[Fic Crossover Sebastian+Kanade]Retime cross love

ตอนที่ 4 : 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    10 มี.ค. 57



:: 2 ::

 
คฤหาสน์ แฟนทอมไฮฟ์

ห้องทำงาน


ก๊อกก๊อกก๊อก


"เข้ามาได้"เสียงของเจ้าของบ้านนามว่า 'ชิเอล' พูด แต่กำลังนั่งเขียนงานอยู่


แอ็ด..............


พ่อบ้านประจำตัวของเขาเดินเข้ามาในห้อง พร้อมรถเข็นที่มีชากับพาย

"ถึงเวลาทานของว่างแล้วครับนายน้อย"พ่อบ้านพูด

"อืม"ชิเอลรับ"เซบาสเตียน แล้วหลังจากงานนี้เสร็จแล้ว มีงานอื่นอะไรอีกไหม"เขาถาม

"ไม่มีขอรับ"เซบาสเตียนตอบพร้อมยิ้ม

"ดี จะได้ไปเดินเล่นในลอนดอน"ชิเอลพูดพร้อมเขียนงานต่อไป

"งั้นผมจะให้คนเตรียมรถม้าให้นะครับ"เซบาสเตียนพูด ชิเอลพยักหน้า



ณ ลอนดอน

หลังจากที่ชิเอลเครียร์งานเรียบร้อย เขาก็มาเดินเที่ยวลอนดอน โดยเซบาสเตียนมาด้วย แต่ที่แปลกคือ ทำไมเมืองถึงได้หนองไปด้วยน้ำ ทั้งที่วันนี้อากาศแจ่มใส

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย??"ชิเอลพูดด้วยความสงสัย

"ชิเอล~~"อลิซซาเบธร้องด้วยความดีใจและวิ่งออกมาจากที่ซ้อน แต่เนกะโทนที่สิงนำพุ ได้พ่นน้ำพุมาทางอลิซาเบธ

"อันตราย!!!"เคียวริธึ่มพูดพร้อมเอาตัวเองบัง เพื่อไม่ให้โดนอริซซาเบธและพยายามเบ่งเปลี่ยนทิศ "กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!"เธอร้องพร้อมลอยกระเด็นตามแรงของน้ำ

"เคียวริธึ่ม!!!"อริซซาเบธร้องด้วยความเป็นห่วง

"เซบาสเตียน!!!!"ชิเอลเรียก แต่เหมือนจะเป็นเชิงออกคำสั่ง

"ครับ"เซบาสเตียนรีบวิ่งไปด้วยความเร็วแสง จนเจอเคียวริธึ่มร่างเธอกำลังร่วงหล่นพื้น

ตุบ!

เขาคว้าตัวเธอทัน สภาพตอนนี้คือ เซบาสเตียนอุ้มเคียวริธึ่มแบบท่าเจ้าหญิง เขารีบพามาหาอลิซซาเบธกับชิเอล เคียวริธึ่มลืมตาขึ้นมา เพราะรู้สึกว่าลมที่ประตัวมันแปลกๆ และเธอแทบจะหน้าแดง

"ขอบคุณ และช่วยเอาฉันลงด้วยค่ะ"เคียวริธึ่มพูด เซบาสเตียนค่อยๆวางเคียวริธึ่ม

"ปีศาจนั้นอะไรน่ะ"ชิเอล

"เนกะโทนสิงในร่างน้ำพุ เดี๋ยวจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้ล่ะ"เคียวริธึ่มพูด

"เซบาส..."

"ไม่ต้องค่ะ!!! ฉันจัดการได้ค่ะ" ชิเอลกำลังจะสั่ง แต่โดนเคียวริธึ่มพูดขัด และเธอวิ่งไปสู้กับเมกะโทนต่อ "ยังงี้ต้อง..."เธอพูดพร้อมฟารี่เปล่งแสง ตบมือขวาซ้าย ทำให้เกิดโน๊ตเเรืองแสงสีขาวกับสีเหลือง และเธอจับมาประกบในท่าตบมือ "จงออกมา ริธึ่มที่สำคัญ"เธอพูดพร้อมค่อยแยกมือออกจากกัน กลายเป็นคฑาทรงคล้ายโบว์

"อะไรน่ะ"อริซซาเบธถาม

"แฟนทาสติคเบิรธ์เทียร์!! ฟารี่มานี้เลยจ๊ะ"เคียวริธึ่มพูด

"ฟาฟ่า"ฟารี่ร้องพร้อมเข้าไปในช่องเสียบของคฑา แล้วเปล่งแสงขึ้นมา "จงโบยบินไป วงแหวนแห่งจังหวะ!"เธอพูดพร้อมวาดวงแหวนและปล่อย วงแหวนนั้นพุ่งไปทางเนกะโทนสิงน้ำพุและรัดแน่นเต็มๆ "สามจังหวะ 1! 2! 3! ฟินาเล่!"

