[Fic Crossover Sebastian+Kanade]Retime cross love

ตอนที่ 6 : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ม.ค. 58


::4::
 
"อันตราย!!!!!!!!!!!"คานาเดะร้องพร้อมคว้าอลิซซาเบธ กับกอดตะกร้าแน่น และหลบแบบเส้นยาแดงผ่าแปด เมื่อเธอหันกลับไปจุดตรงนั้น เธอต้องอึ้ง

"อีกแล้วเหรอ คราวนี้เป็น ตัวอะไร....."เสียงอลิซซาเบธเบาลง เพราะเธอเองก็ต้องอึ้งเหมือนกัน

"คราวนี้เนกะโทนไปสิงกล้องถ่ายรูปโบราณเหรอ ระวัง!!!"คานาเดะพูดพร้อมคว้าอลิซซาเบธและตัวเองหมอบลง เมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วจึงเงยหน้าขึ้น สิ่งที่เห็นคือคนที่เผลอไปจ้องเลนส์กล้องได้หยุดกลายเป็นหินศิลาไปเรียบร้อยแล้ว

"นี้มัน พลังมาจากปีศาจเนกะโทนเหรอ"
อลิซซาเบธถาม

"แน่นอน เรรี่!!"คานาเดะพูดพร้อมหยิบเคียวมอนดิวส์ 
 เรรี่รีบเข้าเคียวมอนดิวส์ทันที

"Let's Play! Precure Modulation!!"คานาเดะร้องพร้อมวาดกุญแจซอลและดัน สวิสต์ข้างล่าง ทันใดนั้นก็มีริบบิ้นจำนวนมหาศาลพุ่งมาพันร่างคานาเดะ จนกลายเป็นชุดเรียบร้อย ต่อมาตามด้วยเปลี่ยนสีและทรงผม จากสีน้ำตาลเขียวกลายเป็นสีเหลือง รวบผมเปียล้อมผม ประดับด้วยผูกโบว์สีขาว(คล้ายรินโวคาลอยด์) จากนั้นสวมถุงมือถุงเท้ารองเท้าและตุ้มหูจนเสร็จ "ดีดสะบัดท่วงทำนองอย่างละมุน! เคียวริธึม!!!"เธอพูดคำสโลวแกนจบ พร้อมโพสท่าน่ารัก

"น่ารักที่สุดเลย คา.. เอ๊ย!! เคียวริธึ่ม"อริซซาเบธพูด ตอนนั้นกล้องจ้องมาที่2สาว

"หนีก่อนเร็ว!!!"เคียวริธึ่มพูดพร้อมคว้าตัวอริสซาเบธกับตะกร้าที่มีฮันนี่อยู่ และวิ่งสุดชีวิตจนเจอที่ซ่อนปลอดภัยที่น่าจะปลอดภัย จึงพาทั้งสองเข้าไปในนั้น "อยู่ในนี้ อย่าพึ่งออกมาน่ะ"เธอบอก

"แน่นอนจ๊ะ"อลิซซาเบธรับปากจบ เคียวริธึ่มวิ่งกลับไปเผชิญหน้ากับเมกะโทนที่สิงกล่องโบราณทันที

 

 
Kanade say

ฉันวิ่งกลับมาเผชิญหน้ากับเมกะโทน หลังจากพาอลิซกับฮันนี่ไปซ่อนปลอดภัยแล้ว เอาอีกแล้ว!!! มีตราซ้อนทับตราเมเจอร์แลนด์อีกแล้ว ตอนฉันมาถึง ฉันได้แต่วิ่งหลบไม่ให้โดนกล้องถ่ายได้สะท้านเดียว นี้จะต้องวิ่งหนีตลอดไปเหรอ เดี๋ยวสิ!! กล้องสมัยก่อนไม่สามารถจับภาพความเร็วได้นี้น่า!!! ใช่แล้ว ใช่แล้ว แต่ต้องหาอะไรมาปิดเลนส์ และหมัดขากล่องก่อน ตาฉันไปสะดุดเห็น ผ้าใบ ผืนน่าจะใหญ่พอปิดเลนส์ได้ กับเชือกที่ยาวพอหมัดเวลาเอาผ้าคลุมเลนส์ได้ ฉัีนรีบหยิบของสองสิ่งนี้มา ขั้นแรกฉันเอาผ้ามาคลุมบังเลนส์ ไม่ให้มันทำให้ชาวลอนดอนสมัยก่อนกลายเป็นหินไปมากกว่านี้

