ต๊กกะใจ...ตื่นมามีสามี

ตอนที่ 27 : ต๊กกะใจ…เวลาไม่อาจหวนกลับ 100% -Rewrite-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 323 ครั้ง
    21 มี.ค. 62

ทุกอย่างเป็นดังที่พุดตานกลัวมาตลอดทางบ้านไม่ใช่ที่หมายหากแต่เป็นโรงพยาบาลแม่ถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าตรู่โดยป้ากับน้อยหน่าตอนนี้ชยากรกับขจีเกศก็ตามมาเฝ้าด้วยพอพุดตานปรากฏตัวนำพรก็วิ่งเข้ามากอดหลานสาวทันทีสายตาหญิงสาวจ้องร่างที่นอนบนเตียงโดยมีน้อยหน่าซบหน้ากับบ่าคนป่วย

หมอว่าแม่เราจะไม่ไหวแล้ว” นำพรบอกเสียงสะอื้นเดินจูงหลานสาวไปอีกด้านของเตียง

ดวงตาที่ยังไม่ปิดสนิทกะพริบปริบๆเสมือนรับรู้ว่าลูกอีกคนมาแล้วน้อยหน่าเงยหน้ามองพี่สาวฝาแฝดก่อนจะปล่อยโฮพุดตานเอื้อมไปกุมมือน้องสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกกำลังใจ

ตะตานมาแล้วนะแม่” สาวดอกไม้เปล่งเสียงออกมาอย่างยากเย็นมันยากจะยอมรับจริงๆ

พรสรวงกะพริบตาพร้อมยิ้มมุมปากมองลูกทั้งสองสลับกัน

ตานขอโทษที่มาหาแม่ช้าตานเป็นเด็กดื้อเป็นเด็กเกเรเหมือนที่แม่เคยดุตอนเด็กๆ

นำพรกอดหลานสาวจากด้านหลังร่ำไห้อย่างปวดหัวใจทำใจกันมาเป็นปีพอถึงวันนี้มันยากจะรับไหว

ตานไปบ้านน้องกับพ่อมาลูกสาวอีกคนของแม่เก่งมากเลยนะ” พุดตานยิ้มทั้งน้ำตาให้น้อยหน่าขายของเก่งมากเลยสมกับเป็นลูกหลานแม่ค้า

ยิ่งพุดตานพูดนำพรกับน้อยหน่าก็ยิ่งสะอื้นหนัก

น้องกับพ่อสบายดีเหมือนที่เราเป็นทุกคนมีความสุขตามอัตภาพแม่อย่าห่วงอีกเลยนะ

หญิงสาวโถมกอดร่างที่แน่นิ่งไปตั้งแต่ยิ้มออกมา

แม่จากไปพร้อมรอยยิ้มที่ได้เห็นลูกสาวสองคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา

อย่าให้น้ำตาถูกแม่เขาจะไปอย่างไม่สงบ” นำพรรู้ว่าห้ามไม่ทันแต่ก็ยังพูด

แม่ไม่ห่วงหรอกค่ะแม่ไม่มีห่วงแล้ว” สาวดอกไม้สะอื้นไห้กับอกผู้เป็นแม่กุมมือน้องแน่นขึ้นน้อยหน่าเองก็บีบมือพี่สาวแน่น

 

มิ่งมงคลอยู่ช่วยงานจนถึงวันฌาปนกิจอ้อมกอดกับคนที่พาฮักตามมาช่วยงานในวันสุดท้ายพุดตานคอยเป็นหลักให้น้องสาวฝาแฝดที่เอาแต่ร้องไห้ตลอดเวลากว่าน้อยหน่าจะหลับได้แต่ละวันต้องพึ่งยาคลายเครียดซึ่งเธอเองก็ถูกป้าบังคับให้กินด้วย

แม่ไปสบายแล้วน้อย” แม้ยังไม่ได้พูดคุยกันเป็นการเป็นงานหญิงสาวก็รู้สึกรักน้องสาวคนนี้พ่อเองก็หมั่นเข้ามากอดปลอบลูกทั้งสอง

ทำไมถึงเจอกันช้าไป” น้อยหน่าสะอื้นไห้ยามเห็นควันที่พวยพุ่งออกจากเมรุ

ไม่มีอะไรช้าหรือเร็วหรอกมันพอดีต่างหาก” สาวดอกไม้กลั้นสะอื้นน้อยได้เจอแม่แม่เองก็ได้รู้ว่าลูกสาวอีกคนยังไม่ตายเห็นไหมว่าทุกอย่างมันพอดี

