[Fic Crossover Sebastian+Kanade]Retime cross love

ตอนที่ 14 : 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 มิ.ย. 58



:: 12 ::



  sebastian say

เมื่อผมรับคำกับนายน้อยแล้ว ผมรีบดำน้ำไปช่วยคานาเดะทันที ผมได้แต่ภาวนาไว้ว่าขอให้เธออย่าตายน่ะ เธอเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ถ้าเธอเป็นอะไรตายขึ้นมา ผมคงรู้สึกผิดมากเลยล่ะ ในที่สุดผมก็หาเจอ เธอดูกำลังจะแย่ ผมรีบหยิบมีดออกมา และโยนไป แรงของมัน พุ่งไปปักที่หนวดที่หมัดคานาเดะอยู่ ทำให้ปีศาจปลาหมึกที่หมัดคานาเดะอยู่คลายออกมา ผมรีบคว้าตัวเธอมาทันที

"คานาเดะ คานาเดะ....."ผมพูดพร้อมเขย่าตัวเธอ ตอนนี้แค่หมดสติไป แต่ใจหนึ่งผมกลัวเธอตาย ผมเลยจับแก้มแล้วปากประกบปาก ผมเปิดปากเธอเบาๆแล้ว ค่อยส่งลมเข้าไปจากนั้นรีบถอนออก จากนั้นผมปล่อยคานาเดะและซัดปีศาจปลาหมึก23ที จากนั้นคว้าคานาเดะเอาไว้ เพื่อไม่ให้เธอร่วงลงไปลึกมากกว่านี้ จะว่าไป ป่านนี้แล้วทำไมเคียวริธึ่มยังไม่มา แต่ว่าตอนนี้ต้องรีบพาคานาเดะขึ้นเหนือน้ำก่อน ผมรีบว่ายพาขึ้นเหนือน้ำทันที

ซ่า!

เมื่อผมกับคานาเดะ ผมรีบพาร่างของเธอเขาฝั่งโดยเร็วที่สุด เมื่อมาถึงฝั่งแล้ว

"คานาเดะ! เซบาสเตียน เธอเป็นยังไงบ้าง"คุณอลิซซาเบธถามด้วยความเป็นห่วง

"ตอนนั้นก็จูบใต้น้ำไปที่หนึ่งแล้ว ผมจะรีบผายปอดช่วยอีกรอบเธอครับ ขอพื้นที่ด้วย"ผมบอกเสร็จ ทุกคนรีบหลีกทางทันที และผมจึงค่อยๆวางเธอลงบนพื้นทราย จากนั้นเริ่มปฐมพยาบาลการผายปอดทันที คานาเดะ อย่าเป็นอะไรน่ะ ผมพึ่งรู้ว่า ผมรักคุณมาก ผมหลงใหลในตัวคุณแล้ว


sebastian say end
 
 
 
Kanade say

ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในน้ำแล้ว เหมือนกำลังนอนอยู่บนพื้นทราย แต่ทำไม... รู้สึกเบาหวิว เพียงแค่ปากของฉันได้ไปสัมผัสกับอะไรบางอย่าง อย่างเบาๆ

".... คานาเดะ คานาเดะตื่นสิ คานาเดะ..."เสียงของอลิซดังขึ้น ทำให้ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมา ฉันเห็นดวงตะวัน หน้าอลิซที่ดูห่วงฉันมาก หน้าคุณชิเอลกับอีตาพ่อบ้านขี้เก็กที่นิ่งๆ แต่สายตาของพ่อบ้านขี้เก็กดูเหมือนจะห่วงฉันมาก ฉันค่อยๆลุกขึ้นมา

"ดีจังเลยที่เธอปลอดภัย"อลิซพูดพร้อมโพล่เข้ากอดฉันทันที ดูเหมือนเธอจะห่วงฉันมาก

"ว่าแต่.... ใครช่วยฉันเหรอคะ"ฉันถามขึ้น อลิซคลายกอดทันที

"เซบาสเตียนช่วยเธอนะ"คุณชิเอลตอบเสียงเรียบและยิ้ม "ถ้าไม่ได้เขา ป่านนี้เธอคงเป็นอะไรไปแล้ว"เขาอธิบาย ฉันมองอีตาพ่อบ้านขี้เก็กแล้ว หน้าแดงนิดๆ

"ขอบคุณ"ฉันพูดเสียงเรียบ แต่แล้วนึกขึ้นได้ ต้องไปปราบเมกะโทนทีสิงปลาหมึกเสียก่อน ก่อนที่มันจะไปทำอะไรกับใครไปมากกว่านี้ ฉันลุกขึ้นพรวดทันที