"หึ่บ!!!!"จากนั้นฉันเอาเชือกหมัดตรงที่ผ้าใบคลุมเลนส์จนแน่นสนิท "เหลือหมัดขากล้อง และผนึกมันไว้สิน่ะ"ฉันพูดพร้อมรีบมองหาเชือกให้ไว้ที่สุด จนเจอจึงรีบคว้ามาหมัดขากล่องเท่านี้เรียบร้อย

"ฟาฟา"ฟารี่ร้อง

"อืมแน่นอน"ฉันพยักหน้า ฟารี่เปล่งแสง ฉันตบมือขวาซ้าย ทำให้เกิดโน๊ตเเรืองแสงสีขาวกับสีเหลือง และฉันจับมาประกบในท่าตบมือ "จงออกมาริธึ่มที่สำคัญ"ฉันพูดพร้อมค่อยแยกมือออกจากกัน กลายเป็นคฑาทรงคล้ายโบว์

"แฟนทาสติคเบิรธ์เทียร์!! ฟารี่มานี้เลยจ๊ะ"ฉันพูด

"ฟาฟ่า"ฟารี่ร้องพร้อมเข้าไปในช่องเสียบของคฑา แล้วเปล่งแสงขึ้นมา "จงโบยบินไป วงแหวนแห่งจังหวะ!"ฉันพูดพร้อมวาดวงแหวนและปล่อย วงแหวนนั้นพุ่งไปทางเนกะโทนสิงกล้องโบราณและรัดแน่นเต็มๆ "สามจังหวะ 1! 2! 3! ฟินาเล่!"

ตูม!!!!

มันหยุดอาลาวาด กลับสู่สภาพเดิมตราที่ซ้อนโน๊ตโบราณได้หายไป โน๊ตโบราณออกจากกล้องโบราณ เข้าเรรี่ ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม ผู้คนที่ถูกกล้องถ่ายรูปโบราณถ่ายไว้ กลับสู่สภาวะปกติ เคียวริธึ่มกลับมาหาอลิซกับฮันนี่

"เป็นยังไงบ้างข้างนอก"อลิซถาม

"เรียบร้อยแล้วล่ะ"ฉันพูด จากนั้นฉันกลับเป็นคานาเดะเหมือนเดิม "อืม... หน้าสงสัยจริง"ฉันพูดขึ้น

"อะไรเหรอ??"อลิซถาม

"ไม่มีอะไรจ๊ะ เดินเล่นกันอีกหน่อยไหม และเดี๋ยวค่อยกลับบ้าน"ฉันถาม

"ดีสิ"อลิซตอบแบบไม่ลังเล และยืนตะกร้าฮันนี่ให้ฉัน ฉันรับมาเจ้าเหมียวน้อยนอนอย่างสบายใจเฉิบ

"วัยกำลังโตน่ะ ฮันนี่"ฉันพูด เมื่อเราออกมาจากที่ซ้อนก็เดินเล่นในลอนดอนระหว่างที่เดินเล่นอยู่นั้น ฉันยังสงสัยอยู่เรื่องที่มีตรามาซ้อนทับตราเมเจอร์แลนด์ ตราที่เป็นรูปดาวสีทอง ตรานั้นเป็นตราของใคร แต่ที่รู้อยู่ว่าตรานั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเมเจอรโทนอาลาวาด เหมือนตอนเมกะโทน

