[Fic cross over Touken Ranbu + Love Live! Sun Shine!] Sword captor Hanamaru

ตอนที่ 11 : ดอกไม้กลมดอกที่ 7 : ความผิดหวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 เม.ย. 63


7

 ความผิดหวัง

 

“แรงค์กิ้ง?”พี่จิกะถามผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ดูเหมือนจะเป็นคนคุมงานเลิฟไลฟ์

“อือ ตัดสินจากโชว์ของสคูลไอดอล จากการโหวตของคนดู” พี่สาวที่คุมงานบอก

“คือถ้าแรงค์กิ้งสูง ก็มีโอกาสดังไวกว่าใช่ไหมคะ?”พี่โยถามด้วยความสงสัย

“อ่า... ก็คงแบบนั้น! อควาแสดงคิวที่ 2 นะคะ แสดงเอาให้เต็มที่ไปเลยนะคะ”พี่สาวที่คุมงานพูดจบก็เดินไปเปิดประตูบานใหญ่สีน้ำเงิน

“ที่2….

“เป็นคนเปิดสินะคะ”พี่ริโกะ อธิบายให้พี่จิกะเข้าใจ

“ช่วยไม่ได้”รูบี้พูดขึ้น “ยังไงกลุ่มอื่นๆ ก็มีแต่กลุ่มที่เข้ารอบสุดท้านเลิฟไลฟ์กันทั้งนั้น”เธออธิบาย

“งั้นเหรอ ซึระ....”ฉันพูดด้วยความรู้สึกกังวล

 

หลังจากนั้นพวกเราก็ไปเข้าห้องแต่งตัว ซึ่งในห้องแต่งตัว ก็มีไอดอลวงกลุ่มอื่นด้วย พอพวกเราแต่งตัวกันเรียบร้อยแล้ว

“ตื่นเต้นเหรอ....”พี่โยถาม เมื่อเห็นพี่ริโกะทำสีหน้าเครียดๆ

“ก็คงงั้น...”พี่ริโกะตอบพร้อมทำท่าคิดหนัก

“งั้น เรามาทำท่าตะเบ๊ะกันเถอะ!”พี่โยพูดให้กำลังใจ “อรุณสวัสดิ์ โยโซโร่!”พี่พูดพร้อมตะเบ๊ะ

“อ....อรุณสวัสดิ์ โยโซโร่….”พี่ริโกะพูดพร้อมทำตามพี่โย แต่ก็ไม่สดใสเหมือนพี่โย

“ทำได้ดีมาก! ความตื่นเต้นหายไปหมดแล้วใช่ไหม?”พี่โยถาม พอฉันหันมาหารูบี้จัง ก็เห็นรูบี้จังกำลังนั่งย่อกอดเข่าอยู่

“รูบี้จัง...”ฉันเรียกเธอด้วยความเป็นห่วง

“ม....ไม่ไหวจริงๆด้วย....”รูบี้พูดพร้อมจะเริ่มร้องไห้แล้ว

“รูบี้จัง”ฉันเรียกพร้อมจับไหล่ตรงข้ามของรูบี้จัง และย่อตัวตาม “รูบี้จังต้องสู้ยิบตาน่ะซึระ”ฉันพูดให้กำลังใจ รูบี้จังก็เริ่มยิ้มขึ้นมาบ้างแล้ว

“สมาชิกวงอควา รบกวนด้วยนะคะ!!” พี่สาวที่คุมงานเรียกพวกเราแล้ว คงให้พวกเราไปเตรียมตัวสิน่ะ

 


พวกข้าตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในที่นั่งผู้ชมกันอยู่ ข้าเองถึงจะมั่นใจว่าวงอควาต้องทำได้ แต่ตอนนี้ยามาโตะกำลังเครียด ราวกับว่าเขารู้สึกถึงมีลางไม่ดียังไงไม่รู้ขอรับ

“เป็นอะไรเหรอยามาโตะ”ข้าถามด้วยความสงสัย

“ข้ารู้สึกมีลางไม่ดีกับวงอควาน่ะครับ”ยามาโตะตอบกลับมา

“ลางไม่ดียังไงขอรับ”ข้าถามต่อด้วยความงง

“อืม.... มันก็ตอบยากอยู่น่ะครับ แต่คงไม่มีถึงขั้นตกเลือดหรอก”

“เอ๋? แต่ข้าพึ่งให้พรไปน่ะขอรับ ยามาโตะอย่าคิดมากเลยขอรับ พรของข้าต้องช่วยได้แน่นอนขอรับ”อิคิชิริมารุปลอบให้กำลังใจ

“ว่ะฮ่าๆ ข้าเชื่อว่าวงที่ฮานะจังอยู่ ต้องทำได้อยู่แล้ว ฮ่าๆ”อิวาโทชิหัวเราะอย่างมั่นใจ

“เห็นด้วยกับอิวาโทชิ”อิมาโนะสึรุกิเสริมอย่างร่าเริง

ท่านยามาโตะขอรับ อย่าคิดมากขอรับ เดี๋ยวดูไม่สนุกน่ะขอรับ”คอนโนะสึเกะกระซิบบอก ยามาโตะได้ฟังที่คอนโนะสึเกะ และดาบเล่มอื่นพูดแล้ว ก็ดูจะผ่อนคลายขึ้น ข้าก็ได้แต่หวังว่า ลางที่ยามาโตะรู้สึกได้ มันไม่เป็นจริงน่ะขอรับ

“เมื่อไหร่จะเริ่มน่า.... อยากดูแล้ว”มิดาเระบ่นนิดหน่อย

 

 

ตอนนี้พวกเราอยู่หลังเวที

“ค...คนเพียบเลย”รูบี้พูด เมื่อแอบเปิดม่านแง่มๆดูนิดหน่อย

ทันใดนั้นเสียงการเดินดังขึ้น ซึ่งเสียงนั้นทำให้พวกเราหันไป ก็เห็นคนมัดหางม้าข้างซ้าย กับคนหมัดผมทวิลเทล จำได้ว่าสองคนนี้ พวกเราเจอที่ศาลเจ้าเมื่อวาน คนมัดหางม้าข้างซ้ายเดินมาหาพี่จิกะ

