บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 18 : เจียมตัวเจียมใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    3 ก.ย. 61

ขอบคุณสำหรับการแก้คำผิดเด้อจ้าาาาาา 

เวอร์ชั่นที่ลงให้อ่านเป็นต้นฉบับก่อนส่ง บก. ตรวจนะค้า 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันเด้อค่า เล่มนี้ลงให้อ่านถึง 15 บท

ท่านใดสนใจเล่ม สั่งจองได้นะค้า 




“นั่งใจลอยถึงใครอยู่” เสียงทุ้มดึงหญิงสาวออกจากภวังค์ วันนี้อ้อมกอดไม่ได้ไปรับหญิงสาวที่ร้านเนื่องจากติดธุระ ล้วนธรรมไปแทนพร้อมกับพาแวะเยี่ยมบีมที่โรงพยาบาล

“เปล่าค่ะ เฮียกลับมานานแล้วเหรอคะ” สาวที่มากินข้าวและอยู่เป็นเพื่อนอังสนาเงยหน้าถาม ข่มความอายพร้อมกับขับไล่ความรู้สึกฟรุ้งซ่านตั้งแต่ถูกจูบเอาไว้จนสุดความสามารถ

“นานพอจะเห็นว่าเรานั่งเหม่อใจลอย แม่ขึ้นนอนแล้วเหรอ” อ้อมกอดนั่งบนชิงช้าไม้ซึ่งซื้อมาตั้งไว้ในสวน ใช้เท้าออกแรงแกว่งเบาๆ 

“ค่ะ เฮียกินเหล้าอีกแล้ว” หญิงสาวย่นจมูกเมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอล

“นิดหน่อย พอแก้กลุ้ม” ชายหนุ่มบอกไปตามตรง พาดแขนไปด้านหลัง ใครมาพบเจอคงคิดว่าชายหนุ่มกำลังโอบหญิงสาวเอาไว้ อ้อมกอดมองเสี้ยวหน้างามของสาวที่ปล่อยให้เขาจูบแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยอมรับว่าตั้งแต่วันนั้นเขาคิดแต่เรื่องนี้บ่อยๆ ถึงขนาดเกือบหลุดปากปรึกษามิ่งมงคลด้วยซ้ำ ดีที่ยังเบรกตัวเองไว้ทัน จึงได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้

...เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไงวะครับ!

“เฮียมีเรื่องไม่สบายใจใช่ไหมคะ” ดูจากสีหน้าอังสนาเมื่อตอนเย็นเธอก็พอทราบว่ากำลังมีปัญหากันแน่ๆ น้อยครั้งที่อ้อมกอดจะไม่กลับมากินข้าวที่บ้าน ยิ่งพักนี้เป็นติดกันหลายวันยิ่งแล้วใหญ่

“อืม วันนี้อ้อนโทร. หาเฮีย” 

อ้อมกอดมองผู้หญิงที่เขาอยากแบ่งปันทุกเรื่องราว เธอจะรู้ไหมหนอว่าต่อให้ออกไปทำธุระข้างนอกทั้งวัน ใจเขา ความคิดเขามันก็วนเวียนอยู่กับเธอนี่แหละ

“อ้อนว่าไงบ้างคะ”

“บอกว่าเงินหมด ให้โอนไปให้อีกแสน” หลังจากขอสามแสนไม่ได้เพราะอ้อมกอดต่อรองให้เหลือหนึ่งแสน อ้อนรักจึงยอมตกลง 

“หนึ่งแสน!