ตูม!!!!

เนกะโทนหยุดอาลาวาด กลับสู่สภาพเดิมตราที่ซ้อนโน๊ตโบราณได้หายไป โน๊ตโบราณออกจากน้ำพุ เข้าเรรี่ ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม

"ว้าว"อลิซซาเบธร้อง เคียวริธึ่มเตรียมท่าจะหนี

"เดี๋ยว!! เธอเป็นใคร"ชิเอลถาม

"เคียวริธึ่ม"เคียวริธึ่มหันมาพูด ก่อนหันกลับพร้อมกระโดดหายไป

"เคียวริธึ่ม"เซบาสเตียนพูดเบา"ผู้หญิงคนนี้ลึกลับจริง"เขาพูด

"ไม่เป็นไหร่นะลิซซี่"ชิเอลถามหันมาถามอลิซาเบธ

"ไม่เป็นไหร่หรอกจ๊ะ เพราะเคียวริธึ่มช่วยไว้"
อลิซาเบธตอบพร้อมยิ้ม และกอดชิเอล
 

 
Kanade say

มันไม่ง่ายนักเลย เวลาที่ฉันต้องกลับปกติ จากเคียวริธึ่มเป็นคานาเดะ เพราะเดิมที่เวลากลับร่างเดิมจะมีฮิบิกิ เอเลน และอาโกะจังร่วมอยู่ด้วย ทำให้ไม่มีปัญหา แต่คราวนี้เป็นคนไม่รู้จักเลยต้องวิ่งออกจากตำแหน่งนั้นสถานเดียว แถมอลิซก็รู้ด้วยว่าฉันคือเคียวริธึ่ม และฉันหวังว่า เธอคงจะไม่บอกคนอื่นน่ะ พอฉันกลับเป็นคานาเดะเรียบร้อยแล้ว ฉันวิ่งกลับไปหาอลิซทันที

"อลิซ"ฉันเรียกพร้อมวิ่งมาถึง

"คานาเดะ เมื่อกี้เธอ...."ฉันรีบเอามือปิดปากอลิซทันที

"สิ่งที่เธอเห็น..."ฉันกระซิบที่หู"อย่าพึ่งพูดตอนนี้ ไว้คุยกันในคฤหาสน์น่ะ ขอร้อง"ฉันขอร้อง อลิซพยักหน้า ฉันจึงปล่อยมือจากปากของเธอให้เป็นอิสระ พอลล่าดูนิ่งไป คิดว่าเธอคงเข้าใจที่ฉันทำ

"ใครเหรอลิซซี่"เด็กผู้ชายถือไม้เท้าถาม ดูท่าน่าจะเป็นชิเอลที่อลิซบอกตอนดื่มชาให้ฉันฟังมั่ง

"ชิเอล นี้คือคานาเดะ เธอเป็นคนญี่ปุ่นน่ะ"อลิซแนะนำอย่างร่าเริง

"ฉันคานาเดะค่ะ มินามิโนะ คานาเดะ"ฉันพูดพร้อมก้มแบบธรรมเนียมญี่ปุ่น และเงยหน้าขึ้นมา แต่ฉันรู้สึกว่ากลัวพ่อบ้านที่อยู่ข้างชิเอลยังไงไม่รู้ เพราะเขากำลังจ้องมองแบบสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่ ฉันแต่งตัวแปลกมันผิดด้วยเหรอ!!!

