[Fic Crossover Sebastian+Kanade]Retime cross love

ตอนที่ 7 : 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 ม.ค. 58


::5::
 
Kanaday Say

ตอนนี้รถม้ากำลังมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ แฟนทอมไฮฟ์ วันนี้ฉันกับอลิซไปหาคุณชิเอลน่ะ แต่จะว่าไป...

"คานาเดะ วันนี้ทำเค้กส้มให้กินหน่อยได้ไหม อยากกิน น่าๆๆ"อลิซอ้อนฉัน

"แล้วเขาจะอนุญาตให้ฉันยืมครัวทำเหรอ"ฉันถาม

"เดี๋ยวฉันไปขอชิเอลให้เอง"อลิซตอบร่าเริง ฉันไม่ว่าอะไรหรอก ถ้าคุณชิเอลอนุญาตอย่างที่อลิสขอ แต่อีตาพ่อบ้านขี้เก็กนี้น่ะสิ คงไม่ยอมแน่ๆ

"มี้! มี้!"ฮันนี้ร้องตอนนี้แตะใต้อกฉัน แล้วจ้องตาแป๋วอยู่ อย่างน่ารัก~~~

"ฮันนี่ อย่าแตะใต้อกสิ"ฉันพูดพร้อมคว้าสองเท้าหน้า แล้วเอานิ้วโป้งทั้งสองมือ แตะอุ้มตีนของฮันนี่รู้สึกเคลิ้มจังเลย

"เธอชอบอุ้มตีนแมวเหรอ"อลิซถาม

"อืม ชอบมากๆเลยล่ะ"ฉันพูดพร้อมเคลิ้มกับอารมณ์ "ขอฉันเล่นกับฮันนี่ก่อนล่ะกันน่ะ"ฉันพูดพร้อมจับ ฮันนี่ลองเดินสองขาหลังแบบพวกที่ฝึกหมาทำกัน ตลอดการเดินทาง จนฮันนี่หลับไป

"อลิซ คฤหาสน์ของคุณชิเอลใหญ่มากแค่ไหนเหรอ"ฉันถามขึ้น

"ใหญ่มากเลยล่ะ แต่ว่าก็ทึบน่ะ ทึบจนน่ากลัวมาก เวลาฉันไปถึงที่นั้น ฉันพยายามตกแต่งของน่ารัก เพื่อให้ลดความน่ากลัวน่ะ"อลิซพูดพร้อมยิ้ม ฉันได้ยินแล้วชักอยากเห็นแล้วสิ ฉันคิดพร้อมลูบหัวฮันนี่

"แต่ว่า ทำไมคุณชิเอลถึงได้เอาผ้าปิดตาตลอดล่ะ"ฉันถามด้วยความสงสัย

"มันเป็นเพราะอุบัติเหตุ เมื่อตอนเขาอายุ13น่ะ"อลิซพูดเสียงเศร้า

"อ...เอ่อ..... ไม่ต้องเล่าต่อหรอกน่ะ ฟังแค่เสียง ฉันรู้เลยว่าเรื่องน่าจะเศร้ามาก"ฉันพูดปลอบปนห้าม

"จ๊ะ"อลิซกลับมายิ้มร่าเริง

"คุณนี้เป็นคนดีจังเลยนะค่ะ"พอลล่าพูดขึ้นพร้อมยิ้ม หลังจากไม่พูดอะไรไปนาน ฉันพยักหน้า

"คานาเดะ นี้ไง คฤหาสน์แฟนทอมไฮฟ์ เรามาถึงกันแล้ว ดูสิดูสิ"อลิซพูดพร้อมมองไปที่หน้าต่างของรถม้า ฉันมองตามบ้าง โอ้โห คฤหาสน์ทึบจริงอย่างที่อลิซพูด แต่ก็ไม่ได้ทึบจนน่ากลัวมาก และดูรมย์รื่นดีจัง

"ดูสงบดีจัง"ฉันพูด

"คานาเดะ ยิ้มอะไรเหรอ"อลิซถาม

"เปล่าจ๊ะ"ฉันรีบหุบยิ้ม รถม้าได้มาหยุดหน้าประตูของคฤหาสน์ ประตูรถเปิดออก แน่นอน คนเปิด คือ นายพ่อบ้านขี้เก๊ก

