ดั่งดาวคอยเดือน (หย่งคัง - เพียงจันทร์)

ตอนที่ 9 : พระจันทร์แสนแสบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    22 เม.ย. 61

อรุณรุ่งรับการมาเยือนของวันใหม่เพียงจันทร์อยากกรีดร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อ ‘หลานเทวดา’ ของพูนเกิดอยากกินผัดผักบุ้งซึ่งในตู้เย็นไม่มีผักชนิดนี้ พอเธอบอกไปว่าไม่มี เขาก็อ้างว่าทำไมอาหารพื้นๆ แค่นี้ยังไม่มีจากนั้นก็หันไปอ้อนลุงตนต่อ เดือดร้อนพูนต้องส่งสายตาขอร้องมาให้เธออีก

มันน่าฆ่าทิ้งนัก!

เพียงจันทร์ขับรถออกไปซื้อผักบุ้งที่ตลาด ระหว่างทางเธอผ่านเรือกสวนไร่นาของชาวบ้าน เท้าบางแตะเบรกยามผ่านทุ่งนา เธอหมุนพวงมาลัยนำรถไปจอดข้างทาง เปิดประตูออกสาวเท้าไปดูกอผักบุ้งนาที่ขึ้นอยู่ตามคันนา ห่างออกไปมีเจ้าทุยสองตัวที่กำลังเคี้ยวเอื้องในนาที่เก็บเกี่ยวผลผลิตเรียบร้อยแล้ว มันหันมองเธอก่อนจะก้มหน้ากินหญ้าพร้อมทั้งปล่อยของเสียต่อหน้าต่อตาเธออย่างไม่รู้จักอาย เพียงจันทร์ลงมือเด็ดผักบุ้งใส่ถุงพลาสติกที่มีติดรถ สายตาคอยวนเวียนไปทางเจ้าทุยสองตัวก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้น

อี๋…” เสียงหวานร้องขึ้นอย่างรังเกียจ เธอเกือบขย้อนนมสดที่ดื่มไปตอนเช้าตรู่ออกมา ยามมองเจ้ายอดผักบุ้งในมือ “กวนตีนบ่อยนัก ก็ต้องกินแต่ของมีประโยชน์” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงอาฆาตสุดๆ ยัดผักบุ้งสดลงในถุงพลาสติกก่อนจะขับรถกลับบ้านด้วยสีหน้าสดชื่นขึ้น

เวลาต่อมากลิ่นผัดผักบุ้งก็หอมฉุยไปทั้งบ้าน ยังให้คนรอกินลอบกลืนน้ำลายไปหลายอึก กระทั่งหญิงสาวหากับข้าวกับปลาออกมาจนครบแล้วชายหนุ่มก็สะดุดกับสีหน้าและแววตาของเธอ มันเจือรอยสะใจอย่างปิดไม่มิด แม้เจ้าตัวจะพยายามปกปิดมันไว้แล้ว อีกทั้งสายตาที่คอยเหลือบไปทางจานผัดผักบุ้งนั่นอีกล่ะ อากัปกิริยาเหล่านี้ตกอยู่ในสายตาเขา หากเป็นคนอื่นแล้วไซร้อาจมองข้ามไป แต่ไม่ใช่กับคนที่มีสายตามองเธอคนเดียวอย่างเขา

น่ากินจริงๆ เอ้าลงมือกินกันเถอะ” พูนบอก เล็งสายตาไปยังจานผัดผักบุ้ง

ลุง!” เพียงจันทร์เรียกฝ่ายนั้นเสียงสูง ยามเห็นว่าพูนกำลังเอื้อมมือไปตักผัดผักบุ้ง “เอ่อ จานนั้นให้หลานชายลุงกินคนเดียวเถอะ ลุงกินอย่างอื่นสิ ผัดบวบใส่ไข่นี่ก็อร่อยนะ จันทร์ทำสุดฝีมือเลย” ตักผัดบวบให้อย่างเอาใจ แต่แล้วต้องเบิกตาค้าง

กินด้วยกันสิ ฉันว่าคนทำต้องกินก่อนนะ” หย่งคังตักผัดผักบุ้งให้หญิงสาว โดยไม่ลืมตักให้พูนด้วย พูนยิ้มเล็กน้อยเป็นการขอบคุณก่อนจะตักข้าวกับผัดผักบุ้งคำใหญ่เข้าปาก

