[Fic Crossover Sebastian+Kanade]Retime cross love

ตอนที่ 5 : 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 มี.ค. 57



:: 3 ::

 
sebastian say

คฤหาสน์ แฟนทอมไฮฟ์

ตอนกลางคืน

ตอนนี้ผมกำลังเดินสำรวจความเรียบร้อยในคฤหาสน์อยู่ หลังจากเจ้า3คนนั้น และคุณทานากะหลับไปแล้ว เมื่อผมเห็นว่าเรียบร้อยแล้ว ก็กลับห้องทำงานของนายน้อย ตอนนี้นายน้อยกำลังปวดหัวกับคดีใหม่ที่เกิดอยู่ ซึ่งนั้นคือ การเกิดมีสัตว์ประหลาดในร่างน้ำพุอาลาวาดอยู่ และตอนนั้น'เคียวริธึ่ม'ปรากฏตัวขึ้น และปราบมันอยู่หมัดจนทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเธอก็หายไป จากนั้น'มินามิโนะ คานาเดะ'ปรากฏตัวขึ้น ฟังจากชื่อแล้วน่าจะเป็นชาวญี่ปุ่น แต่สิ่งที่ผมแปลกใจคือ ชุดที่เธอสวมอยู่ มันไม่มีอยู่ในยุคของผม หรือยุคตอนที่นายน้อยแข่งหมากรุกกับสองเจ้าชายแล้วแพ้ ชุดที่เธอสวมนั้นน่าจะมีในยุคอนาคต ที่สำคัญสิ่งหนึ่งที่พิสูจน์ได้ว่า เคียวริธึ่มกับคานาเดะไม่ใช่คนยุคนี้คือ 'สวมคอร์ซิท' เพราะตอนที่ผมสัมผัสที่เอวโดยไม่ได้ตั้งใจ ตามปกติผู้หญิงที่สวมคอร์ซิท ตรงส่วนเอวจะแข็งๆ แต่ทั้งสองคนนั้นเอวนิ่ม!! อ้อ! ถึงห้องของนายน้อยแล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา"นายน้อยสั่งจากข้างใน เมื่อผมเปิดประตูเข้าไป นายน้อยตอนนี้เครียดอย่างที่ผมพูดไว้จริงๆ

"เซบาสเตียน นายว่าคดีนี้ดูแปลกไหม"นายน้อยเริ่มเปิดประเด็นขึ้น

"คดีที่นายน้อยพูดถึง คือ คดีสัตว์ประหลาดน้ำพุกับเคียวริธึ่มเหรอครับ"ผมถาม

"ใช่ เพราะฉันรู้สึกได้ว่าสัตว์ประหลาดน้ำพุตัวนั้น การที่มันออกมาอาลาวาด มันต้องถูกใครสะกดจิตให้ทำตามที่คนนั้นสั่งแน่ และคนที่สั่งได้นั้น ฉันรู้สึกได้เลยว่า อลัว ทรานซี่กลับมาแล้ว"นายน้อยพูดเสียงเครียด

"แต่ผมจำได้ว่าเขาถูกนายน้อยฆ่าไปเรียบร้อยแล้ว และคร็อดก็ถูกผมแทงไปแล้วด้วยครับ"ผมแย้ง เพราะผมจำเหตุการณ์นั้นได้ดี

"มันไม่แน่นอนหรอก บางทีพวกมันฟื้นขึ้นมาได้เพราะอะไรบางอย่าง ที่สำคัญตอนที่สัตว์ประหลาดน้ำพุอาลาวาด แล้วเคียวริธึ่มใช้คฑาทรงโบว์ยักษ์ปราบมัน จนมันสงบลง แสดงว่าคงมีแต่เธอเท่านั้นที่ปราบเอาอยู่เรื่องการอาลาวาดของสัตว์ประหลาด และคงจะรู้ว่าสัตว์ประหลาดนี้เกิดมาจากอะไรกันแน่"นายน้อยพูด

