merMAID Princess!! เงือก เมด เจ้าหญิง ป่วน!

ตอนที่ 13 : ให้ตายสิ ทำไมพวกผู้ใหญ่ชอบคิดอะไรให้มากความด้วยนะ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 เม.ย. 56

เสียงของสายฝนภายนอกยังโหมกระหน่ำอย่างไม่หยุดหย่อน  ผสมผสานกับเสียงลมหนาวพัดผ่านช่องว่างคล้ายเสียงคร่ำครวญของวิญญาณร้ายที่ชวนหดหู่...   ทว่าภายในโรงเตี๊ยมร็อคซาน่าอินน์กลับโชดช่วงด้วยความรู้สึกเร่าร้อนขององค์หญิงน้อยผมหยิกพระองค์หนึ่ง

 

ซีเรีย!  หมดเวลาร้องไห้คร่ำครวญแล้ว 

 

เตเต้ชูมือประกาศกร้าวราวกับเผด็จการปลุกระดมมวลชนให้ออกไปทำสงครามกับประเทศเพื่อนบ้าน

 

เรื่องผิดพลาดทั้งหลายในอดีตจงปล่อยทิ้งมันไปเสีย  บัดนี้เป็นเวลาที่พวกเราเอาคืนแล้ว  ใช่แล้ว  พวกเราต้อง...แอ๊กก!” 

 

ก่อนที่องค์หญิงจะได้กล่าวจบ  กำปั้นพิฆาตอันขึ้นชื่อของร็อคซาน่าก็ขยี้ศีรษะยุ่ง ๆ อย่างไร้ความปราณี 

 

                แต่ก่อนหน้านั้นก็หัดตามล้างตามเช็ดผลงานของตัวเองก่อนสิยะ 

 

เตเต้พยายามดิ้นหนีแต่ก็มิอาจหนีรอดจากกำปั้นที่ปราบสามีจอมดื้อได้อย่างชงัด  ร็อคซาน่าขยี้ศีรษะขององค์หญิงหัวยุ่งจนเตเต้ต้องตะโกนร้องยอมแพ้อย่างไร้ทางสู้ 

 

พอแล้ว  ยอมแล้ว  ยอมแล้วจ้า

 

เมื่อร็อคซาน่าปล่อยมือ  เตเต้ก็ทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยสภาพอิดโรยดูน่าสงสารยิ่ง  แต่ถ้าเทียบกับความรู้สึกตอนที่ร็อคซาน่ากลับมาพบกับผลงานที่เตเต้กับซีเรียทำไว้กับโรงเตี๊ยมของตนก็นับว่ายังถือว่าปราณีมากแล้ว 

 

เชื่อเขาเลย  ไม่นึกเลยว่าซีเรียจะเป็นไปกับเขาด้วย 

 

ร็อคซาน่ามองกับซีเรียที่กำลังจัดเก็บข้าวของที่กระจุยกระจายในโรงเตี๊ยมอย่างเหนื่อยใจ  แม้ว่าทั้งซีเรียและร็อคซาน่าจะพยายามช่วยกันเก็บกวาดอย่างเร็วที่สุดแล้วแต่ก็คงยากที่จะเปิดร้านทั้งสภาพนี้ 

 

นึกว่าจะได้ลูกค้าที่ต้องการหลบฝนเพิ่มเสียหน่อย  เฮ้อ... เสียโอกาสหมด         

 

                ขอโทษค่ะ  ซีเรียได้แต่ก้มหน้าเก็บข้าวของต่อไป  แม้แต่สาวใช้สมบูรณ์แบบอย่างซีเรียยังไม่วายถูกร็อคซาน่าเขกหัวถูกทำโทษเหมือนเด็กเล็ก ๆ

 

                ร็อคซาน่าเห็นดังนั้นได้แต่ถอนหายใจพลางยิ้มยกโทษให้กับท่าทีสำนึกผิดของซีเรีย  เห็นอย่างนี้ก็อดนึกถึงบรรยากาศเก่า ๆ ในอดีตเสียมิได้  แม้เวลาจะผ่านไปสักกี่ปีเท่าไรร็อคซาน่าก็ยังเห็นซีเรียเป็นซีเรียตัวน้อย ๆ วิ่งเสริฟอาหารให้แขกอยู่ดี 

