merMAID Princess!! เงือก เมด เจ้าหญิง ป่วน!

ตอนที่ 14 : ไม่ว่าจะเลือกข้อไหนมันก็จบ Bad End ทั้งนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 935
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 เม.ย. 56

   

                ไม่ได้ค่ะ  ยังไงดิฉันก็ไม่ยอมเด็ดขาด!”

 

                กะอีแค่งานประลองแค่นี้... ไม่คณามือฉันหรอก

 

                ภาพของเมดสาวกำลังฉุดรั้งเด็กน้อยหัวฟูตรงกลางลานทางเข้าด้านหลังลานประลองดูจะเป็นที่สนอกสนใจของผู้คนที่สัญจรไปมายิ่งนัก  แม้ว่าชาวเมืองจะชินชากับภาพของชายหนุ่มขี้เมาชกต่อยกันกลางถนนแล้ว   แต่ภาพของสาวน้อยหัวฟูกำลังพยายามจะเดินหน้าต่อโดยมีสาวสวยในชุดแม่บ้านเต็มยศคอยลากถูกลู่ถูกังไปในอีกทิศตอนกลางวันแสก ๆ ถือเป็นเรื่องแปลกใหม่เลยทีเดียว 

 

                ยังไงดิฉันไม่ยอมให้เตเต้ไปทำเรื่องเสี่ยง ๆ อย่างนั้นหรอกค่ะ  ซีเรียกอดเตเต้ไว้แน่น  มันคุ้มแล้วเหรอค่ะที่จะเอาตัวไปเสี่ยงอย่างนั้นนะ

 

                คุ้มน่า  เตเต้ยังคงดื้อดึง  ถ้าชนะการประลองนั่นฉันก็จะได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยแห่งอัศวินแล้วก็มีโอกาสเข้าไปเป็นอัศวินติดตามเปิดโปงเจ้าพวกสิบแปดมงกุฎนั่นในปราสาทไม่ใช่เหรอ

 

                แต่เตเต้เป็นผู้หญิงนะคะ!”

 

                ผู้หญิงแล้วจะซูเพล็กซ์ผู้ชายไม่ได้หรือไงเล่า!” 

 

                ซีเรียที่เริ่มจะสู้แรงองค์หญิงไม่ไหวพลันสะดุดล้มลงไปกองอยู่กับพื้นหินที่เจิ่งนองจากฝนที่เพิ่งหยุดตกเมื่อตอนเช้า 

 

                ซีเรีย!”  

 

ดูเหมือนการล้มของซีเรียจะไม่เสียเปล่า  เตเต้ที่รีบรุดมาหาซีเรียด้วยความเป็นห่วง 

 

เป็นอะไรมากหรือเปล่า  ฉันขอโทษนะ  ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ

 

ซีเรียลุกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า  จัดแจงบิดผ้ากันเปื้อนขาวบริสุทธิ์ที่แปดเปื้อนด้วยคราบน้ำคร่ำ  ก่อนจะเงยหน้าจ้องมองเตเต้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

ดิฉันขอพูดอะไรเสียมารยาทหน่อยนะคะ  คิดว่าการกระทำโง่ๆ ของเตเต้นี่จะคุ้มค่ากับสิ่งที่ต้องแลกไปอย่างนั้นหรือ

 

แต่ว่า.... 

 

กระนั้นเตเต้ก็ไม่อาจโต้เถียงอะไรได้อีก   เพียงแค่หล่อนสบตากับซีเรียก็เป็นอันต้องกล้ำกลืนคำพูดแก้ตัวกลับไปจนหมด 

 

ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเตเต้ไม่คิดเหรอคะว่าคนอื่นจะไม่เสียใจ  นึกถึงคนอื่นด้วยสิคะ  ถ้าไม่ทำเพื่อตัวเองก็เพื่อคนอื่น  นั่นนะเป็นหน้าที่ที่เจ้าหญิงอย่างเตเต้ต้องพึงระลึกไว้อยู่เสมอนะคะ!” 

