บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 16 : เจียมตัวเจียมใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,827
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    31 ส.ค. 61


8

เจียมตัวเจียมใจ

เพลงคลาสสิกดังจากลำโพงดังประสานกับเสียงเครื่องปั๊มลม ชายหนุ่มที่ติดพันธุระติดกันสองสามวันเลยไม่ได้มาที่คอกในตอนเช้าตรู่กำลังยืนมองสาวที่กำลังช่วยผู้เป็นพ่อใส่ชุดรีดนม เงาะย่องมาด้านหลังเจ้านาย มองเสี้ยวหน้าคมที่ฉาบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“บ่แฮ้งก์ตินาย เปนหยังคือตื่นเช้า” คนที่นอนเฝ้าผู้เป็นนายมาทั้งคืนกระเซ้า

อ้อมกอดปรายตามองคนสนิท ใครว่าเขาตื่นเช้ากัน ...เขาไม่ได้นอนทั้งคืนเลยต่างหาก! จูบเมื่อคืนทำให้ชายหนุ่ม ตื่นทั้งคืน ข่มตาข่มอารมณ์อย่างไรก็นอนไม่หลับ รู้ซึ้งแล้วว่ากลิ่นกายนางนั้นมีอานุภาพรุนแรงขนาดไหน

“กูสบายดี”

“ซำบายดี” เงาะทวนอย่างไม่เชื่อ ก็เห็นอยู่ว่าเมื่อคืนไม่ค่อยสบายสักเท่าไหร่ นอนกระสับกระส่ายจนเขาร่ำๆ จะพาส่งโรงพยาบาล ด้วยนึกว่าผู้เป็นนายเกิดแพ้แอลกอฮอล

“อือ! มีอะไรก็ไม่ทำซะ ยืนมองหน้ากูแล้วงานจะเสร็จไหม”

“ง่ะ มาเป็นชุด”

“บักเงาะ!” เจ้าของพาฮักเท้าสะเอว ทำหน้าดุใส่คนสนิท

“ย่านแล้ว ย่านอีหลีจ้านาย” เงาะยกมือไหว้ปรกๆ ปากบอกกลัวหากแต่ดวงตากลับทอประกายระยิบระยับเป็นเชิงหยอกล้อ

“กลัวก็ไปทำงานสิวะ!

“ไปเดี๋ยวนี้แหละจ้า คนอีหยังนอนบ่หลับกระสับกระส่ายทั้งคืนแล้วพาล”

“บักเงาะ!

“อู้ยยย อย่าเสียดัง เดี๋ยวแม่ชบาศรีขวัญใจเงาะจะต๊กกะใจ”

เงาะวิ่งปรู้ดไปทำงานของตน คนอื่นๆ ที่ฟังอยู่ห่างๆ เลยพลอยยิ้มหัวไปกับคำโต้เถียงของสองหนุ่ม ลัดดาวัลย์สบตาทานต์แล้วยิ้ม ก่อนก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ โดยไม่เห็นสายตาขุ่นเคืองของหนุ่มเจ้าของฟาร์มซึ่งส่งเสียงดังเพื่อเรียกร้องความสนใจแต่สาวกลับเมินเสียนี่

อ้อมกอดยกมือขึ้นลูบริมฝีปากอย่างเผลอไผล สรุปเมื่อคืนเขาหรือเธอที่เมากันแน่ ทำไมเช้านี้สาวเจ้าถึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

“เห็นบ่ เห็นเต็มๆ ตาบ่ธรรม” เสร็จจากงานช่วงเช้าเงาะรีบดึงล้วนธรรมมาที่โรงเก็บฟางซึ่งไม่มีผู้คนอยู่

“เห็น”

“เห็นแล้วจั๋งได๋ล่ะ สรุปเมื่อคืน...”

“พอเลยพี่เงาะ ไม่ต้องเดาแล้ว” ล้วนธรรมกระแทกเสียงใส่ นึกถึงตอนนำผ้าห่มหมอนเข้าไปในห้องแล้วพบว่าพี่สาวกำลังยืนก้มหน้า ส่วนอ้อมกอดนั่งบนเตียง ทั้งสองคนหน้าแดงก่ำ

“เฮียลูบปากโดนปานนั้น สรุปคือจูบหรือแค่หอมแก้ม”

“พี่เงาะ! พอที จะลูบปากนานหรือไม่นานก็ช่าง เลิกคิดได้แล้ว” ล้วนธรรมปรามด้วยสีหน้าไม่พอใจ เรื่องอ้อมกอดมีใจให้พี่สาวเขาไม่ใช่เรื่องใหม่ รวมถึงเรื่องพี่สาวเขามีใจตอบด้วย หากแต่ลึกๆ แล้วชายหนุ่มกำลังกลัวพี่สาวเสียใจ

“เลิกบ่ได้ มันคาใจ”