"ยินดีต้อนรับครับ เลดี้อลิซาเบธ"เซบาสเตียนพูด

"ขอบใจมากนะ เซบาสเตียน ชิเอล...."อลิซพูดพร้อมวิ่งออกจากรถม้า ไปหาคุณชิเอลทันที

"ยินดีต้อนรับครับ เลดี้คานาเดะ มินามิโนะ"นายพ่อบ้านขี้เก็กพูด เมื่อฉันออกมาจากรถม้า เป็นคฤหาสน์ใหญ่มากจริงๆ ใหญ่เหมือนวังได้

"สวัสดีครับเลดี้คานาเดะ"ชิเอลเดินมา อลิซกอดเขาไม่ปล่อย ดูน่ารักดี

"สวัสดีค่ะ คุณชิเอล คฤหาสน์ของคุณน่าอยู่น่ะค่ะ"ฉันพูดพร้อมยิ้ม

"ขอบคุณมากครับ"คุณชิเอลพูด แล้วหันมาหาเซบาสเตียน "นายดูแลแขกให้ดีๆล่ะ"สมน้ำหน้านายพ่อบ้านขี้เก็ก เขาพยักหน้าเล็กน้อย

"ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์แฟนทอมไฮฟ์นะครับ ผมขอเชิญเลดี้เข้าคฤหาสน์นะครับ"เซบาสเตียนพูด ฉันเห็นมีพ่อบ้าน อีกคน เป็นคนมีอายุมากแล้วด้วย เขากำลังเปิดประตูคฤหาสน์

"นั้นใครเหรอคะ พ่อบ้านคนนั้นนะค่ะ"ฉันถาม

"เขา มีชื่อว่า คุณทานากะ เป็นหัวหน้าพ่อบ้านนะครับ"เซบาสตอบ เมื่อฉันเข้าไปในคฤหาสน์ ขอพูดว่า

"หรูหรามาก"ฉันพูดพร้อมมองเหม่อทั่วห้องรับแขก

"ขอบคุณ"พ่อบ้านขี้เก๊กพูด

"ฉันขอไปกับชิเอลก่อนน่ะ"อลิสพูดพร้อมเกาะแขนคุณชิเอลไม่ปล่อย จนทั้งคู่หายไป

"คานาเดะ เชิญทางนี้ครับ"เซบาสเตียนพูดเดินนำ ตามด้วยฉันกับฮันนี่ เขาพามาเข้าห้องหนึ่ง ดูเป็นห้องของสุภาพสตรีจัง

"ห้องนี้เคยเป็นห้องของนายหญิงครับ"เซบาสเตียนพูด

"สวยและสะอาดดีนะค่ะ"ฉันพูด

"ขอบคุณครับ"
เซบาสเตียนพูด

"มิ้!!"ฮันนี่พูดพร้อมโพล่มาจากตะกร้า

"ว่าไง เจ้าเมี้ยวน้อย เจ้านายของเจ้าคงเลี้ยงดีตลอดสิน่ะ เจ้าถึงแก้มโตน่ารัก"ดูเขาพูดสิ หน้ามันไส้ที่สุด แถมลูบหัวฮันนี่อีก ฮันนี่ยังยิ้มตอบอีก

ตูม!!!!

อยู่ก็มีเสียงดังขึ้น เหมือนระเบิด หรืออะไรที่ใหญ่หล่น

"เมื่อกี้อะไรอ่ะ"ฉันพูดขึ้น แต่แววตาเซบาสเตียนเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง

"กระผมขอตัวสักครู่นะครับ คุณรออยู่ในห้องนี้น่ะครับ"
เซบาสเตียนพูดพร้อมเดินออกไป ทิ้งฉันกับฮันนี่ไว้ ฉันวางตะกร้าไว้บนโต๊ะ และหยิบฮันนี่ออกจากตะกร้ามาวางบนพื้น

"ฮันนี่คิดว่า เซบาสเตียนไปทำอะไรอยู่น่า"ฉันพูดพร้อมลูบหัว เจ้าเหมียวน้อย "นี้เราอยากเดินบ้างไหม วันๆเห็นกินกับนอน รู้ว่ากำลังโตน่ะ"ฉันพูดพร้อมยิ้มและลูบหัวอยู่ แต่แล้วอยู่ๆฮันนี่เป็นอะไรไม่รู้ วิ่งออกจากห้องไป ลืมบอกว่า พ่อบ้านขี้เก๊กลืมปิดประตูห้อง เพราะเหตุการณ์ที่เหมือนระเบิดเมื่อกี่ เมื่อฉันออกมาจากห้องฮันนี่ไปไหน ฉันเห็นหลังฮันนี่แล้วรีบวิ่งตามทันที