"นายอย่าไปเสียมารยาทกับเธอสิ เซบาสเตียน!"สมน้ำหน้า! โดนเจ้านายเตือน

"ผมชิเอล แฟนทอมไฮลฟ์ครับ"ชิเอลแนะนำพร้อมพยักหน้านิดหน่อย

"ส่วนผมเซบาสเตียน มิคาเอลิสครับ"นายเซบาสพูดพร้อมโค้งเล็กน้อย แล้วยื่นปกติ ถึงจะสูงสง่าหล่อก็เถอะ แต่น่าหมั่นไส้!

"ว่าแต่ลิซซี่ ไปรู้จักเธอตั้งแต่เมื่อไหร่"ชิเอลถาม

"ก็พักหนึ่งแล้วล่ะ ไปเจอโดยบังเอิญ"ลิซซี่ตอบแบบร่าเริง "จริงสิ เรานัดไป....."

"มี๊!"ฉันได้ยินเสียงลูกแมวร้อง ระหว่างที่ฟังอลิซพูด "มี๊! มี๊! ....." ฉันจึงเดินไปตามเสียงร้องของลูกแมวในตรอกซอยที่พาอลิซกับพอลล่าไปซ่อน ฉันลองมองหาทั่ว จนในที่สุดหาเจอ มันอยู่ในกล่องไม้ อายุประมาณ4-5เดือน ขนสีขาว ปลายหางสีน้ำตาลอ่อน ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าของฉัน แล้วย่อตัวลง จากนั้นมองซ้ายมองขวา เพื่อแน่ใจว่าไม่มีแม่ของมัน มันมองมาที่ฉันด้วยสายตาประมาณว่า ฉันเป็นแม่ของมัน อยากให้ฉันอุ้มมัน ฉันลูบหัวมันเบาๆ ก่อนจะลูบหลัง

"ฉันอยากเลี้ยงเธอน่ะ แต่เลี้ยงไม่ได้ไม่รู้ว่าอลิซจะให้เลี้ยงหรือเปล่า"ฉันพูดกับลูกแมว ดูเหมือนมันจะเข้าใจ แต่ก็ยังสงสายตาอ้อนวอนมาที่ฉัน "ขอโทษด้วยน่ะ ฉันเลี้ยงเธอไม่ได้จริงๆ"ฉันพูดเสียงเศร้าและด้วยความรู้สึกผิด

"คานาเดะ ไปกันเถอะ"อลิซตะโกนเรียก

"จ้าๆ เดี๋ยวจะไปแล้วจ๊ะ"ฉันตะโกนตอบกลับไป จากนั้นฉันเอาผ้าเช็ดหน้าห่มลูกแมว "ขอโทษด้วยน่ะ ฉันอยากเลี้ยงเธอ แต่เลี้ยงไม่ได้"ฉันพูดเสียงเศร้าก่อนจะลุกขึ้น วิ่งไปสมทบกับอลิซ และมองไปที่จุดนั้นอีกครั้ง ก่อนเดินตามพวกอลิซไป


ร้านเสื้อผ้า

"เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณเลดี้อลิซซาเบธ เสื้อผ้าของคุณเลดี้คานาเดะค่ะ"คุณเอริก้าพูด ตอนนี้มีกล่องเสื้อผ้า ถ้านับได้ทั้งหมดก็ประมาณ 16 กล่อง

"ขอบใจมากเอริก้า เรื่องค่าใช้จ่ายนั้น พอลล่าจ่ายเงินจ๊ะ"อลิซพูด

"ค่ะ คุณหนู"พอลล่ารับคำ

"เดี๋ยวก่อน มีชุดหนึ่งอยากให้เลดี้คานาเดะลองใส่ดูค่ะ ไม่ทราบว่าจะให้ลองชุดได้ไหมคะ"คุณเอริก้าถาม

"เอ่อ.... ฉัน...."

"ได้สิ"อลิซตอบตกลงแทนทันที "คานาเดะไปลองเถอะ ถ้าชุดตัวนั้นเหมาะกับเธอจริง เธอก็เอาชุดตัวนั้นไปด้วยเลยน่ะ"เธอพูดอย่างร่าเริง

"งั้น ไปค่ะ"เอริก้าพูดพร้อมจับมือฉันแล้วลากขึ้นชั้นสองเข้าห้องแต่งตัวทันที จากนั้นเธอก็ถอดเสื้อและกระโปร่งของฉันด้วยความเร็วแสงมาก และเอาชุดสีชมพูหวานแขนกุด ปักลูกไม้ดอกซากุระเข้มนิดหนึ่งตรงปกเสื้อ แขน และชายกระโปร่ง ผูกริบบิ้นสีชมพูเข้มมาให้ฉันสวมทันที "คุณหุ่นดีมากเลยนะค่ะ แถมทรงนาฬิกาทรายอีก ก็เลยไม่ต้องพึ่งคอร์ซิท"เธอพูด

