[Fic cross over Touken Ranbu + Love Live! Sun Shine!] Sword captor Hanamaru

ตอนที่ 8 : ดอกไม้กลมดอกที่ 6 : ศาลเจ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 เม.ย. 63


6

ศาลเจ้า

 

PV คราวก่อนมีคนดู 5 หมื่นแล้วเหรอ?”พี่จิกะหันมาถาม พี่เขาไปรับลมนอกห้อง

“จริงสิ”พี่โยเสริม

“ดูเหมือนคนเขาบอกว่า โคมสวยมาก”โยชิโกะจัง..... “แรงค์กิ้งก็ด้วย”

99เหรอ?”พี่ริโกะถาม

“ซึระ”ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ

“เอาแล้ว! เอาแล้ว! เอาแล้ว! แรงค์กิ้งของทั้งประเทศใช่ไหม?”พี่จิกะเดินเข้ามาถาม “มีสคูลไอดอลมากกว่า ห้าพันกลุ่ม แต่เราติด1ในร้อยใช่ไหม?”

“อาจจะเป็นตวามคลั่งไคล้แค่ชั่วคราว แต่ก็ยอดไปเลยล่ะ ว่าไหม?”พี่ริโกะเสริม

“เพิ่มแรงค์กิ้งเป็นอันดับ1เลยค่ะ”รูบี้พูดพร้อมยิ้ม

“ว้าว! ซึระ!”ฉันร้องออกมา เมื่อเห็นคะแนนอันดับ

“คิดว่า... ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราอาจจะเป็นแชมป์เลิฟไลฟ์ก็ได้”

“แชมป์เหรอ?”พี่โยถาม

“มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกใช่ไหม”พี่ริโกะเตือน

“รู้อยู่หรอก แต่ความเป็นไปได้ไม่ใช่ 0 สักหน่อย”พี่จิกะพูด

“เอ๋? นี่มัน?”โยชิโกะร้อง เมื่อเห็นว่ามีอีเมล์มา

“อะไรเหรอ? อะไรเหรอ?”พี่จิกะถาม รูบี้เปิดอีเมล์

“ถึงสมาชิกวงอควาทุกท่าน”รูบี้เริ่มอ่านอีเมล์ให้พวกเราฟัง “สมาคมสคูลไอดอลเวิร์ดโตเกียว”

“โตเกียว?”พี่โยถาม

“เขาว่าแบบนั้นนะคะ”รูบี้ตอบ

“โตเกียว... ใช่ เมืองหลวงที่อยู่ทางตะวันออกใช่ไหม”พี่จิกะถาม

“เรื่องนั้น ไม่ต้องอธิบายก็ได้”พี่ริโกะดุ

 

ซึระ!!!

 

เมื่อพวกเราอ่านข้อความในอีเมล์แล้ว

“โตเกียว!!!”พวกเราตะโกนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

 

 


“ไปโตเกียวเหรอขอรับ/ครับ”ผม และดาบเล่มอื่นถามพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“ซึระ”ฮานะจังพูดพร้อมพยักหน้า “ถูกเชิญไปร้องเพลงร่วมกับสคูลไอดอลวงอื่นด้วยน่ะซึระ”เธออธิบาย

“ท่าทางจะเป็นงานที่น่าสนุกแน่ๆเลย”มิดาเมะพูดพร้อมทำท่าร่าเริง

“ใช่ๆ อยากรู้จังเลยว่า ที่นั้นหน้าตาจะเป็นยังไงกัน คงเป็นอะไรที่น่าสนุกมากๆแน่”อิมาโนะสึรุกิเสริม และร่าเริงไม่แพ้กัน

“งานนี้ไม่มีถึงขั้นทำสงครามฆ่าแกงกันใช่ไหมขอรับ”โคเซ็ทสึถาม

“ไม่มีหรอกซึระ แค่ว่าพวกเราไปแข่งร้องเพลงน่ะ”ฮานะจังอธิบาย

“อืม... ถึงจะเป็นที่ครึกครื้นไปหน่อย ขอแค่ไม่มีสู้รบก็พอแล้วขอรับ”โคเซ็ทสึพูดอย่างสบายใจ

“นี่ๆโยจังไปด้วยเปล่า”มุตสึโนะคามิถามด้วยความอยากรู้ และสนใจมาก ตอนนี้รู้สึกว่าเขาจะเป็นไลฟ์เวอร์วาตานาเบะซังไปเรียบร้อยแล้ว

“อืม ไปด้วยแน่นอนซึระ”ฮานะจังตอบปั๊บ ตอนนี้มุตสึโนะคามิกระโดดโลดเต้นดีใจมาก

“ไปโตเกียวงั้นเหรอ....”คอนโนะสึเกะพูดพร้อมเหม่อๆ

“มีอะไรงั้นเหรอคอนโนะสึเกะ”ฮานะจังถาม เมื่อเห็นคอนโนะซึเกะเหม่อ

“กระผมคิดว่า ท่านฮานามารุอาจจะได้เจอดาบที่หายไป หรือซานิวะอีกสองท่านก็ได้ขอรับ”คอนโนะซึเกะพูด

