[Fic Crossover Sebastian+Kanade]Retime cross love

ตอนที่ 17 : 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    11 มิ.ย. 58



::15::



Kanaday Say



"ผมจะช่วยคุณเอง"ฉันหันไปตามเสียงของคนที่พูด คนๆนั้นคือ....

"นายพ่อบ้านขี้เก็ก!!"ฉันร้องออกมา ใช่ คนที่จะช่วยฉันคือนายพ่อบ้านขี้เก็กจริงๆ

"พูดแบบนี้ เดี๋ยวผมไม่ช่วยนะครับ"คนใจร้าย อย่าพึ่งทิ้งฉันสิ ตอนนี้ฉันกำลังลำบากน่ะ~~~

"ขอโทษ"ฉันรีบกล่าว "เซบาสเตียนช่วยฉันทีน่ะ นายอยาก...."

"กรุณาพูดสุภาพ และเรียกผมว่าเซบาสเตียนด้วยครับ ไม่งั้นผมจะไม่ช่วยคุณ"อีตาพ่อบ้านขี้เก็กบ้า ในเวลาแบบนี้จะยังมาห่วงเรื่องมารยาทวาจาอีกเหรอ แถมทำท่ายังกะหึงหวงฉันยังไงยังงั้นเลย ฉันคิดเลยว่าที่คุณชิเอลมักจะมีน้ำโหบ่อยๆ ก็เพราะนิสัยขี้เก็กหรือมั่วแต่ห่วงความถูกต้องเรื่องมารยาทของนายเซบาสเตียนแหละ

"ได้ เซบาสเตียน คุณช่วยฉันออกจากกรงนี้หน่อยค่ะ"ฉันพูดข้อร้อง แบบจำใจต้องพูด พอฉันพูดไปแล้ว เขาก็เอามือจับเสาของกรง นี้ทั้งสองด้าน เขาจะง้างกรงเหรอ?? แต่กรงนี้เหล็กหนา!! "ไปหาอะไรมาหงัดดีกว่าไหม"ฉันแนะนำ

"ไม่ต้องหรอกครับ กรงแค่นี้เล็กๆ"นายพ่อบ้านขี้เก็กพูดพร้อมง้างกรงเหล็กออกมาอย่างง่ายได้เลย โอ้แม่เจ้า!! ยังกะเขาไม่ใช่คนธรรมดาเลย เขายื่นมือเข้ามา ฉันรีบยื่นมือไปจับมือของเขา และออกมาจากกรงทันที

"คานาเดะ"อลิซพูดพร้อมวิ่งมาหาฉันตามด้วยคุณชิเอล "เธอไม่เป็นไรน่ะ"เธอถาม

"ค่ะ ฉันไม่เป็นไร แค่ถูกขังในกรง"ฉันพูดพร้อมชี้ไปที่กรง "โชคดีจังที่คุณทั้งสองไม่เป็นไรค่ะ"ฉันพูดพร้อมยิ้ม

"ฉันรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีก็เลยจูงชิเอล ออกไปข้างนอกชมวิวก่อนเกิดเรื่องน่ะ"อลิซพูดพร้อมยิ้ม

"ไม่มีเวลาแล้ว ต้องรีบช่วยแขกในงานด่วนเลย!!"ฉันพูดนึดขึ้นได้

"งั้นตามฉันมา ฉันพอจะหาที่ให้เธอ.... เรียกเคียวริธึ่ม"อลิซรีบหาข้ออ้าง

"ไม่ต้องอ้างแล้วล่ะ"คุณชิเอลพูดขึ้นทำให้ฉันกับอลิซ "ฉันรู้หมดแล้ว ว่าเธอคือเคียวริธึ่ม"เขาพูดเสียงเรียบ