"คานาเดะระวังเส้า!!!!!"อลิซตะโกนเตือน แต่อยู่ๆเหมือนมีใครคว้าตัวฉัน ทำให้หน้าฉันไปถิ่มอกแทน

"ขอโทษค่ะ ฉัน...."เมื่อฉันเงยหน้าคนที่หน้าฉันเผลอไปถิ่มอก แต่แล้วฉันต้องถอยห่าง และคิดว่ายอมปล่อยให้ตัวเองชนเส้าซะยังดีกว่า อีตาพ่อบ้านเจ้าเล่ห์!!! นายเซบาสเตียน!!!!!!

"ชิเอล~~~~"อลิซพูดพร้อมกระโดดใส่ชิเอล เห็นแล้วคู่นี้ดูแล้วทำให้ฉันอดยิ้มไม่ได้กับความน่ารักของคู่นี้

"ยิ้มอะไรอยู่เหรอครับ หรือว่าดีใจที่ได้ซบอกผมครับ"อีตาพ่อบ้านบ้า!!!

"เปล่าซะหน่อย ฉันยิ้มให้กับเจ้านายของนายกับอลิส"ฉันอธิบายและมันเป็นความจริง

"มี้! มี้! มี้!"ฮันนี่โผล่มาจากตะกร้า แล้วยิ้มให้กับนายเซบาสเตียน

"ว่าไงฮันนี่อยู่กับคานาเดะมีความสุขไหม"เซบาสเตียนถามฮันนี่พร้อมลูบหัวและคางของมัน ("ตรงคางมันจะทำให้แมวเคลิ้มมากๆ"เซนพูด) ฮันนี่ยิ้มตอบอีก

"ชิเอล ว่าแต่มาที่นี้มาทำอะไรเหรอ"อลิซถาม

"มาซื้อของน่ะ แล้วพวกเธอล่ะ"ชิเอลถามกลับ

"พาฮันนี่มาหาหมอน่ะ"ฉันตอบแทน แต่ฉันรู้สึกว่า ชิเอลจะรู้อะไรเรื่องนี้เปล่า ถามหน่อยดีกว่า "คุณชิเอล"ฉันเรียก

"มีอะไรเหรอครับ"ชิเอลถามกลับ

"คุณรู้จักรูปตราดาวสีทอง มีเส้น5เส้นระหว่างรอยดาวไหมคะ"ฉันถามขึ้น ชิเอลเขานิ่งไป สีหน้าเขาดูตึงเครียดมาก

"ช....ใช่ฉันรู้จัก"ชิเอลเริ่มกล้าพูด"ตรานั้น.... มันเป็นตราของคนที่หน้าจะตายไปนานแล้วด้วย.....ตราของเจ้าอลัว ทรานซี่..."ชิเอลพูดด้วยเสียงเครียด

"อลัว ทรานชี่"ฉันพูดย้ำ

"ชิเอลเป็นอะไรมากเปล่า"อลิซถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉันขอโทษด้วยที่ถามเรื่องนี้กับคุณ ฉันแค่อยากรู้เฉยๆนะค่ะ"ฉันรีบขอโทษ

"คุณอยากรู้ไปทำไมตรานั้น"นายเซบาสเตียนถาม

"ฉันก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าแค่อยากรู้"ฉันอธิบาย

"ที่คานาเดะอยากรู้ เพราะคานาเดะ..."อลิซยังไม่ทันพูดจบ ฉันรีบเอามือปิดปากของเธอซะก่อน ความลับของเคียวริธึ่มเกือบจะแตกก็งานนี้แหละ

"ไม่มีอะไรหรอก"ฉันรีบบอก"อลิซ เรารีบกลับบ้านเถอะ เดี๋ยวพี่ชายของเธอเป็นห่วง"ฉันรีบบอกอลิซ เธอก็เอ่ออ้อไป ฉันรีบเอามือออกจากปากของเธอ