“ฝากตัวด้วยน่ะ”คนมัดหางม้าข้างซ้ายพูด

“เป็นสคูลไอดอลงั้นเหรอคะ?”พี่จิกะถาม

“อ้าว ไม่รู้เลยเหรอ? ฉันคาซุโนะ เซย์ระ”คุณคาซุโนะแนะนำตัว “เรีย” เธอเรียกคนหมัดผมทวิลเทล

“จับตาดู การแสดงของพวกเราเซนต์ สโนว์เอาไว้ให้ดี”คุณคาซุโนะพูดจบ เธอก็ขึ้นเวที

 

 

“จะเริ่มแล้วขอรับ”ข้าพูดหลังจากแสงของในที่แสดงค่อยๆดับลง

โย!!!”มุตซึโนะคามิกำลังจะตะโกนเชียร์ให้กำลังใจวาตานาเบะซังพร้อมลุกขึ้น แต่ข้ารีบปิดปากจับนั่งลงก่อน เพราะมันยังไม่ถึงคิววงอควา จะรีบเชียร์ไปไหนขอรับ?

“มาแล้วค่อยเชียร์ก็ได้ขอรับ”ข้าเตือน

“เริ่มแล้ว เริ่มแล้ว”มิดาเระพูดพร้อมมองด้วยความตื่นเต้น ข้าจึงมองกลับไปที่เวที ก็เห็นสองสาวที่ยืนอยู่บนเวที ข้าจำได้ว่า สองสาวนั้น คือสองสาวที่เจอในศาลเจ้า ที่จำได้แม่นเพราะ คนมัดผมแกะสองข้า เธอเล่นตีลังกาในศาลเจ้า

“ถ้างั้น! วงแรกที่ขึ้นมานั้น คือ วงเซนต์สโนว์!!!!”พิธีกรกล่าวจบ ก็เกิดความเงียบหงัน

สักพักเสียงเพลงดังขึ้น

“*Saikou da to iwaretai yo shinken da yo We gotta go!”คนมัดผมหางม้าร้องขึ้น และเมื่อการแสดงของสองคนเริ่มขึ้น มันดูเป็นดนตรีที่รุนแรงมาก

“ดนตรีแนวอะไรเนี่ย?”ข้าพูดด้วยความสงสัยเบาๆ ความสงสัยของข้า ข้าคงต้องถามมารุจังเกี่ยวกับแนวดนตรีสักหน่อยแล้วขอรับ

มันคือดนตรีแนวร็อกขอรับ”คอนโนะสึเกะกระซิบอธิบาย อ้อ นี้น่ะเหรอ ดนตรีแนวร็อก เป็นดนตรีที่รุนแรงมากเลยขอรับ

เมื่อการแสดงจบลง ตามด้วยเสียงคนส่งเสียงร้องเชียร์

“ต่อไปเป็นกลุ่มที่พึ่งดังเมื่อเร็วๆนี้”พิธีกรกล่าวขึ้น พร้อมกับสองสาววงแรกลงจากทางด้านข้างเวทีทันที “เรามาทักทายสคูลไอดอล กันค่ะ!!!” พิธีกรกล่าวจบ  คิวต่อมาก็เป็นของวงอควา วงของมารุจังมาแล้วขอรับ

โยจังสู้ๆ!!!!!”มุตซึโนะคามิกำลังจะตะโกนเชียร์ให้กำลังใจวาตานาเบะซังพร้อมลุกขึ้น ข้ารู้สึกอายนิดๆ แต่เอาเถอะเพื่อเพิ่มเป็นกำลังใจให้กับวงอควา

พอวงอควาเริ่มแสดงขึ้น....

 

เอ๋?

 

ทำไม?

 

ทำไมรู้สึกว่า..... การแสดงรอบนี้มันแตกต่างจากรอบทำ MV เลยขอรับ....

 

สิ่งแรกที่ข้าเห็นคือ ความกดดัน และความเครียด ทำให้การเต้นของพวกเธอมีการเกร็งนิดหน่อย สิ่งสุดท้ายข้ารู้สึกคือ มันเหมือนยังขาดอะไรไปสักอย่าง แบบว่าเหมือนยังขาดอะไรไป และเป็นตัวสำคัญเอามากๆซะด้วย แต่ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร... ข้าเริ่มชักกังวลแล้วว่า คำพูดที่ยามาโตะพูดไว้ก่อนการแสดง มันจะเป็นจริงขึ้นมาซะแล้วสิขอรับ แม้ว่ามุตซึโนะคามิจะพยายามตะโกนเชียร์วาตานาเบะซังมากๆก็ตามขอรับ

 

 

หลังแสดงไลฟ์จบลง พวกฉันก็มาที่โตเกียวเทาเวอร์ เพื่อใช้กล้องส่องทางไกล

“มองไปทางไหนก็มีแต่ตึกซึระ”ฉันพูดขณะส่องกล่อง

“นั้นภูเขาไฟฟูจิหรือเปล่า?”รูบี้ถาม เพราะเธอส่องกล้องเหมือนกัน

“ซึระ....”ฉันตอบกลับไป

“คึหึๆ”จูนิเบี้ยวอีกแล้วสิน่ะ โยชิโกะจัง “เท่ห์มาก!!!” ฉันกับรูบี้เอากล้องส่องทางไกลมาส่องโยฮาเนะ ที่พึ่งพูดเสร็จ

“โยชิโกะจังดูท่าทางสนุกน่าดูเลยน่ะ”รูบี้จังพูดขณะส่องกล่อง

“ไม่ใช่โยชิโกะ! โยฮาเนะตั้งหาก!!!”โยชิโกะจังโวยวาย

“โชว์จบไปแล้ว ยังทำตัวเป็นโยฮาเนะอีกซึระ”ฉันพูด

ขอโทษที่ให้รอ!”พี่จิกะตะโกนพร้อมถือกล่องที่มีไอติมโคน 6 โคนที่พี่ไปซื้อมา “โห! ยอดไปเลยนั้นอะไรเหรอ? วิบวับวิบวับจังเลย”

“จิกะจัง...”พี่โยเรียก

“ไอติมเจ้านี้อร่อยมากเลยน่ะ กินไหม?”พี่เขาหันมาถามพี่โยที่เรียก และหยิบไอติมสีส้มให้พี่โย พี่โยก็เอ่ออ้อ “เอานี่ ของรูบี้จังก็ด้วย”พี่เขาหันมาถามรูบี้ และหยิบไอติมสีฟ้ามีช็อกโกแลตชิพให้รูบี้จัง

“ข...ขอบคุณค่ะ”รูบี้จังพูดพร้อมรับมา

“เราทำเต็มที่แล้ว”พี่จิกะพูดพร้อมเดินสองสามก้าว ก่อนจะหันกลับมาพร้อมยิ้ม “ฉันว่าโชว์วันนี้ เท่าที่เราร้องเพลงมา คิดว่า เราทำได้ดีที่สุด เสียงร้องก็เต็มที่ แถมผิดพลาดน้อยที่สุด”

“แต่ว่า...”

