[Fic cross over Touken Ranbu + Love Live! Sun Shine!] Sword captor Hanamaru

ตอนที่ 6 : ดอกไม้กลมดอกที่ 4 : ขนนกสีดำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    4 เม.ย. 63


4

ขนนกสีดำ

 

หลังเลิกเรียน

ห้องชมรมวิจัยไอดอล

“เฮ้อ. . . วันนี้ก็ไม่ขึ้นอันดับเลย”พี่จิกะบ่น หลังจากดูผลอันดับวงสคูลไอดอลของวงเราผ่านทาง. . . น่าจะเรียกว่า โน๊ตบุ๊ค น่ะซึระ

“เมื่อวานอยู่ที่ 4856 วันนี้อยู่ที่ 4768”พี่ริโกะพูด

“น่า ก็ไม่ได้ตกอันดับหรอกน่ะ”พี่โยพูดให้กำลังใจ

“คำวิจารณ์เพลงไลฟ์ก็ดีอยู่น่ะ. . .”

“แถมยังบอกว่า สมาชิกใหม่2คน น่ารักด้วย”พี่จิกะพูดต่อที่รูบี้จังพูด

“ย...อย่างงั้นเหรอคะ!!”รูบี้ถามด้วยความตื่นเต้น

“โดยเฉพาะคะแนนของฮานามารุจังนี้ ยอดนิยมมากเลยน่ะ”พี่โยพูด “เป็นกำลังให้ฮานามารุจัง อยากเห็นฮานามารุจังร้องเพลงเร็วๆจัง ....”พี่เขาอ่านตามคอมเมนท์ที่เขียน

“เห็นไหม เห็นไหม ป๊อปสุดๆ”พี่จิกะพูดด้วยความดีใจ ฉันเดินไปใกล้ๆโน๊ตบุ๊คที่พวกพี่ๆกำลังดูผลอันดับวงสคูลไอดอลอยู่

“น...นี้เหรอโน๊ตบุ๊ค”ฉันถามด้วยความสงสัย

“ท่าที่นั้น?!”พี่โยพูดพร้อมลุกขึ้นพรวด

“หรือว่านี้คือ สิ่งที่ทำให้เข้าถึงทะเลแห่งความรู้ อิน-เตอร์-เน็ต”ฉันพูดด้วยความตื่นเต้น ที่เคยเห็นโน๊ตบุ๊คเป็นครั้งแรก  ทำให้นึกถึงแผนที่ที่คอนโนะสึเกะไปติดที่ห้องนอนของฉันได้เลยซึระ

“ใช่แล้วล่ะ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นทะเลแห่งความรู้หรือเปล่าน่ะ”พี่ริโกะอธิบาย

“โห....”ฉันร้องด้วยความตื่นเต้น ตาจ้องโน๊ตบุ๊คไม่หยุด “ขอจับได้ไหมซึระ”ฉันหันมาถามพวกพี่จิกะ

“ได้จ้า”พี่จิกะอนุญาต

“ว้าว....”ฉันร้องด้วยความตื่นเต้น แต่เห็นว่ามีปุ่มหนึ่งส่องแสงอยู่ ทำไมถึงส่องแสงกัน? “ซึระ!”ฉันพูดพร้อมกดปุ่มที่ส่องแสง ทำให้หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีดำทันที

“เมื่อกี้กดอะไรเหรอ?”พี่ริโกะรีบถามด้วยความตกใจ

“เอ๋? เออ. . เห.... คิดว่า เป็นปุ่มที่มีไฟขึ้นอยู่...”ฉันหันไปบอกยังไม่ทันจบ พี่ริโกะ กับพี่โยรีบวิ่งผ่านฉันไปดูโน๊ตบุ๊คทันที

“จะเป็นอะไรไหม?”พี่ริโกะถามด้วยความเครียด

“เซฟไฟล์ชุดยังก็ไม่รู้”พี่โยเสริม ฉันได้ยินแล้ว จึงค่อยๆหันกลับมา

“ม...มารุทำอะไรไม่ดีลงไปหรือเปล่า?”ฉันถามด้วยความหวาดกลัว

“ฮ่ะๆ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”พี่จิกะพูดปลอบ

 

หลังจากที่โน๊ตบุ๊คเปิดใช้งานได้แล้ว ฉัน กับรูบี้ และพวกพี่จิกะ ก็เปลี่ยนชุดเป็นชุดซ้อม และขึ้นไปซ้อมกันที่ดาดฟ้า ระหว่างนั้นฉันก็ดูข้อมูลผ่านโน๊ตบุ๊คกับพี่โยดู

“โห้! นี่เหรอทะเลแห่งความรู้ โคโบไดชิ ที่สูงสุด”ฉันถามขึ้นด้วยความตื่นเต้นกับความรู้ใหม่

“อืม ตอนนี้จะสลับหน้าต่างก่อนแล้วกัน”พี่โยพูดพร้อมปรับให้ดูทันที

“สุดยอดเลยซึระ”ฉันพูดด้วยความทึ่ง และสนใจการใช้โน๊ตบุ๊คมากๆ

“ต่อจากนี้เราจะต้องฝึกกันแล้วน่ะ”พี่ริโกะเตือน

“เอาน่า แป๊บเดี๋ยวเอง ไม่เห็นเป็นไรเลย”พี่โยพูด

“ยังไงก็ตาม ก็ต้อทำอะไรสักอย่าง เพื่อเพิ่มอันดับแรกกิ้งน่ะ”พี่จิกะพูด

“ทุกปีก็มีสคูลไอดอลเพิ่มขึ้น”รูบี้จังเสริม

“โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ที่ๆไม่มีอะไรแบบนี้ นั้นก็เรียบง่าย โน่นก็เรียบง่าย นี้ก็เรียบง่าย ก็แค่สคูลไอดอลเรียบง่าย”พี่จิกะพูด

“คงต้องมีจุดเด่นจริงใช่ไหม”พี่ริโกะถาม

“คะแนนนิยมเป็นสิ่งสำคัญ”พี่โยพูด

“มีอะไรที่จะทำให้เด่นได้บ้าง?”พี่จิกะพูดชวนคิด

“นั้นสิ. . . ”พี่ริโกะเสริม “เช่นเปลี่ยนชื่อใหม่ให้มหัศจรรย์พิลึกกว่านี้เหรอ?”เธอถาม

“มหัศจรรย์แบบ... สามนางเงือกน้อยเหรอ อ้อ!! ห้านางเงือกน้อยแล้วสิ”พี่จิกะพูดนึกขึ้นได้

“ห้านางเงือกเหรอ. . .”รูบี้จังพูดพร้อมเหมือนจะมโนไปแล้ว

“ทำไมยังขุดชื่อมาอีก”พี่ริโกะถามด้วยอารมณ์เสีย

“ถ้าเป็นหางเต้นไม่ได้หรอก”พี่จิกะพูด

“งันก็บอกว่าถ้าทุกคนให้กำลังใจ หางกลายเป็นขาได้!”รูบี้จังแนะนำ

“โห! เป็นความคิดที่ดีเลย”พี่จิกะพูดเห็นด้วย

“แต่เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เราต้องสูญเสียเสียงไป”พี่โยเตือน

“ใช้ไม่ได้นี่น่า!!!”พี่จิกะพูดนึกขึ้นได้

“เพราะแบบนี้ ถึงได้บอกให้ลืมชื่อไปไงเล่า”พี่ริโกะพูดพร้อมเหมือนจะเขย่าพี่จิกะ

“เป็นเรื่องเล่าแสนเศร้าจริงๆ เรื่องเจ้าหญิงเงือกน้อย...”พี่โย....