“ซานิวะอีกสองท่าน?”ฮานะจังถามด้วยความสงสัย

“ข้าเคยบอกท่านไปแล้วนี่ขอรับ ว่าไม่ได้มีแค่ท่านที่เป็นซานิวะทิศใต้คนเดียวน่ะขอรับ”คอนโนะสึเกะอธิบาย “ก็ยังมีซานิวะพิเศษ กับซานิวะอีกสามทิศด้วยขอรับ ซานิวะอีกสองท่านที่ข้าหมายถึง นั้นคือซานิวะทิศตะวันออก หรือคือ ท่านซาโตโกะ กับซานิวะพิเศษขอรับ”

“อืม... แล้วมารุจะได้เจอไหม”ฮานะจังถาม

“กระผมไม่แน่ใจน่ะขอรับ ว่าท่านฮานามารุจะได้เจอเร็วๆนี้เปล่าน่ะขอรับ”คอนโนะสึเกะพูดพร้อมก้มหัวเล็กน้อย “แต่กระผมมั่นใจขอรับ!!! ว่าท่านฮานามารุต้องได้เจอดาบใหม่ที่นั้นแน่นอน!!!”เขาพูดพร้อมแพรัศมีคนมีไฟลุกโชย

“แล้วพรุ่งนี้มีร่วมตัวกันที่ไหนขอรับ”คาเซ็นถามขึ้นหลังจากเงียบไปนาน

“ที่บ้านพี่จิกะซึระ”ฮานะจังตอบ

“อืม... ถ้าเช่นนั้น คอนโนสึเกะไปโตเกียวกับมารุจังด้วยน่ะขอรับ”คาเซ็นบอก

“แน่นอนอยู่แล้วขอรับ ท่านฮานามารุ คือซานิวะทิศใต้คนใหม่ หน้าที่ปกป้องนั้น ไว้ใจข้าได้เลยขอรับ”คอนโนะสึเกะรับคำ

“ส่วนข้าจะไปโตเกียวด้วย แต่ว่า ข้าจะสะกดรอยตามน่ะขอรับ”คาเซ็นบอกกับฮานะจัง

“ทำแบบนั้น ไม่กลัวรูบี้จัง หรือใครเรียกตำรวจเหรอซึระ?”ฮานะจังถาม

“ข้ามีวิธีล่ะกันขอรับ”คาเซ็นตอบอย่างมั่นใจกับฝีมือตัวเอง

“คาเซ็นไป ผมก็ไปด้วยเหมือนกันครับ”มุตสึโนะคามิรีบเสริมทันที ที่ไปเพราะวาตานาเบะซังสิน่ะ

“ถ้างั้นผมไปด้วยนะครับ”ผมเสนอตัวอีกคน คาเซ็นดูโล่งใจหน่อย

“ผมด้วย ผมอยากเห็นโตเกียวครับ/ขอรับ”มิดาเระ กับอิมาโนะสึรุกิพูดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“แล้วมีใครจะไปอีกไหมขอรับ”คาเซ็นถาม นิคาริซัง โคการาสึมารุซัง และ 3 พี่น้องซาม่อนจิไม่พูดอะไรเลย “ถ้าอย่างงั้น ก็เอาตามนี้นะครับ”

“จะว่าไป... พรุ่งนี้มารุจังจะแต่งตัวยังไงล่ะขอรับ”โซวสะถามขึ้น

“นั้นสิน่ะ แต่ว่า ก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไรนี่”โคการาสึมารุเสริม “แต่งยังไงก็ได้ ตามแบบที่ใช่ของเราน่ะขอรับ”ท่านพูดพร้อมจิบชา

“เดี๋ยวเรื่องนี้ผมจัดการให้เองครับ”ผมเสนอตัวอย่างร่าเริง พรุ่งนี้ฮานะจังต้องออกมาดูดีสุดแน่นอนครับ แต่ทำไม? คาเซ็นมองแบบนั้นราวกับว่าไม่ไว้ใจฝีมือผมเอาซะเลย....


 

 

 

ข้าคิดแล้วไม่มีผิด วันนี้มารุจังนั้น....

“ท...เท่านี้ ช่องเขาแสนอันตรายของชิบุยะ ก็คงจะพอเอาอยู่แล้วใช่ไหม ซึระ?!”มารุจังพูดพร้อมจับที่ขุดดิน และหินอย่างมั่นใจ เธออยู่ในชุดที่จะไปขุดหาขุมทรัพย์ที่โอซาก้าได้.... แถมแบกถุงนอนอีกขอรับ

“เป็นไงไอเดียของผม บรรเจิดไหม”ยามาโตะพูดพร้อมทำหน้าภูมิใจ

“บรรเจิดกับผีน่ะสิขอรับ!!!”ข้าโวยทันที มันบรรเจิดตรงไหนไม่ทราบ ไปโตเกียวน่ะ ไม่ใช่ไปขุดหาขุมทรัพย์ที่ปราสาทโอซาก้า แน่นอนว่า เมื่อข้าเห็นทาคามิซัง ซากุระอุจิซัง และคุโรซาวะซังคนน้อง

ซากุระอุจิซังแต่งตัวดูโอเคหน่อย แต่ทาคามิซัง กับคุโรซาวะซัง แต่งตัวได้แบบ.... ข้าคิดว่าทาคามิซังน่าจะโดนพี่สาวคนที่ผมสั้นแกล้งอ้ำ ส่วนคุโรซาวะซังนั้น... น่าจะศึกษาเอง