“ใช่ บอกว่าโทรศัพท์ตกน้ำต้องซื้อใหม่ แล้วก็จะเอาเงินไปลงทุนกับเพื่อน”

“เฮีย...” สาวดอกไม้เรียกเสียงอ่อน เงินแสนเดียวซื้อโทรศัพท์มือถือแล้วจะไปลงทุนอะไรได้ เธอคิดอย่างนั้นเพราะเชื่อว่าอ้อนรักไม่ซื้อโทรศัพท์ราคาหลักหมื่นต้นๆ อย่างแน่นอน

อ้อมกอดยิ้มเศร้า หันไปมองบ้านหลังใหญ่ที่สร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรง บ้านที่หวังจะอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข หวังให้แม่กับน้องสุขสบาย เพียงแค่นั้นความเหนื่อยของเขาก็จะมลายหายไป หากแต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่หวังไว้

“เฮียโอนไปแล้วล่ะ” 

ลัดดาวัลย์มองเสี้ยวหน้าคมผ่านม่านน้ำตา อ้อมกอดเห็นจึงยิ้มบาง

“ร้องทำไม”

หญิงสาวส่ายหน้าไม่พูด ปากอิ่มเม้มแน่นสะกดกั้นประโยคนับสิบนับร้อยที่อยากพรั่งพรูออกมา แค่คิดว่าเธอไม่มีสิทธิ์จึงปิดกั้นมันไว้

“ถามว่าร้องทำไม เฮียยังไม่ตายเสียหน่อย”

หญิงสาวใช้มือปิดปากเขาเอาไว้ ใจดวงน้อยกระตุกแรงเมื่อได้ยินเขาพูดถึงความตาย

“เฮียอย่าพูดแบบนั้น ถ้าเฮียเป็นอะไรไปป้านากับอ้อนจะอยู่ยังไง”

“แค่พูดเล่น” ชายหนุ่มกุมมือบางเอาไว้

“พูดเล่นก็ไม่ได้”

“อืม ต่อไปเฮียจะไม่พูดอีก เพราะรู้แล้วว่าใครจะเสียใจ”

สาวดอกไม้ชักมือกลับ แก้มสาวร้อนผะผ่าว ภาพเหตุการณ์ที่พยายามลืมเลือนผุดผายขึ้นมา จูบหวานล้ำกับอ้อมกอดแสนอุ่นพาให้หัวใจสั่นไหว

“หนูดากลับบ้านก่อนดีกว่า ป่านนี้แม่รอแย่แล้ว”

“น้าเพาขึ้นนอนแล้วล่ะ” คนที่แวะไปหาหญิงสาวที่บ้านมาบอก พอรู้ว่าเธออยู่ที่นี่เขาจึงรีบมาทันที 

“แต่ธรรมรอปิดบ้าน”

“อย่าเพิ่งกลับเลย อยู่คุยกันสักแป๊บเถอะ” อ้อมกอดเช็ดน้ำตาให้หญิงสาว “เฮียขอล่ะ อย่าร้องไห้อีกนะ เห็นแล้วไม่สบายใจ” 

“ค่ะ นานแล้วที่ไม่ได้ร้องไห้” สาวที่ร้องไห้คิดถึงพาฮักอยู่บ่อยๆ พูดปด

“ดีแล้วล่ะ เห็นเงาะโทร. ไปบอกเรื่องลุงแช่มลางาน”

“ค่ะ บีมไม่สบายเป็นไข้หวัด หมอให้รักษาตัวที่โรงพยาบาล”

“พรุ่งนี้เดี๋ยวเฮียจะเข้าไปดู หนูดาไปด้วยกันไหม”

“ไปค่ะ เอ่อ หนูดามีเรื่องจะปรึกษาเฮียค่ะ”

“เรื่องอะไร”

สาวดอกไม้เล่าเรื่องอยากลงทุนขายกาแฟกับนมสดในตลาดตอนเช้ากับปองรัก อ้อมกอดจับจ้องใบหน้างามของสาวที่ขโมยหัวใจเขาไปตั้งแต่แรกพบ

“ยังไม่ล้มเลิกความฝันอยากเปิดร้านกาแฟเหรอสาวพิวี่”