"รู้ได้ยังไงคะ!!"ฉันถามด้วยความสงสัย

"ก็เพราะว่า วันงานเทศกาลเค้ก เธอชี้และบอกว่าเธอกับลิซซี่อยู่ตรงที่เธอชี้ แต่พอฉันไปถึง ฉันไม่เห็นเธอเห็นแต่ลิซซี่ มันยิ่งทำให้ฉันสงสัย และยิ่งตอนที่เธอวิ่งเข้าคฤหาสน์ หลังเซบาสเตียนช่วยเธอ ฉันก็ยิ่งสงสัย จนคิดสรุปว่าเธอคือเคียวริธึ่ม"ชิเอลอธิบายจนจบ ฉันหันไปหาเซบาสเตียน

"ผม... ขอแค่ได้ยินคำตอบมาจากปากคุณแค่นั้น ถึงผมจะได้เห็นสิ่งนั้นและมันตรงกับที่เคียวริธึ่มมี"เซบาสเตียนพูดเรียบ

"งั้น ฉันจะให้อลิซพาฉันไปแปลงร่างเป็นเคียวริธึ่มก่อนล่ะกัน ระหว่างนี้คุณชิเอลกับเซบาสเตียนก็ช่วยขัดขว้างแมงมุมไปก่อนนะคะ"

"ไม่มีปัญหา"คุณชิเอลพูดอย่างมั่นใจ

"รีบไปกันเถอะคานาเดะ"

"อืม"ฉันรับคำเสร็จ อลิซวิ่งนำ ฉันวิ่งตาม เมื่อเธอเจอห้องที่ว่าแล้วก็รีบเปิดประตูและเราก็เข้าไปกัน จากนั้นเธอปิดประตู

ฉันหยิบเคียวม่อนดิวส์ขึ้นมา เรรี่กับฟารี่ปรากฏตัว

"เรเร"เรรี่ร้อง ฉันพยักหน้า


"Let's Play! Precure Modulation!!"ฉันร้องพร้อมวาดกุญแจซอลและดัน สวิสต์ข้างล่าง ทันใดนั้นก็มีริบบิ้นจำนวนมหาศาลพุ่งมาพันร่างฉัน จนกลายเป็นชุดเรียบร้อย ต่อมาตามด้วยเปลี่ยนสีและทรงผม จากสีน้ำตาลเขียวกลายเป็นสีเหลือง รวบผมเปียล้อมผม ประดับด้วยผูกโบว์สีขาว(คล้ายรินโวคาลอยด์) จากนั้นสวมถุงมือถุงเท้ารองเท้าและตุ้มหูจนเสร็จ "ดีดสะบัดท่วงทำนองอย่างละมุน! เคียวริธึม!!!"ฉันพูดคำสโลวแกน พร้อมโพสท่าประจำเสร็จ

"ฉันพร้อมแล้ว"อลิซพูดในมือของเธอทั้งสองข้างถือดาบอยู่

"อลิซ"ฉันร้องด้วยความอึ้งเล็กน้อย

"ถึงฉันจะดูน่อมแนม แต่เรื่องการฟันดาบนี้ ไม่เป็นสองรองใครเลยนะจ๊ะ ส่วนชิเอลเก่งเรื่องการยิงปืนมาก"อลิซพูดร่าเริง "รีบไปช่วยชิเอลกันเถอะ"เธอพูดร่าเริง ฉันพยักหน้า เมื่อฉันเปิดประตู พวกเราวิ่งออกมาจากห้องนั้น มุ่งหน้าไปห้องโถงทันที เมื่อมาถึง เซบาสเตียนกับคุณชิเอลกำลังต่อสู้กับปีศาจแมงมุมอยู่ ฉันกับอลิซรีบไปผสมโรงช่วยคุณชิเอลกับเซบาสเตียน พวกเราพยายามหาช่องโหว่ของมันให้ได้ เพื่อจัดการมัน

"ริธึ่ม รู้จุดอ่อนของมันยัง"อลิซถาม

"ยัง"

"ระวัง!!!"คุณชิเอลเตื่อนฉัน เพราะยัยแมงมุม แต่ว่าเซบาสเตียนคว้าตัวฉันทัน และพาไปยืนจุดปลอดภัย ทันใดนั้นฉันนึกออกแล้วว่าจุดอ่อนของแมงมุมคืออะไร

