[Fic cross over Touken Ranbu + Love Live! Sun Shine!] Sword captor Hanamaru

ตอนที่ 14 : ดอกไม้กลมดอกที่ 10 : บทเพลงแห่งมิตรภาพของปี 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 พ.ค. 63


10

 บทเพลงแห่งมิตรภาพของปี 2

 

“ทำไม.... มาอยู่ตรงนี้ได้ซึระ?”ฉันถามด้วยความสงสัย เพราะตัวฉันตอนนี้ ยืนอยู่หน้าห้องรับแขกของบ้านฉันอยู่

“คุณย่าจะพามารุไปไหนเหรอซึระ?”ฉันได้ยินเสียงตัวฉัน จึงหันไปดู ก็เห็นตัวฉันในวัยเด็กถามคุณย่า ขณะที่จูงมือท่านอยู่ อืม... ทำไมถึงฝันย้อนอดีตกันซึระ?

“พาไปรู้จักหลานของคุณปู่ซาสึเกะน่ะซึระ”คุณย่าตอบกลับมา แล้วจูงมือฉันตอนเด็กๆ พอกำลังมาถึงหน้าห้องรับแขก ฉันเห็นจึงต้องถอยห่างเล็กน้อย คุณย่ากับฉันตอนเด็กยืนอยู่หน้าประตู ก่อนที่คุณย่าจะเปิดประตู “คุณค่ะ ฉันพามารุจังมาแล้วน่ะซึระ”ท่านบอก ข้างในห้อง ฉันเห็นคุณปู่ คุณปู่ซาสึเกะ และเด็กผู้ชายน่าจะอายุเยอะกว่าฉัน1-2ปีได้ เขามีผมสั้นสีน้ำตาล ในห้องดูเหมือนว่า คุณย่าเสิร์ฟชาเรียบร้อยแล้วล่ะซึระ

“โอ้! นี้คงจะเป็นฮานามารุ หลานสาวของนายสิน่ะ”คุณปู่ซาสึเกะถาม

“ฮ่าๆ ก็ต้องใช่อยู่แล้วล่ะ”คุณปู่พูด พร้อมหันมาหาฉัน “มารุจัง มานี่มา”ปู่พูดพร้อมกวักมือเรียกฉันตอนเด็กๆ ทำให้ฉันตอนเด็กๆเดินไปหา และนั่งตักปู่

“ปู่ นี้ใครเหรอซึระ”ฉันวัยเด็กถามพร้อมมองคุณปู่ซาสึเกะ กับเด็กผู้ชาย

“อ้อ เขาเป็นรุ่นพี่ และเพื่อนของปู่น่ะ ชื่อปู่ซาสึเกะน่ะ”คุณปู่บอก

“สวัสดีซึระ”ฉันกล่าวทักทาย

“สวัสดีจ้า ฮานามารุจัง” คุณปู่ซาสึเกะทักทายพร้อมยิ้ม “ส่วนเด็กที่อยู่ข้างๆฉัน เป็นหลายชายของฉันเอง ชื่อ คิโยมิทสึ ชื่อเล่น คะชู น่ะ”ท่านแนะนำให้รู้จัก

“สนิทกันไว้น่ะ”ปู่บอกฉันในวัยเด็ก “มารุจังไปชวนพี่คิโยมิทสึคุงเล่นสิ”ท่านบอก

“คะชู เราเองก็ไปเล่นกับฮานะจังสิ อีกอย่าง เราซื้อของมาฝากน้องไม่ใช่เหรอ”คุณปู่ซาสึเกะถาม

“ครับปู่”คะชูรับคำ ฉันเห็นเขา จับของที่ซื้อมา

“ถ้าอย่างงัน มารุจัง คิโยมิทสึคุงไปเล่นที่ระเบียงหน้าห้องของรับแขกกันน่ะซึระ”คุณย่าพูดจบ ก็พาฉัน กับคะชูไปนั่งตรงระเบียงหน้าห้องรับแขก “เดี๋ยวย่าไปเอาขนมกับน้ำผลไม้มาให้นะซึระ” ท่านพูดจบก็ออกไป

“อ่ะ”

“ซึระ?”ฉันในวัยเด็กร้องออกมาด้วยความสงสัย เพราะคะชูยืนถุงกระดาษขนาดใส่หนังสือได้

“นี่ของเธอน่ะ”คะชูบอก

“ขอบคุณน่ะซึระ พี่คิโยมิทสึคุง”ฉันในวัยเด็กพูดพร้อมรับของ

“อ...เอ่อ....”

“ซึระ?”ฉันในวัยเด็กร้องออกมาด้วยความสงสัย เพราะไม่รู้ว่าคะชูจะพูดอะไรซึระ

“คือ เรียกฉันว่า คะชู ก็ได้ แต่ไม่ต้องมีพี่อยู่ข้างหน้า และมีคุงอยู่ข้างหลัง”คะชูบอก

“ก็ได้ซึระ”ฉันในวัยเด็กรับคำ

“นี้ แล้วเธอไม่ดูของในถุงแหรอ ว่าฉันซื้ออะไรมาให้”คะชูถาม

“เปิดตรงนี้ได้เหรอซึระ?”ฉันในวัยเด็กถาม

“ได้สิ เปิดเลย”คะชูบอกพร้อมยิ้ม

“งันมารุเปิดเลยน่ะซึระ”ฉันในวัยเด็กพูดจบ ก็เปิดถุงกระดาษออกมา และหยิบหนังสือบางๆออกจากถุง “หนังสือแต่งตัวตุ๊กตา....”

“อ่าขอโทษ!!!  หยิบมาผิดเล่ม!!”จู่ๆคะชูก็ร้องพร้อมทำท่าตกใจ และรีบขอโทษฉันในวัยเด็ก “ฉันคิดว่า เป็นหนังสือนิทานภาพ แต่กลับกลายเป็นหนังสือแต่งตัวตุ๊กตากระดาษ สงสัย...”

“ไม่เป็นไรหรอกซึระ”ฉันในวัยเด็กรีบพูดขัดขึ้น “คะชูอุตส่าห์ซื้อมาให้มารุแล้ว มารุไม่โกรธหรอก ดูข้างในกันดีกว่าน่ะซึระ”ฉันในวัยเด็กพูดจบ ก็ลองเปิดอ่านที่ล่ะหน้าดู

“มีผู้ชายด้วย งันเรามาแกะเล่นกันเลยดีไหม”คะชูหันมาถาม

“ได้เลยซึระ” ฉันในวัยเด็กตอบพร้อมยิ้ม พวกเราก็แกะ และเอามาเล่นอย่างสนุกสนาน

. . .