อืม อร่อยจริงๆ ด้วย ฝีมือจันทร์เนี่ยไม่ตกเลยจริงๆ

เพียงจันทร์ยกมือปิดปากด้วยความตกใจ

อ้าวทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ นี่ลุงชมจริงๆ นะ ไม่ได้แกล้ง ผัดผักบุ้งนี่อร่อยจริงๆ

ลุง…” เพียงจันทร์เรียกอีกฝ่ายเสียงสั่นๆ จนคนกำลังอร่อยชักเอะใจ ก่อนขนอ่อนในกายจะลุกชันด้วยความหวาดกลัว กลัวว่าในอาหารจานที่เขาเพิ่งได้ชิมไปและชมว่ามันอร่อยนี้มันจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่านี้

จันทร์ขอโทษ…” เธอยกมือไหว้ น้ำตาคลอเบ้าอย่างรู้สึกผิด เธอไม่ทันคิดว่าพูนอาจจะอยากกินมันด้วย แถมยังไม่นึกว่าไอ้คนที่เธออยากแกล้งจะฉลาดเป็นกรด!

พูนสบตากับหย่งคังแล้วใจร่วงไปอยู่ตาตุ่ม งานนี้หลานคงเล่นพิเรนทร์เข้าเสียแล้ว หญิงสาวนิ่วหน้าหลับตาปี๋ยามพูนวิ่งตึงตังไปอาเจียนตรงระเบียง มีเพียงหย่งคังที่ยิ้มขัน

เพราะนายนั่นแหละ” เธอหันมาโทษเขา

ชายหนุ่มชี้มือเข้าหาตัวเองพร้อมเลิกคิ้ว

ใช่ เพราะนายนั่นแหละที่ทำให้ลุงพูนต้องมารับกรรมที่ไม่ได้ก่อ

หนุ่มหน้าหยกแยกเขี้ยวใส่หญิงสาว รู้สึกว่าแม่จันทร์น้อยจะแสบสันขึ้นทุกวัน

เธอเป็นเจ้ากรรมนายเวรของฉันหรือจันทร์เจ้า ถึงได้จองเวรจองกรรมฉันไม่เลิก

คนโดนกล่าวหาว่าจองเวรจองกรรมแทบจับจานผัดผักบุ้งสาดใส่หน้าเขา หากไม่เกรงสายตาคมกริบที่แม้วาจาจะหยอกเย้า ริมฝีปากจะยิ้มแย้มอย่างขบขัน กระนั้นรัศมีบางอย่างก็เปล่งออกมาเป็นการเตือนว่าอย่าเล่นกับเขา

นายนั่นแหละที่จองเวรฉันไม่เลิก” หญิงสาวตะเบ็งเสียงเถียง

เธอ!”

นาย!”

พอๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว จันทร์เอาน้ำมาให้ที…” คนอาเจียนจนหมดไส้หมดพุงห้ามศึกน้ำลาย ทุกๆ ปีเขาจะต้องเป็นกรรมการห้ามศึก พูนไม่อยากนึกว่าวันต่อๆ ไปจะเป็นเช่นไร ขนาดว่ามาพักวันสองวันยังน่าปวดหัว นี่จะมาพักตั้งเดือน!

 

เพียงจันทร์ใช้เวลาอยู่ในสวนลำไยทั้งวัน หลังจากเอาน้ำให้พูนเสร็จเธอก็เผ่นแน่บออกมาทันที เธอกลัวว่าอยู่ต่อพูนจะซักเรื่องส่วนผสมบนจานผัดผักบุ้ง ปากอิ่มสีเรื่อเบ้ออกเล็กน้อยยามนึกถึง เป็นเพราะเจ้าทุยสองตัวนั้นเชียวที่ทำให้เธอเกิดปิ๊งไอเดีย และพูนต้องมารับกรรมแทน ถึงเธอจะเอายอดผักบุ้งจิ้มๆ กองขี้ทุย เอ๊ย กองขี้ควายไปไม่มาก แต่มันก็น่ารังเกียจเหลือจะรับประทาน!