“ค่ะ”รูบี้เสริม

ขณะที่ฉันกำลังสนใจการใช้โน๊ตบุ๊คอยู่นั้น ก็รู้สึกเหมือนมีใครจ้องมองมาทางพวกฉัน ฉันจึงมองไปจุดที่คนที่แอบมอง

“โยชิโกะจัง?”ฉันพูดขึ้น เห็นว่าคนที่แอบมองอยู่คือ โยชิโกะจัง    โยชิโกะจังดูจะตกใจที่ฉันจับได้ เธอก็รีบเข้าตึกไปทันที

 

ช่วงพักเบรก ฉันก็ออกตามหาโยชิโกะจัง ไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ตรงไหน

“....จนได้” เสียงโยชิโกะจังนี้ ฉันเห็นว่าตู้ใหญ่ขนาดเท่าคนเข้าไปได้ปิดอยู่ เป็นไปได้ว่าโยชิโกะจังอยู่ในนั้น ฉันจึงเปิดประตูตู้นั้น

“มาโรงเรียนด้วยเหรอซึระ?”ฉันถามทักทาย โยชิโกะจังตกใจจนออกจากตู้ และล้มนั่งตรงข้ามตู้

“มาเหรอ? ก...ก็แค่บังเอิญผ่านมา และแวะมาดูหน่อย”โยชิโกะจังรีบแก้ตัวแบบอายๆ

“บังเอิญเหรอ?”ฉันถาม

“เรื่องนั้นจะยังไงก็ช่างเถอะ”โยชิโกะลุกขึ้นพรวดพูด “ว่าแต่... คนในห้องพูดว่าไงกันบ้าง?”เธอถาม

“เอ๋?”ฉันร้องด้วยความงง คือไม่เข้าใจคำถามที่โยชิโกะจังถามซึระ

“คือพวกเขาพูดยังไงเกี่ยวกับฉันบ้าง อย่างเช่น แปลกคนจัง หรือ โยฮาเนะนี้เป็นใคร หรือ บอกว่าปีศาจน้อย หุๆ แบบนี้”ฟังโยชิโกะอธิบาย ฉันก็ร้องอ้อเข้าใจทันที “ท่าทางแบบนี้ มีข่าวลือจริงๆใช่ไหม? คงใช่สิน่ะ ก็ฉันเล่นพูดแปลกๆแบบนั้นไป จบสิ้นแล้ว แร็กนาล็อค....”เธอพูดจบพร้อมกับกลับเข้าไปในตู้

“นี้มัน เดด ออฟ ไลฟ์จริงๆ” พูดจบก็ปิดประตูตู้ขังตัวเองทันที

“ที่เธอพูดอยู่นั้น หมายถึงจะเป็นหรือตายใช่ไหมซึระ?”ฉันถาม “ยังไงก็ไม่มีใครเขาใส่ใจหรอก หึๆ”

“ใช่ไหม? เอ๋?”โยชิโกะจังเริ่มตอบกลับมาแล้ว

“ยิ่งกว่านั้น ทุกคนยังถามกันเลย ว่าทำไมไม่มาเรียนด้วย และห่วงว่าเธอทำเรื่องไม่ดีลงไปหรือเปล่า”ฉันบอกไป

“จริงเหรอ”

“อือ”

“จริงๆใช่ไหม?”โยชิโกะถามพร้อมเปิดประตูตู้ออกมา “สาบานด้วยการร่วงหล่นจากสวรรค์ ว่ามันไม่ใช่เรื่องโกหกใช่ไหม?”

“ซึระ”

“เอาล่ะ!”เธอลุกขึ้นพรวดออกมา “ยังสามารถไปต่อได้อยู่ ยังเริ่มใหม่ได้ จากนี้ไป ต้องใช้ชีวิตแบบนักเรียนทั่วไปให้ได้ ซึระมารุ!

“อะไรเหรอซึระ?”ฉันถามด้วยความสงสัย

“โยฮาเนะมีเรื่องด่วนจะขอร้องอยู่”

“ขออะไรเหรอซึระ?”

“ช่วยเฝ้าดูฉันให้หน่อย”

“เฝ้าดูเหรอ?”

“ใช่! ตอนที่ฉันไม่ระวังตัว นางฟ้าตกสวรรค์จะออกมาตลอด เพราะงั้น. . . เธอช่วยเฝ้าดูได้ไหม”

“ได้สิซึระ”ฉันตอบรับคำทันที

“ขอบคุณมากเลย พรุ่งนี้เจอกันน่ะ”โยชิโกะจังพูดจบก็ออกเดินทางกลับบ้านทันที

“ท่านฮานามารุขอรับ”ฉันตกใจที่คอนโนะสึเกะเรียกทำให้ฉันหันไปหาเขา

“อย่าจู่ๆโผล่มาแบบนี้จะได้ไหม และระวังหน่อยสิ ถ้าใครมาเห็นเธอเข้า เราแย่แน่นอนซึระ”ฉันเตือน

“ขอโทษขอรับ....”คอนโนะสึเกะรีบขอโทษ

“ว่าแต่คอนโนะสึเกะมีอะไรเหรอ?”ฉันถาม

“ก็กระผมเแจ้งให้ทราบแล้ว ว่าจะสอนใช้อุปกรณ์ใหม่กับท่านขอรับ”คอนโนะสึเกะตอบแบบเหนื่อย

“แหะๆ ขอโทษทีซึระ”ฉันนึกขึ้นได้

“เอาเถอะขอรับ ท่านฮานามารุช่วยยืนมือมาข้างหน้าด้วยขอรับ”คอนโนะสึเกะพูด ฉันก็ทำตาม เขาก็สั่นกระดิ่ง

ทันใดนั้นก็มีแสงเล็กขนาดเท่าหิ่งห้อยออกมาจากกระดิ่ง แล้วเมื่อมาอยู่บนมือฉันมันก็เริ่มค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น จน...

ซึระ!!!”ฉันร้องออกมาพร้อมหลับตา เพราะตกใจที่แสงนั้นแตก พอลืมตาขึ้นก็เป็นแว่นตาที่เหมือนกับแว่นตาที่พวกนักวิทยาศาสตร์ใช้กัน กับถุงมือกำมะหยี่สีเหลือง “นี้คือ...”