 

                ให้ตายสิ  ไอ้เราก็ตกใจแทบแย่นึกว่าไปเหยียบตาปลาผู้มีอิทธิพลที่ไหน 

 

                ในความเป็นจริงแล้วร็อคซาน่าก็ไม่ได้หงุดหงิดกับทั้งสองมากไปกว่าโมโหตัวเองสักเท่าไหร่นัก  โดยเฉพาะเรื่องที่ดันเผลอไปจ้างคนแปลกหน้าอย่างคริสเทียน่าที่ผิดวิสัยปรกติของตนเอง

 

ใครที่บังอาจมาลูบคมร็อคซี่คนนี้ไม่จบดีแน่ ร็อคซาน่าประกาศกร้าว

 

ใช่แล้วล่ะ  ใครบังอาจมาลูบคมเตเต้ผู้นี้มันต้อง... แอ๊ก !”

 

ร็อคซี่เขกหัวเตเต้อีกรอบ

 

ทำงานต่อไปอย่ามัวแต่พูด  ความผิดของนังนั่นกับเธอมันคนละเรื่องกันย่ะ 

 

                ค่า...

 

                องค์หญิงแห่งอาณาจักรหอยกาบได้แต่ตอบตกลงเสียงอ่อน ยอมสิโรราบต่อพลังที่เหนือกว่า  หล่อนได้แต่พึมพำกับตัวเองว่าป้าคนนี้เป็นปีศาจชัด ๆ

 

                ระหว่างที่ทั้งสามช่วยกันทำความสะอาดอยู่นั้น  กระดิ่งหน้าประตูก็ดังขึ้  เสียงสายฝนภายนอกได้ยินอย่างชัดเจนยามประตูเปิดออกพร้อมกับเสียงย่ำเท้าของรองเท้าพื้นแข็ง

 

ผู้มาเยือนในยามนี้คือลุงเปโดรที่สวมชุดเสื้อคลุมเปียกโชก 

 

                อ้าวๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ยอย่างกับโดนพายุเข้าแน่ะ 

 

ลุงเปโดรถอดแขวนหมวกปีกกว้างไว้ตรงที่แขวนอย่างคุ้นเคย  แต่เมื่อยามเห็นสภาพของโรงเตี๊ยมแล้วก็พลันนึกว่ายังไม่เปิดต้อนรับแขกจึงลังเลที่จะถอดเสื้อคลุมออก  แต่ร็อคซาน่าไม่รอช้ารีบกุลีกุจอเข้าไปบริการถอดเสื้อคลุมให้พร้อมสั่งซีเรียจัดหาที่นั่งต้อนรับอย่างดี

 

เชิญเลยค่า  อาจจะรกนิดนึงแต่เดี๋ยวก็เรียบร้อยแล้วล่ะ   

 

ในเมื่อลูกค้ามาถึงที่แล้วทั้งที  เรื่องอะไรจะปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ  ล่ะ

 

                ดีนะที่เปิดอยู่  ไม่งั้นคงไม่มีที่ให้หลบยายแก่ที่บ้านแล้วล่ะ  ลุงเปโดรจัดแจงนั่งลงยังที่นั่งประจำเหมือนเคย

 

                ซีเรียที่ตอนนี้กลายเป็นสาวเสริฟชั่วคราวเดินเข้ามารับออเดอร์ 

 

คุณลุงยังสั่งเหมือนเดิมใช่ไหมค่ะ

 

                โฮ่  หนูยังจำได้อยู่เหรอ  ลุงเปโดรยิ้มดีใจ  ลุงเองก็สั่งแบบเดียวกันมาเป็นสิบๆ ปีไม่เคยเปลี่ยนเลยนี่เนอะ  อ้อ  นอกจากนั้นแล้วเพิ่มส่วนของร็อคซี่ด้วยนะ  ซีเรียได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มหวานตอบรับก่อนจะรีบวิ่งไปจัดเตรียมเครื่องดื่มตามที่สั่งไว้