“ชุดตลกๆนั้นมันอะไรกัน?”ซากุระอุจิซังถามเสียงเครียดเลย

เอ๋???”มารุจัง ทาคามิซัง และคุโรซาวะซังร้องพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“อีกอย่าง ที่ชิบูยะน่ะ ไม่ใช่ช่องเขาค่ะ”ซากุระอุจิซังอธิบายให้มารุจังเข้าใจ

“ทั้ง 2 คนยังกับเด็กบ้านนอกเลย”ทาคามิซังว่า

“เธอก็ด้วย”

“เอ๋?” ทาคามิซังร้องออกมาหลังโดนซากุระอุจิซังว่า

 

 


“สุดท้ายก็ใส่ชุดประจำจนได้”ฉันพูดไปอย่างอายๆ หลังจากที่พวกเรากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะตอนแรกสวมชุดได้แบบบ้านนอกเอามากๆ พี่ริโกะเห็น เลยไล่ให้กลับไปเปลี่ยนก่อน ตอนนี้ฉันกลับมาสวมเสื้อแขนกุด สวมเสื้อแขนสั้นทับ ตามด้วยกระโปร่งยาว และคาดผมมีโบว์ พวกเราตอนนี้อยู่บนรถที่พี่สาวของพี่จิกะขับ

“คิดว่าแบบนี้ น่ารักกว่าด้วยซ้ำ”พี่ริโกะชม

“จริงเหรอซึระ?” ฉันถามด้วยความดีใจ

“อืม! แต่ระวังคำว่า ซึระไว้ด้วยน่ะ”พี่ริโกะเตือน

“ซึระ!!”ฉันร้องออกมา “รูบี้จัง” ฉันเรียกรูบี้จังที่กำลังเหม่อๆอยู่ เธอก็หันมา

“ถ้ามารุพูดว่า ซึระช่วยหยุดไว้ด้วยนะ”ฉันบอกพร้อมยิ้ม รูบี้ยิ้มกลับมา

เมื่อพวกเรามาถึงสถานีรถไฟ ตอนนี้ทุกคนกำลังมุ่งดูโยชิโกะจังอยู่ แน่นอนว่า เธอกำลังเข้าสู่โหมดจูนิเบี้ยว แถมทาหน้าขาวด้วย จะเล่นคาบูกิเหรอ?

“คุๆ” ฉัน กับรูบี้ และพี่จิกะนั่งดูพร้อมหัวเราะ ว่าเรามีเพื่อนแล้ว

“โยชิโกะจัง ทำลงไปแล้วสิน่ะ”รูบี้พูด

“โยชิโกะจังเนี่ย นางฟ้าตกสวรรค์ตัวจริงได้เลยซึระ”ฉันเสริม

“ทุกคนมาช้ามาก!”พี่โยโวย

“เราไม่ใช่โยชิโกะ....”โยชิโกะจังพูดพร้อมโหมดจูนิเบี้ยวจริงจัง “โยฮาเนะ! ไหนๆก็มีเวทีแล้ว นานๆที คาแร็คเตอร์นางฟ้าตกสวรรค์ที่เก็บเอาไว้ ก็ต้องได้รับการปลดปล่อย!!!” เธอพูดจนคนแตกตื่นหนีหมด

“อุๆอู”พวกเราพูดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

หลังจากนั้น พวกเราก็เข้าสถานีมุ่งหน้าสู่โตเกียว ระหว่างทางนั้น ต้องเปลี่ยนขบวนรถไฟ

รู้สึกได้...”โยชิโกะจังกำลังพร่ำบนอยู่นั้น...

“อร่อยจังซึระ~~~” ฉันพูดพร้อมกำลังอร่อยกับนปโปะปังอยู่

“เสียอารมณ์หมด”โยชิโกะจังโวย พวกเราก็นั่งรถขบวนต่อไป จนมาถึงโตเกียวได้ในที่สุด บอกเลยว่า พอออกมานอกสถานี ขอบอกเลยว่าเป็นสิ่งที่ตื่นตาตื่นใจมากๆ จนฉันตอนนี้มองตึกสูงตระการตา

“อนาคตล่ะ ซึระ.... มิ....”ฉันยังพูดไม่ทันจบก็ถูกคนสะกิดจนฉันปิดปาก เป็นรูบี้จังที่สะกิด

“เอ๋? แล้วทุกคนหายไปไหนแล้วล่ะ?”รูบี้ถาม พวกเราสองคนก็ตามหาทุกคน ไปไหนกันน่าซึระ

 

 


พวกข้าตอนนี้กำลังสะกดรอยตามมารุจัง กับคุโรซาวะซังอยู่ แต่ว่าก็เกือบพลัดหลง เพราะมิดาเระ กับอิมาโนะสึรุกินี้แหละ มิดาเระเห็นของน่ารักเป็นไปไม่ได้ ส่วนอิมาโนะสึรุกิก็เป็นของหวาน ดีน่ะที่ได้มุตสึโนะคามิกับยามาโตะช่วยแบกไว้ ทำให้ตอนนี้เขาทั้งสองกำลังแบกมิดาเระ กับอิมาโนะสึรุกิ แบบแบกข้าวสาร มุตสึโนะคามิแบกอิมาโนะสึรุกิ ส่วนยามาโตะแบกมิดาเระ