เงาะมั่นใจเต็มร้อยว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างที่เขากับล้วนธรรมไปเอาหมอนผ้าห่มเพื่อมานอนเป็นเพื่อนเจ้านาย เห็นท่าทางเจ้านายเช้านี้ ไอ้เงาะโคตรมั่นใจ หากแต่มองไปยังสาวดอกไม้ดันเกิดลังเลเสียนี่

เช้านี้ลัดดาวัลย์ตื่นมาช่วยงานเหมือนเดิม หญิงสาวไม่ได้มีท่าทางขวยเขินยามเห็นอ้อมกอด ตรงนี้แหละที่เงาะกับล้วนธรรมต่างติดใจสงสัย

“ไปถามพี่ดาไหมล่ะ หรือถามเฮียดี” ล้วนธรรมว่าประชด

“บ้าติ อ้ายยังบ่อยากตายโว้ย”

“งั้นก็เลิกพูด พี่ดากับเฮียไม่พูด เราก็ไม่ควรเสือกว่าไหม”

“เออๆ เลิกก็ได้”

 

ฝ่ายสาวที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดินกลับบ้านท่ามกลางความร้อนซึ่งไม่ได้ร้อนจากดวงอาทิตย์​แต่อย่างใด อากาศตอนเช้าที่พาฮักเย็นสบาย ที่ร้อนคือร้อนรุ่มจากในกายนี่แหละ เมื่อคืนหลังจากที่ล้นธรรมเดินมาส่งที่บ้าน หญิงสาวถึงกับนอนไม่หลับไปทั้งคืน แยกไม่ออกว่าเมาจูบหรือเมาเหล้าที่ได้ลิ้มลองจากปากเขากันแน่

“แย่หนักกว่าเดิมอีก” หญิงสาวพึมพำ

เป็นเพราะความเอาแต่ใจหรือเผลอไปชั่ววูบแท้ๆ ที่ทำให้เธอเอื้อมคว้าช่วงเวลาวาบหวามนั้นเอาไว้ สุดท้ายมันก็หันกลับมาเล่นงานเธอจนได้ หวังว่าเขาสร่างเมาแล้วจะจำไม่ได้ แต่ดันลืมไปว่า...​ตัวเองนี่แหละจะจำแม่น

สาวดอกไม้ยกมือแตะแก้มแตะปากแล้วต้องกลั้นยิ้ม ยากกว่าลืมคือการทำหน้าเป็นปกตินี่แหละ เมื่อเช้าเธอพยายามไม่สบตาเขา เมื่อความพยายามทั้งหมดของชีวิตถูกใช้ไปหมดแล้ว จึงรีบขอตัวกลับบ้านทันที

“เฮ้ยยย... ยิ่งคิดยิ่งฟรุ้งซ่าน เลิกคิดๆ”

ลัดดาวัลย์หยุดเดิน ตอนนี้แก้มเธอร้อนจะแทบระเบิดแล้ว เปลี่ยนไปนั่งยองๆ เมื่อเห็นดอกหญ้าตีนตุ๊กแกขึ้นเต็มข้างทาง จึงเด็ดมันได้เต็มกำมือแล้วจึงพาตัวเองไปนั่งใต้ต้นมะม่วงซึ่งอยู่ห่างออกไป จากตรงนี้มองเห็นตัวบ้านใหญ่และบ้านที่เธออาศัยได้อย่างชัดเจน

หญิงสาวจัดการรวบรวมสติด้วยการนำดอกตีนตุ๊กแกมาถักให้เป็นมงกุฎ แต่ละคนมีวิธีจัดการกับสติและความคิดของตัวเองไม่เหมือนกัน ลัดดาวัลย์มักใช้วิธีหาอะไรทำ แล้วจดจ่อกับสิ่งนั้นซึ่งทุกครั้งมักได้ผล

...ยกเว้นครั้งนี้ จูบซาบซ่านตราตรึงทำให้เธอสติแตกไปแล้ว

 

ลัดดาวัลย์พาบีมไปหาหมอที่อนามัยหลังจากพบว่าเด็กชายไข้ขึ้นสูง แช่มว่าเด็กชายไข้ขึ้นทั้งคืน เช็ดตัวอย่างไรไข้ก็ไม่ลด แช่มเป็นคนขับกระบะคันเก่ามีเพาพะงาอุ้มบีมนั่งคู่ตอนหน้า ลัดดาวัลย์กับล้วนธรรมนั่งท้ายกระบะ หมอประจำอนามัยตรวจอาการแล้วแนะให้พาไปหาหมอที่โรงพยาบาล ทั้งสามจึงพากันเข้าตัวอำเภอ

บีมถูกเจาะเลือดให้น้ำเกลือ ตลอดเวลาแช่มมองลูกชายด้วยใบหน้าหมองเศร้าระคนรู้สึกผิด เด็กชายถูกนำตัวเข้าห้องพักสำหรับผู้ป่วยเด็ก

“เดี๋ยวหนูดามาเฝ้าให้” ลัดดาวัลย์อาสาเพราะรู้ว่าแช่มต้องทำงาน

“ไม่ได้” เพาพะงาขัด ถลึงตาใส่ลูก ใช่ว่าหล่อนไม่ห่วงบีม แต่ไม่ยอมให้ลูกสาวมานอนค้างที่โรงพยาบาล