“ยิ่งกว่านั้น ทุกคนที่นั้น เป็นคนที่ถูกเลือกให้เข้าแข่งเลิฟไลฟ์ใช่ไหมล่ะ ไม่ได้แชมป์ ก็เป็นเรื่องปรกติอยู่แล้ว”พี่จิกะพูดพร้อมยิ้ม

“แต่ว่า”พี่ริโกะเริ่มพูดต่อ หลังจากจะแทรก แต่พี่จิกะยังพูดไม่จบ พอพี่จิกะพูดจบตอนนี้เลยพูดได้แล้ว “ถ้าคิดจะแข่งเลิฟไลฟ์ล่ะก็ ต้องทำออกมาให้ดี พอๆกับคนที่มาในวันนี้ใช่ไหม?”พี่เขาถาม

“เรื่องนั้น ก็ใช่อยู่หรอก”พี่จิกะพูดพร้อมทำหน้าเศร้า

“ตอนที่ดูเซนต์ สโนว์ร้องเพลง ฉันถึงคิดออก”พี่โยพูดขึ้น “นี่คือท๊อปเลเวลของสคูลไอดอล เราต้องทำให้ได้แบบนั้น ถึงอย่างนั้น พวกนั้นก็ยังไม่ได้แชมป์”พี่อธิบาย ทำให้พวกเราต้องคิดหนักได้

“ถึงจะเป็นคนระดับนั้น ก็ยังไม่ไหวเลย”โยชิโกะเสริม

“รูบี้คิดแบบนั้นอยู่เหมือนกัน”รูบี้เสริม

“มารุก็ด้วย...”ฉันเสริมอีกแรง ทำให้พวกเราต้องคิดหนักกันเลย

“พ...พูดอะไรกัน? มันก็แค่บังเอิญไม่ใช่เหรอ?”โยชิโกะจังเริ่มพูดขึ้น “สวรรค์ได้ปลดปล่อยพลังมาร....”

“อะไรเหรอที่ว่าบังเอิญ?”รูบี้จังพูดแทรก ทำให้เราสองคนเริ่มยิ้มได้พร้อมใช้กล้องส่องทางไกลส่องโยชิโกะจัง

“พลังมารอะไรเหรอซึระ?”ฉันถาม

“เอ๋? อ่า มันคือ...”โยชิโกะจังถึงกับพูดไม่ออกเลย

“ให้กำลังใจได้แย่มากเลยซึระ”ฉันพูดไปตามความจริง เหมือนพูดไม่ให้กำลังใจเลย

“อ...อะไรกัน คนเขาทำดีด้วยแท้ๆ”โยชิโกะจังโวยวาย

“ใช่แล้ว!”พี่จิกะพูดขึ้นทำให้พวกเราหันไปหาพี่จิกะ “ตอนนี้คิดเรื่องนั้นไป ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก ไหนๆ ก็มาถึงโตเกียวกันแล้ว ทุกคนมาสนุกดีกว่า”ถึงพี่จิกะจะพูด เพื่อให้บรรยากาศไม่ดูแย่ แต่มันก็อดที่จะกังวลไม่ได้อยู่ดีซึระ

 

กริ๊งๆๆ

 

เสียงโทรศัพท์มือถือของพี่จิกะดังขึ้น พี่จึงรีบกดรับ

“ทาคามิค่ะ”พี่จิกะรับสาย

 

 

พวกผมมาถึงสถานที่เหล่าสคูลไอดอลแสดง คือพวกผมตามพวกของฮานะจังน่ะครับ ตอนนี้พวกของฮานะจังได้เจอพิธีกรสคูลไอดอล

“ขอโทษที ที่เรียกกลับมา”พิธีกรพูดแบบรู้สึกผิด “คิดว่า ฉันคงจะลืมเอานี่มาให้”เธอพูดพร้อมยืนซองสีฟ้าให้ทาคามิซัง

“อะไรกัน?”คุโรซาวะซัง(คนน้อง)ถาม

“อาจจะเป็นเงินค่าแสดง?”ซึชิมะซังตอบอย่างมั่นใจมาก

“ปลอบใจเหรอซึระ....”ฮานะจังถาม

“มันคือ ผลโหวตของผู้ชนะจากการตัดสินของผู้ชมน่ะ นี่จ๊ะ”พิธีกรอธิบายพร้อมยืนซองให้

“ขอบคุณมากค่ะ”ทาคามิซังพูดพร้อมรับมา

“เอาจริงๆ จะให้ทำยังไงก็ลังเลอยู่”พิธีกรพูดขึ้น “แต่เราตัดสินใจว่า จะส่งให้กลุ่มที่เข้าร่วม” หมายความว่าไง ที่เขาพูด

“ค่ะ”ทาคามิซังรับคำ

“งั้น ไปล่ะ”พิธีกรบอกจบก็เดินจากไป พวกฮานะจังจึงเข้าใกล้ทาคามิซัง

“ดูไหม?”วาตานาเบะซังถาม

“อืม”ทาคามิซังพูดพร้อมเปิดซอง และหยิบกระดาษออกมาจากซอง “ไม่ใช่แค่กลุ่มที่ได้แชมป์เท่านั้น แต่เป็นคะแนนโหวตของกลุ่มอื่นๆทั้งหมดด้วย”

