ดั่งดาวคอยเดือน (หย่งคัง - เพียงจันทร์)

ตอนที่ 24 : เมาเหล้าหรือเมาจันทร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    12 พ.ค. 61

12

เมาเหล้าหรือเมาจันทร์

เพียงจันทร์เพิ่งตระหนักว่าชีวิตคนเราไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ อย่างเช่นเรื่องที่เธอรับปากจะทำตัวเป็น ไม้กันสาวให้กับอาซิงแลกกับเงินก้อนหนึ่งซึ่งมีมูลค่าสูงมากจนเธอสามารถใช้มันเรียนต่อปริญญาโทได้อย่างสบายๆ แรกที่ได้ยินข้อเสนอเธอแปลกใจเหมือนกัน แต่พอพูนยืนกรานว่าเงินแค่นี้ไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งหลานชายตนร่วงได้โดยไม่ลืมย้ำว่าถึงแม้ครอบครัวหลานชายจะมีฐานะดีขนาดไหนแต่ที่ตนไม่ไปอยู่ด้วยเพราะชอบที่จะใช้ชีวิตสงบอยู่ที่จันทัปปภา ได้ยินดังนั้นความโลภเข้าครอบงำเธอทันที โดยมีข้อแม้ว่าเงินก้อนที่จะได้เธอจะใช้มันเรียนต่อในปีการศึกษาหน้า

แต่เธอเพิ่งรู้ว่าเงินสามแสนไม่ได้มาง่ายๆ เมื่อต้องรับมือกับเหล่าบรรดาแฟนคลับที่เพิ่งปรากฏตัวของชายหนุ่ม หัวโจกนั้นเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากแม่สาวแตงโมจินตหรา เช้านี้แม่พวกสาวๆ ราวหกเจ็ดคนแห่กันมาที่เรือนงามของพี่เหียก เพียงจันทร์ยืนมองจากหน้าต่างด้วยสีหน้าแหยๆ เจ้าของบ้านหนุ่มท่าจะแย่ เธอมองผ่านกระจกหน้าต่างเห็นเขาสะดุ้งตื่นตลบผ้าห่มขึ้นคลุมถึงหน้าอก สีหน้าหวาดๆ ที่เห็นไกลๆ น่าหัวร่อไม่น้อยหากไม่มีความรู้สึกเห็นใจขึ้นมาตงิดๆ

ก็ตกปากรับเงินเขามาแล้วนี่นา

เวลาต่อมาร่างเล็กก็ก้าวฉับๆ ลงจากบ้านเพื่อไปทำหน้าที่ ไม้หน้าสาม เย้ย ไม้กันสาว จินตหราเหลือบมาเห็นร่างบางก่อนใคร หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย เมื่อวานวรดาเรียกเธอไปพบแล้วถามเรื่องเพียงจันทร์กับอาซิง เธอบอกไปตามที่รู้ เอิ่ม ใส่สีตีไข่ไปนิดหน่อยจนวรดายุให้เธอมาหาอาซิงในวันนี้ ย้ำให้ถือคติตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก

เพียงจันทร์แอบกลอกตายามเห็นสีหน้าท้าทายประหนึ่งนางร้ายในละคร นี่ถ้าจับไปแคสติงคงได้รับแค่บทเดียวแหงมๆ หย่งคังที่กำลังจนมุมถอนใจอย่างโล่งอก จู่ๆ อนงค์นางเจ็ดคนบุกขึ้นมาบนบ้านอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว นี่ถ้าส่งสัญญาณเตือนก่อนสักนิดคงกระโดดหน้าต่างด้านหลังออกไปทัน ชายหนุ่มแอบขอพรจากแม่จันทร์น้อย

จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า พี่ไม่ขอข้าวขอแกง

ไม่ขอแหวนทองแดงผูกมือเพ่ยหนิง ไม่ขอช้างขอม้าให้เพ่ยหนิงขี่

ไม่ขอเก้าอี้ให้เพ่ยหนิงนั่ง ไม่ขอเตียงตั้งให้เพ่ยหนิงนอน

ไม่ขอละครให้เพ่ยหนิงดู ไม่ขอยายชูเลี้ยงเพ่ยหนิงหรอก

ขอแค่จันทร์เจิดไล่หญิงพวกนี้ไปเถิดเพี้ยง!