"ดวงตา!! จุดอ่อนของมันคือดวงตา ต้องหาอะไรมาปิดตา"ฉันตะโกนบอกไป

"เซบาสเตียน ทำตามที่เธอบอก"คุณชิเอลสั่ง

"ครับนายน้อย"เซบาสเตียนรับคำเสร็จ เขาก็วิ่งด้วยความเร็วแสง ซะพักก็เอาผ้าพื้นใหญ่และยาวมาปิดตาแมงมุม

"ตอนนี้แหละ"อลิซพูด

"ฟาฟา"ฟารี่ร้อง ฟา รี่เปล่งแสง ฉันตบมือขวาซ้าย ทำให้เกิดโน๊ตเเรืองแสงสีขาวกับสีเหลือง และเธอจับมาประกบในท่าตบมือ "จงออกมาริธึ่มที่สำคัญ"ฉันพูดพร้อมค่อยแยกมือออกจากกัน กลายเป็นแฟนทาสติคเบิรธ์เทียร์
 
"แฟนทาสติคเบิรธ์เทียร์!! ฟารี่มานี้เลยจ๊ะ"ฉันพูด

"ฟาฟ่า"ฟารี่ร้องพร้อมเข้าไปในช่องเสียบของคฑา แล้วเปล่งแสงขึ้นมา "จงโบยบินไป วงแหวนแห่งจังหวะ!"ฉันพูดพร้อมวาดวงแหวนและปล่อย วงแหวนนั้นพุ่งไปทางเนกะโทนสิงกล้องโบราณและรัดแน่นเต็มๆ "สามจังหวะ 1! 2! 3! ฟินาเล่!"

ตูม!!!!

เมกะโทนที่สิงในแมงมุมหยุดอาลาวาด กลับสู่สภาพเดิมตราที่ซ้อนโน๊ตโบราณได้หายไป โน๊ตโบราณออกจากตุ๊กตาแมงมุม เข้าฟารี่ ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม

"เย้! ไหนที่สุดได้โน็ตตัวสุดท้ายแล้ว"อลิซร้องด้วยความดีใจ

"และจะทำไงต่อล่ะ"คุณชิเอลถาม

"ฉันก็ไม่รู้คะ"ฉันพูดด้วยความเป็นจริงๆ แล้วฉันกลับเป็นฉันเหมือนเดิม


["ฮัลโหล ฮัลโหล คานาเดะได้ยินไหม"]เสียงปู่ไทม์เนี่ย ดังมาจากเคียวมอนดิวส์ จนฉันหยิบมันขึ้นมา

"ค่ะ มีอะไรคะ"ฉันถามกลับไป

["ตอนนี้รวบร่วมโน็ตโบราณไปถึงไหนแล้ว"]

"ครบแล้วค่ะ แต่ไม่รู้จะทำยังไง เพื่อให้เกิดประตูมิตินะคะ"ฉันตอบและถามกลับไปด้วยความสงสัย

["มันมีอะไรมาก แค่หนูบรรเลงเพลง แค่นั้นเอง"]

"บรรเลงเพลง??"

["ใช่ เมื่อถึงตอนนั้แหละประตูที่จะพาหนูกลับสู่เมืองไคออน ก็จะปรากฏแหละ พยายามเข้าน่ะ พวกอันโกะรอหนูอยู่นะ"]

"เข้าใจแล้วค่ะ แค่นี้นะคะ"ฉันพูดพร้อมพลิกมอนดิวส์คว่ำ

"จะทำอะไรเหรอ"อลิซถาม

"เคียวมอนดิวส์ มีความสามารถอีกอย่างหนึ่งคือ เป่าเป็นเพลงได้ ฉันจะร้องเป่าเป็นเพลงดู เรรี่ ฟารี่พร้อมน่ะ"ฉันหันมาถามภูติทั้งสอง เรรี่ ฟารี่พยักหน้า เมื่อฉันเริ่มเอาเคียวมอนดิวส์มาเป่าเป็นบทเพลง
ทำให้โน๊ตโบราณทั้ง7 ที่อยู่ในเรรี่ ฟารี่เปล่งแสงสว่างจากการได้ยินเสียงดนตรีบรรเลงของเคียวมอนดิวส์ที่ฉันเป่า และแสงนั้นให้สว่างจา จนฉันเป่าโน็ต ท่อนสุดท้ายจบลง แสงก็จางลง เกิดประตูมิติขึ้น