"นายน้อยครับ เรื่องเลดี้เจแปนที่อยู่ข้างอลิซซาเบธ หรือ มินามิโนะ คานาเดะครับ"ผมถาม

"ผู้หญิงคนนั้นก็เหมือนกัน ดูจากการแต่งกายแล้ว ไม่ใช่คนยุคนี้แน่ แต่ที่ฉันอดคิดไม่ได้คือ เธอกับเคียวริธึ่มมีอะไรเกี่ยวพันธ์กันแน่หรือเปล่า อีกอย่าง.."นายน้อยพูดคิดอะไรขึ้นมาได้"เธอมีพลังบางอย่างซ่อนอยู่ พลังที่จะเปลี่ยนร้ายกลายเป็นดี"นายน้อยพูด

"นายน้อย ผมว่าได้เวลาเข้านอนแล้วน่ะขอรับ"ผมพูด นายน้อยพยักหน้าพร้อมออกจากห้องทำงานตามด้วยผม จากนั้นให้ผมจัดแจงตั้งแต่อาบน้ำ จนยันเข้านอน เมื่อนายน้อยหลับสนิทไปแล้ว ผมออกจากห้องนอนของนายน้อย กลับห้องนอนของตัวเอง เมื่อมาถึงผมนั่งข้างหน้าต่าง นึกถึงคานาเดะ สาวน้อยเจ้าของน้องเหมียวน้อยฮันนี่ เป็นผู้หญิงที่ผมรู้สึกได้เลยว่า เธอเป็นคนรักแมวมาก ตอนที่ผมบอกว่าจะพาฮันนี่กลับไปที่เก่า ดูเธอจะไม่ยอม แล้วรับปากว่าจะเลี้ยงฮันนี่ทันที ผมชักจะเริ่มสนใจตัวคุณขึ้นมาซะแล้วสิ คานาเดะ เอาเถอะเข้านอนดีกว่าครับ พรุ่งนี้ต้องปฏิืบัติงานต่ออีก

sebastian say end

 
 
 
Kanade say

สวน

"คานาเดะขนมนี้อร่อยจังเลย"อลิซพูดพร้อมตัดแพนเค้กเข้าปาก ส่วนฉันกำลังป้อนนมแพะให้ฮันนี่อยู่ ฮันนี่ดูดไม่ปล่อย "แพนเค้กนี้นุ่มมาก ยังกะกำลังกินผ้าที่นุ่มเลย และแถมหอมน้ำผึ้ง เนยและผงชินนาม่อนด้วย"เธอพูดพร้อมตักคำต่อไปเข้าปาก ทำหน้ามีความสุข

"ขอบใจน่ะ"ฉันพูด ฮันนี่ดูดนมแพะหมดขวดพอดี ฉันจึงเอาขวดออกจากปากฮันนี่

"เอิ๊ก!"ฮันนี่เลอ ฉันกับอลิซหัวเราะกับเสียงเลอของฮันนี่ มันจ้องตาแป๋วมาทางฉัน ฉันจึงอุ้มและจับอุ้งตีนของมัน รู้สึกมีความสุขที่สุด

"เธอคล้ายเซบาสเตียนจังเลยน่ะ เขาก็ชอบแมวเหมือนเธอ"อลิซพูดถึงอีตาพ่อบ้านเจ้าเล่ห์นั้นแต่เช้าเลย แต่ว่าฉันไม่ใส่ใจหรอก เพราะตอนนี้กำลังมีความสุข ที่ได้จับอุ้งตีนของฮันนี่

"มี๊! มี๊! มี๊!"ฮันนี่ร้องพร้อมนอนซบที่แขนฉัน

"นี้ ไม่คิดจะเดินเล่นบ้างเหรอ"ฉันถาม ฮันนี่นิ่งไป

"คานาเดะ"อลิซเรียก

"มีอะไรเหรอ"ฉันถาม

"เธอมีคนชอบหรือเปล่า"เธอถาม เอ๋!!!??????