 

                เหมือนวันเก่า ๆ เลยนะ 

 

                อื้อ  พอเห็นอย่างนี้แล้วเหมือนย้อนกลับไปเมื่อวันวานเลยเนอะ ร็อคซาน่ายังคงมองซีเรียอย่างเอ็นดู  สมัยโน้นเองซีเรียยังตัวกระเปี๊ยกเท่ายายหนูนั่นกุลีกุจอวิ่งมารับออเดอร์เสียงใสอย่างนี้เหมือนกัน  คิดไปคิดมาแล้ววันเวลามันก็ผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ

 

                หลังจากนั้นไม่นาน  เหล้ารัมและกับแกล้มก็วางอยู่บนโต๊ะอย่างพร้อมเพรียง  เตเต้รีบผงะหนีทันทีที่เห็นสีน้ำในแก้วไม้ราวกับเป็นของแสลง  

 

เนื่องจากมีลูกค้าเพียงแค่ลุงเปโดรอยู่คนเดียว  และดูเหมือนจะไม่มีลูกค้ามาเพิ่มอีกแล้ว  ลุงเปโดรจึงชวนทุกคนในร้านมานั่งคุยล้อมวงตามภาษาคนกันเอง

 

                พูดถึงแล้วไม่เห็นเด็กผมแดงคนใหม่ของเธอเลยนี่นา  หายไปไหนซะแล้วล่ะ    

 

                เท่านั้นล่ะร็อคซาน่าก็สลัดมาดเจ้าของร้านซดเหล้ารัมหมดแก้วก่อนจะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างถึงลูกถึงคน

 

                ให้ตายสิ  มันน่าแค้นจริง ๆ ที่บังอาจมาลูบคมร็อคซี่คนนี้ได้  ร็อคซาน่ากระดกเหล้าแก้วที่สองจนหมดพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อไม่แพ้สีผมของหล่อนเลย  ซีเรียเองก็เล่าให้เปโดรฟังบ้างสิว่าเกิดอะไรขึ้น

 

                แต่คนที่เป็นคนเล่านั้นกลับเป็นองค์หญิงหัวยุ่งที่รอเวลาจะได้ระบายความอัดอั้นในอกมาตั้งนานแล้ว  เตเต้ไม่รอช้าที่จะพล่ามเล่าสาธยายเรื่องราวอย่างถึงพริกถึงขิงเสียยิ่งกว่าร็อคซาน่าเมื่อสักครู่เสียด้วยซ้ำ  องค์หญิงทรงเล่าอย่างตื่นเต้นถึงขนาดบางทีเผลอพูด 3 ภาษาในประโยคเดียวกันอย่างไม่รู้ตัว

 

                ร็อคซาน่าเองที่กำลังกรึ่มได้ที่ก็พลอยคึกคักเล่าเสริมปรุงแต่งเข้าขากับเตเต้ได้เป็นอย่างดีโดยไม่ปล่อยโอกาสให้อีกสองคนปริปากเลยแม้แต่น้อย  สุดท้ายแล้วเรื่องราวก็ไปถึงจุดสูงสุดเมื่อร็อคซาน่าที่เริ่มเมาได้ที่จับเหล้ากรอกปากเตเต้  เพียงไม่กี่อึดใจองค์เตเต้ก็เริ่มร้องไห้ทั้งที่ยังหัวเราะอยู่  เป็นที่เฮฮาสำราญใจยิ่งสำหรับผู้ที่เห็น  นอกจากซีเรียที่ต้องรีบพาเตเต้ไปทรงอ้วกนอกร้านอย่างช่วยไม่ได้  พอพากลับเข้าร้านอีกทีก็พบว่าองค์หญิงน้อยผลอยหลับไปเสียแล้ว

 

                โธ่  ร็อคซี่คะ  จำไม่ได้หรือค่ะว่าเกิดอะไรขึ้นตอนที่องค์หญิงดื่มเบียร์ครั้งที่แล้วนะ  ซีเรียกล่าวในขณะที่ลูบศีรษะของเตเต้ที่นอนหนุนตักหล่อนอยู่ 