"เอ่อ คอร์ซิทคือ เสื้อรัดเอวใช่ไหมคะ"ฉันถาม

"ใช่ค่ะ คุณมีได้ เพราะมันเป็นคำสั่ง(มหานรก)ของสมเด็จราชินีวิกตอเรีย ใครไม่มีจะโดนเหยียบหยาม แต่คุณอย่ารัดแน่นน่ะค่ะ รัดแค่พองามค่ะ"เอริกาเล่าอธิบาย ฉันหัวเราะแหะๆ "งามจริงๆ ชุดนี้เหมาะกับคุณจริงด้วยๆ ให้คุณอลิซซาเบธดูหน่อยดีกว่าค่ะ"เธอพูดพร้อมคว้ามือฉัน

"เดี๋ยวค่ะ ฉันยัง...."ฉันจะบอกไม่พร้อม แต่คุณเอริก้าดึงฉันออกมาจากห้องแต่งตัว ลงมาหาอลิซทันที

"คุณอลิซซาเบธค่ะ เป็นยังไงบ้างคะ"เธอถามพร้อมโชว์ผลงานให้ อลิซเห็น

"ว้าว~ น่ารักมาก~~~~ เอาชุดนี้ด้วยเลยจ๊ะ"อลิซพูดร่าเริงพร้อมส่งสายตาเป็นประกาย ฉันรู้สึกอ้ายๆนิดหน่อยที่มีคนจ้องมองมาที่ฉัน โดยเฉพาะนายพ่อบ้านเจ้าเล่ห์

"ค่ะ คุณอลิซซาเบธ"เอริก้ารับคำ

"ฉันขอตัวเปลี่ยนชุดกลับก่อนนะค่ะ"ฉันพูดพร้อมหันหลังเตรียมกลับห้องแต่งตัว แต่ว่าเท้าฉันไปสะดุดชายกระโปร่งยาว มันทำให้ฉันรีบหลับตา เพราะล้มแน่

ตุบ!

ทำไมฉันไม่ล้มลงพื้นล่ะ รู้สึกว่าเหมือนใครช่วยฉันอยู่ ฉันค่อยลืมตาขึ้นมาเป็น อีตาพ่อบ้านเจ้าเล่ห์!! ตอนนี้ฉันอยู่ในอ้อมแขนของเขา!!

"คุณไม่เป็นไหร่นะครับ"นายเซบาสเตียนถาม

"ไม่เป็นไรค่ะ!!"ฉันพูดพร้อมรีบออกจากอ้อมแขนของเขาทันที "ขอตัวค่ะ"ฉันพูดพร้อม ถกกระโปร่งรีบวิ่งเข้าห้องแต่งตัวทันที ขอบอกได้เลยว่าตอนนี้ฉันอ้ายมาก เมื่อมาถึงห้องแต่งตัว เปลี่ยนจากชุดกระโปร่งสีชมพูหวานเป็นชุดที่ฉันใส่ปกติทันที ตอนนี้ฉันกำลังเป็นห่วงลูกแมวตัวนั้นจังเลยไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างน่า แม่มันจะเลี้ยงมันไม่น่า รู้สึกเป็นห่วงจังเลย และรู้สึกผิดที่ไปจับมัน

"กำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ"ฉันหันไปตามเสียงที่พูดมาจากทางประตู อีตาพ่อบ้านเจ้าเล่ห์!! นายเซบาสเตียน!! เข้ามาในห้องแต่งตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

"นายเข้ามาได้ยังไง!?? ตั้งแต่เมื่อไหร่?? ถ้าฉันเกิดแต่งตัวยังไม่เสร็จขึ้นมาล่ะ!!!!"ฉันต่อว่ายาวเป็นชุด และรู้สึกว่าหน้าแดงด้วย สังเกตได้จากกระจกของห้องแต่งตัว

"คุณคงคิดถึงเจ้าตัวนี้อยู่สิน่ะ"นายเซบาสเตียนพูดพร้อมอุ้มสิ่งที่ฉันต้องอึ้ง!!