"นี้เหรอประตูมิติ"อลิซถาม

"อืม"ฉันพยักหน้า แต่ทำไมรู้สึกใจหายนิด นี้สิน่ะ ความรู้สึกการจากลา ต่อจากนี้ ก็จะไม่ได้ยินเสียงเจี้ยวจ้าวของอลิซ ได้เห็นสีหน้าอันสงบสุขุมของคุณชิเอล เมี้ยวน้อยน่ารักอย่างฮันนี่ และสีหน้าขี้เล่น แตหลงรักฉันหมดใจของพ่อบ้านขี้เก็กหรือเซบาสเตียนแล้ว

"คานาเดะ...."อลิซพูดเสียงเศร้า

"ฉันจะคิดถึงพวกเธอน่ะ"ฉันพูดพร้อมยิ้ม ถึงแม้รู้สึกว่าน้ำตาไหลเล็กน้อยอยู่บ้าง "ลาก่อนน่ะ" ฉันกำลังจะก้าวเดินเข้าไป อยู่ๆเซบาสเตียนคว้าตัวฉัน ฉันก็ได้ยินเสียงปืน และเกือบโดนยิงด้วย เพราะเป็นเหมือนกระสุนจะกันไม่ให้ฉันไป พวกเราหันไปตามคนยิงนั้นคือ ทรานซี่ กับนายคร็อด

"ไอ้อลัว!!!"คุณชิเอลทักด้วยความโมโห "แกขัดขวางคุณมินามิโนะทำไม!!!"เขาถามด้วยความโกรธ

"ไม่ได้พบกันนานเลยน่ะชิเอล"อลัวพูดร่าเริงแบบไม่สนใจคำถามชิเอลเลย

"ฉันถามทำไมไม่ตอบที่ฉันถาม"คุณชิเอลโวยวาย

"ฮ่าๆๆ ถ้าไม่มียัยนี้ ฉันคงเบื่อแน่เลย เพราะฉะนั้นฉันไม่ให้ยัยนี้กลับไปโลกของเธอหรอก"อลัวพูดพร้อมส่งรอยยิ้มร้ายกาจ

"หน่อย... ถ้าทำแบบนั้นก็ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ"คุณชิเอลพูดพร้อมมือถือดาบอีกข้าง ที่ได้จากอลิซ

"ฉันด้วย"อลิซพูดพร้อมชักดาบขู่อีกคน

"ผมเองคงไม่ปล่อยพวกคุณไว้"คร็อดพูดขู่พร้อมดันแหวน

"คู่ต่อสู้ของนายคือฉัน"เซบาสเตียนพูด หลังพูดจบการต่อสู้ระหว่าง 3(เซบาสเตียน ชิเอล อลิส) รุ่ม 2(นายคร็อด กับทรานซี่) เกิดขึ้น ต่างฝ่ายต่างสูสีกันมาก

"คานาเดะ รีบเข้าไปเลย"อลิซพูดพร้อมรีบตั้งรับดาบจากทรานซี

"แต่พวกคุณ..."