“อุปกรณ์ไฮเทคขอรับ”คอนโนะสึเกะแนะนำ

“แล้วมันใช้ยังไงซึระ”ฉันถาม

“ท่านลองสวมดูก่อนขอรับ”คอนโนะซึเกะแนะนำ ฉันจึงลองทำตามโดยการสวมแว่นตา และถุงมือตามที่คอนโนะสึแกะแนะนำ

“ทำไงต่อซึระ”ฉันถาม

“พูดคำว่าขอดูข้อมูลขอรับ”คอนโนะสึแกะแนะนำ

“ขอดูข้อมูล... ซึระ!!!”ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะว่า อยู่ๆมีข้อมูลออกมาจากแว่นที่ฉันสวม ไม่ว่าจะข้อมูลประวัติศาสตร์ แผนที่แบบเหมือนในห้องนอน และมีอินเตอร์เน็ตให้ท่องได้ด้วย “แล้วจะเคลื่อนย้าย กับค้นข้อมูลทำยังไงซึระ” ฉันถามด้วยความสงสัย

“ถุงมือที่ท่านสวมอยู่นั้น แค่ท่านใช้มือปรับมันขยับได้ขอรับ จะมีคีบอร์ดล่องหนอยู่ขอรับ แค่ท่านบอกว่า ขอใช้คีบอร์ด ระบบก็จะให้ท่านทำการค้นข้อมูลขอรับ”คอนโนสึเกะแนะนำ

“ขอใช้คีบอร์ดซึระ”ฉันบอกเสร็จ ก็มีคีบอร์ดแบบใสปรากฏขึ้น ทำเอาฉันอึ้งไปเลย พอลองเขียนว่า อ.อิโนะอุเอะ ยาสึชิ ในช่องค้นหา ข้อมูลของฮาจารย์มาเพียบเลยซึระ “นี้มัน. . . อนาคตยิ่งกว่าที่มารุเจออีกซึระ!!!”ฉันร้องพร้อมมองด้วยความตื่นเต้นมากๆ

“ท่านฮานามารุดูตื่นเต้นมากเลยน่ะขอรับ”คอนโนะสึเกะพูด

 

 

 

วันต่อมา

ห้องเรียน 1-A

วันนี้โยชิโกะจังมาเรียนที่โรงเรียนแล้ว เพื่อนๆในห้องก็กำลังถามเธอกันยกใหญ่เลย

“ซึชิมะซัง มาจนได้น่ะ”รูบี้จังพูดพร้อมยิ้ม

“ซึระ เพราะเขาฟังคำขอไง”ฉันพูด

“คำขอ?”รูบี้จังถามด้วยความงง

“ใช่ซึระ”ฉันพูดยืนยัน เมื่อนึกถึง เรื่องที่โยชิโกะจังขอไว้เมื่อวาน

ตอนนี้โยชิโกะจังก็กำลังคุยสนุกกับเพื่อน จนกระทั่ง... พอมีคนขอดูดวง เธอก็หยิบผ้าผ้าวงแหวนอักขระสีดำ พร้อมสวมเสื้อคลุมพ่อมด และเอาขนนกปักที่ผมจุกของเธอ แล้วเริ่มเข้าโหมดจูนิเบียวอีกแล้วซึระ พอรู้สึกตัวได้ตอนนี้ก็ค้าง แถมไม่ดับเทียน ฉันต้องมาดับเทียนแทนให้อีกซึระ

 

“ทำไมถึงไม่หยุดล่ะ!!!”โยชิโกะจังโวยวายถาม หลังจากที่ตัวเองเผลอจูนิเบียวเมื่อตอนเช้า หลังเลิกเรียนตอนนี้ตัวเธอเลยมานั่งกอดเข่า อยู่ใต้โต๊ะชมรมวิจัยไอดอล “ทั้งๆที่มันไปดีๆของมันอยู่แล้ว!

“ก็ไม่คิดว่าจะเอาของแบบนั้นมานี่ซึระ!”ฉันพูดนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า

“หมายความว่าไงเหรอ?”พี่ริโกะถามด้วยความงง

“รูบี้เอง ก็เคยได้ยินมาก่อนหน้านี้เหมือนกัน”รูบี้จังพูดขึ้น “ตอนที่อยู่ ม.ต้น ดูเหมือนว่า โยชิโกะจัง จะเชื่อว่าตัวเองเป็นนางฟ้าตกสวรรค์มาตลอด ดูเหมือนว่าจะยังหยุดนิสัยนั้นไม่ได้”เธอเล่าให้ฟัง

“รู้อยู่แล้ว ว่าตัวเองเป็นนางฟ้าตกสวรรค์ไม่ได้”โยชิโกะจังพูดพร้อมออกมาจากใต้โต๊ะ “เดิมที่ของแบบนั้นมันก็ไม่มีอยู่แล้วนี่”เธอพูดเสียงเศร้า

“แล้วทำไมถึงเอาของแบบนั้นมาโรงเรียนล่ะ”พี่ริโกะถาม

“แต่ว่า... ของพวกนั้นเป็นของที่สร้างตัวตนของโยฮาเนะ”โยชิโกะจังอธิบาย “ถ้าไม่มีของพวกนั้น ฉันก็เป็นฉันไม่ได้”

“เริ่มเข้าใจแล้วค่ะ ว่าตอนนี้จิตใจอยู่ในสภาวะที่ซับซ้อน”พี่ริโกะพูดพร้อมส่งสายตาประมาณว่า เมื่อไหร่จะเลิกจูนิเบียว

“นั้นสิ ที่จริงตอนนี้ก็ทำนายดวงผ่านอินเตอร์เน็ตด้วย”รูบี้จังพูดพร้อมค้นหาในโน๊ตบุ๊คให้ดู เมื่อเจอ และพวกเราดูแล้ว นางดู...

“พอได้แล้ว!”เธอพูดพร้อมรีบพับจอโน๊ตบุ๊ค “ไม่ว่ายังไง ฉันก็ยังอยากเป็นนักเรียนม.ปลายธรรมดาน่ะ ทำอะไรสักอย่างสิ!!”เธอขอร้องฉันกับรูบี้จัง

“ซึระ...”เรื่องนี้ฉันบอกเลยว่า เพราะความเบียวมากเกินไปของโยชิโกะจังเองน่ะ

“น่ารัก...”อยู่ๆพี่จิกะพูดขึ้นมา ทำให้พวกเราหันไปหาพี่จิกะ “นี่ไง! นี่ๆ” พี่จิกะให้ดูรูป ตอนโยชิโกะจังเผยแพร่ผ่านวิดีโอ

“จิกะจัง?”พี่โยเรียกด้วยความสงสัย

“ซึชิมะ โยชิโกะจัง ไม่สิ!! นางฟ้าตกสวรรค์โยฮาเนะจัง มาลองเป็นสคูลไอดอลดูไหม?”พี่จิกะถามด้วยความร่าเริง