"มี๊!"ลูกแมวที่ฉันเจอในตรอกซอยเมื่อกี้นี้น่า ตอนนี้มันส่งสายตาแป๋วมาให้ฉัน นั่งอยู่บนแขนนายเซบาสเตียน แถมนั่งบนผ้าเช็ดหน้าของฉันอีก และมันยังส่งสายตาประมาณ ได้โปรดคานาเดะเลี้ยงฉันเถอะ

"ขอโทษด้วยนะ ฉันเลี้ยงเธอไม่ได้จริงๆ"ฉันพูดพร้อมส่งสายตาเศร้าๆ ก่อนจะมองมาทางนายเซบาสเตียน "ขอตัวค่ะ!"ฉันพูดพร้อมกำลังจะออกไป อยู่เขาก็รังแขนฉันไว้ ทำให้ฉันหันกลับมา

"ไม่ต้องห่วงครับ ผมคุยกับเลดี้อลิซซาเบธแล้ว เธออนุญาตให้คุณเลี้ยงครับ"นายเซบาสเตียนพูด

"ตอนไหน!?? ฉันไม่รู้เรื่องเลย?? ฉันไม่เชื่อนายหรอกว่าอลิซอนุญาตให้ฉันเลี้ยงลูกแมว"ฉันว่าพร้อมส่งสายตาประมาณว่าไม่เชื่อจริงๆ

"ว่า.... เจ้าเมี้ยวน้อย ฉันคงต้องพาแกกลับไปที่เดิมแล้วล่ะ แต่แม่ของเจ้าคงอาจจะไม่ดูแลเจ้าต่อแล้วล่ะ และคงหิวจนตาย เพราะตัวเจ้ามีกลิ่นจาก...."

"โอเคโอเค!! ฉันเลี้ยงก็ได้เจ้าลูกแมว"ฉันพูดอย่างคนยอมแพ้ ก่อนจะคว้าลูกแมวจากแขนนายเซบาสเตียน มาอยู่ในอ้อมแขนของฉัน ลูกแมวมองฉันด้วยความดีใจและซุกหลับไป ฉันรีบลงจากชั้นสองทันที ตามด้วยนายเซบาสเตียน พนักงานของคุณเอริก้าเดินขึ้นไปในห้องแต่งตัว เพื่อไปหยิบชุดที่เอริก้าให้ฉันลองสวมใส่ เอามาใส่กล่อง เมื่อฉันเดินมาถึงอลิซ

"ว้าว~ ลูกแมวน่ารักจังเลย"อลิซพูดพร้อมส่งสายตาเป็นประกายไปทางมัน

"ฉันเกลียดแมว"ชิเอลพูด

"ขอโทษด้วยค่ะ ฉันจะพยายามให้น้องเมี้ยว อยู่ห่างชิเอลมากที่สุด"ฉันพูด

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันพูดเล่น ขอโทษด้วยที่ทำให้เธอซีเลียส"ชิเอลพูดพร้อมยิ้มนิดหน่อย

"เย้! วันนี้ชิเอลยิ้มอย่างธรรมชาติแล้ว"อลิซพูดอย่างร่าเริง และมองมาที่ฉัน "เธอจะให้น้องเมี้ยวนี้ชื่ออะไรล่ะคานาเดะ"เธอถามด้วยความอยากรู้

"ฮันนี่"คิดสดๆเลยค่ะ

"ฮันนี่เหรอ อืม... เหมาะน่ะ"อลิซพูดอย่างร่าเริง ฉันยิ้มแหะๆ แต่ว่าเห็นฮันนี่แล้วคิดถึงฮามี่จังเลยแหะ เจ้าเมี้ยวพูดได้ของเมเจอร์แลนด์ ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นไงบ้างน่ะ ช่างเถอะก่อนอื่นต้องหาริบบิ้นให้ฮันนี่ก่อน ตาฉันไปสะดุดกับริบบิ้นสีขาว ลูกไม้สีชมพู จึงเดินไปหยิบขึ้นมา