"รีบเข้าไปไม่ต้องห่วงพวกเรา"คุณชิเอลพูดพร้อมแทงดาบ แต่ทรานซี่ตั้งรับได้

"ไม่มีทางเสียหรอก!!!! คร็อด!! ฆ่านางซะ"ทรานซี่สั่งเด็ดขาด คร็อดกำลังพุ่งมาหาฉันเพื่อจะฆ่า ฉันได้แต่หลับตา ขาขยับไม่ได้ แต่แล้วฉันรู้สึกเหมือนใครกอดฉันอยู่ ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมา

"เซบาสเตียน!!!"ฉันร้องออกมาและช็อกมากที่เขาโดนแทง "เซบาสเตียนเข้มแข็งไว้น่ะ เซบาสเตียน..."ฉันพูดด้วยความเป็นห่วง

"ผมไม่เป็นไรหรอก แต่คุณรีบเข้าไป"เซบาสเตียนพูดพร้อมเอาปากจ่อใกล้หู "หวังว่า เราจะได้เจอกันอีกครั้ง"เขาพูดพร้อมกับโยนฉันเข้าประตูมิติ


"เซบาสเตียน!!!.........."นั้นคือเสียงสุดท้ายของฉัน ก่อนที่สติฉันจะดับวูบไประหว่างอยู่ในประตูมิติ

Kanade say end

 


หลายวันต่อมา

ระเบียงร้านขนมหวาน(บ้านของคานาเดะ)

คานาเดะกำลังนั่งเม่อมองฟ้าที่ว่างเปล่า หลังจากที่เธอกลับมาสู่ยุคของเธอได้ โดยเธอปรากฏตัวทีเธอเคยถูกเมกะโทนขังในนาฬิกาทราย และพวกฮิบิกิมาเห็นเธอสลบอยู่ก็ช่วยพาเธอกลับเข้าบ้านของเธอ เธอตื่นขึ้นมาก็ถามหาเซบาสเตียน แต่เพื่อนๆบอกว่าไม่เห็นใครนอกจากเธอคนเดียว ซึ่งทำให้เธอเสียใจอยู่หลายวัน ถึงตอนนี้เธอจะคลายโศกไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังอดเป็นห่วงเซบาสเตียนไม่ได้

"พี่ มีแขกมาหาพี่นะครับ"โชตะหรือน้องชายของคานาเดะพูดพร้อมเดินเข้ามา

"พี่ไม่อยากพบใคร ขออยู่คนเดียว โชตะขอบใจมากนะที่มาบอก"คานาเดะบอกกลับไป

"ครับ"โชตะพูด เขาหันไปหาแขกที่มาหาพี่สาว "เชิญคุยตามสบายนะครับ ผมขอตัวนะครับ"เขาพูดจบพร้อมเดินไปที่ห้องครัว

"กำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ"แขกที่มาหาคานาเดะทักขึ้น ทำให้เธอหันไป

"เซบาสเตียน!!"เธอร้องด้วยความดีใจ จนลุกจากเก้าอี้วิ่งไปกอดเซบาสเตียนทันที "ดีใจจัง ที่นายยังไม่ตาย"เธอพูดพร้อมหน้าซบอกเขา

"คานาเดะ เธอมักจะบอกว่าชอบตอนฉันกระโดดหาชิเอล คราวนี้ฉันได้เห็นเธอกระโดดกอดหาเซบาสเตียนบ้างล่ะ"เสียงสดใสทักคานาเดะทำให้เธอหันไปหาเสียงทัก

"อลิซ คุณชิเอล ฮันนี่"คานาเดะร้องด้วยความตกใจ "ว่าแต่พวกคุณมาได้ยังไงด้วยอะไร แล้วทรานซี่ กับนายคร็อดล่ะ"เธอถามมองด้วยความสงสัย