"ฮันนี่จะไปไหนรอด้วย"ฉันพูดพร้อมวิ่งตาม แล้วเห็นฮันนี่เข้าไปในห้องนั้นแล้ว ฉันรีบเข้าตามทันที "ฮันนี่!!"ฉันตะโกน เมื่อเข้าไปในห้อง ภายในห้องนี้ มีของเล่น โต๊ะสนุกเกอร์ โต๊ะหมากรุก โต๊ะเล่นไพ่ และ หนุ่มสาวชาวจีนที่กำลังเล่นไพ่

"เอ้า! คุณมาหาใครเหรอครับ"ผู้ชายคนจีนทัก

"ฉันมาหาลูกแมวของฉันนะค่ะ คุณเห็นไหมคะ เมื่อกี้ฉันเห็นเข้าห้องนี้คะ"ฉันถาม

"ลูกแมวเหรอ"เขาพูด และหันมาหาผู้หญิงจีน ซึ่งเธอหยิบฮันนี่มาจากใต้โต๊ะเล่นไพ่ และเดินมาหาฉัน

"ตัวนี้ใช่ไหม"ผู้หญิงคนจีนถาม เสียงของเธอดูนิ่งมาก

"ใช่จ๊ะ ขอบคุณมาก ฮันนี่มานี้มา"ฉันพูดพร้อมไปรับฮันนี่มาจากเธอ

"ว่าแต่ว่า เธอชื่ออะไรเหรอ ดูจากรูปร่างและหน้าตาแล้ว ไม่เคยเห็นเลย"ผู้ชายคนจีนถาม

"คานาเดะค่ะ  มินามิโนะ คานาเดะค่ะ ส่วนลูกแมว ชื่อฮันนี่ค่ะ"ฉันแนะนำตัว

"ฟังจากชื่อ ดูน่าจะเป็นคนญี่ปุ่นสินะครับ"ผู้ชายคนจีนพูด"ผมชื่อ ราอูล ครับ ส่วนเธอคนนี้ รันเหมา"ราอูลแนะนำตัวเอง กับรันเหมา

"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ"ฉันพูดพร้อมก้มหัว แบบญี่ปุ่น และเงยหน้าปกติ "ว่าแต่ คุณมาหาคุณชิเอลมีอะไรเหรอคะ และเป็นเพื่อนกันหรือเปล่าคะ"ฉันถาม

"ก็ไม่เชิงครับ ผมมาเพราะเขาชวนผมมาหานะครับ"คุณราอูลพูด แต่ทำไมชอบปิดตาหน้า

"มี้!"ฮันนี่ร้องพร้อมดิ้น แล้วหลุดจากมือฉัน จากนั้นวิ่งออกจากห้องนี้ไป

"ฮันนี่จะไปไหน รอด้วย ขอตัวก่อนนะค่ะ" ฉันพูดพร้อมก้ม และรีบตามฮันนี่ไปทันที เมื่อฉันออกมาจากห้องนั่งเล่น ฮันนี่ไปไหนอีกแล้ว ฉันเห็นหลังฮันนี่แล้วรีบวิ่งตามทันที

"ฮันนี่จะไปไหนรอด้วย"ฉันพูดพร้อมวิ่งตาม แล้วเห็นฮันนี่เข้าไปในห้องนั้นแล้ว ฉันรีบเข้าตามทันที "ฮันนี่!!"ฉันตะโกน เมื่อเข้าไปในห้อง คราวนี้เป็นห้องสมุดแหะ

"ฮันนี่ ฮันนี่"ฉันพูดเสียงเบาๆ


เฟี้ยว~~หมับ!!


อยู่ๆก็มีเครื่องบินกระดาษลอยมา ฉันคว้ามาทันที ดูจากกระดาษที่ถูกพับแล้ว น่าจะเป็นกระดาษมาจากในหนังสือ ใครกันน่าที่ทำยังงี้

"ท่านโซมา อย่าทำแบบนี้สิครับ"เสียงผู้ชายคนหนึ่งเตือน ฉันเดินไปตามเสียง และได้เจอ....

"ฮันนี้ อยู่นี้เองเหรอนี้"ฉันพูดพร้อมย่อตัวลง อุ้มลูกแมวขึ้นมา "วันนี้เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ถึงได้วิ่งเข้าห้องนั้นเข้าห้องนี้"ฉันถามลูกแมวน้อย

"ก็มันน่าเบื่อเนี่ย หนังสือพวกนี้ มีแต่อักษรชวนง่วงนอน"ถ้าให้ฉันเดานะ คนที่พูดแบบนี้น่าจะเป็นท่านโซมา ที่ผู้ชายคนแรกเตือนแน่ๆ และฉันเห็นผู้ชายสองคน ที่ดูท่าจะเป็นคนอินเดีย คนหนึ่งนั่งทำท่าเบื่อหน่าย อีกคนก็กำลังดุเตือนอยู่ พร้อมโชว์หน้าหนังสือที่ถูกคนที่นั่งแล้วฉีกพับเป็นเครื่องบินกระดาษ ฉันลุกขึ้น มือข้างหนึ่งอุ้มฮันนี่ อีกข้างถือจรวดกระดาษ เมื่อฉันเดินมาถึง

ปัง!!!