 

                ไม่ต้องห่วงน่า  นี่เหล้ารัมไม่ใช่เบียร์น่อ  ร็อคซาน่ากล่าวกับซีเรีย  ซีเรียเองก็มาดื่มด้วยกันสิ

 

                ซีเรียส่ายหัวปฏิเสธเบา ๆ

 

                ขอบคุณค่ะ  แต่หนูต้องดูแลองค์หญิงต่อคงดื่มไม่ได้หรอก 

 

ร็อคซาน่าได้ยินดังนั้นก็ทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยก่อนกลับไปทำความรู้จักกับเหล้าในมือต่อ

 

                ว่าแต่เรื่องที่เล่ามาเมื่อสักครู่เนี่ยมันเป็นไงมาไงกันแน่ล่ะหนู  ลุงเปโดรถามขณะที่ตัวเองเริ่มจิบเหล้ารัมในมือบ้าง 

 

                ถ้างั้นเดี๋ยวหนูเล่าใหม่ตั้งแต่ต้นเลยก็แล้วกันค่ะ...”

 

......................................................

.........................................

............................

.............

....

 

                อย่างนั้นเองหรอกหรือ... 

 

                ค่ะ  คุณลุงพอจะช่วยสืบสาวเรื่องราวให้หน่อยได้ไหมคะ  ซีเรียกล่าวพลางรินเหล้าให้กับคุณลุงเพิ่ม

 

                อืมม...ลุงเองก็อยากช่วยอยู่หรอกนะ  แต่ตอนนี้ตัวลุงเองก็ไม่ได้อยู่ในปราสาทโซเฟียซะแล้วล่ะ

 

                แล้วรู้จักข้างในล่ะคะ  พอจะมีใครช่วยได้บ้างคะ?

 

                ลุงเปโดรส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเศร้าใจก่อนดื่มเหล้าไปอีกอึก  ส่วนใหญ่แล้วก็เด้งออกมาพร้อมๆ กับลุงนั่นล่ะ  ตอนนี้อะไรๆ มันก็เปลี่ยนไปเยอะเลยล่ะหลายเอ้ย 

 

                ซีเรียไม่รอช้าที่จะเติมเหล้าใส่แก้วไม่ให้ขาดตอน  พลางถามไถ่เรื่องราวต่อไป

 

                หนูเองก็ตั้งใจจะถามคุณลุงมาตั้งนานแล้ว  มันเกิดอะไรขึ้นกับคุณลุงกันแน่คะ  ทำไมถึงไม่ได้ทำงานอยู่ในวิทยาลัยอีกแล้วล่ะ

 

                ลุงเปโดรได้ยินดังนั้นก็สะอึกไปพักหนึ่ง  พลางถอนหายใจราวกับเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยอยากจะเอ่ยถึงนัก 

 

ก็... ตั้งแต่หนูจากที่นี่ไปได้ไม่เท่าไหร่มันก็มีการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองของที่นี่ครั้งใหญ่เลยล่ะ  ลุงเองก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากนักหรอกนะ  แต่ดูเหมือนทางตระกูลเซซิอารี่จะเริ่มมีอำนาจขึ้นเรื่อย ๆ  ตำแหน่งหน้าที่สำคัญต่าง ๆ  ในอาณาจักรล้วนแล้วแต่เป็นคนของทางนั้นแล้วทั้งนั้น  แม้แต่ทางวิทยาลัยเองยังโดนอิทธิพลของพวกเซซิอารี่ครอบงำไปซะเยอะเลย  ไม่งั้นแล้วพวกนั้นคงเอาเจ้าลูกเมียน้อยนั่นเข้ามาไม่ได้หรอก  ให้ตายสิ  คิดกี่ทีก็อดโมโหไม่ได้  จะยัดเอาคนของพวกนั้นเข้าแทนเลยเขี่ยพวกลุงๆ  ที่ทำงานมาเป็นสิบปีออกไป  เพราะงี้ลุงเลยต้องไปลงเอยกวาดใบไม้อยู่ที่ท่าเรือไง                