 

ระหว่างนั้นเองก็เกิดความวุ่นวายขึ้นทางด้านสนามประลอง  เสียงโหวกเหวกตะโกนร้องให้ฝูงชนหลีกทางให้กับชายร่างยักษ์ถูกหามออกมาในสภาพบาดเจ็บสาหัส  ชายผู้นั้นมีร่างกายใหญ่โตของเจ้าโจรที่โดนองค์หญิงจับทุ่มไปนั้นดูเป็นเด็กไปเลย โลหิตสดเหม็นคาวไหลรินเป็นทาง  ใครที่ได้เห็นสภาพของเขาย่อมอดจินตนาการไม่ได้ว่าใครกันที่สามารถล้มเจ้ายักษ์คนนี้ลงได้ 

 

ทั้งซีเรียและเตเต้ต่างเห็นเหตุการณ์นั้นอย่างชัดเจน  โดยเฉพาะเตเต้นั้นตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ  พร้อมกับกลืนน้ำลายดังเอื้อก

 

ซีเรียหันมาสบตาองค์หญิงน้อยพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

 

เอาล่ะ  เห็นอย่างนี้แล้วเตเต้ยังอยากไปประลองอยู่อีกไหมคะ ?” 

 

องค์หญิงหัวฟูส่ายหัวอย่างว่องไว

 

นอกจากนี้เตเต้ยังพลางนึกสยองขวัญแทนเอเดรียนเหลือเกินว่าจะรอดสอบผ่านโดยที่ไม่เสียหล่อไปเสียก่อนหรือเปล่า    

 

.........................................

...........................

.................

.......

 

งั้นถ้าไปเป็นอัศวินไม่ได้แล้วจะทำยังไงดีล่ะ

 

เตเต้บ่นรำพึงพลางเอามือกุมหัวที่ดูฟูฟ่องกว่าปรกติ  สภาพของชายร่างยักษ์ที่จมกองเลือดทำให้องค์หญิงเปลี่ยนความคิดได้อย่างชงัดงัน

 

เดี๋ยวฉันจัดการเองค่ะ  เตเต้ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก 

 

โว้ย  ฉันเองก็อยากทำอะไรบ้างเหมือนกันนะ  จะให้ฉันอยู่เฉยๆ ปล่อยให้ซีเรียจัดการทุกอย่างอย่างนั้นเหรอ?

 

ซีเรียมิได้ตอบ  แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ก็เพียงพอที่จะตอบคำถามของเตเต้ได้หมด

 

แต่เตเต้ก็ยังไม่อยากยอมแพ้เสียทีเดียว  หล่อนตบหน้าดังป้าบราวกับจะปลุกใจตัวเองอะไรบางอย่างก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเมดสาวพี่เลี้ยง

 

ใช่แล้ว  ซีเรียเคยพูดถึงการสงเสริมความสัมพันธ์ระหว่างชนชั้นสูงอะไรนั่นนิ  มันหมายความว่ายังมีวิธีอื่นที่จะเข้าปราสาทนั่นอีกใช่ไหม! ใช่ไหมซีเรีย! อย่าคิดว่าเราจะจำไม่ได้นะ !”

 

ซีเรียได้แต่ยิ้มแห้งๆ พลางบ่นในใจว่าเรื่องอย่างนี้ดันหัวไวนัก  ทีตอนเรียนหนังสือไม่เห็นเป็นอย่างนี้เลย

 

ก็ใช่อยู่หรอกค่ะ  แต่ว่า....