สาวพิวี่ทำหน้ามุ่ย รอยยิ้มบางผุดขึ้นยามนึกถึงตอนทดลองทำนมปั่นให้เขาและคนอื่นๆ กิน พร้อมกับประกาศความฝันของตัวเอง

“ตอนนั้นหนูดาแค่สิบห้า”

“แล้วตอนนี้ล่ะเท่าไหร่”

“ยี่สิบสองค่ะ”

“เวลาผ่านไปเร็ว” อ้อมกอดจ้องใบหน้างาม ลัดดาวัลย์ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่จึงได้แต่เบือนหน้าหนีมองกุหลาบสีเหลืองซึ่งกำลังออกดอก แม้ไม่สว่างนักก็ยังพอมองออกว่ามันมีดอกตูมอีกเยอะทีเดียว

“เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ ค่ะ เผลอแป๊บเดียวหนูดาก็เรียนจบ เฮียเองก็มีโคนมตั้งร้อยกว่าตัวแน่ะ”

“ภาพเด็กผู้หญิงร้องไห้ที่ตลาดยังติดตาเฮียอยู่เลย” เสียงทุ้มกลั้วขำดังขึ้น 

ใบหน้าเปื้อนน้ำตายังจารจำในหัวใจอ้อมกอด เขายังจำได้ถึงตอนที่หัวใจเต้นแรงมากตอนได้สบตากันครั้งแรก

ลัดดาวัลย์กระพริบตาถี่เพื่อขับไล่น้ำตา ใช่ว่าเขาจำได้คนเดียวที่ไหน เธอเองก็จำผู้ชายใจดีคนนั้นได้เหมือนกัน

“เฮียจำได้เกือบทุกอย่าง ไม่ว่าเป็นคำพูด เหตุการณ์ รวมถึง จูบ เมื่อคืนนี้ด้วย”

ตากลมโตเบิกกว้าง พรายน้ำระยิบระยับมีเงาเจ้าของหัวใจวับแวมอยู่ในนั้น ใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วยามสบเข้ากับดวงตาคมที่ฉาบฉายความอบอุ่น ลมหายใจถึงกับสะดุดเมื่อคล้ายถูกอ้อมกอดอุ่นโอบรัด

 

ล้วนธรรมเช็กกลอนประตูหน้าต่างชั้นล่างแล้วจึงขึ้นไปด้านบน ชายหนุ่มเคาะห้องพี่สาวสองครั้งก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

“มีอะไรหรือเปล่า” สาวที่เพิ่งหนีจากสถานการณ์ล่อแหลมมาได้อย่างหวุดหวิดหันมาถามน้องชาย เธอเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องจูบ แกล้งทำเป็นง่วง ดีที่เขาไม่รุกต่อ ยอมเดินมาส่งเธอด้วยใบหน้าขบขัน ถึงอย่างนั้นยังไม่วายหยอดให้ใจเธอว้าวุ่น อย่างไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตอนนี้ยังไงดี

ฝันดีนะหนูดา อย่าลืมฝันฮอดอ้ายนำเด้อ

“ผมต่างหากล่ะที่ต้องถามพี่ดา มีอะไรหรือเปล่า” คนเป็นน้องจ้องจับผิดพี่สาวที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือตรงหน้าต่าง

“เปล่า” หญิงสาวบอกปัด

“สีหน้าพี่ดาไม่ดีเลย”

“มีเรื่องให้คิดหลายเรื่องน่ะ” หญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่าง ห้องนอนบนชั้นสองในบ้านใหญ่เปิดไฟสว่างโล่ เธอเห็นเจ้าของห้องกำลังยืนมองมาทางนี้ด้วย