"จะพูดว่าไงดี...... มีจ๊ะ"ฉันตอบ และรู้สึกว่าหน้าแดงนิดหน่อย

"เขามีชื่ออะไรเหรอ และเป็นคนยังไง"อลิซถามด้วยความอยากรู้มาก

"เขาเป็นรุ่นพี่น่ะ มีชื่อว่า โอจิ มาซามุเนะ เขาเก่งเรื่องดนตรีมาก และเป็นคนฮอตมาก ตอนสมัยฉันเรียนมัธยมเหรอ"ฉันเล่าเรื่องให้ฟัง

"แล้วเธอได้เจอเขาอีกไหม"อลิซถามด้วยความอยากรู้

"ไม่เลยจ๊ะ ตั้งแต่จบมหาวิทยาลัย และดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจฉันด้วย ฉันคงแอบรักเขาข้างเดียวสิน่ะ"ฉันพูดเสียงเศร้า ฮันนี่กระโดดออกจากอ้อมแขนของฉัน มาเยือนอยู่บนโต๊ะ "แต่เอาเถอะ วันนี้พาฮันนี่ไปหาหมอสัตว์ดีกว่า"ฉันพูดพร้อมอุ้มฮันนี่เข้าตะกร้า ใบอาจจะใหญ่นิดหนึ่ง แต่ก็เพื่อนตอนโตน่ะ

"ฉันไปด้วยคนน่ะ"อลิซพูดจบ เราสองคนขึ้นรถม้าเดินทางไปลอนดอน


Kanade say end
 

sebastian say

"....เตียน .....เตียน เซบาสเตียน!!"ผมสะดุ้งโย้งจากเสียงของเมย์ลิน สาวใช้ประจำคฤหาสน์แฟนทอมไฮฟ์

"มีอะไรเมย์ลิน"ผมหันมาถาม

"ต้นไม้ที่สั่งได้แล้ว จะให้เอาไปวางที่ไหนเหรอ จะได้ให้ฟีเนียนกับบาร์ดแบก"เมย์ลินถามเป็นชุด

"วางไว้ตรงนั้นก่อน อย่าพึ่งไปยุ่งอะไรกับมัน เดี๋ยวผมจะไปดูและบอกว่าวางตรงไหน"ผมออกคำสั่งเสร็จ เมย์ลินออกจากห้องไป

"เหม่อถึงใครอยู่เหรอ เซบาสเตียน"คุณทานากะ หรือ หัวหน้าพ่อบ้านใหญ่ของ
แฟนทอมไฮฟ์ถามขึ้น

"เปล่าครับ"ผมตอบ

"จริงหรือ แล้วทำไมแจกันช่อดอกไม้ช่อนี้ ถึงได้จัดออกมากึ่งฝรั่งกึ่งญี่ปุ่นล่ะ แถมมีดอกกุหลาบสีขาว 1 ดอก นอกนั้นดอกกุหลาบสีชมพู และยังมีดอกซากุระกับดอกไม้จิ๋วมาแซมอีก แต่งได้เหมือนกับว่าจะเอาไปให้สาวไหนเลยน่ะ"คุณทานากะพูด ผมหันไปแจกันดอกไม้ที่ผมจัดนั้น จริงอย่างที่ท่านพูดทุกประการ




"ก็อยากเปลี่ยนบ้างนี้ครับ"ผมเถไถไปเลื่อย

"คิดถึงสาวปริศนาที่อยู่ข้างเลดี้อลิซซาเบธอยู่ใช่ไหม ที่มีชื่อว่า คานาเดะ"ผมโดนคุณทานากะพูดตรงประเด็น คราวนี้ผมหาเรื่องเฉไฉอะไรไม่ออกเลย "คานาเดะ แปลว่า บรรเลง ชื่อความหมายดีน่ะ แต่สาวน้อยคนนี้ ยังต้องให้นายค้นหาอะไรอีกเยอะเลย และไม่แน่ เธออาจจะรู้อะไรเกี่ยวกับสาวน้อยอีกคน ซึ่งนั้นก็คือ เคียวริธึ่ม ด้วยก็ได้"ท่านพูดจบ