แล้วหลังจากนี้ล่ะเราสองคน…” น้อยหน่ามองพี่สาวด้วยความสับสน

เรายังมีเราน้อยอยู่ไหนตานอยู่นั่น

น้อยหน่าพยักหน้าเธอไม่อยากกลับไปบ้านแล้วบ้านที่มี

อย่ากลัวน้อยมีตานอยู่ทั้งคน” หญิงสาวบอกเป็นแฝดกันย่อมรู้ใจกันเธอรู้ว่าน้อยหน่ากำลังกลัวอะไรรอให้พ้นงานแม่ไปเสียก่อนเธอจะสะสางความกลัวให้น้องเอง

ฉันรักเอื้อยนะถึงจะไม่ได้โตมาด้วยกัน

ตานก็รักน้อยไม่ต้องกลัวนะตานไม่ทิ้งน้อยแน่ๆ

น้อยหน่าซบหน้าร้องไห้กับบ่าพี่สาวอีกครั้งวิทูรที่ยืนอยู่ข้างๆรวบตัวลูกสาวทั้งสองเข้ามากอดปล่อยให้น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย

จริงอย่างที่พุดตานบอกไม่มีอะไรช้าเร็วทุกอย่างมันมีเวลาของมัน

ในความโชคร้ายยังซุกซ่อนความโชคดีเอาไว้เขาเสียเธอไปแต่ก็ได้ลูกสาวอีกคนกลับคืน

พี่ทูนอย่าโทษตัวเองอีกเลยมันคงเป็นเวรกรรมแต่ชาติปางก่อนที่ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันถ้าฉันไม่อยู่แล้วฝากลูกทั้งสองคนไว้ด้วยนะพี่

นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่พรสรวงกล่าวกับเขาก่อนเขาจะรีบกลับไปรับตัวพุดตาน

 

พอทุกคนที่มาช่วยงานแยกย้ายกลับวิทูรจึงพาลูกและพี่ภรรยากลับบ้านซึ่งอยู่ไม่ห่างจากวัดพุดตานไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับคนอื่นมากนักเพราะน้อยหน่าติดเธอแจหญิงสาวมีโอกาสได้สบตามิ่งมงคลหลายครั้งความห่วงใยที่ส่งผ่านทางสายตาทำให้หญิงสาวรู้สึกอุ่นวาบในอก

สาวดอกไม้พาน้องกินข้าวกินยาแล้วส่งเข้านอนพออีกฝ่ายหลับไปเพราะฤทธิ์ยาจึงออกมาด้านนอกซึ่งมีพ่อกับป้านั่งรออยู่

น้องหลับไปแล้วเหรอ” นำพรถาม

ค่ะป้ากับพ่อกินข้าวหรือยัง” แม้รู้ว่าทุกคนคงกินไม่ลงเหมือนเธอกระนั้นก็ต้องพูดย้ำๆให้ฝืนใจกินกันบ้างจะได้ไม่ป่วย

กินแล้วกินได้สี่ห้าคำเท่านั้นแหละเดี๋ยวคุยกันเสร็จป้าว่าจะกินยานอนเหมือนกัน

พุดตานนั่งลงข้างผู้เป็นป้ากุมมืออีกฝ่ายอย่างให้กำลังใจหญิงสาวมองผู้เป็นพ่อที่สีหน้าตรอมใจอย่างเห็นได้ชัดอมทุกข์อมโศกเสียจนเธอเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้

พ่ออยากคุยเรื่องที่ละอองโกหก

วิทูรอยากพูดเรื่องนี้กับลูกสาวแต่รอจนกระทั่งเสร็จงานตอนนี้เขาไม่อยากรั้งรออีกต่อไป

ค่ะป้าบอกว่าไปดูเขาฝังร่างน้องด้วยตัวเอง

ใช่ไปทำพิธีที่วัด” นำพรว่าอย่างเคียดแค้นละออง

ถ้าเทียบเวลาที่พี่นางบอกตอนนั้นพ่อพาน้องไปทำบอลลูนหัวใจในโรงพยาบาลที่กรุงเทพไม่รู้เลยว่าละอองสร้างเรื่องบ้าๆนี้พอน้องหายดีกลับมาอยู่บ้านไม่นานย่าก็เสีย

พุดตานคิดตามอย่างไม่ค่อยเข้าใจนักได้แต่มองผู้เป็นป้าถ้าเป็นอย่างนั้นป้าไปร่วมทำพิธีฝังร่างเด็กที่ไหน