“อควาอยู่ในซึระ”ฮานะจังถาม

“อืม... เซนต์สโนว์”ทาคามิซังพูด

“ที่ 9 เหรอ อีกนิดเดียวก็จะได้แชมป์แล้ว”ซากุระอุจิซังพูด

“อควาล่ะ?”ฮานะจังถามอีกครั้ง ทาคามิซังค้นหาจนดูเหมือนว่าจะเจอแล้ว

30…”ทาคามิซังพูดเสียงเศร้า

30 จาก 30 เหรอ...”วาตานาเบะเสริม

“ที่โหล่เหรอ?”ซึชิมะซัง

“ไม่ต้องพูดก็ได้ซึระ!”ฮานะจังเตือน บรรยากาศตอนนี้แถบจะตึงเครียดกันสุดๆได้

“คะแนนโหวตเท่าไหร่เหรอ?” ซากุระอุจิซังรีบถาม

“เอ่อ.... ศูนย์...”สิ้นคำของทาคามิซัง ทำให้ทาคามิซังแถบจะเสียศูนย์ไปเลย ตอนนี้วงอควาถึงกับตึงเครียดไปได้

“นี้มันอะไรกัน?”มุตซึโนะคามิเริ่มโวย “ทำไมวงอควาได้ศูนย์”เขาโวยไม่หยุด

“ข้าว่า พวกเราต้องทำอะไรผิดขั้นตอนแน่ๆเลยขอรับ”คาเซ็นพูดพร้อมคิดหนัก

“เป็นไม่ไม่ได้!! ที่วงอควาจะได้คะแนนโหวตเป็นศูนย์”อิมะโนสึรุกิโวยเสริม

“แต่มันก็เป็นไปแล้ว ว่าพวกเราอาจจะทำอะไรผิดพลาดตอนโหวตก็ได้ขอรับ”อิชิคิริมารุพูดให้พวกเรายอมรับ “อีกอย่าง ลางที่ยามาโตะพูดเอาไว้ ก็เป็นจริงแล้วขอรับ”เขาพูดพร้อมก้มหัวด้วยความเศร้า ทำให้พวกเราเศร้าตาม

“เหนื่อยหน่อยน่ะ”มีเสียงคนทัก ทำให้พวกของฮานะจัง กับพวกของผมหันไป ก็เห็นวงเซนต์ สโนว์

“เซนต์ สโนว์ซัง”ทาคามิซังพูด

“คิดว่าเป็นเพลงที่ดี การแสดงก็ยอดเยี่ยม” คนมัดผมหางม้าชม “แต่ว่า ถ้าจะตั้งเป้าหมายไว้ที่เลิฟไลฟ์ และเหมือนมิวส์ล่ะก็... ยอมแพ้ไป น่าจะดีกว่า”คำพูดของเธอนั้น มันทำให้ผมรู้สึกอยากชักดาบขึ้นมาเลยครับ

“อย่ามาดูถูกกันดีกว่า”คนมัดผมทวิลเทลพูดเสียงกดดัน “เลิฟไลฟ์น่ะ ไม่ใช่เกมส์น่ะ!” คำพูดของหล่อน ทำให้ผมอยากชักดาบมาฟันเลย แต่คอนโนะซึเกะก็มายืนบนไหล่ข้าข้างซ้าย และคาเซ็นจับไหล่ด้านขวาของผม

“ท่านยามาโตะอย่าคิดจะทำอะไรแบบนั้นน่ะขอรับ”คอนโนะสึเกะเตือน

“ข้าเห็นด้วยกับคอนโนะสึเกะ ถ้าเจ้าสร้างเรื่องความวุ่นวายขึ้นมา มันไม่ดีแน่ขอรับ”คาเซ็นเสริม ผมทำอะไรไม่ได้ เลยได้แต่เก็บความรู้สึกนี้ไว้...

 

 

ระหว่างที่พวกเรานั่งรถไฟกลับบ้านนั้น

“เด็กคนนั้นร้องไห้ใช่ไหม?”รูบี้จังถามขึ้น หลังจากที่พวกเราเงียบกันไปพักใหญ่ “คงจะเจ็บใจล่ะมั่ง ที่ไม่ได้เป็นแชมป์”

“ซึระ....”ฉันเสริม เพราะรู้สึกแย่กับคำพูดของเด็กคนนั้น กินโมจิที่ซื้อมาไม่ลงเลย

“ถึงอย่างงั้น ก็ไม่เห็นต้องมาพูดเลยว่า เราดูถูกเลิฟไลฟ์”โยชิโกะจังโวย แต่มันก็ทำให้พวกเราเครียดกว่าเก่าไปอีก

“แต่ว่า การกระทำของพวกเรานั้น ก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้นนี่”พี่โยเสริม บรรยากาศยิ่งพากันเครียดเข้าไปใหญ่ พวกเราเงียบกันไปพักหนึ่งได้

“ฉันคิดว่ามันดีออก”พี่จิกะพูดขึ้น

“จิกะจัง...”

“ได้ทำอย่างเต็มที่ พยายามกันอย่างหนัก จนได้รับคำเชิญให้ไปโตเกียว ถึงจะแค่นั้นมันก็ยอดมากเลย ว่าไหม?”พี่จิกะหันมาถามพวกเราพร้อมยิ้ม

“เรื่องนั้น...”ฉันจะพูด แต่ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี

“คราวนี้ พวกเราทำเต็มที่แล้ว เพราะงั้นคิดว่าน่าจะภูมิใจกับมันดีกว่า”ถึงพี่จิกะจังจะพูดดียังไง แต่มันเหมือนมีอะไรบ้างอย่างซึระ

“จิกะจัง”พี่โยเรียก

“หือ”

“จิกะจังไม่เจ็บใจเลยเหรอ?”คำพูดของพี่โย ทำให้พวกเราต้องลุ้นปฏิกิริยาของพี่จิกะเลยล่ะตอนนี้ “ไม่เจ็บใจเหรอ?”พี่เขาถามอีกรอบ

“อ...อ่า ก็มีบ้าง แต่ก็พอใจแล้วล่ะ ทุกคนได้ยืนอยู่ตรงนั้น ฉันดีใจจริง”คำพูดของพี่จิกะ เหมือนพยายามปกปิดความรู้สึกของตัวเอง เพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเครียดเข้าไปอีก

“งั้นเหรอ...”พี่โยเข้าใจไม่ถามอะไรต่อ

 

 

ในที่สุดก็กลับมาถึงจุดหมายซะที่ขอรับ แน่นอนว่า วงอควาก็ได้เจอเพื่อนร่วมรุ่น ทาคามิซังก็พยายามตอบ เพื่อไม่ให้เพื่อนในห้องรู้สึกแย่ แต่ทว่า...