"ผมก็ยังไม่แน่ใจ แต่ผมจะค่อยหาครับ"ผมอธิบาย

ฟู่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

มีควันออกมาจากท่านทานากะ และเขากลับกลายเป็นคนตัวเล็ก นั่งแบบญี่ปุ่นดื่มชา

"โฮะๆ"ท่านทานากะร้องพร้อมดื่มชา

"
คานาเดะ แปลว่า บรรเลง งั้นเหรอ"ผมพูด สาวคนนี้ทำให้ผมยิ่งรู้สึกว่ายิ่งอยากค้นหาตามที่ทานากะบอกแล้วสิ

sebastian say end


Kanade say

ลอนดอน

หลังจากที่ฉันพาฮันนี่ไปตรวจสุขภาพ หมอบอกว่าฮันนี่โอเคดี แต่ก็ถูกฉีดยาไป 1 เข็ม และนัดฉีดยาอีกที สัปดาห์ทัดไป ตอนนี้กำลังเดินเล่นในลอนดอนอยู่

"ดูฮันนี่สิ หลังโดนฉีดยาก็สลบไปเลยน่ะ"อลิซพูดพร้อมมองฮันนี่ที่นอสลบในตะกร้าอยู่ ระหว่างเดินๆกันอยู่นั้น ฉันหยุดเดินที่หน้าตู้หนึ่ง ซึ่งอยู่หน้าร้านถ่ายรูป

"คานาเดะสนใจถ่ายรูปเรียงเหรอ"อลิซหันมาถามฉัน

"อืม นิดหน่อย ตู้สมัยก่อนต่างจากตู้ยุคของฉันมากเลยน่ะ นี้ละมั่งคุณย่าทวดของพุริคุระ"ฉันพูด

"พุริคุระคืออะไรเหรอ??"อลิซถามด้วยความสงสัย

"พุริคุระ ก็เหมือนตู้ถ่ายรูปแบบนี้แหละ แต่ทันสมัยกว่าหน่อย อ้อ! ฉันมีรูปให้ดูน่ะ ที่ถ่ายจากพุริคุระ"ฉันพูดพร้อมหยิบรูปถ่าย สมัยมัธยม ที่ถ่ายกับฮิบิกิ เอเลน และฮามี่ให้อลิซดู

"น่ารักมากเลย~~"อลิซพูดพร้อมส่งสายตาเป็นประกาย "แถมรูปมีสีสันสดใสด้วย อยากไปถ่ายพุริคุระที่เธอพูดมาจังเลย"เธอพูดพร้อมส่งสายตาประกาย

"แต่ว่า พุริคุระมีในยุคของฉันเท่านั้น ไม่มีในยุคนี้หรอกน่ะ"ฉันพูด อลิซทำหน้าเศร้า

"ถ้ามีในยุคนี้ก็ดีสิ จะได้พาชิเอลมาถ่ายรูปด้วย รูปเรียงจะได้มีสีสัน รูปถ่ายสมัยฉันมีแต่ขาวดำที่ไม่ชอบเลย"อลิซพูดเสียงเศร้า ฉันคิดว่าเธอคงเป็นคนชอบของน่ารัก สีสันสดใส และรอยยิ้มของชิเอลแน่

"งั้นเรามาถ่ายรูปเรียงกันไหมล่ะ"ฉันถามขึ้น อลิซหันมามองฉันด้วยความสนใจทันที

"คานาเดะรูปเรียงที่ถ่ายออกมาก็ยังเป็นขาวดำเหมือนเดิมน่ะ ไม่เหมือนรูปที่เธอถ่ายกับเพื่อนของเธอรูปนี้หรอก"อลิซพูดเสียงเศร้า พร้อมคืนรูปให้ฉัน ฉันเก็บเข้ากระเป๋า