แวบหนึ่งหญิงสาวนึกถึงตอนที่เขามาขอสงบศึก

สงบศึกกันเถอะ เรามาดีกันนะ

เฮอะมันก็เข้าอีหรอบเดิม เธอกับเขาไม่มีวันสงบศึกกันได้ แม้ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยปาก แต่ก็มีหลายครั้งที่เธอคิดจะสงบศึกกับเขา เนื่องจากพูนได้เอ่ยปากขอร้องแทบทุกครั้งที่โต้วาทีกัน ขนาดชายหนุ่มกลับไปแล้วพูนยังพูดถึงอีกทั้งเตือนให้ระวังกิริยาเพราะเขาเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอ

ผู้ใหญ่ปัญญาอ่อนละสิไม่ว่า ชอบหาเรื่องกับเด็ก

บ่นอย่างหัวเสียแล้วจึงขับรถคันเก่งไปแถวเรือนพักคนงาน วันนี้วันอาทิตย์คนงานในสวนหยุดงาน แต่มีบางส่วนที่ทำงานโดยได้ค่าแรงเพิ่มขึ้น มาลัยกำลังจับกลุ่มทำอาหารกินกับสาวๆ

อ้าววันนี้ไม่ออกไปไหนเหรอจันทร์” คนถามรู้ว่าทุกวันอาทิตย์เพียงจันทร์จะออกไปซื้อข้าวของกับพูน ไม่ก็นัดเจอเพื่อนๆ ในมหาวิทยาลัย

ไม่ล่ะ วันนี้เบื่อๆ ว่าแต่ทำอะไรกินกันน่ะ” คนตอบทำหน้าเบื่อ ชะเง้อชะแง้มองฝ่ากลุ่มศีรษะของสาวๆ ที่มะรุมมะตุ้มกันอยู่

กินส้มตำ มาๆ” มาลัยกวักมือเรียก หญิงสาวไม่ปฏิเสธรี่เข้าไปรวมกลุ่มด้วยทันที

อื้อหือปลาร้าตัวใหญ่น่ากลัว” เธอห่อปากเป็นรูปตัวโอยามเห็นปลาร้าตัวใหญ่ที่ถูกสาวๆ หลายนางรุมทึ้ง ส้มตำในถาดใบขนาดกลางที่มีขนมจีนเปล่า แค็ปหมู แค็ปไก่ เม็ดกระถินและยอดผักบุ้งสด อย่างสุดท้ายเล่นเอาเธอเกือบขย้อนเศษอาหารออกมากลางวง

ผักบุ้งนี่อร่อยดีเนอะ” สาวนางหนึ่งพูดขึ้น จับผักกินแกล้มกับส้มตำ เพียงจันทร์ถอยห่างจากวงทันที

อ้าว ไม่กินเรอะจันทร์” มาลัยถามเมื่อเห็นเพื่อนซึ่งมีศักดิ์เป็นถึงหลานสาวเจ้าของสวนถอยห่าง

ไม่อะ ฉันอิ่มข้าว

หือ แปลกนะ ปกติอิ่มแค่ไหนเห็นส้มตำทีไรจันทร์ก็บ่ยัน” หนึ่งในห้าสาวพูดขึ้น

วันนี้อิ่ม เพิ่งกินผัดผักบุ้งมา” เธอบอกเสียงอ่อย มองผักบุ้งสดตาปรอย เธอไม่น่านึกถึงโมเมนต์นั้นเลยจริงๆ แค่คิดก็อยากอาเจียนออกมาแล้ว

งั้นก็ตามใจ

ไม่กี่นาทีต่อมาวงส้มตำต้องมาถูกเบรกอีกครั้ง เสียงอื้ออึงดังจากบ้านพักคนงานหลังหนึ่ง ชายสูงวัยที่ใครๆ ต่างก็เรียกว่าตาชดยืนง่องแง่งอยู่หน้าบ้าน ตาชดผัวยายชม้ายพ่อนังชื่นตาไอ้ชมแหกปากท้ายายชม้ายไปหย่าที่อำเภอเหยงๆ โดยมียายชม้าย ชื่นลูกสาวที่อุ้มไอ้ชมวัยสามขวบยืนดูด้วยสีหน้าระอา

แน่จริงมึงก็ไปหย่ากับกูซี้อีม้าย มึงกล้าไหม ขาดมึงไปกูไม่เดือดร้อน สาวทั้งตำบลเขารอกูอยู่” ชายสูงวัยที่เหลือฟันจอบข้างหน้าแค่สามซี่บนเพราะฟันที่เหลือต่างลาเหงือกไปหมดแล้วบิดปากทำตาขวางหัวเราะหึๆ อย่างคะนองในความหล่อเหลาของตน