มาทำอะไรกันสาวตัวเล็กตั้งใจดัดเสียงข่ม ให้ตายเถอะเธอไม่น่าตกปากรับคำเขาเลย รู้สึกเหมือนนางเอกในละครที่สุดท้ายก็ต้องหลงรักพระเอก เฮ้อ

มาเยี่ยมพี่ซิงสิ ฉันได้ข่าวว่าไม่สบายคนที่แอบตามชายหนุ่มและพูนมาเมื่อตอนเย็นวานบอก เธอสังเกตว่าชายหนุ่มเกาไม่หยุดเลยคาดว่าจะแพ้อะไรสักอย่างเป็นแน่

เยี่ยมเสร็จหรือยังล่ะเพียงจันทร์อึดอัดไม่น้อยที่ต้องมาเล่นบทนี้ ทำม้ายทำไมชีวิตเธอมันถึงไปคล้ายคลึงนางเอกละครหรือนิทานในด้านเลวร้ายด้วยนะ ทำไมถึงไม่มีตอนที่สมหวังกับเขาบ้าง

ยัง ฉันเพิ่งมาถึง ยังไม่ได้ดูใจพี่ซิงเลยจินตหราตอบ

ดูใจ? ยังไม่ตายซะหน่อย ทำไมจะต้องดูใจด้วยเพียงจันทร์ว่ากลั้วเสียงหัวเราะอย่างอดไม่ได้ หน้าซีดๆ นั้นน่าขำน้อยซะเมื่อไหร่ หญิงสาวปรายตาไปทางคนใกล้จะตายถึงขนาดมีสาวมาดูใจถึงที่บ้าน

หย่งคังเกือบจะค้อนให้พระจันทร์ที่นอกจากไม่ให้พรแล้วยังซ้ำเติมทำหน้าที่ได้สมค่าตัวจริงจริ๊งแม่คุณ!

เอ๊ะ ก็ไม่ได้หมายถึงขนาดนั้นซักหน่อย แค่อยากมาเยี่ยมละน่าจินตหราแก้เสียงอุบอิบ

เยี่ยมเสร็จก็ไปได้แล้ว เห็นๆ กันอยู่ว่ายังไม่ตาย

วาจาเผ็ดร้อนทำให้สาวๆ และหนึ่งหนุ่มในที่นั้นต่างสะดุ้ง หย่งคังเข่นเขี้ยวอยู่ในใจ จ้างมาสามแสน แม่คุณเล่นแค่สามร้อย ขาดทุนยับเลยเขา!

เอะอะก็แช่งพี่ซิง ให้จินนี่ดูแลเองดีกว่านะคะจินตหราหันไปออเซาะชายหนุ่ม หย่งคังขยับตัวออกห่างเล็กน้อยก่อนเอ่ยปฏิเสธเสียงแหบแห้ง อาการคันจากการแพ้น้ำคงหายเป็นปลิดทิ้งไปแล้ว เพราะเมื่อคืนเขานอนปวดแสบปวดร้อนกับรอยเล็บข่วนที่แม่เจ้าประคุณได้ฝากไว้เต็มแผ่นหลัง

อย่าดีกว่า ขอบใจมากนะ พี่ขอตัวพักผ่อนก่อน เขาหาทางเลี่ยงเองจนได้ ไม่ลืมถลึงตาใส่อีกคนที่ยังยืนยิ้มกริ่ม เมื่อชายหนุ่มปฏิเสธมีหรือพวกสาวๆ จะกล้าอยู่ต่อ แม้ระดับความหนาของหน้าจะเทียบเท่ากระเบื้องตาช้าง หากแต่แววตาเอาเรื่องของคนตัวเล็กก็พาให้พวกเธอเกรงจนต้องล่าถอยไปแต่โดยดี ใครๆ ต่างก็รู้ฤทธิ์แม่สาวตัวเล็กนี้เป็นอย่างดี วรดาและเพื่อนๆ โดนจนคนในสวนเที่ยวเมาท์กันให้แซดไปหมด

คล้อยหลังพวกจินตหราชายหนุ่มหันมาเล่นงานเพียงจันทร์ทันที

ช่วยได้เยอะเลยนะ คุ้มค่าจ้างจริงๆ

เพียงจันทร์ทำเพียงยักไหล่เลิกคิ้วแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ชายหนุ่มมองตามอย่างมันเขี้ยว ต้องนับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อระงับความอยากคว้าแม่จันทร์น้อยมาขบเคี้ยวเล่นเหมือนขนมกรุบกรอบ

 

