[Fic Crossover Sebastian+Kanade]Retime cross love

ตอนที่ 8 : 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 ม.ค. 58


::6::

 
Kanaday Say

ฉันตื่นขึ้นมา ที่นี้ที่ไหนกัน?? สวนดอกไม้... ทำไมดูกว้างใหญ่ขนาดนี้ ฉันค่อยๆลุกขึ้นมา จำได้ว่าครั้งสุดท้าย ฟังเพลงของนายพ่อบ้านขี้เก๊กอยู่ แล้วอยู่ก็สลบขึ้นมา

"คานาเดะ"มีคนเรียกฉัน ฉันหันไป

"ฮิบิกิ เอเลน อาโกะ"ฉันร้องด้วยความดีใจ พร้อมวิ่งไปกอดฮิบิกิกับเอเลน "คิดถึงพวกเธอจังเลย"ฉันพูด

"พวกเราเองก็คิดถึงเธอเช่นกัน"ฮิบิกิพูด

"คานาเดะรู้ไหม พอเธอหายไป ฮิบิกิดูเหงาๆไปเลย"อาโกะพูดแซว

"อาโกะ!!"ฮิบิกิโวยนิดหน่อย ทำให้พวกเราหัวเราะกัน "เอาเถอะ ว่าแต่เธออยู่ที่นั้นเป็นไงบ้างล่ะ"เธอถามขึ้น

"ฉันอยู่กับเลดี้อลิซน่ะ เธอดูน่ารัก และเป็นกันเองด้วย อีกอย่างเธอเป็นคู่หมั้นของท่านชิเอลน่ะ"ฉันตอบพร้อมยิ้ม

"ว่าแต่ หาโน็ตโบราณทั้ง7ไปถึงไหนแล้วล่ะ"อาโกะถาม

"พึ่งเจอมาได้ 2 โน๊ตเอง อีก 5 โน๊ต ยังไม่เจอเบาะแสเลย ถ้าจะเจอ ก็ตอนที่สิงสิ่งของแล้วอาลาวาด"ฉันพูดเสียงเศร้า

"น่าๆ คานาเดะซะอย่าง ถ้ารวบรวมได้ครบ7โน็ตแล้ว ตอนนั้นเธอจะกลับมาหาพวกเราแล้วใช่ไหม"ฮิบิกิถามอย่างมั่นใจ ว่าฉันต้องตอบว่ากลับมาแน่ แต่ทำไมหัวใจฉันถึงได้รู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาเนี่ย...

"อืม"ฉันพยักหน้าพร้อมยิ้ม

"เฮ้ยๆ  เกิดอะไรขึ้น??"เอเลนโวยวาย อย่าว่าแต่เธอเลย ฉันเอง ฮิบิกิ และอาโกะ ก็รู้สึกได้เหมือนกันว่าแผ่นดินไหว เล่นเอาเราล่มกันเลยล่ะ และจากนั้นก็มีแขกไม่ได้รับเชิญนั้นคือ เนกะโทนไปสิงดอกไม้

"อีกแล้ว"ฉันพูดขึ้น

"ทำไมเหรอ คานาเดะ"ฮิบิกิถาม

"ดูตราเมกะโทนสิ มีตราบางอย่างซ้อนอยู่"อาโกะพูดพร้อมชี้ไปที่ตรา

"ฉันเห็นอย่างงี้มาแล้ว ตอนเจอน่ะ"ฉันพูด

"มันหมายความว่าไง"เอเลนหันมาถาม

"คนที่มีตราดาวนั้น ต้องอยู่เบื้องหลังแน่"ฉันพูดอย่างมั่นใจ

"ระวัง!!!"อาโกะร้อง พวกเรารีบหลบไปคนละทิศละทาง

"แบบนี้ต้อง!!!"ฮิบิกิพูด พวกเราพยักหน้าพร้อมหยิบเคียวมอนดิวส์ขึ้นมา โดรี่ เรรี่ ลี่รี่ และโดโด้รี่
บเข้าเคียวมอนดิวส์ทันที