. .

.

 


“ท่านฮานามารุขอรับ ตื่นได้แล้วขอรับ”คอนโนะสึเกะส่งเสียงเรียกให้ฮานามารุจังตื่น ฮานามารุจังก็ยังไม่ตื่น “ท่านฮานามารุขอรับ ถ้าไม่รีบตื่น เดี๋ยวก็ไปส่งท่านซากุระอุจิไม่ทันหรอกขอรับ”เขาพยายามเรียกให้ตื่นอีกครั้ง พร้อมเขย่าให้ตื่น

“คะชู...”จู่ๆฮานามารุก็ละเมอชื่อนี้ออกมา ทำให้คอนโนะสึเกะถึงกับนิ่งไป ที่นิ่งไปนั้น ก็เพราะว่า ดาบที่มีชื่อว่า คะชู คิโยมิทสึได้เกิดเรื่องขึ้น ซึ่งเรื่องของดาบเล่มนี้ได้เกิดขึ้นมานานมากแล้ว นานก่อนที่คอนโนะสึเกะจะเจอกับฮานามารุเลยด้วยซ้ำ แต่ทว่า การที่ฮานามารุละเมอถึงดาบเล่มนี้ มันทำให้คอนโนะสึเกะเริ่มสงสัย ว่าฮานามารุรู้จักชื่อดาบเล่มนี้ได้ยังไง “ฮิๆ... คะชู.... ใส่ชุดนี้น่ารักเหรอซึระ?...” ขณะที่ฮานามารุกำลังนอนละเมออยู่นั้น คอนโนะสึเกะรู้สึกว่า ถ้าไม่รีบปลุกฮานามารุให้ตื่น มีหวังได้ไปส่งริโกะที่สถานีรถไฟสายแน่ คอนโนะสึเกะจึง...

ท่านฮานามารุตื่นได้แล้วขอรับ!!! นี้มันสายมากแล้วนะขอรับ!!!!!!!!!!

ซึระ!!!”ฮานามารุร้องตกใจพร้อมลุกขึ้นพรวดมานั่งขึ้นมา เพราะคอนโนะสึเกะเล่นตะโกน “คอนโนะสึเกะตะโกนทำไมซึระ”เธอโวยวายถามเทพจิ้งจอกน้อย

“ท่านฮานามารุขอรับ ถ้าไม่รีบ เดี๋ยวก็ไปส่งท่านซากุระอุจิไม่ทันหรอกขอรับ”คอนโนะสึเกะย้ำอีกครั้ง

“ตอนนี้กี่โมงแล้วซึระ?”ฮานามารุถาม

“ยังทันขอรับ แต่ตอนนี้รีบเถอะ เดี๋ยวสายแน่นอนขอรับ”คอนโนะสึเกะบอกจบ ฮานามารุรีบไปทำภารกิจส่วนตัวทันที

“อืม... ท่านคะชู... กระผมอยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับท่าน? และท่านคะชูที่ท่านฮานามารุรู้จัก... จะใช่คนเดียวกันหรือเปล่า?” คอนโนะสึเกะถามกับตัวเอง และเดินไปนอนคิดในตะกร้าที่ฮานามารุวางไว้ให้เขานอน

 

 

“ทำใจให้หนักแน่นเอาไว้ล่ะ”พี่จิกะพูดให้กำลังใจพร้อมจับมือพี่ริโกะ ในที่สุดฉันก็ได้มาส่งพี่ริโกะทัน ตอนแรกก็โกรธคอนโนะสึเกะน่ะ ที่อยู่ๆตะโกนให้ตื่น แต่มาคิดดูอีกที่ ต้องขอบคุณที่ทำให้ฉันตื่นได้ซึระ

“ทางนั้นก็ด้วย”พี่ริโกะพูดให้กำลังใจกลับ

“ริโกะจัง! กัมบารูบี้!”รูบี้พูดพร้อมโพสท่า

“ห้ามยอมแพ้โตเกียวเด็ดขาด”พี่ไดยะพูดกึ่งสั่ง

“จวนจะได้เวลาแล้ว”พี่โยบอก พี่ริโกะพยักหน้า

Ciao! ริโกะ”พี่มาริพูดให้กำลังใจ

“ระวังตัวด้วย”พี่คานันบอก

“ไฟท์ซึระ!”ฉันพูดให้กำลังใจพี่เขาเสร็จ พี่ริโกะก็กำลังจะเข้าสถานีรถไฟ ตอนนี้ผ่านที่กั้นแล้ว

ริโกะจัง!”พี่จิกะตะโกนเรียก ทำให้พี่ริโกะหันกลับมา “คราวหน้า การแสดงคราวหน้า ทุกคนต้องมาร้องเพลงด้วยกันรู้ไหม”พี่เขาตะโกนบอก

แน่นอน”พี่ริโกะตะโกนกลับมา ก่อนที่พี่เขาจะวิ่งเข้าสถานีลึกเข้าไป

“งั้น กลับไปฝึกกันเถอะ”พี่ไดยะบอก ทำให้พวกเราเดินออกจากสถานี

“เอาล่ะ! ตอนนี้คงต้องผ่านรอบคัดเลือกให้ได้”พี่คานันบอก

“พลังใจเต็ม 100 แล้ว”พี่มาริบอก

 

“ต้อง-ฝึก-พิ-เศษ!”พี่ไดยะพูดพร้อมยืนกอดอกหน้าบอร์ด

หลังจากที่พวกเราไปส่งพี่ริโกะแล้ว พวกเราก็กลับบ้านมาเปลี่ยนเป็นชุดนักเรียน แล้วมาโรงเรียน ตอนนี้ก็กำลังนั่งประชุมกันที่ห้องชมรมไอดอลอยู่

“อีกแล้ว”พี่จิกะพูดแบบเซ้งๆ

“ท่าจะชอบจริงๆด้วยซึระ...”ฉันพูดพร้อมมองท่าทางพี่ไดยะ

“อ้า!!!!!!!!