ฉันวางจรวดกระดาษอย่างเสียงดัง ทำให้คนอินเดียสองคนนี้สะดุ้งเฮือกเลย

"นี้คุณ ถ้าเจ้าของบ้านรู้ว่าคุณไม่ตั้งใจอ่านหนังสือ แล้วยังมาฉีกหน้าหนังสือพับเป็นจรวดกระดาษอีก เขาคงโกรธคุณแน่ๆ"ฉันพูดเตือน

"เอ่อ...... ไม่ทราบว่าคุณเป็นใคร แล้วมากับใครครับ"ผู้ชายอินเดียที่มีผ้าพัลแผลที่มือขวาถาม

"คานาเดะ มินามิโนะ คานาเดะ มากับอลิซซาเบธค่ะ"ฉันแนะนำตัว "แล้วคุณทั้งสองละคะ"

"ข้า เจ้าชายโซมาห์ อัสมาน คาดาล์ท เรียกข้าสั่นๆว่า โซมา ละกัน"โซมาแนะนำตัว

"ข้า ชื่ออัคนี เป็นพ่อบ้านของท่านโซมาครับ"อัคนีแนะนำ

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"ฉันพูดพร้อมยิ้ม

"ว่าแต่ว่า คุณเป็นคนญี่ปุ่นเหรอครับ ผมฟังจากชื่อ และอีกอย่าง คุณคือสหายของอลิซซาเบธที่ร่ำลือกันหรือเปล่า"อัคนีถาม

"ใช่ค่ะ ฉันเป็นคนญี่ปุ่น และ เป็นเพื่อนอลิซ"ฉันตอบพร้อมยิ้ม

"เธอน่ะ มาเป็นมเหสี ของข้าเถอะนะ!!"อยู่โซมาพูดออกมา ทำให้ฉันอึ้งเล็กน้อย

"โอ้~~~ ท่านโซมา คานาเดะ คุณมีบุญมากนะครับที่ได้เป็นมเหสี ของท่านโซมา"อัคนีพูดน้ำตาไหล

"ขอโทษนะค่ะ"ฉันพูดขึ้น "ฉันไม่สามารถเป็นภรรยาคุณได้" ฉันพูดขึ้นทำเอาโซมาอึ้ง

"ทำไมล่ะ"โซมาถาม

"เพราะฉันไม่ชอบคนที่ไม่ตั้งใจอ่านหนังสือ โดยเฉพาะหนังสือที่มีตัวหนังสือเต็มหน้า และยังมาฉีกหน้าหนังสือ พับเป็นจรวดเล่นอีกด้วยนะค่ะ ฉันยิ่งไม่ชอบใหญ่เลย"ฉันพูดแกรมทำหน้าดุ ทำเอาโซมาเงิบเลยค่ะตอนนี้

"คุณคานาเดะพูดแรงเหมือนกันนะครับ"อัคนีพูดเหงื่อแตกนิดหน่อย

"ฮันนี่ เรารีบกลับกันเถอะ เดี๋ยวอีตาพ่อบ้านขี้เก็กจะสงสัยว่าเราหายไปไหน"ฉันพูดกับฮันนี่

"เธอกับฮันนี่อยู่นี้กันเอง"ฉันสะดุ้งเฮือกและหันหลังไปเป็น.....

"อ้าวไง เซบาสเตียน"คุณอัคนีทัก ใช่ อีตาพ่อบ้านขี้เก็ก

"ตอนผมกลับไปที่ห้อง ตกใจมาก ว่าคุณหายไปไหน ที่แท้มาอยู่ที่นี้เอง"อีตาเซบาสเตียนพูด แต่ไม่เห็นมีท่าทีตกใจเลย

"ขอโทษด้วย ที่ทำให้นายต้องออกตามหาฉัน"ฉันพูดกับพ่อบ้านขี้เก็ก และมองเจ้าจอมซนที่ทำฉันป่วน "ฮันนี่ เรากลับห้องดีกว่า เดี๋ยวพ่อบ้านของบ้านหลังนี้จะเป็นห่วงเอา"ฉันพูดจบ และกำลังเดินไป อีตาเซบาสเตียนก็ช้อนอุ้มฉันขึ้นมา