"Let's Play! Precure Modulation!!"ฉันและเพื่อนร้องพร้อมวาดกุญแจซอลและ
ดัน สวิสต์ข้างล่าง ทันใดนั้นก็มีริบบิ้นจำนวนมหาศาลพุ่งมาพันร่างพวกเรา จนกลายเป็นชุดเรียบร้อย ต่อมาตามด้วยเปลี่ยนสีและทรงผม สวมถุงมือถุงเท้ารองเท้าและตุ้มหูจนเสร็จ

"ดีดสะบัดท่วงทำนองอย่างรุนแรง! เคียวเมโลดี้!!!"เมโลดี้

"
ดีดสะบัดท่วงทำนองอย่างละมุน! เคียวริธึม!!!"ฉัน

"ดีดสะบัดท่วงทำนองแห่งจิตวิญญาณ! เคียวบีท!!!"บีท

"ดีดสะบัดท่วงทำนองแห่งเทพธิดา! เคียวมิวส์!!!"มิวส์

"ร่วมทำนองเป็นจังหวะหนึ่งเดียว พวกเราคือสวีตพรีเคียว!!!"หลังจากพูดคำสโลแกนจบ พวกเรารีบสู้ทันที สู้และหลบเถาวัลย์ที่พุ่งมาทางเรา สู้กันจนกระทั้งศัตรูล้มหน้าหงายแล้ว

"ตอนนี้ล่ะ!!!"เมโลดีพูด มิวส์ดึงเคียวมอนดิวส์จากเสื้อแล้วใส่แฟรี่โทร โดโดรี่ เข้าไป จากนั้นเธอเป่าเคียวมอดดิวล์ ได้เกิดฟองสีเหลืองจำนวนมาก  ฟองอากาศสีเหลืองกลายเป็นตัวโน้ตดนตรี และโอบล้อมเนกะโทนกลายเป็นฟองอากาศขนาดยักษ์ ทำให้เนกะโทนไม่สามารถหลบหนีได้รอบทิศทาง ทางด้นฉัน เมโลดี้ และบีทเรียกคฑาประจำตัวของพวกเราเรียบร้อยแล้ว มีรี่ ฟารี่ และซอลรี่เข้าช่องของมันเรียบร้อยแล้ว

"จงโบยบินไป วงแหวนแห่งจังหวะ!"ฉัน เมโลดี้ และบีทพูดพร้อมวาดวงแหวนและปล่อย วงแหวนนั้นพุ่งไปทางเนกะโทนสิงต้นไม้และรัดแน่นเต็มๆ "สามจังหวะ 1! 2! 3! ฟินาเล่!"


ตูม!!!!

มันหยุดอาลาวาด กลับสู่สภาพเดิมตราที่ซ้อนโน๊ตโบราณได้หายไป โน๊ตโบราณออกจากต้นไม้ เข้าเรรี่

"ตอนนี้ได้โน็ตตัวที่3แล้ว"ฉันพูดร่าเริง

"พวกเธอ...."เสียงปริศนาดังขึ้น จนพวกเราหันไป เป็นผู้ชายร่างสูงสวมชุดพ่อบ้าน สวมแว่นตา

"ไม่ผิดแน่!!! มันคือคนที่ขโมยโน็ตโบราณไป"มิวส์พูดอย่างมั่นใจ

"ฮืม ฉันขอเตือนไว้ก่อน ถ้าพวกเธอยังคิดจะคัดคว้างได้เจอดีแน่"เขาพูดจบหายไป

"ไม่มีทางเสียหรอก!!"เมโลดี้ตะโกนไล่หลังไป ฉันเองยังเงียบอยู่

"ริธึ่ม ต่อจากนี้จะเอาไงล่ะ"มิวส์ถามขึ้น

"ฉันก็ไม่รู้ ว่าจะทำยังไงต่อไป"ฉันพูดด้วยเสียงเศร้า "แต่ตอนนี้... สิ่งแรกคือ ต้องรวบร่วมโน็ตโบราณทั้ง7มาให้ครบก่อนละกัน ฉันไม่กลัวคำเตือนของมันหรอก เพราะสิ่งที่เขาทำมันเป็นเรื่องที่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นนี่"ฉันพูดอย่างแนวแน่