“นี่คาเซ็น ข้ายังต้องแบกอิมาโนะสึรุกิอีกนานไหม?”มุตสึโนะคามิถาม และดูจากสีหน้าแล้ว คงจะเริ่มล้าแล้วขอรับ ถ้ามีดาบที่มีกล้ามก็คงจะช่วยได้มากเลย แต่ว่า มารุจังยังหาไม่เจอน่ะสิขอรับ

“มองแง่ดีสิขอรับ คิดซะว่า กำลังซ้อมอุ้มวาตานาเบะซังล่ะกันขอรับ”ข้าแนะนำกลับไป และดูเหมือนว่า แค่ข้าพูดชื่อวาตานาเบะซังไป เท่านั้นแหละ มุตสึโนคามิก็ดูมีกำลังใจมากขึ้นทันทีขอรับ พ่อคนโอชิวาตานาเบะซังเอ๋ย....

สักพัก ข้าได้ยินเสียงแปลกๆจึงมองหา แล้วเห็นคุโรซาวะซัง หยิบเจ้าสี่เหลี่ยมเล็กๆขึ้นมา ถ้าจำไม่ผิดคอนโนะสึเกะเรียกว่ามือถือ พอคุโรซาวะซังกดรับสาย ก็คุยกันสักพักจนกระทั่ง...

“รู้แล้วล่ะ พวกพี่จิกะอยู่ที่ไหน ตามมา”คุโรซาวะซังบอกจบ เธอเดินนำ ตามด้วยมารุจัง และพวกผม ในระหว่างทางคุโรซาวะซังก็คุยผ่านมือถือเพื่อหาเส้นทางตลอด จนได้เจอทาคามิซัง กับซากุระอุจิซังกำลังยืนหามารุจัง กับคุโรซาวะจังอยู่

“อ้า!! เจอแล้ว”คุโรซาวะซังร้องพร้อมรับสาย และรีบวิ่งไป

“ขอโทษค่ะ....”มารุจังพูดในขณะที่วิ่งตามมา


 

 

“โยชิโกะจัง กับโยจังล่ะ”พี่จิกะหันไปถามพี่ริโกะ หลังฉันกับรูบี้มาถึง

“ทั้ง 2 คนรู้แล้ว อีกเดี๋ยวจะตามไป”พี่ริโกะตอบ

“อีกเดี๋ยวแน่เหรอ?”

“ไม่รู้เหมือนกัน”

หลังจากนั้น พวกเรามารอแถวร้านกาชาปอง ฉันเห็นว่า มุตสึโนคามิกับยามาโตะ ปล่อยมิดาเระ กับอิมาโนะสึรุกิลงแล้ว ซึ่งมิดาเระ กับอิมาโนะสึรุกิก็เข้าไปเลือกของที่ร้านกาชาปอง โดยมีโอนี่คาเซ็นคอยไปคุม

“โธ่! ทุกคนเอาแต่ใจตัวเอง”พี่จิกะบ่น

“ช่วยไม่ได้นี่ค่ะ”พี่ริโกะพูดเสียงเศร้า สงสัยโยชิโกะจัง กับพี่โยกำลังเลือกของที่ตัวเองอยากได้อยู่มั่ง “ม..ไม่มีอะไร!!!” ฉันหันไปตามเสียงพี่ริโกะ

“อะไรเหรอ?”พี่จิกะถามด้วยงง

“เปล่า!!”พี่ริโกะรีบตอบ แต่ท่าทางพี่แกดูๆแปลกน่ะซึระ “ฉ...ฉันขอไปห้องน้ำแป๊บหนึ่งน่ะ เดี๋ยวมา!”พี่พูดจบก็รีบวิ่ง และเลี้ยวร้านหนึ่งทันที

 

 


หลังจากที่กลุ่มสาวๆร่วมตัวกันครบ พวกเธอกำลังเดินทางมุ่งหน้าไปยังศาลเจ้า ที่ว่ากันว่า เคยมีหนึ่งในสมาชิกวงมิวส์ทำงาน

วงมิวส์... รู้สึกว่า คอนโนะสึเกะเคยเล่าให้ข้าฟังมาบ้างขอรับ ว่าเป็นวงที่มีการร่วมกลุ่มของ 9 สาว มาจากโรงเรียนโอโตโนคิซากะ ว่ากันว่าที่มาเป็นสคูลไอดอล ก็เพื่อไม่ให้โรงเรียนที่ตัวเองเรียนปิดตัวลง และทำสำเร็จด้วยขอรับ

แต่ว่าตอนนี้มิดาเมะ กับอิมาโนะสึรุกิดูมีความสุขมากที่ได้ซื้อของที่ตัวเองอยากได้ แต่กว่าจะได้นี้ ต้องพิจารณาแล้ว พิจารณาอีกว่าจะซื้อดีไหม และไม่รบก๊วนเงินของมารุจังด้วย อีกอย่างมุตสึโนะคามิก็....