“คืออะไร?”โยชิโกะจังถามด้วยความงง

 

วันนี้พวกเราก็ไม่ได้ซ้อมเต้น คือพวกเราไปที่เรียวกังหรือบ้านของพี่จิกะ เพื่อมาลองชุดแนวที่โยชิโกะจังชอบใส่ หรือก็คือ แนวโกธิคโลลิต้า อ้อ! บอกโอนี่คาเซ็นกับคอนโนะสึเกะแล้ว ว่าจะกลับบ้านช้าหน่อย

ฉันตอนนี้อยู่ในชุดแขนพอง กระโปร่งซ้อนสองชั้น มีผ้าระบายตรงกลางอก, ชายกระโปร่ง และชายแขน มีผูกริบบิ้นใหญ่ที่เอว กับโบว์ติดที่หัว ผูกริบบิ้นเส้นเล็กที่กลางแขนกับคอ




“ส...ใส่ชุดนี้ร้องเพลงเหรอ?”พี่ริโกะถาม เมื่อมองชุดที่ตัวเองสวม “กระโปร่งสั้นกว่าคราวก่อนอีก ถ้าใส่ชุดนี้เต้น ต้องเห็นกกน.แน่เลย”พี่เขาพูดด้วยความรู้สึกเครียดมากกับแนวชุดนี้

“ไม่เป็นไรหรอก”พี่จิกะพูดพร้อมเปิดกระโปร่งตัวเอง โชคดีที่พี่เขาสวมกางเกงวอร์ม ไม่อย่างงั้น ถ้าไม่ใส่คงเห็นแน่ซึระ...

“อย่าทำแบบนั้น!!!!” พี่ริโกะเตือนพร้อมรีบปิดกระโปร่งของพี่จิกะ “จะดีจริงหรือเนี่ย?”พี่เขาถามเสียงเครียด

“ก็หาพวกไอดอลนางฟ้าตกสวรรค์ แต่ก็ยังหาไม่เจอ คิดว่าน่าจะสร้าง อิมแพ็คได้แรงอยู่น่ะ”พี่จิกะพูดอย่างมั่นใจ กับไอเดียนี้

“ก็จริงน่ะ เพราะเมื่อวานเราใส่ชุดนั้นกันแล้วนี้...”พี่โยเสริมพร้อมมองชุดที่ใส่ไลฟ์ครั้งแรก “แต่ตอนนี้ใส่ชุดใหม่นี่”

“รู้สึกอายเหมือนกันค่ะ”รูบี้เริ่มรู้สึกเขินๆ

“สงบใจไม่ได้เลยซึระ...”ฉันเสริม ถ้าโอนี่คาเซ็น ยามาโตะคุง และคอนโนะสึเกะเห็นฉันแต่งตัวแบบนี้ล่ะก็... ไม่รู้ว่าพวกเขาจะคิดยังไงซึระ

“นี่! ใส่ชุดนี้ร้องเพลง ไม่เป็นไรจริงๆเหรอ”พี่ริโกะจังถาม

“น่ารักดีออก”พี่จิกะพูดด้วยความมั่นใจ

“นั้นมันไม่ใช่ปัญหาสักหน่อย”พี่ริโกะแย้ง

“ใช่ จะดีจริงเหรอ?”โยชิโกะจังเสริม

“แบบนี้ล่ะดีแล้ว ตอนขึ้นเวที เราก็แค่แสดงเสน่ห์ของนางฟ้าตกสวรรค์ออกมา ให้ทุกคนเห็นกันแบบเต็มเท่านั้นก็พอ”พี่จิกะแนะนำ

“เสน่ห์ของนางฟ้าตกสวรรค์?”โยชิโกะพูดงง แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ “ไม่ได้ๆ คนเขาต้องคิดว่ามันใช้ไม่ได้แน่ๆ”

“ต้องไม่เป็นไรแน่”พี่จิกะพูดปลอบ และมั่นใจมาก โยชิโกะจังก็จินตนาการ

“นิยมกันแบบสุดๆ”โยชิโกะพูดพร้อมกอดเข่า

“ดูท่า... จะเข้ามาร่วมกับเราแล้วค่ะ”รูบี้จังพูด

“ช่วยไม่ได้”พี่ริโกะพูด “ขอออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่งน่ะ”พี่พูดจบออกไป

“ฮานามารุจัง ขอวัดตัวหน่อยน่ะ”พี่โยพูด

“ได้ซึระ”ฉันตกลง พี่โยก็วัดตัวให้ พี่จิกะ กับรูบึ้ก็กำลังดูกันอยู่

หยุด-น่ะ!!!! ชิตาเกะ!!!!”พี่ริโกะโวยวาย ทำให้เราหันไปทางประตู เห็นเงาพี่ริโกะกำลังวิ่งหนีหมา ชื่อชิตาเกะสุดชีวิต “อย่าน่ะ!! อย่าเข้ามาน่ะ!!!!....”พี่ร้องพร้อมวิ่งเข้าห้องถัดไป

“ริโกะจัง ไม่เป็นไรใช่ไหม? ชิตาเกะเป็น... แอร็ก!!!”พี่จิกะร้อง เพราะพี่ริโกะวิ่งชนจนประตูล้มใส่พี่จิกะ และแถมเหยียบประตูมีพี่จิกะอยู่ใต้ประตูด้วย แถมชิตาเกะวิ่งตามพี่ริโกะอีก “ริโกะจัง!?”

ย่าห์!!!” พี่ริโกะร้องพร้อมวิ่งชนประตูระเบียงล้ม และกระโดดข้ามระเบียง

“โห! บินได้ด้วยล่ะ”พวกเราที่อยู่ในห้องจิกะพูดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ดีที่พี่ริโกะปลอดภัย ไม่ตกลงไป พี่เขาข้ามเข้าระเบียงตรงข้าม พี่หันกลับมา พร้อมจะโวยวาย ตอนที่พวกเราปรบมือด้วยความอึ้ง แต่พี่ริโกะก็ต้องเขาอ่อน เพราะข้างหลังคุณแม่ของพี่เขามาเห็น

หลังจากที่พูดคุยกันเรียบร้อย พวกเราก็กลับไปเปลี่ยนเป็นชุดนักเรียน แต่ก่อนเปลี่ยนชุดนั้น ฉันรู้สึกอะไรบ้างอย่าง ความรู้สึกนี้เหมือนนิคาริซังได้ ฉันมองหาดาบไปเลื่อยๆ จนเจอมีดเล่มหนึ่งวางอยู่มุมห้อง มีดเล่มนั้นสวยมาก มีลายดอกไม้อยู่บนปลายของด้ามจับมีด เก็บใส่ปอกอย่างดี ฉันจึงรีบเปลี่ยนชุด แล้วเอามีดซ้อนใต้เสื้อกันหนาวของฉัน พอเจอกระเป๋ารีบเอามีใส่กระเป๋าทันที หลังจากนั้นออกจากเรียวกัง ระหว่างนั้นพวกเราเดินไปคุยไปจนถึงป้ายรถเมล์