 

                เรื่องเล่าของลุงเปโดรเพียงพอที่จะอธิบายข้อสงสัยของซีเรียได้จนหมดสิ้น  ตั้งแต่การที่ลุงเปโดรถูกย้ายงานจนถึงผู้ดูแลประตูคนใหม่ที่ดูไร้มารยาทผิดกับคนชุดเก่าที่มักจะสุภาพกับทุกคนแม้แต่คนที่ไม่รู้จักก็ตามที 

 

                แต่ยังไงลุงจะลองหาทางช่วยหนูแล้วกันนะ 

 

                ขอบคุณมากนะคะ  ยังไงก็ต้องขอรบกวนหน่อยแล้วกัน

 

........................................

...........................

................

.......

 

                ข่าวล่าสุดที่ได้รับวันรุ่งขึ้นยืนยันถึงสิ่งที่ทั้งซีเรียและองค์หญิงต่างหวาดผวา  คนรู้จักของลุงเปโดรยืนยันว่าเจ้าหญิงแห่งเกาะใต้ที่ชายอมโรคกล่าวถึงใช้จดหมายเชิญในนามของรัชทายาทราชวงศ์ตาลอสติเตสแห่งอาณาจักรหอยกาบ...

 

                เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าตอนนี้จดหมายและสิทธิของเตเต้ถูกสวมรอยเป็นที่เรียบร้อย

 

แม้จะยังไม่มีหลักฐานใดเชื่อมโยงอย่างชัดเจน  แต่มันค่อนข้างเป็นที่แน่นอนว่าการหายตัวไปของคริสเทียน่ากับตัวสารและพวกสิบแปดมงกุฎที่สวมรอยแทนองค์หญิงนั้นต้องเชื่อมโยงกันด้วยทางใดก็ทางหนึ่ง  ไม่มีทางที่จะเป็นเหตุบังเอิญอื่นได้แน่ 

 

                หนอย  เจ้าพวกระยำนั่น  ขโมยจดหมายไปไม่พอ  ยังบังอาจขโมยชื่อฉันไปอีก!”  เตเต้ประกาศกร้าวหลังจากหายมึนหัวได้พักนึง  เราต้องทำอะไรสักอย่างโดยเร็วแล้วล่ะ

 

                ทว่าซีเรียกับส่ายศีรษะอย่างไม่สู้ดีนัก

 

                พวกเราไม่มีทั้งตัวแทนฝ่ายกงศุลที่นี่หรือใครที่มีอำนาจพอจะยืนยันให้เราได้เลยนะคะ  ถ้าเร่งรีบไปจะเป็นฝ่ายเราเองที่เสียเปรียบ

 

                โว้ย  ทำไมต้องให้คนอื่นมายืนยันว่าตัวฉันเป็นตัวฉันด้วยฟะ!  โลกนี้มันเป็นอะไรของมันกันแน่เนี่ย

 

                ซีเรียได้ยิ้มแห้ง ๆ ตอบเจ้าหญิงน้อยของตน

 

                นี่ซีเรีย  เราบุกเข้าไปซัดยายตัวปลอมนั่นเลยไม่ได้เหรอ 

 

                เตเต้เห็นกำแพงนั่นแล้วไม่ใช่หรือคะ?  คำพูดของซีเรียทำเอาเตเต้สะอึกไปเล็กน้อย  แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ 

 

                งั้นเราก็ต้องหาทางเข้าไปข้างในนั้นสิ  นี่ซีเรียมีวิธีดี ๆ เข้าไปข้างในหรือเปล่า

 

                ค่อนข้างยากค่ะ  ถ้าจะใช้วิธีที่เตเต้คิดละก็คงไม่แคล้วติดคุกเป็นขั้นต่ำแน่เลย  ดูเหมือนว่าซีเรียเองจะอ่านความคิดของเตเต้ออก  จึงได้พูดดักออกมาเช่นนั้น  สู้ไปสมัครทำงานในปราสาทยังจะดูเป็นไปได้มากกว่าค่ะ

