ดั่งดาวคอยเดือน (หย่งคัง - เพียงจันทร์)

ตอนที่ 21 : ไม้กันสาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    9 พ.ค. 61

ข่าวลือถูกเล่าปากต่อปากจนกลายเป็นข่าวร้อนที่แสนสุดจะเพี้ยน จาก ‘ชอบพอ’ กลายเป็น ‘คู่หมั้นคู่หมาย’ แม้จะอึดอัดอยากโต้แย้งแค่ไหนเพียงจันทร์ที่ตกกระไดพลอยโจนก็ได้แต่อมพะนำเอาไว้ แต่ยิ่งเก็บก็ยิ่งอัดอั้นตันใจ เพราะข่าวลือที่ว่านั้นไม่ได้ลือกันแต่ในสวน หากแต่ดังไปถึงตัวอำเภอเดือดร้อนปวริศต้องขับรถมาถามถึงที่ในวันถัดมา

เขาแค่ลือกันเฉยๆ ใช่ไหม” นี่คือคำถามแรกที่หลุดจากปากชายหนุ่มหลังลงจากรถ เพียงจันทร์แอบถอนหายใจดูเหมือนอีกฝ่ายจะภาวนาให้เป็นตามที่ตนถาม

ก็ไม่เชิงนักหรอก” หญิงสาวได้แต่แบ่งรับแบ่งสู้

ไม่เชิงหมายความว่ายังไง” คนที่ร้อนใจตั้งแต่ได้ยินหน้าซีด

ก็เอ่อ แค่ดูๆ ใจกันอยู่

หมายถึงจันทร์ชอบเขาเหรอ

เฮ้ย ไม่ใช่ เอ่อ” หญิงสาวอึกอักก่อนจะรีบพูดต่อ “ก็ไม่เชิงหรอก” บอกหน้าจ๋อยๆ

เมื่อคืนพูนพูดเรื่องนี้กับเธอเหมือนกัน นอกจากขอร้องให้สงบศึกกับอาซิงแล้วยังขอร้องให้เธอทำตัวเป็น ‘ไม้กันหมา’ เอ๊ย ‘ไม้กันสาว’ ให้สักชั่วขณะแรกๆ เธออิดออดแต่เพราะอาซิงเสนอข้อตกลงบางอย่างให้ เธอเลยจำต้องรับไว้

เราคิดมาตลอดว่าจันทร์ไม่เคยมีใคร ปวริศพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงผิดหวัง เขาเฝ้ารอเพียงจันทร์มานานกว่าสี่ปี ไม่เคยเห็นหญิงสาวคบใครหรือทำท่าชอบใครสักครั้ง

จันทร์ขอโทษนะ ก็อย่างที่บอกจันทร์ให้ได้แค่ความเป็นเพื่อน” หญิงสาวบอกด้วยเสียงจริงจัง ทำไมเธอต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ด้วยนะ

ปวริศเดินคอตกกลับบ้าน ทิ้งให้เพียงจันทร์ยืนมองด้วยความรู้สึกกึ่งๆ โล่งใจ จะว่าไปเรื่องนี้มันก็มีประโยชน์กับเธอเหมือนกันนะ

 

เย็นวันเดียวกันพร้อมจิตโทรตามตัวหญิงสาวให้ไปพบที่บ้าน เพียงจันทร์ตัดสินใจเดินไปอย่างต้องการถ่วงเวลา หากแต่ระยะทางแค่หนึ่งกิโลเมตรก็ถ่วงได้ไม่กี่นาที ในที่สุดเธอก็เดินมาถึงบ้านหลังใหญ่ของผู้เป็นลุง เริงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่หน้าบ้านทำแค่เหลือบสายตามาทางเธอก่อนจะหันไปสนใจหนังสือพิมพ์ในมือต่อ นั่นทำให้หญิงสาวอดน้อยใจไม่ได้