พอคุโรซาวะคนน้องได้เจอคนพี่ก็ปล่อยร้องไห้โฮไม่หยุด

“พวกท่านกลับไปรอที่ฮงมารุก่อนก็ได้น่ะขอรับ ข้ากับคอนโนะสึเกะจะรออยู่เป็นเพื่อนมารุจังน่ะขอรับ”ข้าพูด

“ผมขออยู่ด้วยคนครับ”ยามาโตะพูด “มันน่าเป็นห่วง ผมเลยขออยู่ด้วยดีกว่าครับ”

“อืม ถ้าอย่างงั้น ท่านมุตซึโนะคามิ ท่านมิดาเระ และท่านอิมาโนะสึรุกิ จำทางกลับฮงมารุได้ใช่ไหมขอรับ”คอนโนะสึเกะถาม

“สบายมาก”มุตซึโนะคามิตอบอย่างมั่นใจ แล้วพวกเราแยกกัน

 

ตอนนี้พวกของมารุจังมานั่งคุยกันที่อัฒจันทร์ที่เห็นทะเลของเมือง คุโรซาวะคนน้องนอนอยู่บนตักคุโรซาวะคนพี่ ทาคามิซังก็กำลังมองวิวอยู่

“คะแนนโหวตเป็น 0 หรือคะ”คุโรซาวะคนพี่ถาม หลังจากฟังเรื่องราวที่พวกมารุจังเล่าจบ

“ค่ะ”ซากุระอุจิตอบ

“ออกมาแบบนี้จริงๆด้วยสินะคะ”คุโรซาวะคนพี่พูดเหมือนเดาออก “จากสิ่งที่สคูลไอดอลเป็นอยู่ในปัจจุบัน อยากจะบอกเรื่องนี้ไว้ก่อน ไม่ได้หมายความว่า พวกเธอทำพลาดหรอก ในฐานะสคูลไอดอล ถือว่าฝึกกันเต็มที่ และการแสดงก็สร้างความสนุกสนานให้คนดู แต่ว่า แค่นั้นยังใช้ไม่ได้หรอกค่ะ แค่นั้น ยังไม่พอหรอกค่ะ” เธอกำลังให้คำแนะนำให้กับวงของมารุจัง

“หมายความว่ายังไงหรือคะ?”ซากุระอุจิถาม

รู้ไหม 7,236 ว่าเลขนี่หมายความว่ายังไง?”คุโรซาวะคนพี่ถาม

“โยฮาเนะ!!

“ไม่ใช่หรอกซึระ”มารุจังพูดขัดซึชิมะซัง

“เร็วไปแล้ว!”ซึชิมะซังโวยวาย

“จำนวนสคูลไอดอล ที่เข้าแข่งเลิฟไลฟ์เมื่อปีกลาย เป็น 10 เท่าของการแข่งครั้งแรก”คุโรซาวะคนพี่อธิบาย

“ขนาดนั้นเลยเหรอ?”ทาคามิซังถามเสียงเศร้า

“จริงอยู่ ที่สคูลไอดอลเป็นที่นิยมมาตลอด แต่เมื่อการแข่งขันเลิฟไลฟ์เริ่มขึ้น ก็จะมีวงที่โด่งดังเป็นพลุแตก เป็นเพราะ มิวส์ และ A-Rise สิ่งต่างๆถึงได้คงอยู่แบบนั้น ตอนนี้การแข่งขันเอง ก็จัดขึ้นที่อากิบะโดม และระดับความจริงจังก็เพิ่มขึ้น”

“งั้นก็...”

“ถูกต้อง พวกเธอไม่มีใครคอยช่วยเหลือ แถมพวกเธอก็ร้องเพลงไม่ได้ เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้”

“ร้องเพลงไม่ได้เรหอ?”ทาคามิซังหันมาถาม

“หมายความว่ายังไงกัน?”ซึชิมะซังโวยวายพร้อมลุกขึ้น

2ปีก่อน... ก็มีข่าวลือว่า อุระโนะโฮชิจะควบรวมแล้ว ... ”คุโรซาวะคนพี่เริ่มพูดขึ้น เธอก็เริ่มเล่าเรื่องสมัยเธอยังอยู่ปี1(ม.4)ให้ฟังได้ จนกระทั่ง... “แต่พวกเราก็ร้องเพลงไม่ได้ การแสดงของกลุ่มอื่นนั้นยอดเยี่ยม พวกเราถูกบรรยากาศของเวทีใหญ่ครอบงำไว้ จนร้องอะไรออกมาไม่ได้ พวกเธอร้องเพลงได้ ก็ถือว่าเยี่ยมแล้วค่ะ”เธอชม

“งั้นที่ขัดขวางก็เพราะว่า...”

“คิดไว้แล้วว่าสักวันต้องเป็นแบบนี้”คุโรซาวะคนพี่ต่อคำที่วาตานาเบะซังพูด

 

 

เมื่อกลับมาถึงฮงมารุ คาเซ็นก็เตรียมชา กับขนมให้ฮานะจังทาน แต่เจ้าตัวดูเหมือนจะกินไม่ลงเลยแหะ

“ซึระ...”ฮานะจังร้องออกมาพร้อมทำหน้าเศร้า

“มารุจัง”คาเซ็นเรียก

“มีอะไรเหรอซึระ?”ฮานะจังหันมาถาม คาเซ็นมานั่งข้างๆ

“จะร้องไห้กับเรื่องวันนี้ก็ได้น่ะขอรับ”คาเซ็นบอกเสร็จ เหมือนไปสับสวิตซ์ให้ร้องไห้ของฮานะจัง ทำให้เธอปล่อยโฮกอดคาเซ็นออกมาทันที

“ร้องออกมาแล้วสิน่ะขอรับ”คาเซ็นกอดตอบ และปลอบ

“พยายามดีมากน่ะครับ”ผมเสริม พร้อมลูบหัวปลอบฮานะจัง

“ร้องไห้ให้พอเลยขอรับ”เสียงของโคเซ็ตสึซังดังขึ้น “ข้ารู้เรื่องนี้มาจากพวกที่กลับมาแล้วขอรับ”เขาบอกอย่างสงบ