ในขณะที่หย่งคังกำลังระงับอาการอยากเคี้ยวพระจันทร์ ที่คฤหาสน์สวยโอ่อ่าสมฐานะซึ่งปลูกสร้างบริเวณอ่าวรีพัลส์เบย์ ขณะนี้กำลังวุ่นวายเมื่อจู่ๆ ลูกชายคนที่สามของบ้านหายตัวไปอย่างเงียบเชียบแม้แต่บอดีการ์ดประจำตัวที่ตัวติดกันเป็นตังเมก็ยังไม่รู้ ประมุขของบ้านนั่งหน้าเครียดอยู่บนโซฟาสีแดงที่ปักดิ้นทองลวดลายมังกรแลดูยิ่งใหญ่สมฐานะ

อั๊วไม่ระรูรู้ววว

ลื้ออย่ามาโกหกป๊านะอาเพ่ยหนิงหย่งเล่อทำเสียงขู่เมื่อลูกสาวคนเล็กไม่ยอมใจอ่อนบอกที่อยู่ลูกชายคนที่สาม

อั๊วไม่รู้จริงๆ ค่ะ อั๊วเพิ่งแต่งงาน วันๆ ขลุกอยู่กับความคิดถึงสามี…”

พอๆคนเป็นพ่อไม่เปิดโอกาสให้ลูกสาวพร่ำต่อให้ขายหน้า

ใจเย็นๆ ก่อนเถอะค่ะอาเฮียเสียงหวานดังจากปากภรรยาเจ้าของบ้าน ใบหน้าที่ยังคงความงามยิ้มเอาใจ สามีทำหน้าเครียดเสียยิ่งกว่าตอนที่ลูกสาวคนเล็กคว้าตัวบอดีการ์ดมาเป็นคู่ครองเสียอีก

เย็นยังไงไหวอาเพ่ย อั๊วอยากแพ่นกบาลไอ้ลูกเวรตะไลนั่นจะแย่แล้ว

อาเฮีย!”

คราวนี้ลื้ออย่าเข้าข้างมันเสียให้ยาก อั๊วไม่ยอมยกโทษให้มันง่ายๆ แน่คนพูดปาจดหมายสั่วๆ ที่ลูกชายฝากไว้ในลิ้นชักห้องทำงานเขาซึ่งกว่าจะเจอก็ปาเข้าไปหลายวัน

เพ่ยหนิงที่นั่งอยู่ถัดไปได้ทีรีบคว้าจดหมายที่เขียนด้วยลายมือพี่ชายขึ้นมาคลี่อ่านโดยพลัน ใบหน้าเรียวเล็กอมชมพูขึ้นสีแดงก่ำยามกวาดสายตาอ่านเนื้อความในจดหมาย คุณหนูเฉียนเม้มริมฝีปากจนแน่นตึง ขืนหลุดหัวเราะพรืดไปตอนนี้เธอได้โดนลูกหลงเข้าปะไร หญิงสาวก้มหน้าก้มตาอ่านจดหมายพร้อมกับเชิดชูพี่ชายอยู่ในใจ

เขียนถึงอาม้าแต่ฝากไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานอาป๊า สมกับเป็นเฮียคังจริงๆ

เพ่ยหนิงลื้ออ่านจดหมายเฮียให้ม้าฟังหน่อย

เพ่ยหนิงปากคอสั่น ก่อนจะกระแอมไอเพื่อปรับระดับเสียงให้มั่นคง

ถึงอาม้าที่รักและเคารพ

อั๊วขอหนีออกจากบ้านสักพัก

รักและจะคิดถึงอาม้าทุกวัน

หย่งคัง

ข้อความสั้นๆ ในจดหมายทำให้เพ่ยเพ่ยที่เรียบร้อยอ่อนหวานดุจผ้าพับไว้ตวัดสายตามองสามี ถึงแม้ลูกชายจะเขียนไว้สั้นกระชับหากแต่ก็ได้ใจความยิ่งนัก หล่อนรู้ว่าเพราะสาเหตุใดลูกชายถึงได้หนีออกจากบ้าน

อั๊วไม่คิดว่าเฮียจะเป็นคนลืมง่ายต่อว่าด้วยน้ำเสียงแง่งอน ครั้งหนึ่งสามีหล่อนก็เคยถูกบิดาจับคลุมถุงชนแบบนี้ แต่ด้วยความที่เขาแอบมองเด็กสาวต่ำต้อยที่ตระกูลเฉิงเก็บมาเลี้ยงจึงปฏิเสธและลุกขึ้นต่อสู้จนได้ครองรักกันในที่สุด

อั๊วไม่เคยลืมหย่งเล่อบอกเสียงราบเรียบดุจน้ำแข็ง ด้านนอกที่เยือกเย็นแฝงด้วยความกังวลใจไม่น้อย นั่นเพราะแคร์ความรู้สึกของผู้เป็นภรรยา กระนั้นก็รู้สึกโกรธไอ้ลูกเวรนั่นไม่น้อย มันเล่นถูกจุด!