"เราก็ทำตัวมีสีสันสิ"ฉันพูดขึ้น "ถึงรูปจะออกมาเป็นขาวดำ แต่ถ้าเราทำตัวมีสีสันในรูป คนมองก็จะมองว่ารูปนี้ถึงจะขาวดำแต่ยังมีสีสันน่ะ"ฉันอธิบายพร้อมยิ้ม

"นั้นสิน่ะ งั้นเราไปถ่ายรูปกันเถอะ"อลิซพูดพร้อมจับมือฉัน พาเข้าตู้ถ่ายรูปเรียง และเราถ่ายรูปกันทันที


30 นาทีผ่านไป

ตอนนี้ได้รูปเรียงมาแล้ว ซึ่งรูปเรียงมีทั้งหมด6รูป เราถ่าย2รูป อลิซถึงกับหัวเราะกับรูปหนึ่งที่เราทำท่าตลกกันหน่อย

"55 ถ้าท่านแม่ของฉันเห็นเข้าน่ะ ท่านคงโกรธน่าดู และพูดว่า เป็นเลดี้แท้ๆทำไมทำหน้าแบบนี้ ฮิๆ"อลิซพูดแล้วหัวเราะต่อ

"ก็ซ้อนรูป อย่าให้ท่านเห็นสิค่ะ"ฉันแนะนำ

"แต่ถ้าวันหนึ่ง โดนจับได้ล่ะ"อลิซถาม

"เป็นดิฉันคงจะบอกไปว่า อยากทำท่าบ้าๆบ้างค่ะ"ฉันตอบแค่นั้น อลิซกับฉันหัวเราะรอบสองเลยล่ะ

"คานาเดะ เราไปกินขนมกันเถอะน่ะ"อลิซพูดจบพร้อมจูงมือฉันไปร้านทีเบลกทันที

Kanade say end


 

 
sebastian say

คฤหาสน์ตระกูล มิดเดิลฟอร์ด

รถม้าของตระกูลแฟนทอมไฮฟ์ มาถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลมิดเดิลฟอร์ด เมื่อรถหยุดลง ผมเปิดประตูออก ผมลงไปก่อนตามด้วยนายน้อย การที่นายน้อยมาคฤหาสน์ตระกูลมิดเดิลฟอร์ด ก็เพื่อมาคุยกับท่านดยุกมิดเดิลฟอร์ด และช่วงเวลาที่จะคุยอยู่นั้น หลังจากนายน้อยเข้าไปในคฤหาสน์ เข้าห้องรับแขก แล้วท่านดยุกมิดเดิลฟอร์ด
อยู่แล้ว