“หือ?”พวกเราร้องพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย หลังจากที่รูบี้ร้องออกมา ตอนที่เธอดูผ่านจอโน๊ตบุ๊คของพี่ไดยะ

“นี่มัน! เซนต์ สโนว์ ได้อันดับ 1 รอบคัดเลือกที่ฮอกไกโด”รูบี้บอกให้ฟัง

“เห? นี่เหรอกลุ่มที่พวกจิกะเจอในโตเกียว”พี่คานันถาม

“พยายามกันน่าดู”พี่จิกะพูด

“ก็เข้าใจความรู้สึกอยู่หรอก”พี่คานันบอก ทำให้พวกเราหันไป “แต่เรื่องสำคัญที่สุด คือรอบคัดเลือกที่กำลังจะมาถึง มาตั้งสมาธิกับเรื่องนั้นก่อนดีกว่าไหม?”พี่เขาถาม

“คานัน พูดจาน่าเชื่อถือมากเลยนี่”พี่มาริชม

“คงต้องขอบคุณบางตน ที่ทำให้ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง”พี่คานันตอบกลับ

“งั้นก็ตามที่พูด”พี่ไดยะพูดตัดบท

 

“ไหงกลาย...เป็นแบบนี้ได้!!!”พี่จิกะโวยวาย ในขณะที่พวกเราขัดทำความสะอาดสระว่ายน้ำตามคำสั่งของพี่ไดยะ ดีน่ะที่เปลี่ยนเป็นชุดพละ

“อย่าเอาแต่บ่น ตั้งใจขัดเข้า”พี่ไดยะยืนคุมพวกเราอยู่

“ต...ต...ต...แต่พื้นมันลื้นไปหมด”รูบี้พูด ฉันกับรูบี้ก็พยายามระมันระวังไม่ให้ลื่นล้ม แต่ว่า....

ซึระ!!!

ปิกี้!!!!!!”รูบี้ร้อง เพราะโดนฉันลื่นเซล้มใส่เธอ ทำให้เราล้มทั้งคู่

“เป็นอะไรเปล่าซึระ”ฉันถามหลังจากที่ฉันกับรูบี้ลุกขึ้นมานั่ง

“ไม่เป็นไรจ้า”รูบี้พูดพร้อมลุกขึ้นอีกรอบ “ปิกี้!!!!!!” แล้วก็ล้มอีกรอบ

“ใช่ ทุกคนต้องรักษาคำพูด”พี่โยพูด ทำให้พวกเราหันไป ตอนนี้พี่โยอยู่ในชุดกะลาสีเรือ “แปรงขัดดาดฟ้า มีไว้ขัดดาดฟ้าเรือ! เพราะงั้นเราถึงต้องการนี่ แย่... แล้ว!!”พี่โยลื่นล้ม โชคดีที่แค่นั่ง

“นี่เธอ ชุดนั้นมันอะไรกัน?”พี่ไดยะถาม

“โอย....”พี่โยร้อง แล้วพี่ไดยะก็บ่นยาว

 

 

วันนี้อากาศดี และเป็นช่วงปิดเทอมหน้าร้อน เลยทำให้ข้าไม่ได้ไปเป็นบรรณารักษ์ที่ห้องสมุด ข้าก็เลยขยันซักผ้า และกำลังเอาผ้ามาตากแดด โดยมีโอซาโยะ กับมิดาเระมาช่วยตากผ้าด้วย จนเสร็จเรียบร้อย

“ขอบใจมากน่ะโอซาโยะ มิดาเระ”ข้ากล่าว “เดี๋ยวข้าจะทำขนม กับน้ำชามาให้น่ะขอรับ”

“ไฮ”มิดาเระร้องอย่างร่าเริง ส่วนโอซาโยะพยักหน้า ในขณะที่ข้าจะไปห้องครัวนั้น

“คอนโนะสึเกะ”

เฮือก!!!!”จู่คอนโนะสึเกะร้องพร้อมตกใจสะดุ้งเฮือก ข้าแค่ทักเบาๆน่ะ ไม่ได้ทักรุนแรง ทำไมถึงตกใจอะไรขนาดนั้นกันขอรับ?

“คอนโนะสึเกะ เป็นอะไรรึเปล่าขอรับ”ข้าถามพร้อมมองด้วยความสงสัย

“ม...ไม่เป็นไรหรอกขอรับ”คอนโนะสึเกะรีบบอกให้ข้าสบายใจ “ค...คือ กระผมกลัวว่า ท่านฮานามารุจะมาฟ้องท่านว่า กระผมเล่นตะโกนปลุกท่านฮานามารุเมื่อเช้าขอรับ”

“มารุจังยังไม่ได้ฟ้องอะไรข้าเลยน่ะขอรับ”ข้าตอบความจริงกลับไป

“ง...งันเหรอขอรับ”คอนโนะสึเกะพูดพร้อมความรู้สึกที่... จะโล่งอกก็โล่งไม่สุด เพราะเรื่องที่เขาพูดมา เหมือนจะไม่ตรงกับเรื่องที่เขากำลังกังวลอยู่ได้ “ว่าแต่ท่านคาเซ็นมีอะไรเหรอขอรับ?”เขาถาม

“คือ จะกินขนมไหมขอรับ ขนมวันนี้มีส่วนผสมถั่วของโปรดของเจ้าน่ะขอรับ”ข้าถามกลับไป

“กินขอรับ กระผมจะรอทานขอรับ”เขาตอบทันทีทันใด

“ถ้าเช่นนั้น ก็อยู่รอกับโอซาโยะ กับมิดาเระตรงนี้น่ะขอรับ”ข้าบอกจบ ก็เดินไปที่ห้องครัว ระหว่างทางนั้น ข้าเองก็ยังสงสัยอยู่เลยว่า คอนโนะสึเกะกำลังกังวลเรื่องอะไร?

 

 

“สะอาดแล้ว”รูบี้จังร้องด้วยความดีใจ หลังจากที่พวกเราขัดทำความสะอาดสระว่ายน้ำจนสะอาดเรียบร้อย

“วิบวับเลยซึระ”ฉันพูดเสริม เมื่อมองสระว่ายน้ำที่ขัดจนสะอาด

“เอาล่ะ ดูซะ! ไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้”พี่ไดยะพูดอย่างมั่นใจ

“เห?”พวกเราร้องพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“จริงซิ! ทุกคนมาลองฝึกเต้นกันที่นี่ดีไหม?”พี่คานันถาม

WOW! Funny น่าสนุกดีนี่”พี่มาริตอบเห็นด้วย

“อย่าลื่นล้มจนเจ็บตัวก็แล้วกัน”พี่ไดยะเตือน

“ทำความสะอาดซะหมดจนแบบนี้ สบายมาก”พี่มาริพูดอย่างมั่นใจ

“เอาล่ะ ทุกคนเข้าที่”พี่โยพูดเชิญชวน พวกเราก็ประจำตำแหน่งที่พวกเราจะเต้นกัน

“เห? อ้าว!!”พี่จิกะร้องออกมา

“จริงด้วย ริโกะจังไม่อยู่นี่”พี่คานันพูดนึกขึ้นได้

“พอไม่มีเธออยู่ด้วยแบบนี้ การตั้งแถวมันก็เลยไม่ค่อยจะถูก”พี่ไดยะเสริม

“เปลี่ยนดีไหมซึระ?”ฉันถาม

“หรือว่าใส่ใครเข้าไปแทนตำแหน่งริโกะจังดี?”พี่คานันพูดชวนคิด

“ถึงเราจะหาคนแทนได้ก็...”พี่มาริพูดพร้อมมองไปที่พี่โย ทำให้พวกเรามองตาม พี่โยที่นิ่งอยู่สักพักก็...