"งัน พรุ่งนี้ฉันจะไปหาชิเอล รักษาสุขภาพด้วย"อลิซพูดพร้อมหอมแก้มชิเอล ชิเอลหน้าแดงทันที ส่วนฉันยิ้มกับความน่ารักคู่นี้ คนมีคู่เป็นตัวเป็นตนทำอะไรก็น่ารักน่ะ ฉัน ฮันนี่ และอลิซเดินมุ่งหน้าไปรถม้า แล้วขึ้นรถม้ากลับคฤหาสน์ของอลิซ แต่ระหว่างนั้นอลิซบ่นตลอดทางเรื่องที่ว่าทำไมฉันไม่บอกเรื่องเคียวริธึ่มให้ชิเอลกับอีตาพ่อบ้านให้รู้

"......ทำไมคานาเดะ ทำไมเธอไม่บอกเรื่องนี้ให้พวกเขารู้"อลิซถาม

"ฟังน่ะอลิซ ถ้าฉันบอกความจริง และถ้าพวกที่ทำตราซ้อนเมเจอโทนรู้เข้า เขาอาจจะเล็งเป้ามหมายมาทำร้ายฉันก็ได้น่ะ ทางที่ดี อย่าให้คู่หมั้นของเธอกับนายพ่อบ้านนั้นรู้จะดีกว่า เธอรู้ได้คนเดียว เพราะฉะนั้นความลับก็ยังต้องเป็นความลับต่อไปน่ะ"ฉันอธิบายให้เหตุผลเธอฟัง แต่เสียงของฉันที่พูดมาดูเหมือนจะโกรธเธอนิดหนึ่ง มันทำให้พวกเรานิ่งกันไปพักใหญ่จนรถม้ามาถึงคฤหาสน์ตระกูลมิดเดิลฟอร์ดเรียบร้อยแล้ว ขณะที่ฉันกำลังลงจากรถ

"คานาเดะ...."อลิซเรียกขึ้น

"มีอไรเหรออลิซ"ฉันถาม

"ฉัน ฉ..ฉันขอโทษเรื่องเมื่อกี้ด้วยน่ะ ตอนนี้ฉันอยากกินบลูเบอร์รี่ชีสพาย เธอทำเป็นเปล่า"อลิศถาม

"เป็นสิ ฉันเป็นลูกสาวปาติชิเย่น่ะ มีเหรอจะทำขนมตัวนี้ไม่เป็น งันเข้าครัวไปทำขนมกัน"ฉันพูดจบ ยกตะกร้าฮันนี่ขึ้นมา ออกจากรถเข้าคฤหาสน์ ตามด้วยลิส


Kanade say end

 

sebastian say

"นายว่าแปลกๆไหม"นายน้อยถามผมขึ้น ระหว่างเดินกลับไปรถม้า

"เรื่องอะไรเหรอครับนายน้อย"ผมถาม

"ที่อยู่ๆมินามิโนะถามเรื่องตราของเจ้าอลัว"

"นั้นสิน่ะครับ เธออยากรู้ไปทำไมน่า"

"ในความคิดฉันตอนนี้ กำลังคิดว่าเธอกับเคียวริธึ่มเป็นคนเดียวกันหรือเปล่า ถึงได้มาถามเรื่องตราของเจ้าอลัว"

"เรื่องนี้ก็พูดยากเหมือนกันนะขอรับ"

"เอาเป็นว่า เราต้องหาทางเจอสัตว์ประหลาดสักครั้ง เพื่อไม่แน่ มันอาจจะมีร่องรอยที่น่าจะเกี่ยวข้องกับเจ้าอลัว และตอนที่มันปรากฏ แน่นอนเคียวริธึ่มปรากฏด้วยแน่ เอาเถอะกลับคฤหาสน์"นายน้อยพูดพร้อมขึ้นรถเมื่อมาถึง และผมเปิดประตูเรียบร้อยแล้ว

"เยส มายลอด์"ผมพูดพร้อมเดินตาม คานาเดะจัง คุณมีความลับอะไรซ้อนอยู่


sebastian say end


 