 

เตเต้ได้ยินเช่นนั้นก็พลันมีสีหน้ากระดี้กระด้าทันตาเห็น

 

พูดออกมาเถอะ  มันก็ดีกว่าจะให้ฉันปีนกำแพงไปลากยายนั่นออกมาเสียตอนนี้เลยใช่ไหมล่ะ 

 

ซีเรียได้ฟังคำพูดอันแน่วแน่และบ้าบิ่นเช่นนั้นมันคงเป็นการดีกว่ามากถ้าจะยอมบอกออกไป

 

มันหมายความว่าเหล่านักศึกษาในวิทยาลัยในอาณาจักรแห่งพ่อค้าต้องมีโอกาสสักครั้งที่ได้เข้าไปในปราสาทเพื่อทำกิจกรรมร่วมกับพวกนักเรียนวิทยาลัยโซเฟียไงล่ะคะ  ทั้งเหล่าศิษย์แห่งวิทยาลัยปรัชญาและวิทยาศาสตร์  ทั้ง....

 

ก่อนซีเรียจะพูดต่อ  เตเต้ก็ยกมือขึ้นปราม

 

พอ  ไม่ต้องพูดแล้วซีเรีย  พาฉันไปเลย

 

แน่นอนว่าซีเรียย่อมไม่เห็นหนทางที่เตเต้จะเข้าเรียนตามสถานที่ต่าง ๆ ได้เลยแม้แต่น้อย  ไม่ต้องพูดถึงวิทยาลัยปรัชญาและวิทยาศาสตร์  ถ้าหากเพียงแค่ไปขอทางวิทยาลัยแล้วเข้าเรียนได้เลยป่านนี้ซีเรียคงไม่ต้องมาเป็นสาวรับใช้อย่างนี้หรอก  แค่ประเด็นเรื่องเงินเรื่องทองสำหรับเป็นค่าเล่าเรียนก็เพียงพอแล้วที่จะดับประกายความหวังสำหรับเจ้าหญิงจน ๆ อย่างเตเต้  นี่ยังไม่รวมถึงขั้นตอนการรับสมัครและการทดสอบความสามารถก่อนการเข้าเรียนที่ป่านนี้หมดเขตรับสมัครสอบไปแล้วด้วย

 

กระนั้นเตเต้ก็ยังไม่ยอมแพ้...

 

เย็นวันนั้น  ยามเมื่อดวงอาทิตย์ชโลมให้ทุกอย่างเป็นสีส้ม

 

เตเต้ยืนจิตตกราวกับว่าวันพรุ่งนี้จะไม่มาถึง

 

ผลลัพธ์ของการบุกตะลุยเข้าไปสมัครเรียนในวิทยาลัยปรัชญาและวิทยาศาสตร์  และวิทยาลัยอื่นอีกร่วม 5 แห่งเป็นเหมือนกันหมด  คือองค์หญิงเตเต้ไม่ถูกนายทวารประตูไล่ตะเพิดไปตั้งแต่ยังไม่ทันได้เหยียบย่างเข้าไปในเขตพื้นที่  หรือคนงานจับองค์หญิงโยนออกไปฐานอาละวาดหลังถูกสบประมาทโดยผู้ที่รู้ไม่เท่าการณ์ 

 

วิทยาลัยนาฏศิลป์และศิลปะก็ไปแล้ว  วิทยาลัยการเดินเรือก็ก็ไม่ได้  โรงเรียนสอนศาสนาแห่งพระเจ้าก็ไม่ได้อีก  วิทยาลัยการแพทย์ก็ไม่... 

 

โอ้ย  หยุดเลยซีเรีย  จะซ้ำเติมให้ฉันตายเลยใช่ไหมเนี่ย 

 

ก็บอกตั้งแต่ต้นแล้วไงคะว่าดิฉันจะจัดการเอง  เห็นอยู่แล้วว่าถ้าเตเต้อยู่เฉย ๆ จะเป็นการดีที่สุด

 

เตเต้ได้รับฟังเช่นนั้นก็ยิ่งซึมคอตกไปทันตา  เตเต้นั่งจุ้มปุ้กริมขอบถนนติดทะเลโดยไม่สนเลยว่าท้องฟ้าเริ่มก่อเค้าฝนตกอีกระลอกแล้ว  เสียงคลื่นโถมซัดเข้าหาแนวหินกันคลื่นสาดกระเซ็นเบื้องหลังยิ่งทำให้บรรยากาศดูจิตตกหนักขึ้นไปอีก  สายลมกรรโชกราวกับสะท้อนความปั่นป่วนภายในหัวยุ่ง ๆ นั่น  เมฆหมอกดำมืดเริ่มจับตัวราวกับสะท้อนหนทางอันมืดมนของเตเต้