“หือ? เอ๋? หือ?”พี่โยร้องด้วยความงง “เอ๋? เอ๋? ฉันเหรอ!?”พี่เขาร้องด้วยความตกใจ

 

หลังจากนั้น พวกเราก็เลยต้องซ้อมเต้นใหม่บนดาดฟ้าประจำ โดยเฉพาะพี่จิกะ กับพี่โยต้องซ้อมหนักมากเป็นพิเศษ เพราะพี่โยต้องเต้นแทนพี่ริโกะ

1 2 3 4 5 6 7 8

“อ้าว!”พี่จิกะร้องออกมา เพราะเหมือนชนกับพี่โย ความจริงจังหวะนี้ต้องพอดีไม่ชนกัน แต่นี้ชนกัน

1 2....”พี่คานันหยุดนับจังหวะไป

“อีกแล้วเหรอ”พี่จิกะพูด

“นี่ก็ 10 ครั้งแล้ว”พี่ไดยะบ่นพร้อมมองอย่างพิจารณา

“ถ้าเป็นโยจัง นึกว่าจะเข้ากันได้ซะอีก”พี่คานันพูด

“เป็นความผิดฉันเอง ช้าที่เดิมทุกครั้ง”พี่โยรีบหันมาขอโทษพี่จิกะ

“อ่า ไม่ใช่หรอก! ฉันต่างหากที่ไม่ปรับจังหวะก้าวให้เข้ากับโยจัง”พี่จิกะรีบแก้ต่าง

“เอาเถอะ ช่วยไม่ได้ คงต้องฝึกจนกว่าร่างกายจะจำได้ พยายามอีกหน่อยแล้วกัน”พี่คานันบอก พี่จิกะ กับพี่โยก็ไปยืนประจำตำแหน่ง”เอาล่ะ เริ่มได้!! 1 2 3 4 5 6 7 8, 1 2.......”พี่เขานับไปเลื่อยๆ ส่วนพี่จิกะ กับพี่โยเต้นตามจังหวะปกติ จนจังหวะที่ใกล้ชิด ก็ชนกันอีกรอบ

“เอ่อ ขอโทษ!!”พี่จิกะรีบขอโทษที่ชนพี่โย

“ไม่หรอก ฉันเร็วเกินไปเอง”พี่โยรีบแก้ต่าง “ขอโทษที จิกะจัง แหะๆ”

 

 

“ร้อนแบบนี้อยากกินอะไรที่เย็นๆจังเลยครับ...”ผมพูดพร้อมกลิ้งไปกลิ้งมา

“อะไรที่เย็นๆเหรอยามาโตะ?”โชคุไดคิริถามด้วยความสงสัย เพราะเจ้าตัวเองก็กำลังจะไปซื้อของ

“ใช่ครับ ยิ่งเป็นหวานๆเย็นๆยิ่งได้ยิ่งดีเลย”ผมบ่น

“อะไรที่เย็นๆงั้นเหรอ...”ชิโยะกาเนะมารุพูดพร้อมคิด “ถ้าอย่างงัน เป็นนางาชิโซเม็งเป็นไงครับ?”เขาเสนอความคิด

“นางาชิโซเม็งงั้นเหรอ.... น่าสนใจมากๆเลยครับ”ฉะตันนะคิริพูดด้วยความสนใจ

“ถ้าอย่างงั้น”นามาซึโอะพูดพร้อมลุกขึ้นพรวด “เราไปบุกป่าไผ่ เอาไม้ไผ่ 2-3ต้น มาทำลางกัน”ตอนนี้เขาเริ่มมีไฟแล้ว

“นั้นสิน่ะ เดี๋ยวผมจะไปด้วยนะครับ”ผมพูดพร้อมลุกขึ้น

“ฮ่าๆ เรื่องสนุกแบบนี้ขอร่วมวงด้วย”มุตสึโนะคามิพูด

“เดี๋ยวก่อนขอรับ”คอนโนะสึเกะพูดขัดขึ้นพร้อมปรากฏตัว

“มีอะไรเหรอคอนโนะสึเกะ”โคการาซึมารุซังถามด้วยความสงสัย

“พวกท่านลืมไปแล้วเหรอขอรับ?”คอนโนะสึเกะถามขึ้น พวกเราลืมอะไร “ว่าท่านฮานามารุไม่ชอบกินโซเม็ง ไม่ใช่แค่โซเม็ง ราเม็ง และโซบะท่านก็ไม่ชอบทานด้วยขอรับ” ฟังที่คอนโนะสึเกะเล่า ก็เข้าใจทันที ลืมไปเลยว่า ฮานะจังไม่ชอบกินเส้นน่ะครับ

“แบบนี้ พวกที่ชอบงานสนุกก็หมดสนุกสิขอรับ”โซวสะพูด “วันก่อน โชคุไดคิริทำราเม็งให้พวกเราทาน แต่มารุจังก็ไม่ยอมทานนี่ขอรับ”

“แต่พอข้ากับโชคุไดคิริทำอุด้งให้ มารุจังยอมทานน่ะขอรับ”คาเซ็นพูดพร้อมเดินเข้ามา “ข้าไปคุยกับปรึกษากับคุณย่าของมารุจังแล้ว ท่านบอกว่ามารุจังไม่ชอบทานหมี่ ยกเว้นแต่อุด้ง ที่เจ้าตัวจะยอมทานขอรับ”เขาอธิบายให้เข้าใจ

“ถ้าอย่างงัน ทำนางาชิอุด้งให้มารุจังก่อน และค่อยเป็นนางาชิโซเม็งของพวกเราเป็นไง”นากาโซเนะเสนอความคิด

“ถ้าแบบนั้นก็ดีสิน่ะขอรับ”โซวสะเห็นด้วย

“ข้าเห็นด้วยอย่างยิ่งครับ”อิมาโนะสึรุกิเสริม

“นั้นสิน่ะ เอ่อ... ซึระมารุ”