"สวยจังเลย"ฉันพูด

"คิดว่าคงเหมาะกับฮันนี่สิน่ะ"อยู่ๆนายเซบาสเตียนโผล่มาเมื่อไหร่ไม่รู้ เมื่อกี้ยังยืนข้างชิเอลอยู่เลย "ขอฮันนี่แป๊บหนึ่งน่ะ"เขาพูดพร้อมหยิบฮันนี่ออกจากอ้อมแขนฉัน แล้ววางบนโต๊ะ ฮันนี่ว่าง่ายยอมให้อีตาพ่อบ้านเอาริบบิ้นมาผูกที่คออย่างลวมๆ และผูกเป็นโบว์ได้สวยมาก ทำให้เข้ากับฮันนี่จริงๆ

"ว้าว~ น่ารักมาก เหมาะกับฮันนี่จริงๆ"อลิซมองตาเป็นประกาย

"ขอฮันนี่คืนค่ะ"ฉันพูดพร้อมอุ้มฮันนี่ขึ้นมาไว้อ้อมอก ฉันเกลียดอีตาพ่อบ้านเจ้าเล่ห์ที่สุดเลย!! "อลิซเราไปร้านขายของสัตว์ต่อน่ะ"ฉันพูดกับอลิซ

"อืม"อลิซยิ้มพร้อมพยักหน้า

"ของเรียบร้อยแล้วค่ะ"เอริก้าพูด

"ขอบใจมาก พอลล่าเธอแบกไว้ไหม"อลิซถาม

"พอไว้ค่ะ"พอลล่าพูด

"ฉันช่วยไหมคะ"ฉันถาม

"ไม่ต้องค่ะ คุณอุ้มฮันนี่อยู่นะค่ะ เดี๋ยวมันจะน้อยใจคุณแย่"พอลล่าพูดอ้อมๆ แต่ดูเหมือนว่านายเซบาสเตียนจะยกทั้งหมดให้แทน เพราะชิเอลสั่ง และถามว่ารถม้าอยู่ไหนเอาไปส่งอีก



ตอนเย็น

คฤหาสน์ตระกูล มิดเดิลฟอร์ด

ห้องครัว

หลังจากไปซื้อเสื้อผ้าของใช้ของฉัน กับของใช้ชองฮันนี่มาเรียบร้อยแล้ว อลิซให้ฉันกับฮันนี่นอนห้องนอนที่เตรียมไว้เรียบร้อย (ขอบอกเลยว่า เตียงใหญ่ไปหน่อยไหม) ที่สำคัญคุณท่านมิดเดิลฟอร์ดและมาดามมิดเดิลฟอร์ดอนุญาตให้ฉันอยู่ที่นี้ได้ พวกท่านใจดีจริงๆ หลังทานอาหารเย็น ฉันขอเข้าครัวไปทำขนม อลิซขอตามไปด้วย ฮันนี่หลับอยู่หลังได้ดื่มนมแพะ ส่วนอลิซนั้น ตอนนี้ก็......

"...... ตอนที่เธอปล่อยวงแหวนใส่สัตว์ประหลาดน้ำพุ แล้วเกิดระเบิดจนมันหยุดอาลาวาดสุดยอดมากเลย"อลิซเล่าตอนที่ฉันเป็นเคียวริธึ่มและกำลังจัดการเมกะโทนที่ดูเหมือนจะไม่ใช่เมกะโทน "อีกอย่างตอนที่เธอเป็นเคียวริธึ่ม ชุดที่เธอสวมน่ารักมากเลย~ ชุดกระโปร่งบานๆแบบบัลเล่ต์ เห็นชุดสวยอย่างงี้ แต่เธอใส่แล้วกล้าสู้มากๆเลยน่ะ...."เธอพูดไม่หยุดเลย

"งั้นเหรอ ขอบคุณมากน่ะ"ฉันพูดพร้อมยิ้มแล้วเอาทาร์ตเล็ตส์แคร็มบรูเล่ส้มกับอัลมอนด์ใส่ลงไปในเตาอบ และจับเวลาทันที

"ทำขนมอะไรอยู่เหรอ"อลิซถาม

"
ทาร์ตเล็ตส์แคร็มบรูเล่ส้มกับอัลมอนด์
นะ รอสักครู่น่ะ เดี๋ยวได้ทานแล้วล่ะ"ฉันพูดพร้อมมองนาฬิกา ระหว่างรอก็ฟังเรื่องอลิซเล่าเรื่องตอนฉันเป็นเคียวริธึ่มต่อไป