"สองคนนั้นตายไปแล้ว ด้วยน้ำมือของฉันกับเซบาสเตียน"ชิเอลตอบกลับหน้าตาเฉย

"หลังจากที่เราจัดการสองคนนั้นได้ หลายวันที่ผ่านมานี่เซบาสเตียนก็ดูซึมๆไปนิดหน่อยน่ะ"อลิซซาเบธเริ่มเล่าให้ฟัง"จนกระทั้งวันหนึ่งก็เกิดแผ่นดินไหว ตอนนั้นพวกเราและพวกคนใช้ของตระกูลแฟนทอมไฮฟ์ อยู่ในคฤหาสน์น่ะ พอเหตุการณ์สงบลง เมื่เราออกมาก็ได้เจอผู้หญิง3คน จนรู้มาว่าเป็นเพื่อนของเธอ เธอเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังว่าพวกเราได้มาที่นี้ ก็คงเป็นเพราะอำนาจโน็ตโบราณทั้ง7 ที่ทำให้พาพวกเรามาที่นี้น่ะ ที่สำคัญพวกเธอยังบอกอีกว่าคานาเดะเปลี่ยนไปดูเหม่อๆมากขึ้น แต่ก็ไม่ยอมบอกว่าเพราะอะไร แต่พอฉันบอกว่ารู้จักคานาเดะ และบอกเรื่องเธอกับเซบาสเตียนไป พวกเธอเข้าใจทันที"เธอเล่าจนจบ คานาเดะถึงกับหน้าแดง เอาหน้าซุกอกเซบาสเตียนทันที

"เป็นอะไรนะครับ"เซบาสเตียนถาม

"อ้ายนะคะ"คานาเดะตอบ แล้วอยู่ๆเธอก็นึกขึ้นได้จึงเอาหน้าออกห่างอก "ฉันสงสัยนิดหนึ่ง คุณโดนนายคร็อดแทงซะลึกขนาดนั้นทำไมยังรอดมาได้ และตอนที่ฉันถูกขังกรงทำไมคุณยังแหกกรงให้ฉันได้"เธอถามด้วยความสงสัยมานานมากแล้ว และเรื่องเล่าเมื่อกี้

"รู้ไหม เพราะอะไร"เซบาสเตียนถามพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์นิดๆ คานาเดะพยักหน้า เซบาสเตียนยื่นหน้ามาใกล้หูของคานาเดะ "เพราะผมเป็นซาตานนะครับ ถึงผมไม่เคยโกหก แต่ก็ไม่เคยคิดจะปิดบังเลย เพราะคุณไม่เคยถามผม
แล้วคุณจะยังรักผมไหม"เขาถามเสร็จเอาหน้าออกห่างจากหูของเธอ

"รักสิ เพราะเธอไม่ใช่พวกไมเยอร์แลนด์นี่ ถึงเธอจะเป็นซาตาน แต่ก็เป็นพ่อบ้านซาตานที่แสนดีของคุณชิเอล ส่วนฉันคือคนรักของคุณ"คานาเดะพูดจบเธอกอดเซบาสเตียน เซบาสเตียนกอดกลับ ชิเอลกับอลิซยิ้มมองสองคนนั้น

"ดีจังน่ะ ที่เซบาสเตียนได้มีคนรักแล้ว"อลิซพูด

"นั้นสิน่ะ จะว่าไป... ฉันเป็นห่วงทางบ้านเธอนิดหน่อยน่ะ เมื่อพวกเขารู้ว่าเธอหายไป ไม่รู้ว่าป่านนี้ จะวิ่งหากันวุ่นอยู่เปล่า"ชิเอลพูดมาลอยๆ

"ไม่ต้องห่วงหรอก เพราะฉันบอกว่าบอกว่าจะมาอยู่ค้างบ้านชิเอล ทางบ้านก็เลยไม่มีปัญหาอะไรน่ะ"อลิซซาเบธตอบพร้อมยิ้ม

"แล้วอยากนอนคนเดียว หรือนอนกับฉันล่ะคืนนี้"ชิเอลหันมาถาม

"
นอนคนเดียวก่อนล่ะกัน แต่ไม่ต้องห่วงน่ะ ซักวันฉันจะไปนอนห้องเดียวกับเธอ ชักอยากให้คานาเดะ พาเที่ยวเมืองนี้ซะแล้วสิ อยากไปถ่ายรูปที่คานาเดะเคยให้ดูด้วย"อลิซซาเบธพูดพร้อมยิ้มร่าเริง ชิเอลยิ้มตามนิด ทั้งสองมองพ่อบ้านกอดหวานใจไม่ปล่อย


------------TBC------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 10:07
    แต่งชิเอลกะลิซซี่หน่อยจิ
    #9
    0