“แล้วท่านคิดว่าไง โคเซ็ตสึ”คาเซ็นซังถาม

“ข้าคิดว่า สิ่งที่วงอควาขาดไปนั้น ข้าเองก็ยังตอบไม่ได้ว่าคืออะไรขอรับ แต่ข้ารู้และเชื่อมั่นว่า แม้ว่าจะยังไม่เจอคำตอบตอนนี้ แต่สักวันพวกท่านจะต้องหาคำตอบเจอแน่นอนขอรับ”โคเซ็ตสึซังพูดให้กำลังใจ

“โคเซ็ตสึซัง ขอบคุณน่ะซึระ”ฮานะจังคลายกอด แล้วหันมาขอบคุณโคเซ็ตสึซัง

“ยังไงก็ตาม ของอร่อยก็อยู่ตรงหน้าแล้ว กินต่อเถอะขอรับ เดี๋ยวมันจะหมดอร่อยซะก่อนน่ะขอรับ”โซวสะพูด

“อืม”ฮานะจังพยักหน้าพร้อมลงมือกินขนม และดื่มน้ำชา

“ถึงงานนี้ข้าจะให้พรพลาด แต่คราวนี้ข้าจะให้พรใหม่น่ะขอรับ”อิชิคิริมารุซังพูดพร้อมถือพู่ เตรียมจะให้พรใหม่

“นี่ๆ ยังรอเพลงใหม่ของวงอควาอยู่น่ะ”มิดาเระพูดให้กำลังใจ “งานนี้ถึงจะไม่มีใครให้กำลังใจ และพวกเรากดผิดพลาด แต่งานหน้าเอาให้มันปังๆๆไปเลย เอาให้คนต้องเสียดายที่เลือกผิดไปเลย”เขาพูดพร้อมยิ้ม และยกมือสองข้างพร้อมกัน เพื่อบอกว่าวงอควาต้องกลับมายิ่งใหญ่

“จะให้ผมไปแก้แค้นให้ไหมครับ?....”โอซาโยะพูดพร้อมเตรียมตัวจะเปลี่ยนชุด

โอซาโยะ!!! อย่าไปทำแบบนั้นเลย ข้าขอร้อง....”คาเซ็นโวยพร้อมรีบจับโอซาโยะไว้

“โอซาโยะ อย่าทำเลย การแก้แค้น มันไม่ช่วยทำอะไรให้ดีขึ้นหรอกน่ะ”โคเซ็ตสึซังเตือน

“ข้าเห็นด้วยกับท่านพี่น่ะ โอซาโยะอย่าทำเลยขอรับ”โซวสะเสริม

“เข้าใจแล้วครับ”โอซาโยะพูดพร้อมพยักหน้าน้อมรับคำพูดของพี่ๆ

“ทุกคน....”ฮานะจังพูดขึ้น ทำให้พวกเราหันไปหาฮานะจัง เพื่อตั้งใจฟัง “ขอบคุณน่ะ ที่ให้กำลังใจกับมารุ มารุดีขึ้นบางแล้วล่ะซึระ แม้วันนี้มารุจะผิดหวัง แต่มันต้องมีสักวันแหละ ที่วงอควาจะต้องสมหวังแน่นอนซึระ”เธอพูดพร้อมเริ่มยิ้ม

“คิดอย่างนั้นก็ดีแล้ว”คาเซ็นพูด

“อีกอย่าง เพราะได้กำลังใจจากทุกคน มารุเลยมีกำลังใจขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ มารุจะต้องทำให้ได้ซึระ จะต้องทำให้วงอควาสำเร็จให้ได้ซึระ”ฮานะจังพูดพร้อมยิ้มอย่างมั่นใจ

“ใจสู้ดีมากเลยครับ”ผมพูดออกมา และรู้สึกดีใจมากที่ฮานะจังดูเข้มแข็งขึ้นมาบ้างแล้ว



 


 

วันต่อมา

พี่โยมาตาม โยชิโกะจัง รูบี้จัง และฉันไปที่เรียวกังของพี่จิกะ จะว่าไป เมื่อวานก็เป็นห่วงพี่จิกะจริงๆ ว่าจะเป็นยังไงบ้าง ถึงพี่เขาจะพยายามไม่ทำบรรยากาศตึงเครียด หรือร้องไห้ออกมาให้พวกเราเห็นก็ตาม และยิ้มร่าเริงตลอด แต่ลึกๆแล้ว ไม่รู้ว่าพี่เขาจะระเบิดออกมาตอนไหนซึระ?

พอเราไปถึง ก็เห็นพี่จิกะยืนอยู่ทะเลระดับแข้ง และระบายความรู้สึกกับร้องไห้อยู่ โดยมีพี่ริโกะจังกอดเอาไว้ เหมือนกอดให้กำลังใจ พอพี่ริโกะหันมาหาพวกเรา พี่จิกะหันตามมา พวกเราจึงลุยทะเลไปหาพี่จิกะ กับพี่ริโกะจัง

“จิกะจัง!!”พี่โยเรียก เมื่อพวกเราเดินมาถึง

“ซึระ”ฉันพูดออกมา ส่วนโยชิโกะจังล้มจนชุดเปียกเรียบร้อยแล้ว

“ทุกคนจะเดินไปด้วยกัน เดินไปด้วยกัน”พี่ริโกะบอกเสร็จ พี่จิกะปล่อยโฮหนักมากเลย “คิดว่าจะให้ 0 เป็น 100 ทันทีคงไม่ได้ แต่ว่า ถ้าเป็น 1 อาจจะทำได้ก็ได้ ฉันเอง ก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าจะทำได้ไหม?”พี่ริโกะพูดจบ พี่จิกะก็กลับมายิ้มได้อีกครั้ง แต่ยิ้มครั้งนี้ไม่ใช่ยิ้มแบบเมื่อวาน

ทันใดนั้น ฟ้าได้เกิดแสงสว่าง ทำให้พวกเรารู้สึกมีความหวังขึ้นมาได้เลยซึระ

 

 

“ดูเหมือนว่า ทุกอย่างไปด้วยดีน่ะขอรับ”คอนโนะสึเกะพูดพร้อมยิ้ม กับภาพสดใสตรงหน้าเขา