1ชั่วโมง23นาทีผ่านไป

ทาร์ตเล็ตส์แคร็มบรูเล่ส้มกับอัลมอนด์ถูกใส่จาน ฉันเสิร์ฟให้อลิซ

"ว้าว~ น่ากินมากเลยจ๊ะ งั้นท่านเลยน่ะ"อลิซพูดพร้อมตัดเป็นชิ้นพอคำ แล้วกินเข้าไป

"เป็นยังไงบ้าง"ฉันถาม

"อร่อย อร่อยมากๆเลยคานาเดะ"อลิซพูดพร้อมทำหน้ามีความสุขกับการกิน

"พอลล่าเอาด้วยไหม"ฉันหันไปถามพอลล่า

"จะดีเหรอคะ ดิฉันเกรงใจค่ะ"พอลล่าพูด

"ไม่เป็นไรน่า ฉันทำมาเยอะ รับไปเถอะ"ฉันพูดพร้อมหยิบทาร์ตเล็ตส์แคร็มบรูเล่ส้มกับอัลมอนด์ให้พอลล่า

"ขอบคุณค่ะ"พอลล่ารับมา


ห้องนอน

หลังจากทานทาร์ตเล็ตส์แคร็มบรูเล่ส้มกับอัลมอนด์กันเรียบร้อยแล้ว ฉันก็กลับห้องนอน เข้าห้องน้ำ อาบน้ำ อยู่ในชุดนอนสีขาว มีลูกไม้ กระโปร่งยาวแบบสมัยก่อนเรียบร้อยแล้ว ฮันนี่นอนอยู่ในที่นอนแมววางอยู่บนเตียง ฉันไปนั่งบนเตียงพร้อมลูบหัวฮันนี่ เจ้าเมี้ยวน้อยที่ฉันเจอครั้งแรก

"พรุ่งนี้ เธอไปหาหมอน่ะ ฮันนี่"ฉันพูดกับฮันนี่ที่กำลังหลับสบายใจเฉิบ และมีผ้าเช็ดหน้าของฉันห่มอยู่

"เรเร่/ฟาฟ่า"เรมี่กับฟารี่ร้องพร้อมกัน

"ฉันรู้... พวกเราต้องหาทางกลับไปยุคของเราให้ได้ และฉันไม่มีวันหลงรักอีตาพ่อบ้านของชิเอลเด็ดขาด!! เพราะฉะนั้นนอนกันได้แล้ว"ฉันพูดพร้อมไปดับไฟในตะเกียง และเอนตัวนอนลง "ราตรีสวัสดิ์ เรรี่ ฟารี่ และฮันนี่"ฉันพูดพร้อมหลับตาลง

"
เรเร่/ฟาฟ่า"เรมี่กับฟารี่ร้องพร้อมกัน พร้อมหลับไป




ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมา เพราะรู้สึกเหมือนมีใครจ้องมองฉัน ฉันหันไปตามคนที่จ้อง ทำให้ฉันเห็นแววตาสีทับทิม ส่องแสงสะท้อน ใครน่ะ!?? ฉันรีบเดินไปจุดตะเกียงไฟและมองไปที่เก่า ปรากฏว่า ตรงนั้นไม่มีใครเลย สงสัยฉันคิดมากไปมั่ง และดันไปคิดว่าอีตาพ่อบ้านเจ้าเล่ห์คนนั้น มาหาฉันด้วย เอาเถอะ นอนๆ ฉันดับไฟตะเกียงล้มตัวลงนอนต่อทันที

Kanade say end


------------TBC------------

 


น้องเหมียวฮันนี่
http://www.catthailand.com/catfree/78201222023.jpg


ทาร์ตเล็ตส์แคร็มบรูเล่ส้มกับอัลมอนด์
http://www.marthastewart.com/sites/files/marthastewart.com/imagecache/wmax-520/ecl/images/content/pub/ms_living/2010Q2/mld105124_0610_cbrulee6_vert.jpg
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #3 บุคคลที่ถูกทิ้ง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 17:51
    อุ้มแมวเหมียวอยู่สินะ >w<[คู่นี้น่ารักแน่ๆ]
    #3
    0
  2. #2 Bunnypun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 14:01
    อุ้มลูกเเมว
    #2
    0