“โยจัง สวมชุดมิโกะจังน่ารัก....”กำลังพร่ำเพ้อวาตานาเบะซังอยู่ วาตานาเบะซังสวมชุดตรงตามที่มุตซึโนะคามิบอก “ถ้าได้โยจังมาเป็นซานิวะ คงเป็นอะไรที่ข้ารู้สึกมีความสุขมากๆเลยครับ”

“เดี๋ยวฟ้องฮานะจังซะเลยครับ” ข้าเห็นด้วยกับที่ยามาโตะพูดเป็นอย่างยิ่ง

“เฮ้ย! อย่าฟ้องนะโวย”มุตสึโนะคามิรีบคัดค้าน “ถึงข้าจะชอบโยจังมากแค่ไหน แต่ข้ามีตัวตนได้ เพราะมารุจัง ยังไงเสียมารุจังก็คือ ซานิวะของข้าแล้ว... แต่ข้ายังอยากได้โยจังอยู่ดี...”กำลังซาบซึ้ง หมดกันความซาบซึ้ง....

“ว่าแต่ มิดาเระ กับอิมาโนะสึรุกิซื้ออะไรมาล่ะ”ยามาโตะถามสองมีด

“ก็เป็นของที่น่ากินน่ะขอรับ”อิมาโนะสึรุกิพูดพร้อมเปิดถุงให้ดู เป็นขนมที่น่ากินมากขอรับ

“ส่วนของผมเป็นของน่ารักนะครับ”มิดาเระพูดพร้อมกอดถุงไว้


 

 

 “โธ่.... หมดเวลาจนได้”พี่จิกะบ่น “ทั้งที่มีเวลาเหลือเฟื่อแท้ๆ”

“อ...อะไรกันเหล่า?”โยชิโกะจังเริ่มแย้ง “ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ? นี่มันของสำหรับการแสดง”เธอโวย

“แถมทำไมแต่งตัวแบบนั้น”พี่จิกะหันมาหาพี่โยที่ตอนนี้อยู่ในชุดมิโกะไปแล้วซึระ...

“ก็... เรากำลังจะไปศาลเจ้ากันนี่”พี่โยตอบอย่างร่าเริง “เป็นไงดูดีไหม?”พี่ถาม

“คิดว่า ทำท่าทางผิดแล้วล่ะ”พี่จิกะบ่น

พวกเราเดินไปเลื่อยๆ จนมาถึงบันได้ของศาลเจ้าที่โนโซมิซัง จากวงมิวส์เคยทำงาน ศาลเจ้าคันดะ

“ที่นี่...”พี่จิกะพูดขึ้น

“บันไดที่วงมิวส์ใช้ฝึกกันเป็นประจำ”รูบี้เสริมอย่างร่าเริง

“อือ”พี่พยักหน้า และหันตัวกลับมาหาพวกเรา “ลองขึ้นไปดูกันไหม?”พี่ถาม

“นั้นสิ”พี่ริโกะรับคำพร้อมยิ้ม

“เอาล่ะ ไปกันเถอะทุกคน พร้อม... ไป!!

“เดี๋ยว!”พี่ริโกะค้าน แต่พี่จิกะวิ่งนำหน้าไปก่อนแล้ว พวกเรารีบวิ่งตาม

“รอก่อน!”โยชิโกะจังโวย พวกเราวิ่งขึ้นบันไดไปเลื่อย จนถึงหน้าศาลได้แต่พักเหนื่อย ในขณะที่พี่จิกะมาถึงก่อนก็เข้าไปในศาลแล้ว พอพวกเราหายเหนื่อยจึงตามไปสมทบ ก็เห็นว่ามีคน2คนกำลังร้องเพลงหน้าศาลอยู่ พอร้องจบเธอสองคนหันมา คนหนึ่งมัดแกะสองข้าง อีกคนมัดหางม้าข้างซ้าย

“สวัสดี” คนมัดหางม้าข้างซ้ายเริ่มกล่าวทักทาย

“สวัสดีค่ะ”พี่จิกะทักทายกลับ พวกเราตามไปสมทบพี่จิกะ

“จิกะจัง”พี่โยชิโกะถาม

“หรือว่า... ข้ารับใช้แห่งสวรรค์?”โยชิโกะจังพูด... แถมหลบอยู่หน้ารูปปันครึ่งมังกรครึ่งสิงห์

“เอ๋? พวกเธอคือ สมาชิกวงอควา?”คนมัดหางม้าข้างซ้ายถาม

“โกหกน่า ทำไมถึง...”จิกะถามกลับ

“เด็กคนนี้มีพลังจิต”โยชิโกะจังตอบพร้อมมาหลบหลังฉัน

“พวกเราดังขนาดนั้นเลย?”ฉันถามกลับไป รูบี้ร้องออกมา

“ได้ดูPVแล้ว วิเศษมากๆเลย”คนมัดหางม้าข้างซ้ายชม

“ขอบคุณค่ะ”พี่จิกะพูด

“หรือว่ามาที่นี้ เพราะอีเว้นท์วันพรุ่งนี้?”คนมัดหางม้าข้างซ้ายถาม

“ค่ะ!

“แบบนี้นี่เอง จะตั้งตาคอยนะคะ”คนมัดหางม้าข้างซ้ายพูด เธอก็กำลังเดินจากไป ส่วนคนผมทวิลเทล ก็ก้มหนึ่งที่ พวกเรากลัวว่าเธอจะทำอะไร ในตอนนั้นเอง....

เธอก็วิ่ง และกระโดดตีลังกา!!!!

