไรดลใจ อ้อมกอดอยากช่วยเหลือสี่คนพ่อแม่ลูก แววตาของเด็กหญิงคนนั้นตรึงหัวใจชายหนุ่มเอาไว้

...ยังเด็กนัก แต่ทำไมถึงทำให้เขาละสายตาไม่ได้ก็ไม่รู้ หนุ่มวัยยี่สิบห้าตรองไม่ตก

“เฮียนี่ใคร” ชายหนุ่มพาทั้งสี่มาที่รถ คนสนิทอย่างเงาะถึงกับทำหน้างงเมื่อเจ้านายพาใครก็ไม่รู้มาด้วย แถมผู้หญิงอีกคนก็เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายพูดไม่เป็นศัพท์

“พาเขาไปโรงพยาบาล”

เงาะไม่ซักต่อ รีบเปิดประตูแคปด้านหลังให้ทุกคนเข้าไปนั่ง อ้อมกอดนั่งด้านหน้าคู่คนขับ ระหว่างทางหันมาชำเลืองมองหญิงที่เอาแต่ร้องไห้เหมือนเสียสติ ในขณะที่สามีคอยพูดปลอบประโลมด้วยสีหน้าแบกโลกทั้งโลกเอาไว้

...เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวนี้กันนะ

“พ่อจ๋า แม่ไม่สบายตรงไหน ทำไมแม่ร้องไห้ไม่หยุด” เสียงหวานเจือสะอื้นดังขึ้น ชายหนุ่มอดผินหน้ามองไม่ได้ เธอนั่งอยู่ติดกับประตูฝั่งคนขับพอดี

“แม่ตกใจน่ะ หนูดาอย่าร้องนะ ธรรมด้วย เป็นลูกผู้ชายไม่ร้องสิ”

“หนูดาสงสารแม่”

“ไม่เอาน่า หยุดร้องก่อน เดี๋ยวถึงโรงพยาบาลแล้วแม่ก็หาย”

หนูดาของพ่อสบตาคนที่มองอยู่ก่อน เด็กสาวไม่รู้เลยว่าได้ทำให้ลมหายใจของใครคนนั้นสะดุด

“คุณจะช่วยรักษาแม่ใช่ไหมคะ”

“อืม พอไปถึงจะให้หมอช่วยดู แม่ของ...หนูดาต้องหายแน่นอน”

รอยยิ้มเปื้อนคราบน้ำตายังให้ใจอันแข็งแกร่งกระตุกอีกครั้งจนเจ้าของมันสบถอย่างหัวเสียในใจ ตั้งแต่เกิดมาเขาเพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้

พอคนไข้ถึงมือหมอ อ้อมกอดได้มีโอกาสคุยกับทานต์ในขณะที่เด็กอีกสองคนไปกินข้าวกับเงาะ ทานต์เล่าถึงปัญหาที่เกิดขึ้นกับครอบครัวโดยเล่าอย่างไม่ปิดบังว่าครอบครัวตนได้สิ้นเนื้อประดาตัวเพราะทัพน้องชายแท้ๆ ของทานต์ ทัพติดการพนันหนักจนต้องขายบ้านที่เป็นมรดกตกทอดเพื่อใช้หนี้และย้ายออกไปอยู่บ้านเช่าห่างออกไป

ถึงกระนั้นเคราะห์กรรมก็ยังซัดไม่หยุด เมื่อทัพไม่ยอมกลับเนื้อกลับตัว ซ้ำยังออกปากขอเอาหลานสาวไปใช้หนี้ให้เจ้าหนี้อีกราย อ้างว่าอีกฝ่ายถูกตาต้องใจหลานสาว นอกจากหนี้สินจะหายกันแล้วบ้านและที่ดินก่อนหน้าที่ขายไปยังได้กลับคืนพร้อมเงินก้อนใหญ่ ทานต์ปฏิเสธเสียงแข็ง อย่างไรก็ไม่ยอมให้ลูกสาวไปเป็นนางบำเรอใคร

ทัพตามอาละวาดจนทานต์ต้องหอบลูกกับภรรยาหนีข้ามจังหวัดมาหางานทำ ตั้งใจจะไปสมัครงานที่ฟาร์มอีกแห่ง ขณะที่กำลังจะไปต่อรถ โชคไม่ดีถูกนักเลงหัวไม้ซึ่งจับกลุ่มกินเหล้าหาเรื่องเสียก่อน คนพวกนั้นขู่จะเอาเงินหลังจากที่ล้วนธรรมลูกชายวัยสิบสามเดินสะดุดล้มข้างวงเหล้า ทานต์ขอโทษคนเหล่านั้นแล้ว แต่อีกฝ่ายไม่ยอมซ้ำยังหาเรื่องลวนลามลูกสาวซึ่งถูกเพาพะงากอดเอาไว้ พอเกิดการยื้อแย่งเพาพะงาถึงขั้นเสียสติกอดลูกร่ำไห้ มีคนในตลาดมาช่วย ขี้เมาเหล่านั้นจึงแยกกันหนี แต่เพาพะงากลับประคองสติไว้ไม่อยู่กระทั่งมาเจอกับอ้อมกอด

“ผมชื่ออ้อมกอด วงศ์พฤทธิ์ มีฟาร์มโคนมชื่อพาฮักฟาร์ม น้ากับครอบครัวไปอยู่กับผมไหม ฟาร์มไม่ใหญ่โตอะไรหรอก แต่ผมจ้างน้าทำงานได้ มีที่พักให้ครอบครัวน้าอยู่ฟรีด้วย”