ไม่ลืมแล้วทำไมเฮียถึงทำแบบนี้ ที่อาคังหนีออกจากบ้านเป็นเพราะเฮียคนเดียว

มันแค่แกล้งทำให้ลื้อมาต่อว่าอั๊ว

ไม่จริง! ลูกไม่อยากแต่งงานแต่เฮียไม่ยอม ลูกเลยหนีไปคนเป็นแม่ที่เชื่อลูกหมดหัวใจโต้จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินหนีขึ้นห้องทิ้งให้ลูกกับสามีมองกันตาปริบๆ โดยเฉพาะหย่งเล่อ งอนทีไรหนีขึ้นห้องทุกที!

เพ่ยหนิงอมยิ้มมองตามแผ่นหลังผู้เป็นพ่อที่เดินตามศรีภรรยาไปโดยไว

อาป๊าก็อย่างนี้ ม้างอนทีไรเป็นต้องรีบง้อน้ำเสียงหวานๆ ทำให้เจิ้นเทียนที่แอบมีสีหน้าหนักใจหันไปส่งยิ้มเรียบๆสีหน้าเฮียไม่ดีเลย เป็นอะไรหรือเปล่าคะ

ไม่เป็นไรครับอดีตบอดีการ์ดที่กลายมาเป็นสามีบอก

เอ๊เฮียน่ะ บอกไม่จำ อั๊วบอกหลายครั้งแล้วไงว่าอย่าพูดลงท้ายด้วยครับกับอั๊ว เฮียลืมไปแล้วหรือไงว่าเฮียเป็นสามีอั๊วภรรยาป้ายแดงท้วงออดๆ

ไม่ลืม เพียงแต่ผมไม่ชินคนที่ยังปรับตัวไม่ได้บอก การได้แต่งงานปุบปับทำให้เขาปรับตัวยังไม่ได้ แม้จะมีใจให้คุณหนูผู้สูงศักดิ์มากแค่ไหน แต่จะให้ทำตัวให้ชินภายในวันสองวันนั้นเห็นจะเป็นไปไม่ได้

เฮียน่ะคุณหนูผู้เอาแต่ใจแทบกรีดร้องยามเห็นสีหน้าเมินเฉยเป็นทองไม่รู้ร้อนของสามีตกลงเราเป็นสามีภรรยากันหรือเปล่า

เราแต่งงานกันแล้วครับคุณหนูเจิ้นเทียนตอบ

ก็แค่แต่ง!” เพ่ยหนิงขึ้นเสียงสูงตามนิสัยที่เอาแต่ใจหรือเฮียจะให้อั๊วหย่า แล้วอั๊วจะได้ไปหาสามีใหม่ ปากเล็กๆ ที่คมอย่างกับกรรไกรแว้ดๆ ใส่สามี

เฉยมากๆ เดี๋ยวแม่หาผัวใหม่ให้รู้แล้วรู้แรดกันไป!

เจิ้นเทียนปรายตามองภรรยาตัวเล็กที่ฤทธิ์ไม่เล็กเหมือนตัวผมแล้วแต่คุณหนู แต่ยังไงผมแนะนำให้เกริ่นกับคุณท่านเสียแต่เนิ่นๆ เผื่อท่านจะรับลูกเขยลิเกไม่ได้พูดจบจึงลุกเดินหนี ทิ้งให้สาวร่างเล็กที่แสบยิ่งกว่าพริกขี้หนูทั้งสวนรวมกันอ้าปากพะงาบๆ ชี้นิ้วตามสามีก่อนจะนึกสงสัยว่าทำไมเจิ้นเทียนถึงได้พูดทำนองนั้น

ลิเก?! อ๊ายไอ้เฮียคังปากโป้ง นี่กะจะเลื่อยขาเตียงกันจริงๆ ใช่ม้ายยย

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

117 ความคิดเห็น

  1. #114 noodao (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 11:09

    จันทร์ค่าตัวหลักแสนทำไมกันสาวให้เฮียแค่หลักร้อยล่ะจ๊ะ เฮ๊ยเครียดเลยสาวมาหาถึงบ้าน

    ป๋าเฮียกำลังตามล่าหาลูกชายที่หนีออกจากบ้าน เฮียวางระเบิดให้ป๋าแล้วไง

    เพ่ยหนิงโดนเลื่อยขาเตียงแล้ว รีบง้อสามีด่วนเลย

    #114
    0