"นายน้อย ผมขอตัวนะครับ"ผมพูด

"รีบไปรีบมาล่ะ"นายน้อยพูด

"เยส มายรอสด์"ผมรับคำพร้อมออกจากห้องรับแขกไป ผมไปไหนเหรอ ไปห้องที่คานาเดะนอน


ห้องคานาเดะ

เมื่อผมมาถึงห้องของเธอ ผมเอาแจกันดอกไม้ ที่ผมจัดพลาดเมื่อเช้ามาวางบนโต๊ะเล็กๆ มันเข้ากับห้องของเธอมาก เมื่อผมสำรวจแล้ว ห้องของเธอดูเรียบร้อยดี บนเตียงนอนใหญ่นั้นยังมีตะกร้าให้ฮันนี่นอนอีก คงอยากให้อยู่ข้างเธอ ผมเดินไปตู้เสื้อผ้า แล้วเปิดดู ชุดนั้นอยู่จริงๆด้วย ชุดที่ตอนผมเจอเธอครั้งแรก ผมมองดูแล้วท่อนบนถึงจะเรียบร้อยก็จริง แต่ท่อนล่างเธอใส่กระโปร่งสั้นมากและถุงเท้ายาวถึงขาอ่อน เห็นแล้วมันทำให้ผมรู้สึกเกิดอารมณ์... ("พระเอกเราเริ่มหื่น"เซนพูด) ผมอยากจะอุ้มเธอไปที่ห้องผม แล้วจับกด เพื่อให้ได้เป็นของผม ("เป็นเอามากๆเลย"เซนพูด) แต่ผมทำการตัดไฟแต่ต้นลมด้วยการปิดตู้เสื้อผ้าซะ จากนั้นออกจากห้องของเธอ กลับไปห้องรับแขกคฤหาสน์ตระกูลมิดเดิลฟอร์ดทันที หลังจากนายน้อยคุยกับท่านดยุกมิดเดิลฟอร์ดเสร็จ ผมกับนายน้อยขึ้นรถม้ากลับ ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ของนายน้อยนั้น

"เซบาสเตียน นายกำลังคิดถึงผู้หญิงที่ชื่อคานาเดะอยู่เหรอ"นายน้อยถาม

"ไม่เชิงครับ"ผมตอบ

"นายเป็นซาตาน และฉันก็ำไม่รู้ว่ากฏของซาตานนั้น มีความรักกับมนุษย์ได้เปล่า"นายน้อยพูด

"ความรักที่ซาตานจะได้จากมนุษย์ส่วนใหญ่ เป็นรักที่เห็นแกตัว รักที่โลภ และรังที่เกิดจากความชิงชัง ชิงดีชิงเด่น"ผมพูด

"แต่คานาเดะ ดูจากความรู้สึกของเธอแล้ว เธออาจจะเปลี่ยนมุมมองใหม่ ให้กับซาตานอย่างนายก็ได้ เพราะความรักของเธอนั้น จะบรรเลงเป็นรักที่เมตตาบริสุทธิ์"นายน้อยพูดเหตุผล "และพักนี้ลิซซี่ก็ติดคานาเดะด้วย พรุ่งนี้ต้องมีลุ้นกันหน่อยแล้ว ว่าจะมาหรือไม่มา"นายน้อยพูดช่วนคิด ผมเดาออกว่าเธอจะมาคฤหาสน์
แฟนทอมไฮฟ์หรือไม่ เพราะตามปกติเธอจะมาบ่อยมาก

sebastian say end


Kanade say

"คานาเดะพรุ่งนี้ไปคฤหาสน์ชิเอลไหม"จู่ๆอลิซก็ถามเรื่องนี้กับฉันขึ้น

"คฤหาสน์ชิเอล... เจ้านายของนายเซบาสเตียนเหรอ"ฉันถามพร้อมตักครีมของชูครีมเข้าปาก

"อืม"อลิซพยักหน้าอย่างร่าเริง"เธอจะได้เห็นคฤหาสน์ชิเอลบ้างไง ไปเถอะนะ น่า~"เธออ้อนฉัน

"จ้าๆ"ฉันรับพร้อมพยักหน้า แบบจำต้องไป ที่ไม่อยากไป เพราะไม่อยากเจออีตาพ่อบ้านเจ้าเล่ห์!!

"มี๊! มี๊! มี๊!"ฮันนี่ร้องพร้อมโพล่หัวออกมาจากตะกร้า แล้วมองมาที่ฉัน

"ฮันนี่ตื่นแล้วเหรอ"ฉันถาม

"มี๊!"ฮันนี่ร้องกลับ ตามันจ้องมองไปที่ชูครีมที่ฉันกิน

"อยากกินเหรอจ๊ะ"ฉันถาม มันพยักหน้า ฉันเอานิ้วจิ้มคัสตาร์ด ยื่นให้ฮันนี่ดม แล้วเลียดูดนิ้ว