 

แต่ฉันก็อยากทำอะไรเองบ้างเหมือนกันนะ  ไม่อยากต้องพึ่งแต่ซีเรียอย่างเดียว 

 

ซีเรียยืนดูเจ้านายของตนเศร้าหมองอย่างไม่สบายใจนัก 

 

หล่อนถอนหายใจ...  ก่อนจะอ้าริมฝีปากอันเรียวสวยที่จะช่วยกู้สถานการณ์ในตอนนี้ไว้

 

จริงๆ แล้วมันก็พอมีหนทางอยู่นะคะ

 

ทันใดนั้นองค์หญิงเตเต้ก็มีปฏิกิริยาโต้ตอบทันที  หากให้อธิบายแล้วคงคล้ายกับอาการของลูกหมาที่กำลังโดนเจ้าของทำโทษ  แล้วจู่ ๆ เจ้าของก็เปลี่ยนใจเอาขนมมาให้ 

 

เตเต้แหงนขึ้นมามองด้วยดวงตาที่เริ่มฉายแววแห่งความหวัง

 

ความจริงแล้วดิฉันไม่คิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีเลย  แต่เห็นเตเต้เป็นอย่างนี้แล้ว...

 

และในตอนนั้นเองที่ความรู้สึกเบิกบานทะลักออกมาจากนัยน์ตาสีน้ำเงินคู่นั้น  หากเตเต้มีหางก็คงจะปั่นหมุนควงด้วยความลิงโลดเป็นแน่

 

ไม่เป็นไรหรอกซีเรีย  ขอแค่ให้ฉันเข้าไปในปราสาทนั้นได้ก็พอแล้ว!”

 

นัยน์ตาสีน้ำทะเลใสส่องเป็นประกายตอบรับกับลำแสงสีทองที่ส่องทะลุเมฆหมอกที่เริ่มคลายตัวลง  สายลมป่วนเมื่อครู่เริ่มแผ่วเบาลงจนกลายเป็นเพียงสายลมสดชื่น

 

ซีเรียที่ได้เห็นเช่นนั้นก็หมดหนทางที่จะเปลี่ยนใจองค์หญิงน้อยผู้นี้ได้อีก  เธอลงไปนั่งตรงหน้าเตเต้พลางจับไหล่อย่างเคร่งเครียด 

 

แต่เตเต้ต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ทำอะไรห่าม ๆ หรืออันตรายนะคะ

 

อื้ม  เชื่อใจฉันได้เลย

 

ซีเรียได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจอีกรอบ 

 

ความจริงแล้วเธออยากจัดการปัญหานี้โดยที่ไม่ต้องให้องค์หญิงน้อยต้องเกลือกกลั้วพระนามกับเรื่องพรรค์นี้สักเท่าไหร่

 

งั้นตามดิฉันมาเลยค่ะ  หวังว่าอะไร ๆ ที่นั่นจะยังไม่เปลี่ยนไปมากเหมือนกับที่อื่นนะ 



@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

Edit Log: May 24th, 2008: ตัดจบตอนซะเลย
Edit Log: May 26th, 2008: ปรับแต่งหน้าเรื่องเล็กน้อย (เลื่อนตรง edit log ให้มาอยู่ด้านล่าง)

 

Edit Log: July 9th, 2008: ปรับแต่งย่อหน้า กับ แก้สำนวนเล็กน้อย
Edit Log: June 30th, 2011: มหกรรมรีไรท์
Edit Log: April 15, 2013: รีไรท์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

556 ความคิดเห็น

  1. #528 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 06:33
    อะไรน๊าา า ??  แหม บทที่ 14 แล้ว ยังไม่ได้เข้าเรียนเลย  เหอๆๆๆ
    #528
    0