"ต้องอย่างงั้นสิ"บีทพูด

"แต่ว่า ถ้าถึงตอนนั้นฉันไม่กลับมา ไม่ว่าจะมีเหตุผล หรือไม่มีเหตุผล พวกเธอจะรอฉันอยู่ไหม"ฉันถามขึ้น ซึ่งทำให้พวกเรานิ่งเงียบไป และทำให้ดูกดดันมาก

"รอสิ"เมโลดี้พูดขึ้นพร้อมยิ้ม "ต่อให้นานแค่ไหนก็รอแหละ เพราะเราคือเพื่อนกันนี่"เธอพูดต่อ

"อืม"ฉันยิ้ม ไม่ว่านานแค่ไหน ไกลเท่าไหร่ ฉันตัดสินใจอะไร เราต้องได้เจอกัน อาจได้เจอกันในภารกิจแน่


Kanaday Say end


 


"... คานาเดะ คานาเดะตื่นสิ คานาเดะ..."เสียงอลิซาเบธโวยวาย เพราะหลังจากรู้เรื่องที่คานาเดะสลบไปจากเซบาสเตียน ด้วยความที่เธอรอตื่นไม่ไหว จึงต้องมาเขย่าปลุก

"อืม..."เสียงครางของคานาเดะพร้อมคอยๆลืมตาขึ้น"อลิซ... ทุกคน..."คานาเดะพูดออกมา พร้อมค่อยยันตัวขึ้นมา

"ดีจังเลย!!!"อลิซาเบธพูดพร้อมกอดคานาเดะ "ที่เธอไม่เป็นไร"เธอพูด

"ฉันแค่สลบไปเอง ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย"คานาเดะพูดพร้อมยิ้ม

"จะยังไงก็เถอะ ตอนนี้หิวแล้ว คานาเดะทำเค้ก มาการอง หรือคุกกี้ให้หน่อยน่ะๆ อยากกินแล้ว"
อลิซาเบธพูดอ้อนๆ

"อืมๆ คุณชิเอล ขอยืมห้องครัวทำขนมได้ไหมคะ"ฉันหันมาถาม

"ได้สิครับ ผมเองก็ได้ยินลิซซี่พูดอยู่ ว่าคุณทำขนมอร่อยมาก"ชิเอลพูดพร้อมยิ้ม

"ขอบคุณมากค่ะ"คานาเดะพูดพร้อมก้ม

"เอ่อ ให้คานาเดะพักอีกหน่อย แล้วค่อยเข้าครัวละกัน ไปนั่งเล่นรอที่ห้องรับแขกเถอะ"ชิเอลพูดจบ ทุกคนออกไปจนเหลือคานาเดะคนเดียว เมื่อเธออยู่คนเดียวแล้ว เธอจึงหยิบเรรี่ขึ้นมาพร้อมมองดู

"โน็ตตัวที่3แล้ว เหลืออีก4ตัว เราต้องตามหาให้เจอให้ได้"คานาเดะพูดอย่างมั่นใจ "เอาล่ะ ไปทำซาเชอร์เค้กดีกว่า"เธอพูดพร้อมลุกขึ้นและออกจากห้องมุ่งหน้าไปห้องครัว



30 นาทีผ่านไป

คานาเดะเข็นรถเข็นมา บนรถเข็นนั้นมีเค้กที่คานาเดะทำเสร็จแล้ว เมื่อเธอเปิดฝาครอบออก เป็นซาเชอร์เค้ก

"วันนี้ฉันทำซาเชอร์เค้กมาให้ค่ะ ซึ่งเค้กนี้มีต้นกำเนิดจากประเทศเวียนนา และดิฉันเห็นบุคลิกของคุณชิเอลน่าจะเหมาะกับเค้กแบบนี้นะค่ะ"คานาเดะอธิบาย