"
ว้าย!!! ปล่อยฉันลงน่ะ "ฉันพูดและอ้ายมากในอ้อทแขนฉันกอดฮันนี่อยู่

"เอ่อ..... จะอุ้มพาไปไหนเหรอ"อัคนีถาม

"ไปห้องหนึ่งหน่อยน่ะ ขอตัว"
อีตาเซบาสเตียนพูดจบ ก็หิ้วฉันออกจากห้องสมุด และพาไปไหนนี้ ฉันหลับตาและในใจก็กลัวมาก ไม่รู้ว่าเขาจะพาฉันไปไหน ฉันอยากจะดิ้น แต่ติดว่ามีฮันนี่ "ลืมตาได้แล้วครับ จะหลับตาอีกนานไหมครับ"เขากระซิบที่หูฉัน ฉันกลัวจนไม่กล้าลืมตา อ่ะ! ลืมหน่อยก็ได้!! เมื่อฉันลืมตาขึ้นมา ห้องนี้เป็นห้องดนตรีมีเปียโน ไวโอลิน และเครื่องดนตรี 2-3 ชิ้น

"ห้องดนตรี....."ฉันพูดออกมา แล้วอีตาพ่อบ้านก็ค่อยๆวางฉันสู่พื้น ฉันมองไปรอบๆ

"ผมนึกอยู่แล้ว ว่าคุณต้องชอบห้องนี้"เซบาสเตียนพูด ฉันเดินไปที่เปียโนและลูบตัวมัน มันทำให้ฉันนึกถึงฮิบิกิ เอเลน และอาโกะจังเลย โดยเฉพาะเวลาที่ฮิบิกิดีดเปียโนให้ฟัง มันรู้สึกมีความสุขมาก

"มี้!"ฮันนี่ร้องพร้อมหลุดจากแขนฉัน โชคดีที่เซบาสเตียนรับทัน เร็วจัง... และเขาก็วางฮันนี่ไว้ที่เก้าอี้ของเปียโน

"ระวังหน่อยสิครับ คุณคานาเดะ"อีตาเซบาสเตียนพูด

"ขอโทษ ที่คิดเพลิน"ฉันพูด

"ดูคุณจะสนใจเปียโนเป็นพิเศษนะครับ"เซบาสเตียนพูด

"ค่ะ สิ่งนี้ทำให้ฉันนึกถึงเพื่อนคนหนึ่ง เธอมีพรสวรรค์ด้านดนตรีมาก แต่เธอก็เลือกที่จะเล่นกีฬาแทน และบางครั้งฉันกับเธอทะเลาะกันบ้าง แต่สุดท้ายเราก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน"ฉันพูดนึกถึงฮิบิกิ เพื่อนสนิทของฉัน

"งั้น ผมจะเล่นให้ฟัง คุณจะฟังไหม"เซบาสเตียนถามพร้อมนั่งข้างๆฮันนี่

"ก็ได้ค่ะ"ฉันพูด เขาเปิดฝาของเปียโน จากนั้นก็ดีดแป้นตามเปียโน อา.... เพลงเพราะจังเลย ฉันฟังแล้วรู้สึกเคลิ้ม เขาก็เล่นเพราะดี เพราะจนฉันเริ่มรู้สึก..... Zzzz.........

Kanade say end


 

sebastian say

ผมกำลังเล่นเปียโนอยู่นั้น คานาเดะดูแปลกๆ แหะ เหมือนคนจะง่วง พอผมหันกลับไปมอง ตัวคานาเดะกำลังแตะพื้น โชคดีผมคว้าตัวเธอท่าน

"มี้!"ฮันนี่ร้องด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ต้องห่วงน่ะ เธอแค่สลบไป"ผมพูด

"มี้"ฮันนี่ร้องและยิ้มอย่างมีความสุข ผมช้อนอุ้มขึ้นมา แล้วเอามาวางบนโซฟา โชคดีแค่เธอสลบไป ผมเดินไปอุ้มฮันนี่และวางข้างๆเธอ

"อยู่ดูแลนายของตัวเองดีๆน่ะ ฉันจะไปตามนายน้อย กับคุณหนูอลิสซาเบธ"ผมพูด


"มี้!"ฮันนี่ร้องด้วยเสียงขันแข็ง ทำให้ผมสบายใจ รีบไปตามคนที่ผมกล่าวไว้ทันที

sebastian say end


------------TBC------------



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น