 

                แต่ซีเรียก็เห็นป้ายนี่นาว่าเขาไม่รับสมัครงานนะ 

 

                เพราะฉะนั้นเราต้องวางแผนกันให้รอบคอบก่อนไงคะ

 

                เตเต้ทำหน้าบุ้ยไม่สบอารมณ์ก่อนจะหันไปมองยังท้องถนนที่ผู้คนค่อนข้างบางตา

 

                นี่ซีเรีย... ทำไมคนดูน้อย ๆ ยังไงก็ไม่รู้ 

 

                กระนั้นคนที่ตอบคำถามนั้นกลับเป็นร็อคซาน่าที่แต่งองค์ทรงเครื่องราวกับจะออกไปงานเลี้ยงข้างนอก

 

                อ๋อ  คนเขาไปดูการประลองนะ 

 

                การประลอง ?

 

อื้อ... พูดอีกอย่างก็คือการสอบของวิทยาลัยอัศวินนั่นล่ะ  เขาเปิดให้ผู้คนทั่วไปเข้าไปดูการประลองคัดเลือกผู้สมัคร  คนในเมืองเลยพากันแห่ไปดูกัน  ฉันเองก็กำลังจะไปแล้วเนี่ย  เดี๋ยวเค้าจะเริ่มการประลองแล้วเนี่ย 

 

                เพียงแค่ได้ยินคำว่า ประลอง  หูของเตเต้ก็กางโพล่งด้วยความตื่นเต้นร้องขออยากไปด้วย  แต่ทว่าร็อคซาน่ากลับหิ้วเตเต้กลับไปนั่งอย่างเยือกเย็น  โทษฐานที่พวกเธอทำร้านฉันเละเมื่อวาน  จงเฝ้าร้านแทนฉันซะ 

 

                องค์หญิงน้อยได้แต่ร้องขออย่างเวทนา  แต่ร็อคซาน่าก็รีบร่อนออกไปโดยไม่สนใจคำร้องขอ ปล่อยทิ้งให้เตเต้น้ำตาร่วงในด้วยความเสียดายสุดขีด

 

                โธ่...ยายป้าบ้านั่น  เตเต้คำรามลั่นราวกับสัตว์ประหลาดกำลังปวดท้อง โดยมีซีเรียคอยปลอบอยู่ด้านหลัง

 

                ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  ประเดี๋ยวเขาก็มีการสอบเป็นช่วง ๆ ค่ะ ไว้วันหลังดิฉันจะ... 

 

                นั่นไงล่ะ !”

 

                จู่ ๆ องค์หญิงก็โพล่งตะโกนออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

คะ ?

 

                 ซีเรียไม่เข้าใจสิ่งที่เตเต้กล่าวออกมา  แต่คำว่า คะ ที่หลุดออกมาจากปากคู่งามของเมดสาวไม่อาจไขว้เขวความมุ่งมั่นของเตเต้ไปได้

 

                นัยน์ตาสีทะเลจดจ้องอยู่ที่กำปั้นราวกับนึกอะไรบางอย่างออก

 

                เอเดรียน....วิทยาลัยอัศวิน....อัศวินประจำตัว...ใช่แล้ว!”

 

                ดูเหมือนเตเต้จะมีความคิดอะไรแปลก ๆ ผุดขึ้นมาอีกแล้ว

 

ซีเรียเองรู้สึกไม่ดีเลยกับสิ่งที่ได้ยิน

 

                ท่าจะมีเรื่องให้ปวดหัวเพิ่มแล้วสิ 

 

และซีเรียก็เดาได้อย่างถูกต้องเสียด้วย




@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

Edit Log: May 10th, 2008: จบตอน
Edit Log: May 24th, 2008: แก้คำเล็กน้อย
Edit Log: July 9th, 2008: แก้คำผิด + แก้สำนวนเล็กน้อย
Edit Log: June 29th, 2011: มหกรรมรีไรท์
Edit Log: April 12th, 2013: รีไรท์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

556 ความคิดเห็น