จนกระทั่งรถเมล์มาถึง พี่โย กับโยชิโกะจังก็ขึ้นรถเมล์

“งันฝากเรื่องชุดด้วยน่ะ”พี่จิกะบอกพี่โย

“โยโซโร่!”พี่โยบอก แล้วรถเมล์ปิด พร้อมออกรถ

“งั้นพวกเราก็ด้วยซึระ”ฉันพูด

“ขอตัวก่อนนะคะ”รูบี้จังเสริม

“อืม แล้วเจอกัน”พี่จิกะกล่าวอำลา และพวกเราก็กลับบ้านกัน

 

พอกลับมาถึงบ้าน ฉันก็ไปที่บ้านรวมดาบ

“ท่านฮานามารุ กลับมาเย็นจังเลยขอรับ”คอนโนะสึเกะพูด เมื่อเห็นว่าฉันเข้ามา ตรงนั้นนอกจากมีคอนโนะสึเกะแล้ว ก็มีโอนี่คาเซ็น กับยามาโตะยืนรออยู่ด้วย

“แต่ว่า มารุได้เจอมีดเล่มหนึ่งด้วยซึระ”ฉันพูดพร้อมเปิดกระเป๋า แล้วหยิบมีดสวยงามออกมา

“ท่านฮานามารุ เยี่ยมมากเลยขอรับ รีบทำให้เขามีชีวิตขึ้นมาเถอะขอรับ”คอนโนะสึเกะบอก

“ถ้าอย่างงั้นไปทำห้องนี้เป็นไงขอรับ”โอนี่คาเซ็นถามขึ้น หลังจากเงียบไปนาน

“ห้องไหนเหรอซึระ”ฉันถามด้วยความสงสัย

“ตามพวกเรามาครับ”ยามาโตะบอกจบ เขา กับโอนี่คาเซ็น และคอนโนะสึเกะเดินนำ ตามด้วยฉันที่กำลังงงสงสัยอยู่ว่าจะไปไหน จนมาถึงหน้าห้องหนึ่ง โอนี่คาเซ็นเปิดประตูห้อง

“ห้องนี่?”

“เป็นห้องไว้ให้มารุจังทำพิธีให้ศาสตราวุธมีชีวิตน่ะขอรับ”โอนี่คาเซ็นอธิบาย

“มีเอาไว้ให้ท่านฮานามารุโดยเฉพาะเลยขอรับ กรณีที่ว่าท่านไม่สะดวกปลุกศาสตราวุธจากข้างนอกได้ ก็มาปลุกในห้องนี้แทนขอรับ”คอนโนะสึเกะอธิบาย

“ใช่ครับ พวกเราก็กลัวว่าฮานะจังจะมีปัญหา ไปทำที่ห้องนอนของตัวเองหรือห้องที่เจอกันครั้งแรกไม่ได้แน่ ดังนั้นพวกเราจึงตัดสินใจว่า ให้มีห้องนี้ให้โดยเฉพาะเลยขอรับ”ยามาโตะเสริม ฉันฟังแล้วทุกคนแสนดีกับฉันจริงๆ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นศาสตรวุธก็ตาม แต่ก็เอ็นดูฉันมาก

“อืม ขอบคุณมากน่ะซึระ”ฉันพูดขอบคุณ “งัน ก็ให้มีดเล่มนี้ เป็นมีดเปิดห้องนี้เลยล่ะกันซึระ”ฉันพูดจบ แล้วฉันจึงเอาสร้อยที่ห้อยกระดิ่งอัญเชิญมนตราออกมาจากหลังเสื้อ

“ด้วยอำนาจของซานิวะ ข้าขอบัญชา ณ บัดนี้”ฉันบอกเสร็จ กระดิ่งอัญเชิญมนตราที่เคยมีขนาดเท่าจี้ ได้ขยายขนาดเท่าที่ฉันจับถนัดมือ แล้วเอากระดิ่งอัญเชิญมนตราแตะมีดสั้น จงฟื้นขึ้นมา ศาสตราวุธเอ่ยฉันพูดในใจจบ พายุซากุระเริ่มก่อตัว ฉันก็ปล่อยดาบให้พายุซากุระพันไป พอพายุจางลง เป็นสาวน้อย ผมยาวสีส้มแกมทอง ดวงตาสีไพลิน อยู่ในชุดกระโปร่งคล้ายทหาร แขนตุ๊กตา สวมถุงน่อง สวมหมวกสีเดียวกับชุด และเตี้ยกว่าฉัน 7 เซน



https://vignette.wikia.nocookie.net/touken-ranbu/images/b/be/Midare-1.png/revision/latest?cb=20190704025138


มิดาเระ โทชิโร่นะ ...นี่ ไปก่อความวุ่นวายกับผมมั้ย?”มิดาเระจังแนะนำตัว และถาม เอ๋?

“เมื่อกี้เธอพูดคำว่าผม เหรอซึระ”ฉันถาม

“ใช่ครับ”มิดาเระจังตอบแบบมั่นใจ

“ซึระ....”ฉันร้องออกมาพร้อมเข่าอ่อน นึกว่าเป็นหญิงจริงซะอีกซึระ....

“ท่านฮานามารุขอรับ ท่านมิดาเระถึงจะดูเป็นสาวน้อยน่ารัก แต่ความจริงแล้ว เป็นผู้ชายชอบแต่งหญิงขอรับ แถมยังแต่งขึ้นอีกด้วย”คอนโนะสึเกะอธิบาย

“นี่ เธอชื่อฮานามารุเหรอ?”มิดาเระจังย่อตัวถามฉันด้วยความสนใจ

“ซึระ ฮานามารุ หรือ มารุจังน่ะซึระ”ฉันแนะนำตัวกลับไป

“มารุจัง!! ชุดนั้นยังอยู่ไหม”มิดาเระจังถามขึ้น

“ช..ชุดไหนเหรอ?”ฉันถามด้วยความสงสัย

“ชุดที่มีระบายเยอะๆน่ะ”

“อ้อ!! ถ้าชุดนั้น พี่โยเอาไปปรับแก้น่ะซึระ”ฉันนึกออกเลยเป็นชุดที่ฉันใส่วันนี้  ชุดโกธิคโลลิต้า...