ป้าก็ไม่รู้ว่าเด็กนั่นเป็นลูกเต้าเหล่าใครพอละอองบอกป้าก็รีบไปมันเสียใจจนไม่ทันคิด

แล้วเรื่องที่น้าละอองบอกว่าแม่กับตานรถคว่ำล่ะคะ

ตานรู้ได้ไงลูก” วิทูรถามอย่างสงสัยว่าลูกรู้เรื่องนี้จากใคร

ป้านาแม่เฮียกอดเล่าให้ฟังค่ะ

อืมใช่ละอองมาบอกพ่ออย่างนั้นพ่อรีบขับรถไปบ้านเก่าแม่ที่อยู่อีกจังหวัดคนข้างบ้านเขาบอกว่าพอแม่กับตานตายป้าเราเขาก็ขายบ้านทิ้งไปอยู่ที่อื่นพ่อตามหาพี่นางอยู่นานก็ไม่พบเสียใจที่ตานกับแม่ด่วนจากไปสุดท้ายจึงคิดว่าป้าเขาทำใจไม่ได้เลยขายบ้าน

พุดตานนิ่วหน้ามองป้าซึ่งนั่งทำหน้าเคียดแค้นละอองอย่างไม่ปิดบัง

ที่ขายบ้านเพราะแม่เราอยากเริ่มต้นใหม่หลังจากทราบเรื่องน้อยเสียกอปรกับเห็นทำเลที่นี่ดีกว่าที่บ้านเดิมเลยขายมาซื้อบ้านหลังนี้ที่นั่นมันไกลหากินลำบากป้าไม่รู้ว่าทำไมมีคนมาพูดกับพ่อแบบนั้นแต่มั่นใจว่าเป็นแผนของนังอสรพิษละอองนั่นแน่ๆ

พ่อเองก็คิดว่าเป็นแผนของละอองเขาคงให้คนตามดูหนูกับแม่พอสบโอกาสเลยสร้างเรื่องให้เข้าใจผิดพ่อจะได้เลิกตามมาแอบดูแม่กับเราเสียที

พ่อเคยมาตามหาตานกับแม่เหรอ

มาสิพ่อรู้จักบ้านเก่าแม่เราถึงมาได้ไม่บ่อยนักแต่พ่อก็มาทุกเดือน

เป็นไปได้ไหมคะว่าเพื่อนบ้านคนที่บอกข่าวกับพ่อจะถูกน้าละอองจ้างวาน

เป็นไปได้ป้าเราบอกว่าเขาเป็นพวกไม่ทำงานแต่ชอบเล่นการพนัน

พุดตานพยักหน้าเธอกระจ่างกับเรื่องนี้แล้วหากแต่ยังติดใจกับอีกเรื่อง

แล้วเรื่องที่ตานกับน้อยสลับตัวกันพ่อรู้เรื่องได้ไงคะ

วิทูรยิ้มบางให้ลูกสาวเล่าเรื่องที่ตนเป็นคนพบเหตุการณ์คนแรกพอได้เห็นหน้าพุดตานถึงกับตกใจหลังจากนั้นจึงวิ่งไปอุ้มน้อยหน่าออกจากรถพาร่างลูกมานอนเคียงกันวิทูรค้นกระเป๋าหาบัตรประชาชนพุดตานแล้วนั่งร้องไห้ระหว่างรอกู้ภัยก่อนกู้ภัยมาถึงเขาสลับกระเป๋าของลูกสาวในตอนนั้นเขากอดร่างพุดตานเอาไว้ทุกคนที่รู้จักและตามมาดูเหตุการณ์ต่างเข้าใจว่าพุดตานคือน้อยหน่าทั้งสิ้นส่วนน้อยหน่าที่มีบาดแผลและเลือดเต็มใบหน้าไม่มีใครติดใจสงสัย

พ่อคิดอะไรไม่ออกนอกจากสลับตัวลูกพ่อมีความหวังแล้วมันก็เป็นอย่างที่พ่อหวังพ่อบอกกับน้อยตอนอยู่โรงพยาบาลแล้วพาน้อยมาหาแม่

วิทูรมองลูกสาวอย่างขอลุแก่โทษที่ทำให้พุดตานไม่ได้ใช้ช่วงเวลาสุดท้ายกับแม่

พ่อขอโทษพ่อไม่รู้ว่าแม่เขา…”