"อืม น่ากินมาก"ชิเอลพูด

"รีบตัดเถอะคานาเดะ อยากกินแล้วล่ะ ว่าแต่ เค้กนี้มีแต่ช๊อกโกแลตเหรอ"อลิซาเบธถาม

"ไม่หรอก มีแยมแอปริคอตด้วย เพื่อไม่ให้เลียนน่ะ ถ้ายิ่งทานคู่กับชาที่มีรสเปรี๊ยวยิ่งดีน่ะ งั้นฉันตัดให้ทุคนทานเลยละกันค่ะ"คานาเดะพูดจบ เธอแบ่งเค้กแล้วช่วยเซบาสเตียนเสิร์ฟจนครบ ทุกคนลงมือทาน

"อืม อร่อยมากเลย"อลิซาเบธ

"อร่อย"ชิเอลพูด

"อร่อยจริงๆฝีมือของคานาเดะจังนี่"โซมาพูดพร้อมกินเข้าไป ระหว่างที่ทุกคนทานอยู่นั้นฉันเห็นรันเหมาก็ทานเหมือนกัน สีหน้าของเธอดูนิ่งสงบจัง ราวกับตุ๊กตาเลยก็ว่าได้

"เธอมีเรื่องตึงเครียดอะไรอยู่เปล่า"อยู่ๆรันเหมาก็ถามขึ้น

"ก็ใช่น่ะ ฉันกำลังตามหาของชิ้นหนึ่งอยู่ แต่ไม่รู้เบาะแส้ว่าจะหาที่ไหนน่ะ ถ้าจะปรากฏอีกทีก็กลายเป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดแล้วล่ะ"คานาเดะพูด รันเหมานิ่งเงียบไปซะพัก

"เธอลองไปหาในเขตการขนส่งไหมล่ะ"

"เขตการขนส่ง??"

"ใช่ จะลองไปไหมล่ะ แต่อย่าพาท่านมิดเดิลฟอร์ดไปน่ะ ไม่แน่เธออาจจะเจอของที่ตามหาอยู่ก็ได้" คานาเดะได้ยินขอเสนอของรันเหมาแล้ว ทำให้เธอนิ่งคิดอยู่ซะพัก

("เอาล่ะ ลองเสี่ยงดู ยังดีกว่านั่งรออยู่เฉย และรอให้มันอาลาวาด"คานาเดะพูดในใจ)

"ตกลง แต่เธอต้องไปเป็นเพื่อนฉันน่ะ"คานาเดะพูดพร้อมยิ้ม

"แน่นอน"รันเหมารับคำ คานาเดะหันไป มีซ้อมยื่่นอยู่หน้าเธอ บนซ้อมนั้นมีซาเชอร์เค้กที่ถูกตัดมาพอดีคำ คนที่ยื่นให้คือเซบาสเตียน

"ไม่ทานฝีมือตัวเองหน่อยเหรอครับ"เซบาสเตียนถามพร้อมส่งยิ้ม

"ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะไปเล่นกับฮันนี่ค่ะ"คานาเดะพูดกำลังจะไป

"ซะคำก็ยังดีนะครับ"เซบาสเตียนพูด และส้อมยื่นให้คานาเดะ รอฝ่ายหญิงกินเค้กบนส้อมที่เขาถือ คานาเดะหน้ามุ่ยนิดๆ

"ก็ได้ค่ะ"คานาเดะพูด แล้วยื่นหน้ากินเค้กบนส้อมที่เซบาสเตียนถือ

"แค่นี้ใช่ไหม ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ"คานาเดะพูดจบ เธอเดินไปเล่นกับฮันนี่ เซบาสเตียนมองหลังคานาเดะ เขายังนึกถึงเรื่องเมื่อกี้

"ดูๆไปคุณก็น่ารัก จนทำให้ผมหลงรักคุณแล้วน่ะ คานาเดะ"เซบาสเตียนพูดพร้อมยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่นุ่มนวล อ่อนโยน แต่ก็มีแอบแฝง


------------TBC------------


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น