มาแล้วเหรอนังตัวดี” เสียงพร้อมจิตดังมาก่อนตัว

ป้ามีอะไรกับจันทร์

จะมีอะไร ก็เรียกมาถามเรื่องงามหน้าของแกสินังจันทร์” เป็นเสียงของวรดาซึ่งเดินตามหลังผู้เป็นแม่มาติดๆ สายตาเหยียดกึ่งดูถูกกวนตะกอนในใจหญิงสาวให้ขุ่นข้น

เรื่องอะไรกัน

แหมไม่ร้ายเดียงสาไปหน่อยเหรอ แกมันเด็กแต่หน้าตาหรอกนังจันทร์” คนที่แอบต้องตาหย่งคังไม่น้อยจีบปากจีบคอพูด

ฉันไปทำอะไรให้” วาจาเชือดเฉือนทำให้เธอเริ่มจะหมดความอดทน สรุปที่เรียกมานี่เพียงเพื่อจะด่าว่างั้น

คนงานเขาพูดกันให้แซดว่าแกคบกับหลานชายไอ้พูนมัน” พร้อมจิตส่งสายตาคาดคั้นให้หญิงสาว

จ้ะ จันทร์กำลังคบกับเขา” เธอรับซื่อๆ ไม่ใส่ใจสีหน้ากินเลือดกินเนื้อของวรดา

งามหน้า แม่คอยดูเถอะเดี๋ยวก็ได้ข่าวว่ามันท้องไม่มีพ่อ” วรดาหันไปใส่ไฟกับผู้เป็นแม่

อีนังกากีอย่าได้ทำเรื่องให้ฉันกับลุงแกขายหน้าเชียวนะ ลูกชายยายเจ้าของร้านขายข้าวคนเดียวไม่พอหรือไง นี่คงได้เสียกันไปถึงไหนต่อไหนแล้วสิถึงได้ออกมายอมรับ” พร้อมจิตที่ยุขึ้นด่ากราด ยิ่งเห็นหน้าก็ยิ่งรู้สึกชิงชังเพียงจันทร์มากขึ้นทุกขณะ

จันทร์ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะป้า จันทร์แค่กำลังคบหาดูใจกับเขา” เธอโต้เสียงแข็ง ยอมไม่ได้ที่พร้อมจิตด่ากราดอย่างเสียหายทั้งๆ ที่เธอไม่เคยทำตัวอย่างที่อีกฝ่ายว่าสักนิด

ยังจะมาเถียงอีก อย่างนี้เขาเรียกร้อนตัว แม่จัดการสั่งสอนมันเลย

ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิด!”

แกผิดตั้งแต่ยอมนอนบ้านหลังเดียวกันกับไอ้ตี๋นั่นแล้ว นี่ไอ้พูนมันคงรู้เห็นเป็นใจสิท่า” เริงซึ่งนั่งเงียบอยู่นานแทรกขึ้นกลางปล้อง

ลุง…” คนเป็นหลานหันไปเรียกเสียงสั่น เริงเห็นดังนั้นจึงเบือนหน้าหนี

อย่างไม่ทันตั้งตัวฝ่ามือของพร้อมจิตสะบัดเข้าที่แก้มของเพียงจันทร์ ใบหน้างามหันไปตามแรงตบ น้ำตาที่คลั่งคลอเต็มสองหน่วยตากลิ้งลงระพวงแก้ม

จันทร์ทำอะไรผิด ป้าถึงได้ตบจันทร์” หญิงสาวถามเสียงสั่นอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าตนได้ทำผิดอะไร

แกคิดจะอ่อยลุงแกอีกคนเรอะนังคนอกตัญญู

ข้อกล่าวหาที่หลุดจากปากพร้อมจิตทำให้หญิงสาวผงะ

อ่อย’ งั้นเหรอ?!