พ่ออย่าคิดมากพ่อทำดีที่สุดแล้วตานไม่ได้เสียใจที่ให้น้อยได้ใช้ช่วงชีวิตหนึ่งกับแม่เทียบกันแล้วก็เป็นแค่เศษเสี้ยวเวลาที่แม่กับตานมีต่อกันด้วยซ้ำไปดังนั้นพ่อไม่ต้องเสียใจตานเองก็สนุกที่ได้เป็นน้อย

หญิงสาวอดนึกถึงใครบางคนที่คอยทอดสายตาห่วงใยมาให้เธอไม่ได้มันดีจริงๆที่ได้รู้จักเขาแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็ตามที

เข้าใจกันแล้วก็ดีจากนี้ตานจะเอายังไงจะพาน้องอยู่ที่ไหน” นำพรถามเพราะไม่อยากพูดต่อหน้าน้อยหน่าที่จิตใจค่อนข้างบอบบางจึงอยากหารือให้จบเสียคืนนี้

พ่ออยากให้เราสองคนกลับไปอยู่ด้วยกันที่ดงรัก

ก่อนหน้านั้นต้องเคลียร์กับนังงูพิษก่อนไหม” นำพรอดแขวะอีกฝ่ายไม่ได้อย่างไรเธอก็ไม่ชอบน้องเขยคนนี้ต่อให้เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะละอองก็ตามเถอะ

เคลียร์แน่ครับพี่นางผมไม่เอาไว้แน่” วิทูรกัดฟันกรอดยิ่งนึกถึงละอองยิ่งโมโห

พ่อจะทำยังไงกับเขา

พ่อคงทนใช้ชีวิตกับคนแบบนั้นไม่ได้อีกต่อไป

ก็เห็นอยู่กันได้ตั้งนานนี่” เป็นนำพรที่พูดแขวะขึ้นอีกครั้ง

ต่างคนต่างอยู่หรอกพี่นางตั้งแต่พรพาลูกออกจากบ้านผมก็ไม่มีใครอีกให้สาบานที่วัดไหนก็ได้

ตั้งแต่เกิดเรื่องพลาดพลั้งจนทำให้ระหองระแหงกับภรรยาเขาก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับละอองกระทั่งพรสรวงขอแยกทางละอองก็ไม่สามารถทำให้เขาสนใจยิ่งมาทราบทีหลังเรื่องละอองกุเรื่องท้องก็ยิ่งห่างเหินต่อกันที่อยู่กันได้เพราะแม่เขาขอไว้เพื่อให้ลูกได้มีคนดูแลแต่สุดท้ายละอองก็ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเขา

หมายความว่ายังไงเหรอคะพ่อ

ก็หมายความว่าพ่อไม่เคยยุ่งกับละอองไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว

หือไหนป้าเล่าว่าน้าละอองเคยมีลูกแล้วแท้ง” พุดตานมองหน้าป้านำพรนิ่วหน้ามองอดีตน้องเขยตอนที่วิทูรมาอยู่ที่นี่ไม่เคยได้พูดคุยกันเรื่องนี้เพราะหล่อนมีทิฐิกับอีกฝ่ายได้แต่ปล่อยให้เขาดูแลน้องสาวกับหลานอยู่ห่างๆ

มันไม่เคยเกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นเรื่องได้เสียเรื่องท้องเรื่องแท้งไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นพี่นาง

หมายความว่านังละอองมันกุเรื่องขึ้นเหรอ!”

ใช่ทั้งหมดคือแผนของละออง” วิทูรบอกเสียงลอดไรฟันพุดตานส่ายหน้านึกถึงใบหน้าอมทุกข์ของละอองกับบ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยข้าวของ

พ่อตานมีเรื่องจะขอค่ะ” พุดตานลุกไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าวิทูรหญิงสาวกุมมือผู้เป็นพ่อเอาไว้

ตานจะขออะไรพ่อให้ได้หมด” คนที่อยากชดเชยให้ลูกบอก

กับน้าละอองพ่ออย่าแก้แค้นหรือผูกใจเจ็บกับเขาอีกได้ไหม

ยายตานพูดบ้าอะไรออกมามันสร้างเรื่องขนาดนั้นจะปล่อยมันลอยนวลได้ยังไงเราไม่รู้ไม่เห็นตอนแม่เราเสียใจเหมือนป้าอย่ามาขอเรื่องบ้าๆนี่กับพ่อเรานะ” นำพรเอ็ดหลานสาว