“ฮิสะมารุครับ อานิจา!!”ฮิสะมารุบอกฮิเกะคิริที่เรียกผิดอีกแล้ว

“ถ้าอย่างงัน เรามาเริ่มทำกันเลยดีกว่า ฮานะจังกลับมาจะได้กินของอร่อยๆ”ผมบอก

“แล้วของหวานเอาอะไรดีล่ะ?”อิมาโนะสึรุกิถาม

“ฮืม โอซาโยะมีอะไรเหรอ?”คาเซ็นหันมาถาม ซาโยะที่สะกิดชายเสื้อของเขา

“ส้ม ส้มแช่แข็ง....”ซาโยะบอก

“ส้มแช่แข็ง?”คาเซ็นพูดตามด้วยความสงสัย

“คงจะหมายถึงที่พวกเรากินวันก่อนขอรับ”คอนโนะสึเกะอธิบาย

“อ้อ นึกออกแล้ว”คาเซ็นเข้าใจแล้วว่า หมายถึงอะไร

“มีของคาว และของหวานแล้ว เรามาลงมือทำกันเลยดีกว่าครับ”ผมบอกจบ

“โอ้ว!!!!”พวกเราร้องพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

 





 

“ซึรือ....”ฉันพูดพร้อมดูดไอติมส้มแป้น กำลังนั่งในร้านสะดวกซื้อ มีแอร์เย็นๆ

“เฮ้อ คืนชืพแล้ว”รูบี้จังพูดหลังดูดไอติมดูดรสส้มแป้น

“ส้มแป้นอร่อยจังเลยซึระ!”ฉันเสริม

“ปีศาจตนน้อยทุกตนเอ๋ย.... จงมอบพลังให้เรา...”โยชิโกะจังกำลังเข้าโหมดจูนิเบี้ยว และพล่ามๆตามภาษาจูนิเบี้ยว “จ้าวนรก จงส่งพลังทั้งหมดให้เรา!!!!”เธอบอกจบ

“รางวัลDค่ะ”พี่พนักงานบอก

“ค-ความมืดมิด...”โยชิโกะจังพูด ฉันกับรูบี้จังทำหน้าแบบ เฮ่อ.... แล้วหันไปนอกหน้าต่าง

“ทั้ง 2 คนยังฝึกกันอยู่เลย”รูบี้จังพูด พอรูบี้จังดูดไอติมดูดหมดแล้ว ฉัน รูบี้จัง และโยชิโกะจัง มาแอบดูพี่จิกะ กับพี่โยกำลังซ้อมต่ออยู่ กับจังหวะที่มีปัญหา

“ซึระ”ฉันร้อง

“จิกะจัง”พี่โยเรียก

“หือ?”

“คราวนี้ลองแบบเดียวกับที่ฝึกกับริโกะจังดู”พี่โยแนะนำ

“เอ๋? แต่ว่า...”

“เอาน่า! เริ่มกันเถอะ”พี่โยพูดขัดพี่จิกะ และทั้งสองเริ่มซ้อมต่อ “พร้อม... 1 2 3 4 5 6 7 8, 1 2.......8 ” คราวนี้พี่ทั้งสองทำได้แล้วซึระ

“โว้ว! สวรรค์ประทานความเข้ากันได้”โยชิโกะจังพูดพร้อมออกจากที่เราแอบหลบดู

“โยจัง!”พี่จิกะร้องด้วยความดีใจ

“แบบนี้คงไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม”พี่โยถาม

“อ-อือ! สมแล้วที่เป็นโยจัง ยอดไปเลย”พี่จิกะพูด จู่ๆเสียงโทรศัพท์ของพี่จิกะดังขึ้น พี่จิกะจึงต้องกดรับ พี่เขาก็คุยกับพี่ริโกะไปเลื่อยๆ จนกระทั่ง

“รอแป๊บนะ จะส่งไปให้ทุกคน! ฮานามารุจัง”พี่จิกะพูดพร้อมยื่นมือถือให้ฉัน

“อ๊ะ! คือ... คือ ฮ..ฮัลโหล”ฉันตกใจนิดหน่อย ก่อนพยายามค่อยตอบกลับผ่านมือถือ

[“ฮัลโหล ฮานามารุจัง?”]พี่ริโกะตอบกลับมา

“มิไรซึระ!”ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ

“ตกใจอะไรนักหนา?”โยชิโกะจังพูดเสียงเรียบ “ก็รู้อยู่แล้วสมาร์ทโฟนมันคือ...

[“อ้าว! โยชิโกะจัง”]พี่จิกะหันมือถือไปหาโยชิโกะจัง

“โยฮาเนะ ผู้นี้กำลังดำดิ่งกับการสวดภาวนา”โยชิโกะจังเข้าสู่โหมดจูนิเบี้ยว “จะนำปีศาจตนน้อยตัวอื่นมาแทนที่”เธอพูดพร้อมดึงรูบี้จังมาอยู่ข้างหน้าเธอ

[“ฮัลโหลๆ”]

ปิกี้!!!!!!”รูบี้ร้องลั่นพร้อมโยนของที่ซื้อ แล้วรีบวิ่งไปหลบหลังต้นปาร์มทันที

“ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้น? ริโกะจังไงล่ะ”พี่จิกะบอก

“ก็เป็นโทรศัพท์ถึงได้ตื่นเต้น แถมมาจากโตเกียวอีกซึระ”ฉันบอก

“โตเกียวทันเกี่ยวด้วยเหรอ?”พี่จิกะถามด้วยความงง “เอ้า โยจัง”

“เห?”พี่โยจังพูดพร้อมหันมา

“ไม่มีอะไรคุยกับริโกะจังเหรอ?”พี่จิกะถาม พร้อมหันมือถือของพี่ไปหาพี่โย

“อืม”

 

ติ๊ดๆ

 

เสียงนั้นทำให้พี่จิกะหันมือถือตัวเองมาดู

“เอ่อ... โทษทีแบตหมดแล้ว”พี่จิกะรีบโทรบอกพี่ริโกะ “อย่าพูดว่า อีกแล้ว สิ! แค่อีกรอบเอง! .....อือ!”พี่เขาพูดจบก็วางสายทันที

“ดีจัง ดูท่าจะมีความสุขอยู่”พี่จิกะพูด “งั้น โยจัง! พวกเรามาพยายามกันอีกหน่อยดีไหม?”พี่ถาม