“หวา... อยากสวมชุดนั้นบ้างจัง อยากเห็นมารุจังสวมชุดนั้นอีกจังเลย ชุดนั้นน่ะถึงทรงจะน่ารักมาก แต่สีนี้ ไม่โอเลย ถ้าใช้สีหวานน่ะต้องสวยแน่ๆ”มิดาเระจังพูดพร้อมทำหน้าเคลิ้มละเมอ

“ฮ่ะๆ ท่านมิดาเระนอกจากชอบแต่งหญิงแล้ว ยังชอบของน่ารักมากอีกด้วยขอรับ จนทำใครหลายคนเข้าใจผิดคิดว่าน้องเป็นหญิงแท้ขอรับ”คอนโนสึเกะอธิบายเพิ่มเติม ฉัน กับโอนี่คาเซ็น และยามาโตะก็ยิ้มแบบแหะๆ

 

 

 

วันต่อมา

ห้องชมรมวิจัยไอดอล

พวกเรากำลังดูวิดีโอที่เราอัดกันไว้อยู่ ซึ่งตอนนี้เอาขึ้นเพจโปรโมตไปเรียบร้อยแล้ว

“ทำลงไปจนได้....”พี่ริโกะ ถึงกับกุมขมับ เอาหัวไปพิงกับชั้นวางหนังสือ

“มายัง?”พี่จิกะหันมาถามพี่โย

“รอก่อน ตอนนี้... เอ๋? โกหกน่า”พี่โยร้อง เมื่อเห็นอันดับเราพุ่งเร็วมาก

“ขึ้นไปเร็วขนาดนั้นเลย”พี่จิกะร้องด้วยความอึ้ง

“ก็หมายความว่า มันโอเคดีสิน่ะ”พี่ริโกะรีบมาดูที่จอโน๊ตบุ๊ค

“คอมเม้นเยอะไปหมด ยอดไปเลย”รูบี้เสริมด้วยความดีใจ

“อยากดำดิ่งไปกับรูบี้จัง รูบี้จังสุดยอด! รูบี้จังใส่มินิสเกิร์ต ดีจริงๆ”พี่โยอ่านคอมเม้นที่มีคนคอมเม้นมาให้ฟัง

“ยิ้มของรูบี้จัง... แหม ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”รูบี้พูดแบบเขินๆ

“พวกเธออยู่นี้เอง”ฉันหันไปตามเสียงเรียก เป็นโอนี่คาเซ็นที่ยืนอยู่หน้าห้อง

“โอนี่คาเซ็นมีอะไรเหรอซึระ”ฉันถาม

“ผอ.โรงเรียน กับประธานนักเรียนเรียกพวกเธอด่วนน่ะ รีบไปหาเลย โดยเฉพาะประธานนักเรียน ตอนนี้โกรธจนแทบจะล้มทัพได้...”ฟังที่โอนี่คาเซ็นบอก เดาได้เลยว่า พี่ไดยะตอนนี้....

 

WOW! Pretty Bomber hair.”พี่มาริพูดชมหลังได้ดูคลิปวิดีโอพร้อมกับพี่ไดยะ แต่ว่าพี่ไดยะนั้น...

Pretty... ตรงไหนไม่ทราบ!!!!!”พี่ไดยะเริ่มโวยวายทันทีเลย เมื่อได้ดูคลิปวิดีโอของรูบี้จัง “แบบนี้เขาเรียกว่าไร้ยางอายมากกว่า!!”พี่โวยไม่หยุด

“เอ่อ นั้นก็แค่ชุด...”พี่จิกะพยายามอธิบาย

“...และก็คาแรกเตอร์”พี่โยต่อเสริม

“เดิมที่ ฉันอนุญาตให้รูบี้เป็นสคูลไอดอล เพราะเห็นว่าตัวเธอเองอยากทำพออยู่พอสมควร แต่กลับแต่งตัวแบบนั้น และเรียกร้องความสนใจ...”

“ขอโทษค่ะพี่”รูบี้จังรีบขอโทษพี่ไดยะที่กำลังเทศน์เราอยู่

“ยังไงก็ตาม อย่าทำให้คาแรกเตอร์เด่น เพื่อเน้นแต่คะแนนนิยม ถ้ามีเป้าหมายแบบนั้น ฉันไม่อนุญาตค่ะ!”พี่ไดยะยืนคำขาดทันที

“แต่ว่า อันดับของเราก็พุ่งขึ้นน่ะ”พี่โยพูดขึ้น

“แน่นอนว่า จริงอยู่กับเรื่องนั้น แต่มันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้นค่ะ ลองดูสิ ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่อันดับที่เท่าไหร่”พี่ไดยะพูดจบ ก็สไลโน๊ตบุ๊คของพี่เขา โชคดีที่พี่โยรับไว้ทัน ไม่อย่างงั้นปานนี้เครื่องของพี่ไดยะร่วงไปแล้ว พอพี่โยเปิดจอปั๊บ

“เอ๋?”พี่โยร้องด้วยความตกใจ ฉันเห็นว่าอันดับเราร่วงหล่นสุดๆ

“ถ้าตั้งเป้าหมายไว้จริงๆล่ะก็ จะต้องทำยังไง ลองเอาไปคิดทบทวนดูล่ะกัน”พี่ไดยะพูดให้คิด

“ค่ะ”พวกเรารับคำ

 

หลังจากนั้น พวกเรามานั่งคิดทบทวนตรงที่กันทะเล

“พลาดจนได้...”พี่จิกะพูดด้วยความรู้สึกเศร้า “คงอย่างที่ไดยะซังพูดจริงๆแหละ พยายามที่จะเป็นแบบมิวส์นี้ เสียมารยาทมาก” พี่เขารู้สึกผิดสุดๆ

“ไม่ใช่ความผิดพี่จิกะหรอกค่ะ”รูบี้จังปลอบ

“ใช่”โยชิโกะจังพูดขึ้นทำให้เราหันไป “ที่ใช่ไม่ได้ คือนางฟ้าตกสวรรค์ต่างหาก มันเข้าไม่ได้กับเด็กม.ปลายจริงๆด้วย”

“เรื่องนั้น...”

“รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก”พี่จิกะจะพูด แต่โยชิโกะจังพูดขัดขึ้น พร้อมลุกขึ้น “ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป ฉันน่าจะเป็นเด็กม.ปลายธรรมดาได้”

“และสคูลไอดอลล่ะ”พี่จิกะถาม

“อืม... ไม่ดีกว่า เหมือนจะเป็นตัวสร้างปัญหา ไปก่อนล่ะ”โยชิโกะจังพูดพร้อมเดิม 2-3 ก้าว และหันกลับมา “ถึงจะไม่นาน ขอบคุณ ที่เล่นนางฟ้าตกสวรรค์ด้วยกันน่ะ สนุกมากค่ะ”เธอบอกจบก็เดินจากไป

“ทำไมถึงอยากเป็นนางฟ้าตกสวรรค์?”พี่ริโกะถาม

“มารุพอจะรู้มาบ้าง”ฉันพูดขึ้น เพราะฉันเริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมาได้บ้าง “คิดว่า คงเพราะเป็นคนธรรมดามาตลอด ก็เหมือนกับพวกเราตอนนี้ ไม่ค่อยมีอะไรโดดเด่น เวลาแบบนั้นเคยคิดบ้างไหม? ว่านี้คือใช่ตัวตนแท้จริงของเราเปล่า? เดิมที่เคยเปล่งประกายเหมือนนางฟ้า และก็มีอะไรมาหน่วงไว้ จนกลายเป็นแบบนี้”พูดแล้ว มันก็ทำให้ฉันตอนนี้ ยังสงสัยอยู่เลยว่า คอนโนะสึเกะเห็นอะไรในตัวฉัน ถึงเลือกฉันเป็นซานิวะทิศใต้ได้ ฉันเป็นแค่คนธรรมดาๆ ถึงคอนโนะสึเกะจะบอกว่า ฉันมีพลังก็ตามเถอะซึระ