“เรื่องอะไรบ้าง” คนที่มีเรื่องให้คิดเช่นกันถาม ชายหนุ่มเดินไปนั่งขอบเตียง จากตรงนี้ทำให้เห็นบ้านใหญ่เช่นเดียวกัน ล้วนธรรมมองหน้าต่างห้องนอนที่เปิดไฟสว่างจ้า คนที่เขาคาดเดาว่าจะอยู่ ยืนตรงที่เดิมที่เขาเคยพบเห็น ตอนแรกที่เห็นเมื่อหลายปีก่อน เขาคิดว่าชายหนุ่มมองวิวนอกหน้าต่างธรรมดา ครั้นได้เห็นหน้าต่างห้องพี่สาวเปิดอยู่จึงรู้ว่าอ้อมกอดมองอะไรทุกวี่ทุกวัน

“หลายเรื่องเลย ทั้งเรื่องอ้อน เรื่องบีม เรื่องป้านา เรื่อง...”

“เฮียกอด” คนเป็นน้องพูดต่อให้

“อืม พี่เป็นห่วงทุกคนนั่นแหละ” สาวที่ห่วงใจตัวเองด้วยเสมองไปนอกหน้าต่าง พบว่าบางคนยังคงยืนอยู่ที่เดิม 

“พี่ดา พี่ห่วงทุกคนได้ แต่ต้องไม่เก็บมาคิดให้ไม่สบายใจ” ล้วนธรรมเตือนพี่สาว

“จ้า ไม่รู้ใครพี่ใครน้องแล้วเนี่ย” หญิงสาวหันมาล้อน้องชาย

“ผมเป็นน้อง แล้วผมก็ห่วงพี่นะ” 

ลัดดาวัลย์พยักหน้ารับรู้ ทอดสายตาไปนอกหน้าต่างเช่นเดิม มุมปากกดลึกเมื่อเขากำลังโบกมือให้ หญิงสาวกัดปากกลั้นรอยยิ้มกับท่าทางเซี้ยวๆ เล่นพูดให้เธอเขินจนทำตัวไม่ถูกแล้วยังมาโบกไม้โบกมือให้อีก

“วันนี้ป้านาพูดไม่ดีกับแม่” 

จู่ๆ ล้วนธรรมก็เอ่ยถึงอังสนา ลัดดาวัลย์หุบยิ้มละสายตาจากนอกหน้าต่างมาที่น้องชาย

“พูดอะไร”

“เรื่องครอบครัวเรามาเกาะเฮียกิน”

คิ้วโก่งขมวดมุ่น หญิงสาวส่ายหน้าไม่เข้าใจ เธอไปอยู่เป็นเพื่อนอังสนาเมื่อตอนเย็นก็ไม่เห็นอีกฝ่ายมีท่าทีอะไร

“หมายความว่าไง เราทำงานแลกเงิน แลกที่อยู่ที่กิน แล้วจะเกาะเฮียกินได้ไง” 

พ่อทำงานในฟาร์มตั้งแต่มาอยู่ใหม่ๆ ส่วนแม่ทำกับข้าวให้ทุกคน หลายปีมานี้ก็อาหารเย็นให้บ้านใหญ่ทุกวันด้วยซ้ำ ส่วนเธอกับล้วนธรรมแม้ต้องไปโรงเรียน แต่ทุกเย็นก็ช่วยงานเท่าที่จะทำได้

“ผมบังเอิญได้ยินตอนแม่เล่าให้พ่อฟัง แม่บอกพ่อว่าป้านาคงเครียดเลยพูดแบบนั้น แต่ผมว่าไม่ใช่”

“นายกำลังจะบอกอะไรพี่”

“ถ้าใช้คำว่าเกาะกิน เขาคงไม่ได้เห็นเราเป็นญาติอย่างที่เคยบอก แม้แต่ คนสนิท เรายังเป็นไม่ได้เลยพี่ดา”

“ธรรม ป้านาอาจ...”