“อือ นั้นสิ”พี่โยรับคำ พี่ทั้งสองจึงเริ่มซ้อมต่ออีกรอบ

 

 

ในที่สุด พวกเราก็ทำลางน้ำ สำหรับทำนางาชิอุด้ง กับนางาชิโซเม็งแล้วล่ะ

“ท่านฮานามารุมาแล้วขอรับ”คอนโนะสึเกะพูดเขาเดินมาพร้อมกับฮานะจัง

“ทำอะไรกันเหรอซึระ?”ฮานะจังพูดพร้อมมองลางน้ำ

“พวกเราจะทำนางาชิอุด้ง กับนางาชิโซเม็งขอรับ”คาเซ็นบอก

“ฮ่าๆ มันเกิดมาจากว่า ยามาโตะอยากกินอะไรเย็นๆน่ะขอรับ”อิวาโทชิเล่าให้ฟัง

“อ้อ”ฮานะจังดูจะเข้าใจทันที “แล้วทำไม มี นางาชิอุด้งด้วยซึระ?”ฮานะจังถามด้วยความสงสัย

“ก็เพราะมารุจังไม่ชอบกินเส้น ยกเว้นอุด้ง พวกเราก็เลยทำนางาชิอุด้งขึ้นมา”โคการาศึมารุอธิบาย

“ทำเพื่อมารุขนาดนี่เลยเหรอซึระ”

“ตอนแรกก็เกือบล่มแล้ว แต่ถ้าคาเซ็นไม่บอกว่าฮานะจังชอบทานเส้นแบบไหน ได้ล่มแน่นอน”ผมบอกไป “งานนี้ก็เลยมีอะไรใหม่ๆ เรามาลุยกันดีกว่าครับ”ผมบอกจบ พวกเราก็เริ่มนางาชิอุด้งก่อนเลย เพื่อให้ฮานะจังเป็นคนเปิด พอหมดแล้ว ก็เป็นคิวนางาชิโซเม็ง ที่พวกผมรอคอย ขอบอกว่าสนุกมากครับ

“ตาผมล่ะน่า!!!!!!!!”ผมพูดพร้อมพยายามคีบโซเม็งที่กำลังไหลในรางไม้ไผ่

“เป็นยังไงบ้างมารุจัง”คาเซ็นถาม

“คลายร้อนได้มากเลยซึระ”ฮานะจังพูดพร้อมกินอุด้ง

“กินอุด้งเสร็จแล้ว ค่อยไปทานของหวานน่ะขอรับ วันนี้เป็นไอติมส้มขอรับ”คาเซ็นบอก

“ใช่ไอติมส้มแป้นที่มารุทานก่อนกินข้าวเย็นเปล่า”ฮานะจังถาม

“ขอรับ”คาเซ็นตอบสั้นๆ

“มารุรอกินพร้อมทุกคนน่ะซึระ”ฮานะจังบอกจบก็ยิ้ม

 

 

 


วันต่อมา

ตอนนี้ฉันอยู่ห้องชมรมไอดอล

“อรุณสวัสดิ์”พี่โยทักทาย ซึ่งพี่เขาเข้ามาเป็นคนมาสุดท้ายประจำห้อง

“อ้าวโยจัง!”พี่จิกะทักทายกลับ “ดูนี่ซิ ดูนี่... นี่ไง”พี่เขาพูดพร้อมโชว์ปอกข้อมือที่สามารถรัดผมได้ สีส้มลายจุดสีเหลืองอ่อนให้พี่โยดู

“โห น่ารักจัง! นี่อะไรเหรอ?”พี่โยถาม

“ของขวัญที่ริโกะจัง เขาให้ทุกคน”พี่จิกะอธิบาย

“เอ๋?”พี่โยร้องด้วยความงง

“จ๊าง!/ซึระ!”ฉัน รูบี้จัง และโยชิโกะจังร้องพร้อมยกแขนข้างที่ใส่ปอกข้อมือขึ้น ให้พี่โยดู ของฉันเป็นสีเหลืองจุดขาว

“ยอด ไปเลยใช่ไหม?”พี่จิกะถาม “ริโกะจังใส่นี่ ลงแข่งด้วย มีของโยจังด้วยล่ะ นี่ไง”พี่เขาพูดพร้อมยื่น ปอกข้อมือสีฟ้าจุดขาวให้

“ข-ขอบคุณ”พี่โยพูดพร้อมรับมา

“จะเริ่มฝึกพิเศษกันแล้วนะ!”พี่ไดยะบอกพร้อมเปิดประตูห้องชมรมที่เชื่อมกับโรงยิม

ค่า!!”ฉัน รูบี้จัง โยชิโกะจัง และพี่จิกะขานรับพร้อมกัน

“โยจังเองก็รีบเปลี่ยนชุดเถอะ”พี่จิกะบอก และพวกเราเข้าโรงยิม

 



 

 

วันนี้วันแสดงไลฟ์รอบคัดเลือก วันนี้พวกเรามากันครบเลยขอรับ ตอนนี้อยู่ที่นั่งผู้ชมอยู่

“นี่น่ะเหรอ การแสดงไลฟ์?”โคเท็ตสึถามด้วยความสงสัย ในขณะที่ยังไม่เริ่มแสดง

“ขอรับ และรอบนี่เรามาเอาใจช่วยให้วงอควาเข้ารอบดีกว่าขอรับ”อิชิคิริมารุตอบ

“อืม...”โคเท็ตสึพูดพร้อมมอง

“จะยังไงก็เถอะ แต่ว่า...”ข้าพูดพร้อมมองไปที่มุตสึโนะคามิ ที่เจ้าตัวตอนนี้ ถือแท่งไฟเตรียมโบกวาตานาเบะซังสุดๆได้

“ถ้าวงอควาไม่ได้เข้ารอบ ผมจะไปแก้....”

“อย่าโอซาโยะ อย่าทำเลย”ดีน่ะที่ข้ารีบปิดปากโอซาโยะทัน และขอร้องไว้ “วันนี้เรามาสนุกดีกว่าน่ะขอรับ”

“อยากจะเห็นการแสดงของมารุจังแล้วล่ะสิ”โซวสะพูดพร้อมมองไปที่เวที

“เอาล่ะ พวกเรามาเชียร์วงอควากันเถอะครับ”ยามาโตะพูดพร้อมยกแท่งไฟ

“โอ้ว!!!!”พวกเราร้องพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

 

 

ตอนนี้ก็ใกล้คิวของพวกเราแล้วซึระ

“เอาล่ะ ใกล้ถึงเวลาแล้ว”พี่จิกะพูด และพวกเราเอามือมาประสานกัน “เอาล่ะ! ไปกันเถอะ มุ่งหน้าไปสู่เลิฟไลฟ์! มุ่งไปสู่ก้าวที่ยิ่งใหญ่ของพวกเรา ตอนนี้ มาเปล่งประกายให้มากที่สุด! อควา!!!!!!!!!