“งันเหรอ”รูบี้เริ่มเข้าใจอะไรบ้าง

“ก็จริง ที่เคยเจอความรู้สึกแบบนี้อยู่”ริโกะเสริม

“ตอนอนุบาล โยชิโกะจังบอกเสมอว่า ฉันคือนางฟ้า ซักวันจะติดปีก และกลับสวรรค์ค่ะ”ฉันพูดลับไป ตอนนี้พวกเราก็ยังคิดไม่ออกว่าจะช่วยโยชิโกะจังยังไงดี?

 

“... มารุจัง มารุจัง ฮานามารุจัง!!

“ซึระ!!”ฉันร้องด้วยความตกใจที่โอนี่คาเซ็นเรียกชื่อเต็มของฉัน หลังจากที่กลับมาจากโรงเรียน ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านของพวกดาบ

“เป็นอะไรไป เหม่อเชี่ยวขอรับ”โอนี่คาเซ็นถามด้วยความสงสัย

“นั้นสิครับ แถมยังจับชุดนั้นไม่ปล่อยด้วยครับ”ยามาโตะเสริม เมื่อเห็นฉันจับชุดโกธิคโลลิต้าไม่ปล่อย

“ชุดน่ารัก...”มิดาเระจังพูดพร้อมจ้องมองชุดนั้นอย่างเป็นประกาย

“มีอะไรหรือเปล่าขอรับ ถึงได้เหม่อแบบนี้”คอนโนะสึเกะถามด้วยความสงสัย

“คือว่า...”ฉันเล่าเรื่องโยชิโกะจังให้ฟัง บางทีการปรึกษาพวกเขา อาจจะช่วยคิดอะไรออกได้บ้าง

“อืม... เรื่องแบบนี้ ท่านจะต้องไปปลุกใจสิ่งที่เขาชอบกลับมาขอรับ”โอนี่คาเซ็นแนะนำ

“ปลุกใจสิ่งที่ชอบงันเหรอซึระ”ฉันถามด้วยความสงสัย

“ขอรับ เพราะตอนนี้เขากำลังท้อใจ และคิดว่าสิ่งที่ตัวเองชอบเป็นตัวสร้างปัญหาของความวุ่นวาย ดังนั้นแล้วการที่ท่านไปปลุกใจสิ่งที่เขาชอบ มันอาจจะทำให้เขามีกำลังใจกลับมาก็ได้ขอรับ”ฟังคำแนะนำของโอนี่คาเซ็นแล้ว มันทำให้ฉันคิดว่านี้คือคำตอบที่ใช่แล้ว

“อีกอย่างข้ารู้มาว่า พวกท่านตอนนี้ รู้สึกเหมือนคนธรรมดาที่ไม่มีอะไรโดดเด่น และดูเรียบง่ายมากใช่ไหม”โคเซ็ทสึซังถามขึ้น เขาดูเดาใจฉันออก

“ซึระ”ฉันตอบไป

“ในความธรรมดา และเรียบง่ายนั้น บางครั้งมันจะแอบแฝงสิ่งที่ไม่คาดคิดเสมอ ดังนั้นแล้ว ท่านอาจจะมองข้ามสิ่งที่ไม่คาดคิดไปโดยไม่รู้ตัวน่ะขอรับ”ฟังโคเซ็ทสึซังอธิบายแล้ว ฉันก็เข้าใจทันที

“โคเซ็ทสึซัง โอนี่คาเซ็นขอบคุณมากน่ะซึระ มารุขอไปโทรศัพท์คุยกับเพื่อนๆก่อนน่ะซึระ”ฉันพูดจบก็รีบออกจากห้องไปคุยโทรศัพท์คุยกับเพื่อนทันที

 

 

 

วันต่อมา

พวกเรามายืนรอโยชิโกะจัง หน้าอพาเม้นท์ของเธอ แน่นอนว่าพวกเราตอนนี้อยู่ในชุดโกธิคโลลิต้าที่สวมด้วย จนเมื่อโยชิโกะจังออกมา

“นางฟ้าตกสวรรค์โยฮาเนะจัง”พี่จิกะทักขึ้น โยชิโกะหันมาทางพวกเรา

“มาลองเป็นสคูลไอดอลดูไหม”ฉัน และพวกพี่จิกะถามโยชิโกะจังพร้อมกัน โยชิโกะจังยังทำหน้างงเหมือนดิม

“ไม่สิ ช่วยเข้าวงอควาในฐานะนางฟ้าตกสวรรค์ โยฮาเนะได้ไหม”พี่จิกะถาม

“พูดอะไรออกมา! เมื่อวานก็บอกไปแล้วนี้ ว่ามัน...”

“เป็นนางฟ้าตกสวรรค์ ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย”พี่จิกะพูดขัด “ขอแค่ตัวเองชอบ แค่นั้นก็พอแล้ว!!

“ไม่ได้หรอก”โยชิโกะพูดจบก็หันหลังวิ่งหนี พวกเราเห็นจึงต้องรีบวิ่งตาม ระหว่างนั้นพี่จิกะกับโยชิโกะจังวิ่งไปเถียงกันไป

พวกเราวิ่งไปเลื่อยๆ จนมาถึงแถว VIEW-O Water Gate with Observatory ต้องพักวิ่งกันสุดๆ

“บนเวที เขาแสดงในสิ่งที่ตัวเองชอบให้คนเห็นโดยที่ไม่ลังเลเลย”พี่จิกะอธิบาย “ไม่สนว่า ผู้ชมจะคิดยังไง หรือคะแนนนิยมจะเป็นยังไง ขอแค่แสดงตัวตนที่ตัวเองชอบที่สุด และแสดงตันตนให้เปล่งประกายให้พวกเขาเห็น ดังนั้นแล้วโยชิโกะจัง จะโยนสิ่งที่ชอบไปไม่ได้น่ะ ตัวเธอที่ชอบนางฟ้าตกสวรรค์ที่สุด”

“จะดีเหรอ? ฉันชอบพูดอะไรแปลกๆออกมาน่ะ”โยชิโกะจังถามกลับมา

“ไม่เป็นไรหรอก”พี่โยตอบ

“บางครั้งชอบทำพิธีอะไรให้พวกเธอลุ้นระทึกด้วยน่ะ”

“เรื่องแค่นั้นรับได้จ้า”พี่ริโกะตอบแทน

“อาจจะบอกว่า เป็นปีศาจตัวน้อยด้วยน่ะ”