ลงมาอย่างสวย

“แล้วเจอกัน”คนมัดหางม้าข้างซ้ายพูดจบ เธอก็เดินจากไปพร้อมคนผมทวิลเทล

“ยอกไปเลย!”รูบี้จังกำลังชม

“เด็กสาวม.ปลายในโตเกียว ยอดแบบนี้ทุกคนเลยเหรอซึระ?”ฉันถาม

“แน่นอนอยู่แล้ว!”โยชิโกะจังตอบแบบมั่นใจ “โตเกียวนะ! โตกียว!”เธอโวย

 

 


หลังจากที่พวกฮานะจังที่ศาลเจ้าแล้ว พวกของข้าพักที่ห้องข้างๆของห้องฮานะจังนะครับ

“พรุ่งนี้แล้วสินะขอรับ ที่ท่านฮานามารุ และสมาชิกวงของท่านจะเริ่มแสดงขอรับ”คอนโนะสึเกะพูด

“ใช่ๆ เห็นว่างานนี้น่ะ จะมีแต่ชุดน่ารักๆทั้งนั้นเลย”มิดาเระพูดพร้อมตาเป็นประกาย

“นั้นสิน่ะขอรับ”คาเซ็นเสริม แต่ว่าผมเองก็รู้สึกกำลังกังวล “เป็นอะไรไปยามาโตะ”เขาหันมาถามผม

“ผมกำลังเป็นห่วงฮานะจังนิดหน่อยนะครับ ห่วงที่ว่า....”

 

โครม!!

 

ว้าย!!”เสียงดังมาจากห้องที่ฮานะจังอยู่ พวกผมจึงแอบย่องมาดูโดยไม่ให้จิกะรู้สึก จึงเห็นว่า ที่นอนอยู่บนโต๊ะ กับขนมเกลื่อนกลาด

 

 


“โรงเรียนโอโตโนคิซากะ ใช่ที่วงมิวส์อยู่เปล่า”พี่โยถามขึ้น หลังจากพวกเราเก็บของ และจัดแจงเรียบร้อยกันแล้ว

“อือ! เห็นบอกว่าอยู่ใกล้ๆนี่เอง”พี่จิกะบอก “ริโกะจัง! ไหนๆก็มาแล้ว ไปดูด้วยกันไหม?”พี่ริโกะหันมาหาพี่จิกะ

“เอ๋?”พวกเราร้องพร้อมหันมาหาพี่จิกะ

“ทุกคนด้วย ฉันคิดมาตลอด ว่าอยากจะไปดูซักครั้ง!”พี่จิกะพูดด้วยความอยสกไปมาก “โรงเรียนม.ปลายที่วงมิวส์อยู่ จะมีหน้าตาเป็นยังไงกัน โรงเรียนที่มิวส์ใช้ฝึกซ้อม”

“รูบี้เองก็อยากไป!”รูบี้เสริม

“ฉันก็ด้วย”พี่โยเสริม

“โตเกียว ตอนกลางคืนมันอันตรายไม่ใช่เหรอซึระ?”ฉันถาม

“อ...อะไรกัน? น่ากลัวเหรอ?!”โยชิโกะจังถาม

“โยชิโกะจังตัวสั่นไปหมดแล้วน่ะซึระ...”

“ขอโทษน่ะ ฉันขอผ่านดีกว่า”พี่ริโกะพูด

“เอ๋?”พวกเราร้องพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“ขอตัวไปนอนก่อนน่ะ ทุกคนไปกันเถอะ”พี่ริโกะจังลุกขึ้น ไปเข้าห้องนอนคนแรก

“ริโกะจัง....”พี่จิกะพูดเสียงเศร้า

“งั้น... พวกเราไปนอนกันดีกว่า”พี่โยบอก

“นั้นสิ พรุ่งนี้มีคอนเสิร์ตด้วย”รูบี้บอกจบ พวกเราก็ไปเข้านอนกัน

 

 

 

เช้าวันต่อมา

เมื่อพวกเราตื่นมาก็ไม่เห็นพี่จิกะ ไม่รู้ว่าพี่เขาไปไหน แต่ก็คงเดาไม่ยากแหละว่าพี่ไปไหน พวกเราจึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า และมุ่งหน้าไปที่ UTX เป็นที่ประกาศ LOVE LIVE! พอพวกเรามาถึงก็เห็นว่า พี่จิกะยืนรออยู่ ส่วนพวกเราก็พักเหนื่อยกันหน่อย

“จิกะจัง!”พี่โยทัก เมื่อเราไปถึง พี่จิกะหันมาหาพวกเรา “อยู่ที่นี้จริงๆด้วย!

“ทุกคน...”

“ถ้าจะไปฝึกก็บอกกันหน่อยซิ!”พี่ริโกะพูดแทรก ในขณะที่พี่จิกะกำลังจะพูด

“อย่าปลีกตัวไปคนเดียวรู้ไหม?”โยชิโกะจังดุ

“ขากลับไปสวดมนต์กันที่ศาลเจ้ากันดีกว่าซึระ!”ฉันบอกให้กำลังใจ

“นั้นสิ”รูบี้เสริม

“อือ!”พี่พยักหน้าเห็นด้วย ระหว่างนั้นมีเสียงเพลงพร้อมภาพปรากฏบนจอ พี่จิกะจึงหันไปดู “เลิฟ... ไลฟ์...”