“ซันชายน์นี่”พวกเราร้องพร้อมกัน และก้าวเข้าสู่เวที พร้อมแสตนบาย


 

“มาแล้ว!!! มาแล้ว!!!!”มุตสึโนะคามิตะโกน เมื่อวงอควาขึ้นเวทีแล้ว พอการแสดงเริ่มขึ้น...

 

รอบนี้เปลี่ยนไปมาก...

 

เปลี่ยนไป...

 

เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น....

 

ข้ารู้สึกได้ตั้งแต่ความผิดหวังครั้งนั้น มันทำให้พวกเธอเข้มแข็งในวันนี้ได้...

 

และดูเปล่งประกายมากขึ้น

 

ข้าจึงเชื่อมัน ว่าต้องผ่านการเข้ารอบแน่นอน อีกอย่างผู้ชมก็กำลังโบกไฟอย่างสนุกสนาน ถึงแม้ว่าจะไม่มีซากุระอุจิซังก็ตาม และที่สำคัญหลายวันที่ผ่านมาก่อนวันแสดง เห็นว่าวงมีการปรับตำแหน่งใหม่หมด เพราะซากุระอุจิซังไปแข่งขันเปียโนที่โตเกียวคนเดียว

หลังจากการแสดงจบลง วงอควา ก็ยกกำปั้นขึ้น ซึ่งข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหมายถึงอะไรขอรับ?

 

 

หลังจากการแสดงจบลง พอพวกเราลงจากเวทีเรียบร้อยแล้วซึระ

“ซึระ...”ฉันร้องออกมา เพราะจู่รู้สึกได้ว่า มีดาบใหม่อยู่แถวนี้ได้

“ฮานามารุจังเป็นอะไรไปเหรอ?”รูบี้จังถาม เมื่อเห็นฉันยืนนิ่ง

“ทุกคนเข้าไปรอในห้องก่อนเลย มารุขอไปห้องน้ำแป๊บน่ะซึระ”ฉันรีบหาข้ออ้าง

“จริงๆเลยเธอเนี่ย ซึระมารุ”โยชิโกะจังว่าฉัน

“เอาเถอะ รีบไปรีบมาน่ะ ฮานามารุจัง”พี่คานันบอก

“ซึระ”ฉันรับคำจบ ฉันก็แยกกับวงอควา ไปตามหาดาบใหม่ ฉันตามหาไปเลื่อย จนเจอในที่สุด เป็นดาบสั้นสีดำ ดามจับสีขาว ด้วยอำนาจของซานิวะ ข้าขอบัญชา ณ บัดนี้ฉันบอกเสร็จ กระดิ่งอัญเชิญมนตราที่เคยมีขนาดเท่าจี้ ได้ขยายขนาดเท่าที่ฉันจับถนัดมือ จงฟื้นขึ้นมา ศาสตราวุธเอ่ยฉันพูดในใจจบ ก็เอากระดิ่งอัญเชิญมนตราแตะดาบสั้น พายุซากุระเริ่มก่อตัว และพันไป พอพายุจางลง ก็ปรากฏผู้ชาย สวมแว่นตากรอบดำ สูทสีเขียวแก่ กางเกงลายสก๊อต ทำให้ดูคล้ายเครื่องแบบนักเรียน แต่ว่ามีเกราะยาวที่แขนซ้าย และเกราะสั้นที่แขนขวา


https://vignette.wikia.nocookie.net/touken-ranbu/images/8/89/Kotegiri-1.png/revision/latest?cb=20190718080937


ข้าคือโคเทกิริ โก ดาบสั้นที่ตีขึ้นโดยโก โนะ โยชิฮิโระขอรับ จากนี้ต่อไปก็ช่วยดูแลข้าด้วยนะขอรับ”โคเทกิริคุงแนะนำตัว

“ยินดีที่ได้รู้จักน่ะซึระ ฮานามารุ หรือมารุจังน่ะซึระ”ฉันแนะนำตัวกลับไป

“งันข้าจะเรียกท่านว่า มารุจังน่ะขอรับ”โคเทกิริแนะพูด “ว่าแต่ ท่านเป็นไอดอลเหรอขอรับ?” เขาถามด้วยความสงสัย

“ก็ไม่เชิงน่ะซึระ ของมารุเรียกว่าสคูลไอดอลน่ะซึระ”ฉันอธิบาย

“แต่ว่าน่ะ การแสดงของท่านเมื่อกี้ มันสุดยอดมาก และเปล่งประกายมากเลยล่ะ”เขาชมไลฟ์ที่ฉันแสดงไปเมื่อสักครู่ “โดยเฉพาะ คนชุดกระโปร่งสีส้ม กับคนชุดกระโปร่งสีฟ้าดูเปล่งประกายๆมากเลยขอรับ”

“หมายถึงพี่จิกะ กับพี่โยเหรอซึระ?”ฉันถาม

“ขอรับ”เขาตอบ “อีกอย่าง บทเพลงที่พวกท่านร้องนั้น มีอะไรแอบแฝงหรือเปล่าขอรับ?”เขาถาม

“ก็พี่ริโกะไปแข่งเปียโนวันนี้พอดีน่ะซึระ พวกเราก็เลยอยากจะร้องเพลงส่งถึงพี่ริโกะ แต่ก็ไม่รู้ว่า เสียงเปียโนของพี่ริโกะจะส่งมาถึงที่นี้เปล่าซึระ”ฉันพูด

“เหมือนเป็นการประสานเข้าหากันนะขอรับ อีกอย่างถ้าคนที่ท่านพูดถึง มีความเปล่งประกายมากพอ เสียงเปียโนที่เขาเล่นนั้น ต้องส่งมาถึงที่นี้แน่นอนขอรับ”ฉันฟังที่โคเทกิริคุงพูดแล้ว ฉันก็ยิ้มออกมา ก่อนจะพูดออกมา

 

“นั้นสิน่ะ บทเพลงนี้เป็นบทเพลงแห่งมิตรภาพนี้”