ยายชม้ายส่ายหน้าอย่างระอา “มึงหายเมาเมื่อไหร่ก็ค่อยมาพูดกัน ไปๆ นังชื่นพาลูกเอ็งไปที่อื่น อย่ามายืนดูให้เด็กมันจำ

แหมแม่ก็ทำอย่างกับโตขึ้นไอ้ชมลูกฉันมันจะไม่กินเหล้าเมาหยำเปเหมือนตามัน แม่ไม่รู้หรือไงว่าหน่อแนวเราเป็นยังไง เมาหัวราน้ำตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ ดูไม่ดูลูกฉันมันก็เชื้อไม่ทิ้งแถว” คนที่ยังจำได้ว่าปู่ของตนก็เมาเหมือนผู้เป็นพ่อเถียงฉอดๆ

อุบ๊ะนังนี่ ถ้าไม่อยากให้ลูกเอ็งขี้เหล้าก็หมั่นเสี้ยมสอนมันสิวะ” ชม้ายที่รักดีสั่งสอนลูกสาว แต่ดูท่าจะเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เมื่อลูกสาวคนเดียวยังค้อนอยู่

สอนไปมันก็ไม่จำ ทีย่าสอนพ่อไม่เห็นจำมั่งล่ะ

โอ๊ย พูดกับเอ็งสองพ่อลูกแล้วข้าปวดหัว จะไปไหนก็ไปไป๊ทั้งสองคนเลย เอ็งด้วยไอ้ชมไม่ต้องมามองหน้ายายไปกับแม่เอ็งเลย” ชม้ายเดินฉับๆ เข้าบ้าน ไม่สนใจสามีที่ร้องท้าขึ้นอีกครั้ง

ไปไหนนังม้าย มึงมาหย่ากับกูก่อน สาวๆ ทั้งตำบลเขาจะได้จัดงานเลี้ยงฉลองเย็นนี้ พี่ชดอดีตผัวอีชม้ายจะเป็นโสดแล้วโว้ย…”

นี่ตาชดยังไม่เลิกกินเหล้าอีกเหรอ ไหนได้ข่าวว่าไปสาบานเลิกเหล้าที่วัดกับหลวงตามา” เพียงจันทร์หันไปถามมาลัย สาวๆ ทั้งหลายพร้อมใจกันหยุดกิน

ก็ไปสาบานมาน่ะแหละ แต่แกบอกสาบานจะเลิกเหล้าสี” สาวนางหนึ่งบอกด้วยสีหน้าขบขันเลยพลอยให้คนอื่นๆ หัวเราะไปด้วย

อ้อ แล้วก็หันมากินเหล้าขาวอย่างเดิมสินะ

ใช่ ถ้าคราวนี้ป้าชม้ายจับไปสาบานเลิกเหล้าขาวอีก รับรองจะได้เห็นแกกินเบียร์ ถ้าจับไปเลิกเบียร์ก็จะได้เห็นกินไวน์ ถึงตอนนั้นคงเลิกได้จริงๆ

หือ ทำไมต้องไปเลิกตอนกินไวน์” หญิงสาวถามอย่างสนใจ

อ้าว ก็ไวน์มันแพง ตาชดแกไม่มีเงินซื้อกินหรอก” คราวนี้สาวๆ ในวงต่างประสานเสียงหัวเราะกันม่วนซื่น มีเพียงสาวร่างเล็กเท่านั้นที่ยังหันไปจ้องมองตาชดที่กำลังป่าวประกาศเสียงอ้อแอ้ท้าเมียหย่าไม่เลิกพิมพ์เนื้อหาตรงนี้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

117 ความคิดเห็น

  1. #98 noodao (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 08:43
    ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวเลยจันทร์ คงขยาดผักบุ้งไปอีกนาน เฮียเค้านอกจากจะหล่อ รวย และยังฉลาดอีกด้วยนะ
    #98
    0
  2. #97 noodao (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 08:23
    ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวเลยจันทร์ คงขยาดผักบุ้งไปอีกนาน เฮียเค้านอกจากจะหล่อ รวย และยังฉลาดอีกด้วยนะ
    #97
    0
  3. #54 pimpim (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 23:05
    รอชื่นชมความอร่อย
    #54
    0
  4. #52 nui (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 16:47
    รอค่า^^
    #52
    0