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวลุงเฝ้าเอง ลางานนายกอดสักสองสามวันคงไม่เป็นอะไร”

“เอาแบบที่ลุงแช่มว่าดีกว่า พี่ดาไปช่วยงานในฟาร์มเถอะ แม่กับพ่อจะได้ไม่ห่วง” ล้วนธรรมเห็นด้วยกับแม่

“ถ้าอย่างนั้น ลุงแช่มโทร. บอกเฮียเถอะจ้ะ” ลัดดาวัลย์มองไปทางบีมที่นอนหลับ แก้มอมชมพูตอนนี้เป็นสีแดง แถมตัวยังร้อนรุมๆ อยู่

“งั้นพี่แช่มเฝ้าลูกไปเถอะ เดี๋ยวฉันกับลูกๆ จะออกไปซื้อพวกนมมาไว้ให้”

เพาพะงาดึงลูกออกจากห้องพักผู้ป่วยเด็ก สองหนุ่มสาวเดินตามผู้เป็นแม่ กระทั่งคนเดินนำหยุดใต้ต้นแคนาซึ่งปลูกอยู่ข้างสนามเด็กเล่นในโรงพยาบาล

“เมื่อวานก่อนหนูดากับธรรมเห็นใช่ไหม ตอนที่เขาพาบีมไปซื้อไอติมมาถุงใหญ่” น้ำเสียงบ่งบอกความโมโหยังให้สองพี่น้องลอบกลืนน้ำลาย

“แกคงอยากตามใจลูกน่ะแม่” หญิงสาวแก้ตัวแทนชายแก่คราวพ่อ แช่มมีลูกตอนอายุมากแล้ว ย่อมต้องตามใจเป็นธรรมดา

“แล้วเป็นไงล่ะ ลูกมาอยู่ด้วยไม่นานป่วยมาสองทีแล้ว คราวแรกก็ท้องเสีย คราวนี้เป็นไข้” เพาพะงาบ่น ไม่อยากยุ่งเรื่องของคนอื่นแต่อดไม่ได้

“ลุงแช่มแกคงรักลูกมากน่ะแม่” ล้วนธรรมช่วยแก้ตัวให้อีกคน เขาเคยเห็นแช่มขี่มอเตอร์ไซค์ไปดักรอดูลูกที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กในหมู่บ้านบ่อยๆ

“เฮ้อ ช่างเถอะ... ไว้เด็กออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ แม่จะรับมาช่วยเลี้ยง ให้อยู่กับแม่ดีกว่าให้กลับไปอยู่กับพวกที่ฟาร์มจินดา”

ข่าวการเลี้ยงดูแบบปล่อยปะละเลยไม่ได้เล็ดลอดหูเพาพะงา พอๆ กับข่าวติดพันผู้ชายของแม่เด็ก ลือกันหนักจนถึงขั้นว่าพาผู้ชายเข้าไปอยู่ในบ้าน

“งั้นเดี๋ยวให้ธรรมไปส่งแม่ที่พาฮัก ส่วนหนูดาขอไปดูร้าน”

“อืม นายกอดเขามาฝากบอกกับแม่ไว้ว่าจะเป็นคนไปรับหนูดาเอง”

สาวดอกไม้ก้มหน้าหลบซ่อนความเขินอาย อุตส่าห์เลิกคิดถึงเขาได้แล้วเชียว

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #358 noodao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 21:19

    แม่หนูดาดุเหมือนกันนะเนี่ย ถ้ารู้ว่าเฮียกอดกับหนูดามีใจให้กันจะเป็นไงนะ

    #358
    0
  2. #347 ManGvi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 19:17
    ฟรุ้งซ่าน น่าจะเป็น ฟุ้งซ่าน ไหมคะ???
    #347
    0
  3. #346 ปันปัน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 17:39

    นู๋ดาสู้ๆ

    #346
    0
  4. #345 prisanaphoprasit (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 14:25

    ???? รออีกนานเลย คิดว่าได้เจอกันเดือนหน้า เป็นเดือนโน้น ???????????? รอทุกวันนะคะ

    #345
    0
  5. #344 aprilfuday (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 13:22
    แม่หนูดาดุจัง แต่อย่าเหมือนแม่เฮียกอดเลยนะ
    #344
    0
  6. #343 KimNanZa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 10:05
    รุกหนักๆๆ เลยเฮีย 555
    #343
    0
  7. #342 PumpuiSS (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 09:03

    ให้เวลาหนูดาทำใจบ้างสิเฮียก๊อดดดด

    #342
    0
  8. #341 uma18 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 08:55
    หนูดาเมาอะไรไม่รู้ รู้แต่ว่าเราเมาเฮียกอดดดดด
    #341
    0
  9. #340 gibbsfreeenergy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 08:20
    แม่ดุจัง. ผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อน น่าจะมองออก
    #340
    0
  10. #339 Pompom06 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 08:11
    เขินแทนหนูดา
    #339
    0