“เรื่องนั้น... แต่ว่า ถ้าไม่ชอบก็จะบอกว่าไม่ชอบ!”คำพูดของพี่จิกะ ทำเอาโยชิโกะจังอึ้งไปเลย พี่จิกะเดินไปใกล้โยชิโกะจัง และยื่นขนนกสีดำ ที่โยฮาเนะชอบเอาไปปักจุกสีดำให้ “เพราะงั้น...” โยชิโกะจังจึงยื่นมือไปรับขนนกสีดำจิกะจัง ในที่สุด โยชิโกะจังเข้ามาเป็นสมาชิกของวงอควา

ตอนที่ดีใจที่โยชิโกะจังเข้าร่วมเป็นสมาชิกอยู่นั้น ฉันก็รู้สึกได้ว่ามีดาบอยู่แถวนี้ ดูเหมือนว่าพลังของฉันจะเริ่มแยกแยะได้บ้างแล้วล่ะ

“มารุจัง”รูบี้เรียก “เราไปกินขนมฉลองที่โยชิโกะจังเป็นสมาชิกกันเถอะ”เธอบอก

“อืม เดี๋ยวตามไปน่ะ”ฉันบอกกลับไป เมื่อเห็นว่าพวกพี่จิกะไม่ได้อยู่แถวนี้แล้ว ฉันจึงออกตามหาดาบจนเจอ เป็นมีดหนึ่งเล่ม ดาบยาวหนึ่งเล่ม หลบอยู่หลังพุ่มไม้ ฉันจึงเอาสร้อยที่ห้อยกระดิ่งอัญเชิญมนตราออกมาจากหลังเสื้อ

“ด้วยอำนาจของซานิวะ ข้าขอบัญชา ณ บัดนี้”ฉันบอกเสร็จ กระดิ่งอัญเชิญมนตราที่เคยมีขนาดเท่าจี้ ได้ขยายขนาดเท่าที่ฉันจับถนัดมือ จงฟื้นขึ้นมา ศาสตราวุธเอ่ยฉันพูดในใจจบ เอากระดิ่งอัญเชิญมนตราแตะมีดสั้นกับดาบยาว พายุซากุระเริ่มก่อตัว และพันไป พอพายุจางลง

คนที่มาจากดาบยาว เขาไว้ผมสีดำ สวมเสื้อญี่ปุ่นสีแดง และสวมเสื้อกั๊กญี่ปุ่นสีดำทับ ดวงตาสีทับทิมเข้ม หน้าตาเขาสวยมาก ส่วนคนที่มาจากมีดสวมฮากามะกับจิสีเทา สวมหมวกเทนงูสีดำ มีผมยาวสีเทา ดวงตาสีทับทิมอ่อน สวมรองเท้าเกี๊ยะสีแดงที่ส้นสูงมาก เป็นมารุคงใส่ไม่ได้แน่


https://vignette.wikia.nocookie.net/touken-ranbu/images/5/51/Kogarasumaru-1.png/revision/latest?cb=20190718063115


ข้ามีนามว่า โคการาสุมารุ การต่อสู้กับอริศัตรูนั้นคือโชคชะตาของข้า แม้จะผ่านพ้นไปหลายพันปี แต่นั่นหาได้เปลี่ยนแปลงไปไม่”โคการาสึมารุซังแนะนำตัว


https://vignette.wikia.nocookie.net/touken-ranbu/images/b/b5/Imanotsurugi-1.png/revision/latest?cb=20190703103945


กระผมคืออิมาโนะสึรุกิขอรับ! มีดที่ปกป้องท่านโยชิสึเนะเองขอรับ! สุดยอดไปแลยใช่มั้ยล่ะขอรับ?”อิมาโนะสึรุกิคุงแนะนำตัว

“ยินดีที่ได้รู้จักน่ะซึระ”ฉันพูดพร้อมยิ้ม

“ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรเหรอ”โคการาสึมารุซังถาม

“ฮานามารุ หรือ มารุซึระ”ฉันตอบแนะนำตัวกลับไป

“แต่งตัวอะไรเนี่ย น่ารักจังเลยขอรับ” อิมาโนะสึรุกิคุงถามพร้อมเดินรอบตัวฉัน

“ท่าทางของเธอนี้ คงจะเป็นซานิวะทิศใต้สิน่ะ”ฉันอึ้งกับคำพูดของโคการาสึมารุซัง

“รู้ได้ไงซึระ”ฉันถาม

“กระดิ่งที่เธอถืออยู่นั้น เป็นการบ่งบอกว่าเธอคือซานิวะ”โคการาสึมารุซังอธิบาย ฉันเข้าใจทันที “ในที่สุด เด็กคนนั้นก็ยอมรับตัวเองได้ซะที”

“หมายถึง...”

“แม่หนูที่คิดว่าตัวเองเป็นนางฟ้าตกสวรรค์น่ะ ข้าก็คิดว่านางปฏิเสธสิ่งที่ตัวเองชอบ แต่สุดท้ายก็ได้แม่หนูผมส้มช่วยไว้ แม่หนูนางฟ้าตกสวรรค์ก็ยอมรับใจตัวเองได้”โคการาสึมารุซังพูดพร้อมยิ้มอย่างมีความสุข

“นี้ ได้ยินว่าจะไปกินขนมกันเหรอขอรับ”อิมาโนะสึรุกิคุงถามขึ้น

“อืม ก็ฉลองที่โยชิโกะจังเข้าสมาชิกน่ะซึระ”ฉันอธิบาย

“กระผมไปดูได้ไหมขอรับ”

“เอ่อ แต่ไปสภาพแบบนี้คนคงแตกตื้นแน่ซึระ”

“ถ้าอย่างงั้น ใช้การ์ดเปลี่ยนชุดไหมขอรับ”คอนโนะสึเกะโพล่พรวดมาถาม เขามาพร้อมกับโอนี่คาเซ็น และยามาโตะ

“มีด้วยเหรอขอรับ?”อิมาโนะสึรุกิถามด้วยความสนใจ

“มีขอรับ เดี๋ยวกระผมจะยกให้น่ะขอรับ”คอนโนะสึเกะพูดพร้อมสั่นกระดิ่ง

“มารุจัง ดูเหมือนว่าพลังของเราจะพัฒนาขึ้นน่ะขอรับ”โอนี่คาเซ็นชม

“ขอบคุณน่ะ มารุจะพยายามต่อไปน่ะซึระ”ฉันพูดพร้อมยิ้ม ยามาโตะก็เอามือจับไหล่ฉัน และพูดว่า

 

“สองเล่มนั้นเปลี่ยนชุดเสร็จเมื่อไหร่ พวกเราไปกินขนมกันเถอะครับ”





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #4 penpakcocoa2543 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 03:08

    สนุกมากๆเลยคะ จะรอตอนต่อไปนะคะ
    #4
    0