จากใจผู้เขียน
      ตอนนี้ขอบอกว่า นางาชิอุด้ง เป็นเมนูที่แอดเซนคิดค้นขึ้นมาเพื่อฮานะจังโดยเฉพาะเลย แต่ถ้าตามหลักการลื่นไถลของเส้นอุด้ง ไปเร็วแน่นอน แต่เอาใจน้องหน่อยเถอะ ถ้าถามว่า น้องไม่ชอบกินหมี่จริงเหรอ จริง (แตกต่างจากคนพากย์มาก คนพากย์ชอบกินมาก แถมเสียดายไม่ได้มาไทยด้วย) น้องเคยบอกว่า
 '..... ที่ไม่ค่อยถูกกับพวกเส้นหมี่ก็เพราะไม่ชอบการดูดเส้นเข้าปากนี่แหละค่ะ แต่ไม่ใช่เพราะเสียงซู้ดๆอะไรหรอกนะคะ คือ แบบว่ามันไม่ค่อยถนัดน่ะ - พอดูดเส้นทีไรก็ชอบสูดอากาศเข้าไปด้วยจนอิ่มเร็วทุกที ซึระ แต่ก็อยากลองสักครั้งเหมือนกันค่ะ' ที่มา คลิก
       เอาล่ะ ตอนต่อไป ไปโรงเรียนที่วงมิวส์อยู่

และแล้วได้เวลาที่ทุกคนรอคอยนั้นคือ..... ส่งชื่อโรงเรียนที่คะชูเรียนอยู่จ้า (ปรบมือ)
เอาล่ะ มาย้ำเอกลักษณ์โรงเรียนที่คะชูเรียนอยู่กันอีกครั้งกัน

     โรงเรียนที่คะชูเรียนอยู่นั้น มีชื่อเสียงเรื่องการฟันดาบ มีฟันดาบสากล(เฟรชชิ่ง) ฟันดาบญี่ปุ่น และเคนโด้ ที่มีชื่อเสียง เพราะแข่งชนะทั้ง 3 สาย เลยทำให้คนนอกบางคนเข้าใจผิดว่า ใครก็ตามที่เข้าเรียนที่นี้ ทุกคนต้องเรียนฟันดาบทุกสาย แต่ไม่จริง คือจริงๆแล้ว คือมันแล้วแต่ความสมัครใจ ว่าจะเรียนก็ได้ไม่เรียนก็ได้ นอกจากนี้ก็ยังมีด้านอื่นอีกน่ะ แต่ด้านฟันดาบจะเด่นกว่า และเป็นโรงเรียนชายหญิง

อ่านแล้วทุกคนคงพร้อมส่งชื่อแล้วสิน่ะ แต่อ่ะๆ ก่อนจะส่งชื่อ มาอ่านกติกากันก่อนน่ะ
1.ห้ามใช้ชื่อโทเคนรันบุ หรือคัตสึเกคิเด็ดขาด
2.ห้ามลอกชื่อโรงเรียนจากเรื่องอื่นเด็ดขาด (ไม่ว่าจะอนิเมะเรื่องไหน หรือละครญี่ปุ่นเรื่องใด ห้ามส่งมา)
3.ขอชื่อแนวญี่ปุ่นนะคะ (อย่าแนวไทย แนวเกาหลี แนวจีน หรือแนวฝรั่งมาน่ะ)
4.เข้าใจแล้ว เขียนตามเอกสารข้างล่างนี้เลย


ส่งชื่อโรงเรียน

ชื่อ : (ภาษาไทย)

ชื่อ : (ภาษาอังกฤษ)

ชื่อ : (ภาษาญี่ปุ่น จะเขียนหรือไม่เขียนก็ได้)

ความหมายของชื่อ หรือเหตุผลที่ตั้งชื่อนี้ :

 


ตัวอย่าง

ส่งชื่อโรงเรียน

ชื่อ : คาเนะยานากิ

ชื่อ : KaneYanagi

ชื่อ : -

ความหมายของชื่อ หรือเหตุผลที่ตั้งชื่อนี้ : อยากให้แข็งแกร่งดุจเหล็กแพททินั่ม แต่มีความอ่อนน้อมเหมือนต้นหลิว 


เริ่มตั้งแต่วันนี้ ถึงวันที่10 เมษายนนี้

เงื่อนไข

1.ถ้าชื่อต่ำกว่าเกณฑ์ที่เราตั้ง จะลงตามเท่าที่มี แต่ ถ้าชื่อนั้นตั้งแล้วมีสถานไม่เหมาะสม จะขอทำการตัดออก
2.ถ้าชื่อเกินกว่าเกณฑ์ที่เราตั้ง จะมีการคัดเลือก

3.การโหวตชื่อจะเริ่มเปิดในตอนต่อไป
4.ถ้าไม่มีใครส่งชื่อแอดเซนอาจจะต้องคิดชื่อเอง กรณีที่ว่าไม่มีใครส่งจริงๆ

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #10 Wanwan_29 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 14:44
    ส่งชื่อโรงเรียนค่ะ!

    ชื่อไทย: ชิทสึจินรันบุ (จะออกว่า ชิด-สึ หรือ ชิ-ทสึ ก็ได้ค่ะ)
    ชื่ออังกฤษ: -sujin Ranbu
    ชื่อญี่ปุ่น: 出陣乱舞
    ความหมาย: มาจาก -sujin saa ในบทพูดเข้าหน้า frontline ของคะชู(ไม่รู้คนอื่นมีอีกมั้ย แต่นึกเสียงคะชูออกคนแรก)และท่อนหนึ่งในเพลง mugen ranbu shou(เพลงเปิดเกม) ที่มีความหมายประมาณว่า ได้เวลาออกรบ (go to the frontline) และ ranbu จากชื่อเกมที่แปลว่า wild dance (การเต้นรำอย่างป่าเถื่อน??😂) รวมๆแล้วคงประมาณว่า "การรบที่สง่างามและไร้ความปราณี" ค่ะ

    ยาวไปมั้ยอ่า... แหะๆ ^-^;;
    #10
    3
    • #10-2 Wanwan_29(จากตอนที่ 14)
      3 เมษายน 2563 / 14:47
      ...ไม่ได้อีก??? ตามนี้ละกันค่ะ... 😂

      เอส เอช ไอ ที เอส ยู เจ ไอ เอน
      #10-2
    • #10-3 Wanwan_29(จากตอนที่ 14)
      3 เมษายน 2563 / 14:50
      อ่า... ติดแล้ว มันไม่ได้เป็นคำไม่สุภาพในญี่ปุ่น แต่พอเป็น romaji แล้วเหมือนจะโดนกองเซนเซอร์นะ...
      #10-3