“เลิฟไลฟ์”รูบี้พูดตาม “กำลังประกาศงานเลิฟไลฟ์ปีนี้”เธอหันมาบอกพี่จิกะ

“ในที่สุดก็มาถึงจนได้”พี่โยพูด

“จะเอายังไงดี?”พี่ริโกะจังถามพี่จิกะ

“แน่นอน เข้าแข่งไงล่ะ”พี่จิกะพูดด้วยความหนักแน่น และหันตัวมาหาพวกเรา “เหมือนที่มิวส์ทำ คือช่วยโรงเรียนที่เรียนอยู่ เอาล่ะ ไปกันเถอะ ตอนนี้ เปล่งประกายให้เต็มที่!!”พี่บอกจบ พวกเราเอามือมาประสานกัน

“อควา.... ซันไชน์” พวกเราร้องพร้อมกัน

หลังจากนั้นก็ไปสวดมนต์ขอพร ที่ศาลเจ้าคันดะ พอพวกเรากำลังจะออกจากวัด

อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกได้... ว่ามีดาบอยู่แถวนี้

“ฮานามารุจังเป็นอะไรไปเหรอ”รูบี้จังถาม

“เอ่อ.... ทุกคนกลับไปก่อนได้ไหม มารุนึกขึ้นได้ว่า มารุจะขอไปหาของซะหน่อยน่ะซึระ”

“หาของงั้นเหรอ?”พี่จิกะถาม

“แต่ว่า เราจะต้องไปแล้วน่ะ”พี่ริโกะบอก

“มารุไปหาแป๊บเดียว เสร็จแล้วจะรีบกลับมาน่ซึระ”ฉันบอกไป

“รีบไปรีบมาล่ะกัน เจอกันที่โรงแรมน่ะ”พี่จิกะบอก

“จริงๆเลย เธอเนี่ย... รีบทำให้เสร็จ และรีบมาล่ะกันซึระมารุ”โยชิโกะจังพูดจบ เดินจากไป เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้ว

“คอนโนะสึเกะ”ฉันจึงเรียกคอนโนะสึเกะ

“มีอะไรเหรอขอรับ”คอนโนะสึเกะถามพร้อมปรากฏจากที่ซ่อน

“มารุรู้สึกได้ว่า ดาบอยู่แถวนี้”ฉันบอกไป “แต่ว่ามารุไม่รู้ว่า อยู่ตรงไหนน่ะสิซึระ จะค้นหาให้ทั่ว ถ้าหาไม่ดีจะโดนไล่ออกมาได้น่ะ”

“ไว้ใจหน้าที่นี้ได้เลยขอรับ”คอนโนะสึเกะพูดจบ เขาก็ยกขาหน้าข้างซ้ายขึ้นมา และจากนั้นก็วางลงบนพื้น “กระผมรู้แล้วคขอรับ ว่าอยู่ตรงไหน ตามกระผมมาขอรับ”เขาบอกจบก็เดินนำ ตามด้วยฉัน พวกเราเดินเข้าไปในถึงศาลเจ้า และช่วยกันตามหา จนเจอดาบในที่สุด

ซึ้งมีดาบยาวมากสีขาวหนึ่งเล่ม กับง้าว อยู่ที่มุมหนึ่งห้อง

“ท่านฮานามารุขอรับ”คอนโนะสึเกะพูด ฉันพยักหน้าพร้อมล้วงหยิบสร้อยที่ห้อยกระดิ่งอัญเชิญมนตราออกมาจากหลังเสื้อ

“ด้วยอำนาจของซานิวะ ข้าขอบัญชา ณ บัดนี้”ฉันบอกเสร็จ กระดิ่งอัญเชิญมนตราที่เคยมีขนาดเท่าจี้ ได้ขยายขนาดเท่าที่ฉันจับถนัดมือ จงฟื้นขึ้นมา ศาสตราวุธเอ่ยฉันพูดในใจจบ เอากระดิ่งอัญเชิญมนตราแตะดาบยาวมากกับง้าว พายุซากุระเริ่มก่อตัว และพันทั้งสองเล่ม พอพายุจางลง

คนที่มาจากดาบยาวมากปอกสีขาว เขามีผมสั้นสีน้ำตาล ตาสีม่วง สวมชุดคาริกินุสีเขียว ฮากามะสีเท่า ส่วนที่คนมาจากง้าว สวมชุดเหมือนเบงเคซามะ*ได้ แต่ว่าเขามีผมสีเหมือนพี่จิกะได้ และสวมผ้าแบบพระสีม่วงทับ


https://vignette.wikia.nocookie.net/touken-ranbu/images/7/77/Ishikirimaru-1.png/revision/latest?cb=20190703103032

ข้าคืออิชิคิริมารุ ท่านปรารถนาที่จะหายดีหรือไม่? ...อ้าว ท่านไม่ใช่ผู้แสวงบุญอย่างนั้นเหรอ?”อิชิริมารุซังถามฉัน


https://vignette.wikia.nocookie.net/touken-ranbu/images/9/90/Iwatooshi-1.png/revision/latest?cb=20190703103528

โอ้ ข้าไม่ทันเห็นท่านน่ะก็ท่านตัวเล็กไปน่ะสิ ข้าคืออิวาโทชิ ง้าวของมุซาชิโบ เบ็งเคย์ล่ะ! วะฮ่าๆๆๆ!”อิวาโทชิแนะนำตัวพร้อมหัวเราอย่างร่าเริง