"ถ้าเซบาสเตียน มาเห็นเธอทำแบบนี้ เขา่ต้องอิจฉาฮันนี่แน่ๆเลย"อลิซพูด

"อิจฉา... ก็อิจฉาไปสิ ฮันนี่อยากเอาอีกเหรอ"ฉันถามฮันนี่ ฮันนี่พยักหน้า ฉันจึงเรียกพยักหน้าขอชูครีมเพิ่ม ส่วนชูครีมที่ฉันกินไปนิดเดียว ฉันยกให้ฮันนี่ ฮันนี่กินไม่หยุด

"ว้าว~ น่ารักจังเลย ฉันให้เค้กช๊อกโกแลตราดซอสช๊อกบ้างดีกว่า"อลิซพูดพร้อมทำท่าจะให้

"อย่าให้น่ะ อลิซ!!!"ฉันรีบห้าม

"ทำไมเหรอ คานาเดะ"อลิซถามด้วยความงง

"ช๊อกโกแลตมีสาร theobromine ซึ่งตัว theobromine มีผลในการขับปัสสาวะ ทำให้สัตว์สูญเสียของเหลวในร่างกาย รวมทั้งกระตุ้นการทำงานของหัวใจ อาจเป็นสาเหตุให้เกิดอาการหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รวมทั้งยังมีผลต่อการทำงานของระบบประสาทส่วนกลาง ถ้าฮันนี่กินเข้าไป อาจจะถึงตายได้น่ะ"ฉันอธิบายพร้อมเตือนทันที

"แล้วทำไมคนกิน ไม่เห็นเป็นอะไรเลยล่ะ"อลิซถาม

"ร่างกายของคนเราสามารถรขจัดสาร theobromine ออกได้ดีกว่าสุนัขและแมว โดยอาการที่พบหลังจากได้รับพิษจากช็อกโกแลตในแมวจะแตกต่างกันออกไป ขึ้นอยู่กับอายุ โดยลูกแมวจะมีความไวต่อพิษของช็อกโกแลตสูงกว่าแมวที่โตเต็มวัย"ฉันอธิบายเพิ่มเติม

"หว้า... ฟังแล้ว วันหลังฉันจะไม่ให้ช๊อกโกแลตกับฮันนี่ และแมวตัวอื่นๆ ร่วมทั้งหมาด้วย เพราะฉันไม่อยากให้มันเป็นอันตรายถึงตาย"อลิซพูดพร้อมยิ้ม

"ดีแล้วล่ะค่ะ กินขนมกันต่อดีกว่า ชูครีมมาพอดี เราจะได้กลับคฤหาสน์ค่ะ"ฉันพูด เมื่อพนักงานวางชูครีมจานใหม่บนโต๊ะ ฉันกัีบอลิซทานขนมกับชาต่อจนเสร็จ จ่ายเงินออกจากร้าน ฮันนี่ก็ไม่มีแววจะเข้านอน ตอนนี้ก็ยังโพลหัวมาจากช่องตะกร้า ระหว่างที่เราเดินคุยไปเลื่อย อยู่ฉันรู้สึกสัญญาไม่ดี ฉันหันไปจุดนั้น

"อันตราย!!!!!!!!!!!"ฉันพูดพร้อมคว้าอลิซ กอดตะกร้าแน่น และหลบแบบเส้นยาแดงผ่าแปด


Kanade say end


------------TBC------------




คนใช้ในบ้านตระกูลแฟนทอมไฮฟ์

ทานากะ(พ่อบ้านใหญ่)

ImageImage


ฟีเนียน(คนสวน กำลังมหาศาล)
Image


เมย์ลิน(สาวใช้)
Image

บาร์ท
Image

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #11 overlaughing (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 19:50
    เซบาสเตียนนนนนน นายจะหื่นคานาเดะไม่ได้น้าาาาาาาาาา
    #11
    0