ป้านางตานขอร้องป้าเหมือนกันค่ะอย่าผูกใจเจ็บสร้างเวรสร้างกรรมต่อกันอีกเลยนะคะตานอยากให้แม่ไปอย่างสบายถ้าป้ากับพ่อยังคิดแก้แค้นแม่ต้องห่วงแน่ๆ

พ่อเข้าใจแล้ว

วิทูรลูบศีรษะลูกสาวพรสรวงเลี้ยงลูกมาได้ดีเหลือเกินดีกว่าเขาเยอะมาก

แววตาภาคภูมิใจอย่างไม่ปิดบังของพ่อทำให้สาวดอกไม้อดเขินไม่ได้หากแม่ได้มาเห็นเหมือนที่เธอกับป้าเห็นแม่จะต้องดีใจเธอเชื่อที่พ่อพูดอย่างไม่กังขาเชื่อว่าพ่อรักแม่รักเธอ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 323 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,828 ความคิดเห็น

  1. #1477 mapa15 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 12:49
    แล๊วววววผู้ใหญ่ สนใจเค้าแล้วสิ
    #1,477
    0
  2. #1366 pnui19 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 15:00

    พี่ผู้ใหญ่ติดกับแล้วพุตตานเอ๊ยย

    #1,366
    0
  3. #1088 nunpanu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 09:35

    เอาละโว้ย! อ้ายมิ่งเริ่ม"ใจแตก"

    #1,088
    0
  4. #1077 zesas (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 22:36

    ผู้ใหญ่มิ่ง เริ่มสะดุดหลุมแล้วสินะ

    #1,077
    0
  5. #1016 Nim Narnea (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 13:56

    น้อยรั่วได้ใจ

    #1,016
    0
  6. #800 fefa44 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 00:06

    #น้อยเป็นคนตลก

    #800
    0
  7. #797 JanyaRuadrew (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 21:21
    โอ้ว!!!ขำการอ่อยผู้ของน้อย
    #797
    0
  8. #795 orpan3535 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:28
    ผู้ใหญ่กำลังจะชอบน้อนคนใหม่ใช่ไหมอะ55
    #795
    0
  9. #794 Lovemefilmme (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:26
    น้อยลุคใหม่น่าสนใจใช่ไหมล๊าาผู้ใหญ่มิ่ง
    #794
    0
  10. #793 ManGvi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 19:55
    ลงน้อยจุง
    #793
    0
  11. #792 vzavii (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 17:43
    ผู้ใหญ่จิหลงรักสาวแน่เลย
    #792
    0
  12. #791 biggaj78 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 14:51

    น้อยอ่อยแต่ละครั้งใช้ผ้าเช็ดหน้ากี่อันอ่ะ

    #791
    0
  13. #790 biggaj78 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 14:50

    เเริ่มเผลอไต๋แล้วนะ

    #790
    0
  14. #789 biggaj78 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 14:49

    พุดตาลอย่าหลุดนะเดี่ยวเขาจับได้

    #789
    0
  15. #788 biggaj78 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 14:48

    พพุดตาลอายเเทนเลย

    #788
    0
  16. #787 biggaj78 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 14:48

    55555 น้อยหน่าทำได้ยังไง

    #787
    0
  17. #786 biggaj78 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 14:47

    อายแทนจังเลยยย

    #786
    0
  18. #785 biggaj78 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 14:47

    เริ่มสนใจแล้วนะ

    #785
    0
  19. #784 yokyok2513 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 14:31
    พุดตานรับไม่ได้งานอ่อย
    ผ้าเช็ดหน้า
    #784
    0
  20. #783 Jvar J. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 14:08
    สิบโหล!! พีีคในพีค 555
    #783
    0
  21. #782 Ben Phoosap (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 12:35

    น้อยเป็นอดีตของพุดตาน..แต่เป็นปัจจุบันของอ้ายมิ่งเด้อคร้าาา

    #782
    0
  22. #781 bear-za (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 12:32

    อ๊ายยย ผู้ใหญ่เอาแล้วๆ

    #781
    0
  23. #779 downychan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 11:49

    ความมุ่งมั่น ทุ่มเทของน้อยหน่าเป็น ตำนานแล้วววว
    #779
    0
  24. #778 มืใหม่คาซึ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 11:34
    สงสารพุตตานเลยจ้า 5555
    #778
    0
  25. #775 ao_majo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 11:15

    เนี่ย ต้องการอ่อยขั้นเทพแบบของพุดตานนี่ เมาส์ไปเรื่อยปล่อยให้ผู้มองพินิจไปเรื่อยๆ555

    #775
    0