“นั้นสิน่ะ ผ่านเรื่องเลวร้ายไปได้ก็ถือว่า เข้มแข็งขึ้นแล้วครับ”ผมพูด

“เห็นด้วยอย่างยิ่งที่พวกเธอทำได้ โดยเฉพาะโยจัง~~~~~

“นี่! พอๆอย่าอวยมากขอรับ”คาเซ็นดุมุตซึโนคามิ

หลังจากนั้นวงอควาก็ขึ้นฝั่ง และเข้าเรียวกังเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัว ยกเว้นฮานะจังมาหาพวกข้าก่อน

“ดูเหมือนว่า พวกเธอจะโอเคกันแล้วน่ะขอรับ”คาเซ็นพูดพร้อมยิ้ม

“นั้นสิน่ะขอรับ ท่านฮานามารุ และเพื่อนของท่านดูจะ...!!!”อยู่คอนโนะซึเกะหยุดชะงัก แล้วส่งเสียงขู่พร้อมทำหน้าดุ ไปทางว่างเปล่า

“มีอะไรเหรอคอนโนะสึเกะ??”ฮานะจังถาม

เจ้าพวกนั้นขอรับ!! ระวังตัวด้วย” คอนโนะซึเกะพูด และยังไม่หยุดส่งเสียงขู่

ทันใดนั้น ฟ้าที่สดใส ก็กลับมาอึดครึ้มอีกรอบ

 

เปรี้ยง!!!!

 

ตามด้วยสายฟ้าฝาดกลางทะเล พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าพวกนั้น...

มารุจะไม่ยอมให้คนไม่ดีมาทำลายบรรยากาศช่วงเวลาที่ดีหรอก!!”ฮานะจังประกาศแข็งกร้าว พร้อมหยิบสร้อยออกจากหลังเสื้อ “โอนี่คาเซ็น ยามาโตะ และมุตสึโนคามิคุง สู้!!!” สิ้นคำสั่งเด็ดขาดของฮานะจัง คาเซ็น มุตซึโนะคามิ และผม หยิบการ์ดชุดดาบประจำตัวของพวกเราขึ้นมา แล้วโยน ตอนนั้นเอง การ์ดได้ลอยหยุดอยู่กลางอากาศ และขยายใหญ่ขึ้นเท่าตัวพวกผม พวกผมวิ่งทะลุผ่าน จนตอนนนี้อยู่ในชุดพร้อมรบแล้ว จึงเริ่มจัดการมันทันที

พวกแกมาถูกจังหวะจริงๆ ข้ากำลังของขึ้นกับเรื่องเมื่อวานอยู่พอดีเลยครับ!!!!”ผมตะโกนพร้อมลุยฟันจ้วงแทงเจ้าพวกนั้นไม่หยุด มันน่าแค้นมากเลย กับเรื่องเมื่อวาน ที่ทำอะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้ได้หาที่ระบายความแค้นแล้วครับ

 

 

“ท่านฮานามารุรีบเรียก อีกสามเล่มคนมาช่วยเป็นกำลังเสริมด้วยเถอะขอรับ”คอนโนะสึเกะรีบบอก ฉันพยักหน้า

ด้วยอำนาจของซานิวะ ข้าขอบัญชา ณ บัดนี้ฉันบอกเสร็จ กระดิ่งอัญเชิญมนตราที่เคยมีขนาดเท่าจี้ ได้ขยายขนาดเท่าที่ฉันจับถนัดมือ “เอ่อ... จะเรียกดาบอีกสามเล่มมายังไงซึระ...”ฉันถาม เพราะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่เคยใช้วิธีนี้มาก่อน

“ท่านหยิบสมุดการ์ดรายชื่อดาบขึ้นมา แล้วหยิบการ์ดดาบสามใบขึ้นมาขอรับ”ฉันทำตามคำแนะนำของคอนโนะสึเกะ จึงหยิบสมุดการ์ดรายชื่อดาบขึ้นมาจากกระเป๋า และรีบหยิบการ์ดสามใบขึ้นมา คือ อิชิคิริมารุซัง, อิวาโทชิซัง และอิมะโนะสึรุกิคุง

“ได้แล้ว ทำยังไงต่อซึระ?”ฉันรีบถาม

“ท่านแตะการ์ดสามใบ และพูดว่า จงมาหาข้า แค่เนี่ยขอรับ เร็วเข้าท่านฮานามารุ”คอนโนะสึเกะสั่ง พร้อมรีบหลบมีดสั้น

“จงมาหาฉันซึระ”ฉันบอกเสร็จ ปีศาจดาบสั้นที่จะเข้าใกล้ฉันได้ถูกอิมะโนะสึรุกิคุงแทงเข้าอย่างจัง อิชิคิริมารุซัง, อิวาโทชิซัง และอิมะโนะสึรุกิคุงปรากฏตัวต่อหน้าฉัน ในชุดพร้อมรบแล้ว

“ฮึ่ม!! อย่าหวังจะได้เข้าใกล้มารุจังหรอกขอรับ”อิมะโนะสึรุกิคุงพูดพร้อม ไปสมทบกับพวกโอนี่คาเซ็น ตามด้วยอิชิคิริมารุ กับอิวาโทชิ และฉัน

การต่อสู้นั้นดำเนินไปเลื่อยๆ จนในที่สุด พวกเราได้ชัยชนะกลับมา

“เราปกป้องสถานที่สำคัญเอาไว้ได้!!!”มุตซึโนะคามิคุงร้องด้วยความดีใจ

“รู้สึกสบายขึ้นเยอะเลย ที่ได้ระบายกับเจ้าพวกนั้น”ยามาโตะยิ้มร่าเริงพร้อมเก็บดาบ

“โอ้~~~ ทะเล~~~~~~”อิมะโนะสึรุกิคุงพูดพร้อมทำตาเป็นประกาย ตอนที่ฉันมองพวกดาบอยู่นั้น ก็รู้สึกได้ว่า มีดาบใหม่อยู่แถวนี้ จึงมองหาดู จนเจอว่า อยู่ในน้ำ โชคดีที่น้ำไม่ลึกมาก และฉันยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย ก็เลยหยิบดาบเล่มนั้นขึ้นมาเหนือน้ำได้