 
มุมหนึ่งของลอนดอน

"โธ่เว๊ย!! หมดสนุกเลย เพราะยัยสาวปริศนานั้นมาปราบ"เด็กผู้ชายพูดสบถ

"นายน้อย เธอมีชื่อว่าเคียวริธึ่มครับ"พ่อบ้านชี้แจง

"รู้แล้วน่าคร็อด"อลัวพูดอย่างหัวเสีย "แต่ยังไงก็ชักเริ่มสนใจขึ้นมาซะแล้วสิ พรุ่งนี้น่าลองกับสิ่งหนึ่ง"เขาพูด

"นายน้อย จะเอาโน๊ตโบราณไปลองอะไรครับคราวนี้"คร็อดถาม

"ความฝัน แต่ต้องเป็นความฝันของผู้หญิงที่อยู่ข้างคู่หมั้นของชิเอล ได้ยินว่าจะไปบ้านชิเอลพรุ่งนี้นี่ คล็อดกลับ"อลัวพูดพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนหันกลับขึ้นรถ คร็อดนิ่งและขึ้นรถตาม


 

คฤหาสน์ตระกูล มิดเดิลฟอร์ด

กลางคืน

ห้องนอนคานาเดะ

คานาเดะกำลังลูบหลังฮันนี่ที่หลับอยู่ ในใจก็นึกถึงเหตุการณ์วันนี้ทั้งวัน ร่วมทั้ง....

"โอย.......... ทำไมต้องมานึกถึงอีตาพ่อบ้านขี้เก็กนั้นด้วย..."คานาเดะบ่น เพราะเผลอไปนึกถึงพ่อบ้านเซบาสเตียน "จะว่าไป ที่เขาดูสุภาพ เรียบร้อย ทำอะไรก็เนี๊ยบคงไม่อยากให้คุณชิเอลตำหนิมั้งน่ะ เห็นด้วยไหมฮันนี่"เธอถาม น้อวเหมียวน้อยที่หลับสบายใจเฉิบไม่รู้เรื่องอะไรของคนเลี้ยงเลย

"ตั้งแต่ได้เธอมานี้ ฉันชอบเธอ แต่ไม่ได้ชอบคนให้หรอกน่ะ"เธอพูดกับน้องเหมียว จากนั้นตาของเธอไปสะดุดกับแจกันที่จัดแบบครึ่งอังกฤษครึ่งญี่ปุ่น "สวยจังเลย ใครเอามาให้น่า คนจัดต้องเป็นคนฝีมือแน่ๆ"เธอพูดพร้อมมองด้วยสายตาว่าชอบแจกันช่อดอกไม้ช่อนี้มาก

"อืม....รีบนอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องเดินทางไปคฤหาสน์แฟนทอมไฮฟ์ อลิซดูดีใจมากที่จะได้เจอคุณชิเอล นอน นอน"คานาเดะพูดพร้อมไปดับตะเกียงไฟแล้ว ขึ้นเตียงนอน

ในขณะที่คานาเดะหลับเข้าสู่นิทรานั้น ได้มีบุคคลลึกลับคนหนึ่งแอบเข้ามาในห้องของเธอ แสงของจันทราได้ส่องให้เผยเห็นเขานิดหนึ่ง แต่ทว่าเนตรทับทิมของเขา ส่องแสงออกมาเล็กน้อยจ้องมองไปที่สาวน้อยกำลังหลับอยู่

"คานาเดะ เสน่ห์ความเป็นตัวเองของคุณ ทำให้ผมเริ่มหลงใหลขึ้นมาซะแล้ว พรุ่งนี้เจอกัน สาวน้อยญี่ปุ่นจากอนาคต"เขาพูดจบแล้วหายไป พรุ่งนี้คฤหาสน์แฟนทอมไฮฟ์มีเรื่องสนุกแน่



------------TBC------------

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น