ชายหนุ่มเคยตั้งคำถาม เพราะอะไรเขาถึงได้เจอครอบครัวทานต์ ใช้เวลาขบคิดไม่นานก็ได้คำตอบ

...นั่นคือ บุญผลา ที่ชักนำให้มาพบกัน

บุญผลาพาฮัก
ลักษณะปรีชา
www.mebmarket.com
บุญผลานำพาให้ ‘ลัดดาวัลย์’ มาพบกับ ‘อ้อมกอด’น้ำใจของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวและครอบครัวได้มาพักพิงที่พาฮักฟาร์มสาวดอกไม้ได้สานสบตาซึ้งๆ ผ่านหน้าต่างห้องนอนทุกค่ำคืนจึงแอบฝากหัวใจแนบกอดอุ่นๆ แต่เพราะบุญคุณที่ชายหนุ่มมีแก่ครอบครัว หญิงสาวจึงได้แต่เก็บความรักเอาไว้ในใจ“หนูดา... อย่าไปไหนอีกนะ อยู่เบิ่งแงงหัวใจอ้ายที่พาฮักเด้อนาง” ~อ้อมกอด วงศ์พฤทธิ์~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 152 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #398 fsn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 19:40

    ช่วยคนที่ควรช่วยได้กุศลแรงนะคะ

    #398
    0
  2. #320 maymumii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 21:19

    นั่นไง เฮียจะเลี้ยงต้อยล่ะสิ

    #320
    0
  3. #296 0862884027 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 23:02
    อ้อมกอดน่าอบอุ่นสมชื่อเลย
    #296
    0
  4. #97 ManGvi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 18:48
    อุ่นใจจจจ
    #97
    0
  5. #84 48204820 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 21:12
    อยากมีบุญผลาพาฮักที่ดีแบบพเฮียอ้อมกอดบ้าง ผู้ชายอะไรอบอุ่นเกิน เรื่องนี้ต้องเก็บไว้ในครอบครองอีกเล่มแล้ว 💕💕💕
    #84
    0
  6. #82 ลิงจั๊ก รักจริง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 20:50

    เฮียอบอุ่นจังเลย แค่อ่านตอนนี้ก็รู้สึกสงสารหนูดาแล้วง่า

    #82
    0
  7. #80 noodao (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 17:39

    นี่สินะที่เค้าเรียกว่า บุญผลา ชอบคำนี้จัง ....

    #80
    0
  8. #70 ต้นหญ้า ญาญ่า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 10:27

    เฮียกอดอบอุ่น อยากซุกอกอุ่นของเฮีย

    #70
    0
  9. #65 Angangkana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 08:53
    เฮียกอดเลี้ยงต้อยนี่เอง
    #65
    0
  10. #61 มืใหม่คาซึ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 07:29
    อร๊าย เค้ารู้จักกันแล้วอ่ะ
    #61
    0
  11. #60 ปันปัน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 06:45

    รักแรกพบ...เพียงสบตา...

    #60
    0
  12. #58 Woonsen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:10

    อุ้ย!! เฮียปิ๊งน้องตั้งแต่เป็นสาวน้อยเลยบ้อ

    #58
    0
  13. #57 Thanyaporn@Aor (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:08

    มันมีเรื่องราวเป็นมาจริงๆ แล้วตอนนี้หนูดาอยู่ไหน พี่อ้อมกอดคิดถึง!

    #57
    0
  14. #56 Namtan_Thong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 20:53

    เราก็ลูกอีสานพึ่งรู้ความหมายของคำนี้ “บุญผลา” แค่ชื่อเรื่องก็น่าสนุกชวนติดตามแล้ว

    #56
    0
  15. #55 Go Green@V (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 19:48

    มีเรื่องราวให้ชวนติดตามอีกแล้ว แล้วนางเอกไปไหนหนอ

    #55
    0
  16. #54 Moowan_n (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 19:43

    พี่อ้อมกอด แอบรักเด็ก ต้องรอน้องโตเป็นสาวก่อนใช่ป่ะ

    #54
    0
  17. #53 Thapanee@ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 19:40

    เฮียอ้อมกอด มีสาวน้อยในใจนี้เอง

    #53
    0
  18. #52 moomai06 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 17:24

    ชื่อพระเอกน่ารัก น่ากอด อิอิ

    #52
    0
  19. #51 F.Austria (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 16:58
    ละมุนจังงง
    #51
    0
  20. #50 nokluck (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 14:54
    ถ้าในชีวิตจริงมีคนแบบพี่อ้อมกอดในสังคมเยอะๆ คงดีมิใช่น้อย
    #50
    0
  21. #49 uma18 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 14:15
    รอนางโตเป็นสาว พี่กอดรอไปก่อน
    #49
    0
  22. #48 ao_majo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 13:36

    แอบคิดถึงสาวอีกละพี่อ้อมกอดนิ.....



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 มิถุนายน 2561 / 13:39
    #48
    0
  23. #47 pnui19 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 13:34

    แล้วหนูดาไปไหน แล้วเป็นอะไรกับวงศ์บุษบาม้ายน๊า


    คิดๆๆ ลุ้นๆๆๆ 55555


    ขอบคุณฮับ

    #47
    0
  24. #46 aprilfuday (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 12:52
    เรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวพันธุ์กับวงบุษบามั้ยคะ
    #46
    2
  25. #45 proud_wt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 11:58
    หนูดานี่เองที่อยู่ในใจพี่กอด
    #45
    0