 “โอ้! ตอนนี้ก็มีดาบสั้นมาเพิ่มแล้ว รีบปลุกเขาเถอะขอรับ ข้าอยากรู้แล้วว่าเป็นใครขอรับ”คอนโนะสึเกะบอกพร้อมเกาะไหล่ฉัน

จงฟื้นขึ้นมา ศาสตราวุธเอ่ยฉันพูดในใจจบ ก็เอากระดิ่งอัญเชิญมนตราแตะดาบสั้น พายุซากุระเริ่มก่อตัว และพันไป ฉันจึงปล่อยดาบ พอพายุจางลง เป็นผู้ชาย ไว้ผมยาวสีดำ และดวงตาสีม่วง เสื้อผ้าคล้ายของมิดาเระ เพียงแต่ไม่มีไม่มีผ้าระบาย และแขนตุ๊กตา แต่สวมกางเกงขายาว และแขนยาว


https://vignette.wikia.nocookie.net/touken-ranbu/images/b/bb/Namazuo-1.png/revision/latest?cb=20190703230028


ชื่อของผมคือนามาซุโอะ โทชิโร่ ผมถูกเผามาหลายต่อหลายครั้งความทรงจำบางส่วนเลยหายไป แต่ผมจะไม่มองย้อนกลับไปหรอกนะ!”นามะซุโอะคุงแนะนำตัว

“ยินดีที่ได้รู้จักน่ะซึระ”ฉันพูดพร้อมยิ้ม

“ว่าแต่เธอชื่ออะไรเหรอ แล้วทำไมตัวเปียกขนาดนี้ครับ”นามะซุโอะคุงถามเป็นชุด

“ฮานามารุ หรือมารุจังน่ะซึระ”ฉันแนะนำตัวกลับไป “และที่ตัวเปียก ก็เพราะว่าลงน้ำลุยมาน่ะซึระ”ฉันอธิบายกลับไป

“อ้อ”นามะซุโอะคุงร้องด้วยความเข้าใจ

“ว่าแต่... ที่เธอพูดว่า ผมถูกเผามาหลายต่อหลายครั้งความทรงจำบางส่วนเลยหายไป แต่ผมจะไม่มองย้อนกลับไปหรอกนะ จริงเหรอซึระ?”ฉันถามด้วยความสงสัย

“ครับ ถึงความทรงจำบางส่วนของผมจะหายไป การค้นหาไป มันก็คงหาเบาะแส้ไม่เจอหรอกครับ ผมคิดว่า การเริ่มต้นใหม่นี้ อาจจะทำให้ผมได้พบอะไรใหม่ๆก็ได้นะครับ”นามะซุโอะคุงพูดพร้อมยิ้ม

“ท่านนามะซุโอะขอรับ ที่ฮงมารุของท่านฮานามารุนั้น ตอนนี้มีท่านมิดาเระรออยู่น่ะขอรับ”คอนโนะสึเกะบอก

จริงเหรอ! ดีจังจะได้เจอน้องที่เป็นพี่น้องโทชิโร่แล้ว”นามะซุโอะคุงพูดพร้อมยิ้มร่าเริง

“เอาล่ะ ได้ดาบใหม่แล้ว ฮานะก็ควรจะรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะขอรับ ส่วนยามาโตะ...”โอนี่คาเซ็นสงสายตาสุดสะพรึงมาทางยามาโตะ “ระวังอย่าให้ดาบโดนน้ำหน่อยสิ!!! ข้าคิดว่าเจ้ากำลังจะสร้างปราณวารีซะแล้วขอรับ!!!.....ทศน์ยามาโตะเรียบร้อยซึระ....

ารเริ่มต้นใหม่งั้นเหรอ? นั้นสิน่ะ ตอนนี้เราก้าวข้ามความผิดหวังออกมาได้แล้ว ต่อจากนี้ไป วงอควาของพวกเรา... 

 

จะต้องเปลี่ยนจาก 0 ให้กลายเป็น 1 ให้ได้ซึระ





*เพลง SELF CONTROL!! ของวง Saint Snow


จากใจผู้เขียน
      "คาเซ็น เธอจะทำอะไรน่ะ?"แอดเซนถาม
     "จะลองไปขอทางบจ.ดู เพื่อเขาจะช่วยสนับสนุนวงของมารุจังน่ะขอรับ"คาเซ็นบอก พร้อมเตรียมตัวจะไป
     "อย่าดีกว่า ทำแบบนี้แล้ว พวกฮานะจังจะไม่เข้มแข็งน่ะ"
     "แต่ว่า..."
     "เชื่อฉัน อย่าทำเลยเถอะน่ะ ฉันรู้ว่าเธอหวังดี แต่ทำแบบนี้ มันจะเสี่ยงมาก เชื่อฉันพวกฮานะจังตองทำได้แหละ"
     "ขอรับ"คาเซ็นรับคำ

     สภาพของตอนนี้ ขอบอกเลยว่า ไม่ต่างจากฟิคนี้ที่เป็นอยู่ ที่แอดเซนพูดแบบนี้ ก็เพราะว่า... แอดเซนรู้สึกว่า ตัวเอง... เหมือนอยากให้เรื่องนี้มีคนชอบมากๆ แต่ก็ไม่ได้ดังหวัง ก็เลยรู้สึก แย่นิดหน่อย ตอนนั้นจิตตก แล้วระบายกับเพื่อนให้ฟัง ถึงแม้ตัวเองจะบอกว่า ต้องสู้ต้องทำให้ได้
     แต่ตอนนี้ แอดดีขึ้นบางแล้ว แอดกล่าวข้ามผ่านพร้อมพวกเธอแล้ว ตอนต่อไป ก็เตรียมมาคลายป่มของปี3กัน
     ป.ล. จิกะในตอนนี้นึกถึงเพลงท่อนนั้น.... "ระเบิดเวลา อา!!!!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #7 Wanwan_29 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 23:37
    ตามอยู่ค่า พัฒนาภาษาขึ้นเรื่อยๆเดี๋ยวก็ดีขึ้นเองล่ะ! //ชูสองนิ้ว

    นามะจังมาแล้ววววว เมื่อไหร่โฮเนะจะมาน้า~ //นั่งรอ~
    #7
    0