“เอ่อ... ก็น่าจะไม่ใช่น่ะซึระ”ฉันตอบคำถามของอิชิคิริมารุ

“ว่า แต่ว่าเธอชื่ออะไรเหรอ? ตัวเล็กจังเลย”อิวาโทชิถามพร้อมมองฉัน

“ฮานามารุ หรือมารุน่ะซึระ”ฉันตอบกลับไป

“วะฮ่าๆๆ งั้นข้าจะเรียกเจ้าว่า ฮานะจังน่ะขอรับ”อิวาโทชิตอบอย่างร่าเริง

“ว่าแต่ท่านเป็นซานิวะเหรอขอรับ?”อิชิคิริมารุถาม

“ซึระ”ฉันตอบกลับไป

“ดูๆไป ก็น่ารักดีน่ะขอรับ”อิชิคิริมารุพูดพร้อมลูบหัวฉัน

“ท่านอิชิคิริมารุ ท่านอิวาโทชิขอรับ ข้าว่าพวกท่านควรจะใช้สิ่งนี้ก่อนจะไปกับท่านฮานามารุน่ะขอรับ”คอนโนะสึเกะพูดพร้อมยืมการ์ดให้อิชิคิริมารุซัง  อิวาโทชิซัง

“ฮ่าๆ แล้วมันทำยังไงเหรอ?”อิวาโทชิซังถามด้วยความงง

“ทำแบบนี้ขอรับ....” คอนโนะซึเกะอธิบายให้ฟัง

 

 


“มารุจังกลับช้าจังเลยขอรับ”ข้าพูดด้วยความเป็นห่วง เพราะเพื่อนๆก็กลับมากันครบแล้ว เหลือแค่มารุจังคนเดียว ไปไหนของมารุจังน่า

“ไม่ต้องห่วงน่า ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับมารุจัง มารุจังก็คงใช้การ์ดอันเชิญเรียกพวกเราไปช่วยแหละครับ”มิดาเระปลอบ “แถม คอนโนะสึเกะไปด้วย ก็ไม่น่าจะห่วงนะครับ”

“อืม ก็จริงน่ะขอรับ”

“นั้นไง!! กลับมาแล้วครับ!!!”ยามาโตะพูดพร้อมชี้ไปที่มารุจัง มารุจังกลับมาแล้ว พร้อมกับ.....

อิวาโทชิ!!!!”อิมาโนะสึรุกิร้องพร้อมรีบวิ่งไปหาอิวาโทชิ พอไปถึงก็กระโดดกอดเข้าใส่อิวาโทชิทันที “ดีใจที่ได้เจอเจ้าแล้ว....”เขาพูดพร้อมร้องไห้นิดหน่อย

“ว่ะฮ่าๆๆ ถ้าไม่ได้ฮานะจัง ข้าคงไม่ได้เจอเจ้าแน่ๆเลย”อิวาโทชิกอดตอบ “ข้าไม่นึกเลยว่า ฮานะจังจะเจออิมาโนะสึรุกิก่อน แต่ก็ดีใจที่ได้เจอน่ะขอรับ ต้องขอบคุณจริง วะฮ่าๆๆๆ”

“ดีจังเลยน่ะซึระ”มารุจังพูดพร้อมยิ้ม “การพบกันวันนี้ คงเป็นวันดีของวงอควาแน่ๆเลย มารุจะต้องทำให้ได้”เธอพูดพร้อมยิ้ม

“นี้มารุ ไปเก็บของได้แล้ว เหลือเราคนเดียวแล้วน่ะขอรับ”ข้าบอก

“จริงด้วยซึระ”มารุพูดพร้อมกำลังจะเข้าไปเก็บของตัวเอง แต่ว่าก็หันกลับมาหาพวกผม

 

“ทุกคน!!!  ช่วยเชียร์วงอควาด้วยน่ะซึระ!!





*เบงเค หรือชื่อเต็มคือ ไซโต มุซะชิโบ เบงเค เป็นเจ้านายเก่าของอิวาโทชิ และมีตำนานที่ว่า คือ ร่วมดาบครบ 1,000 เล่ม แต่แพ้ให้กับคนที่1,000 นั้นคือ มินะโมะโตะ โนะ โยะชิสึเนะ เป็นเจ้านายของอิมาโนะสึรุกิ



จากใจผู้เขียน
      แอดบอกเลยว่า มีเรื่องเก่าชวนคิดถึงน่ะ นั้นคือวงมิวส์ วงนี้แอดเซนเป็นไลเวอร์(เหมือนโอชิ แต่เป็นศัพท์แฟนคลับของเลิฟไลฟ์)คือ อุมิจังจ้า แอดเซนเคยแต่งฟิคของอุมิน่ะ ไปหาอ่านได้
      ตอนนี้ขอบอกเลยว่า ตอนที่แอดเห็นฮานะจังแต่งชุดลุยพร้อมถือที่ขุดดินกับหินนี้ แอดนึกในใจเลยว่าฮานะจัง เธอเปลี่ยนใจจะไปหาขุมทรัพย์ที่โอซาก้า กับตามหาน้องมีดตระกูลโทชิโร่เหรอ? (แต่มันไม่เลวร้ายเท่าของโยชิโกะจังหรอก) สุดท้ายได้ริโกะจังมาช่วยแก้ให้เลยโอเค
      เอาละ ตอนต่อไปนั้นจะเป็นยังไงติดตามได้ และคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยน่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น