ป้าพูดอะไรออกมา จันทร์เนี่ยเหรอจะอ่อยลุง” เธอถามเสียงกระซิบแผ่ว น้ำตาเอ่อคลอกบเบ้าตาจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน

 

ร่างเล็กที่เดินเหม่อลอยไปตามเส้นทางเข้าสู่สวนหยุดชะงัก แสงจากกระบอกไฟฉายตรงหน้าทำให้หญิงสาวก้าวเท้าไม่ออกเอาดื้อๆ เปล่าเลยเธอไม่ได้เห็นผีสางนางไม้หรือกระสือแต่อย่างใด หากกลับเห็นคนที่เป็นต้นเหตุให้เธอต้องเผชิญกับเรื่องบ้าๆ ซ้ำยังต้องเจ็บตัวเจ็บใจอีกด้วย

หย่งคังสาดไฟฉายไปด้านหน้าจนพบเข้ากับดวงหน้าที่เปียกชื้นด้วยคราบน้ำตาที่ยังคงไม่หยุดไหล หัวใจชายหนุ่มกระตุกวูบ เหมือนแผ่นดินที่เหยียบอยู่ไหวสะเทือน สีหน้าเจ็บปวดกับดวงตาร้าวรานนั่นคืออะไร ร่างเล็กๆ เริ่มสาวเท้ามาทางเขา กระทั่งเธอเดินผ่านเขาไปสองก้าว

เกิดอะไรขึ้น” ชายหนุ่มเค้นเสียงถาม

เท้าเล็กๆ หยุดชะงักก่อนเจ้าตัวจะยอบตัวลงไปนั่งยองๆ ใช้แขนกอดขา ซบหน้ากับหัวเข่า เสียงสะอื้นไห้ทำให้คนที่ยังยืนหันหลังตัวชาชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับหลัง

จากตรงนี้ทำให้เห็นพระจันทร์บนท้องฟ้าและร่างน้อยที่ยอบตัวนั่งอยู่กลางถนน

หย่งคังมองพระจันทร์แสนโดดเดี่ยวที่ตนอยากเอื้อมคว้า

มือหนายื่นไปข้างหน้าทั้งที่ยังหยุดยืนอยู่ที่เดิม ชายหนุ่มเพิ่งตระหนักได้เดี๋ยวนี้เองหากไม่ก้าวก็เอื้อมไม่ถึง

เขายืนมองเธอจากที่ไกลๆ ไม่ได้อีกแล้ว พอๆ กับที่เขาปล่อยให้เธออยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่ได้อีกต่อไป ชายหนุ่มค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาดวงจันทร์ที่แสนโดดเดี่ยว ในคืนที่พระจันทร์สุกสว่างสาดแสงบนท้องฟ้า ใช่ว่าดาวจะหลีกหนีหายไปไหน ดาวยังคงอยู่เคียงเป็นเพื่อนเดือนเสมอ

สัมผัสอุ่นๆ ที่แตะบนศีรษะทำให้คนที่สะอื้นไห้ตัวโยนเงยหน้าจากเข่าที่ซุกซบ

จันทร์ไม่ได้อยู่คนเดียวนะ” ดาวที่แอบคอยเดือนกระซิบแผ่ว ก่อนจะอ้าแขนรับร่างที่โถมเข้าหา เสียงร้องไห้และหยาดน้ำตาเสมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจชายหนุ่มจนต้องกระชับร่างน้อยให้แน่นขึ้น

อ้อมกอดอุ่นๆ ดั่งคำมั่นสัญญา จากนี้เดือนจะมีดาวคอยปกป้องตลอดไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

117 ความคิดเห็น

  1. #111 noodao (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 10:59

    น่าสงสารจันทร์จังเลย

    ใช่วันที่ที่พระจันทร์สุกสว่างดวงดาวไม่ได้ไปไหนเลยยังคงเคียงข้างดวงจันทร์อยู่เสมอ

    แค่มองไม่เห็นไม่ใช่ว่าไม่มี...

    #111
    0