“อย่าพูดเหมือนแม่อีกเลย ต่อให้เครียดอย่างไรก็ไม่มีเหตุผลจะต้องมาด่าว่าคนอื่นแบบนั้น ผมรู้นะว่าพี่ดารู้สึกยังไงกับเฮีย ที่พูดขึ้นมาวันนี้เพราะอยากให้พี่เผื่อใจไว้บ้าง เราเป็นใคร เขาเป็นใคร” ล้วนธรรมไม่อยากทำร้ายจิตใจพี่สาว แต่ก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายได้พบกับความเสียใจเช่นกัน 

“พี่รู้ ...พี่เจียมตัวเจียมใจมาตลอด”

เธอเป็นใคร...​ เขาเป็นใคร...​ ทำไมเธอจะไม่รู้ 

หญิงสาวลุกขึ้นปิดหน้าต่างโดยไม่มองไปยังบ้านใหญ่ ราวกับปราสาททรายที่ก่อตัวขึ้นเมื่อชั่วโมงก่อนถูกคลื่นสาดซัดให้ล้มครืนพังทลายลง

“ไม่ต้องห่วงหรอก พี่รู้ตัวดีว่าเราเป็นแค่คนอาศัย” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #416 fsn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 16:20

    อ้าว คุณนายแม่เรื่องนี้ มาแนว รังแกลูกเหรอคะ

    #416
    0
  2. #402 0862884027 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 22:20
    มีใครเป่าหูป้านาอ่ะป่าว ทำไม่ถึงกีดกันหนูดาล่ะ
    #402
    0
  3. #387 Kung Patcharee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 00:30
    ดราม่ามาป่าวเนี้ย ม้ายยยย
    #387
    0
  4. #377 Flower Me (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 09:46

    เศร้าค่ะ..สงสารทุกคน

    #377
    0
  5. #376 ao_majo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 22:19

    ใยหญิงแม่ใจร้ายกับเฮียกอดกับนู๋ดาเยี่ยงนี้!!!!

    #376
    0
  6. #375 Bhawaranch (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 21:31

    อึนๆ เหมือนจะได้กินมาม่า

    #375
    0
  7. #374 moomai06 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 19:55

    ทำไมแม่เฮียทำแบบนั้นล่ะ หรือหวงสมบัติ

    #374
    0
  8. #372 noodao (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 19:24

    สงสารหนูดาจัง แม่นาของเฮียกอดไม่น่าจะเห็นแก่ตัวขนาดนี้นะ

    #372
    0
  9. #371 ปันปัน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 19:08

    สงสารทุกคนจุงเบย...

    #371
    0
  10. #370 uma18 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 18:07
    สงสารเฮียกอด สงสารหนูดา ให้ธรรมพบเจอใครที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่น้องสาวเฮียกอด ว่าแล้วแม่ถึงไม่อยากให้หนูดากลับบ้าน
    #370
    0
  11. #369 nuchjira (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 17:44

    เศร้าจัง

    #369
    0
  12. #368 KimNanZa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 13:52
    ชอบธรรมอ่ะ เป็นเด็กแต่มีความคิดดี
    #368
    0
  13. #367 Lovemefilmme (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 12:37
    งื้อมาม่าชามโต
    #367
    0
  14. #366 nokluck (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 11:07
    ดรามามาแล้ว แค่คิดก็เศร้าแล้ว
    #366
    0
  15. #364 pnui19 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 09:35

    สงสารเฮียกอดนะมีแม่กับน้องแบบนี้


    อย่าพาลว่าร้ายคนอื่นเพราะตัวเองเลี้ยงลูกสาวออกมาเป็นผู้หญิงโง่ๆ แบบนี้


    สงสัยจะถูกผู้ชายหลอกอีกแล้วมั้งยายอ้อน

    #364
    0
  16. #363 prisanaphoprasit (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 09:35

    สงสารหนูดาจัง..

    #363
    0
  17. #362 Pompom06 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 09:28
    เฮียกอดรีบจัดการโดนด่วนสงสารครอบครัวนาง
    #362
    0
  18. #361 gibbsfreeenergy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 09:23
    สงสารนาง
    #361
    0