"มีอะไรเหรอ"คุณชิเอลถามด้วยความงง

"ฉันขอตัวกลับเข้าห้องก่อนนะคะ คืออยากเข้าห้องน้ำค่ะ"ฉันพูดจบรีบวิ่งกลับคฤหาสน์ทันที ไม่ฟังเสียงทักของใครทั้งนั้น ตอนนี้การปราบเมกะโทนเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เมื่อฉํันมาถึงห้อง ฉันคว้าเคียวม่อนดิวส์จากในกระเป๋า "เรรี่ ฟารี่"ฉํันเรียกเรรี่กับฟารี่ปรากฏตัว

"เรเร"เรรี่ร้อง ฉันพยักหน้า


"Let's Play! Precure Modulation!!"ฉันร้องพร้อมวาดกุญแจซอลและดัน สวิสต์ข้างล่าง ทันใดนั้นก็มีริบบิ้นจำนวนมหาศาลพุ่งมาพันร่างฉัน จนกลายเป็นชุดเรียบร้อย ต่อมาตามด้วยเปลี่ยนสีและทรงผม จากสีน้ำตาลเขียวกลายเป็นสีเหลือง รวบผมเปียล้อมผม ประดับด้วยผูกโบว์สีขาว(คล้ายรินโวคาลอยด์) จากนั้นสวมถุงมือถุงเท้ารองเท้าและตุ้มหูจนเสร็จ "ดีดสะบัดท่วงทำนองอย่างละมุน! เคียวริธึม!!!"ฉันพูดคำสโลวแกน พร้อมโพสท่าประจำเสร็จ ฉันรีบออกมาทางนอกหน้าต่างทันที


เมื่อฉันว่ายมาถึงจุดที่โดนเมกะโทนสิงปลาหมึกฉุดได้ ฉันก็รอจนกว่ามันจะมา เมื่อได้ยินเสียงที่มันเหมือนแรงพุ่ง ฉันรีบกระโดดขึ้นเหนือน้ำให้สูงที่สุด จนมันปรากฏตัว งานนี้คงได้เวลาวกวนสร้างป่มกันซะหน่อย ฉันพูดจบพร้อมลอยวกวนไปมาหลายรอบจนมันเป็นป่มหลายป่มมากที่สุด จนมันไม่สามารถจะมาหมัดตัวฉันในที่สุด เอาละ....


"จังหวะนี่แหละ"เคียวริธึ่มพูด

"ฟาฟา"ฟารี่ร้อง ฟา รี่เปล่งแสง ฉันตบมือขวาซ้าย ทำให้เกิดโน๊ตเเรืองแสงสีขาวกับสีเหลือง และเธอจับมาประกบในท่าตบมือ "จงออกมาริธึ่มที่สำคัญ"ฉันพูดพร้อมค่อยแยกมือออกจากกัน กลายเป็นแฟนทาสติคเบิรธ์เทียร์
 
"แฟนทาสติคเบิรธ์เทียร์!! ฟารี่มานี้เลยจ๊ะ"ฉันพูด

"ฟาฟ่า"ฟารี่ร้องพร้อมเข้าไปในช่องเสียบของคฑา แล้วเปล่งแสงขึ้นมา "จงโบยบินไป วงแหวนแห่งจังหวะ!"ฉันพูดพร้อมวาดวงแหวนและปล่อย วงแหวนนั้นพุ่งไปทางเนกะโทนสิงกล้องโบราณและรัดแน่นเต็มๆ "สามจังหวะ 1! 2! 3! ฟินาเล่!"

ตูม!!!!

เมกะโทนที่สิงในปลาหมึกหยุดอาลาวาด กลับสู่สภาพเดิมตราที่ซ้อนโน๊ตโบราณได้หายไป โน๊ตโบราณออกจากปลาหมึก เข้าฟารี่ ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม

"ได้มาแล้ว โน็ตตัวที่5"ฉันร้องด้วยความดีใจ แต่ว่าต้องรีบกลับไปที่ห้อง ขอบอกว่าเหนื่อยมากเลย หวังว่าคงไม่มีใครเห็นตอนฉันแปลงร่างหรือกลับร่างหรอกน่ะ พอฉันกลับร่างเรียบร้อยแล้ว ฉันรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

"คานาเดะ คานาเดะเปิดประตูหน่อย คานาเดะ"เสียงอลิซดังขึ้น ทำให้ฉันไปเปิดประตูทันที เมื่อเปิดประตูออกมาอลิซยื่นรออยู่

"เข้ามาในห้องกันก่อน คุยข้างนอกคงไม่สะดวก"ฉันบอก อลิซพนักหน้าแล้วเข้ามาในห้อง ฉันปิดประตูทันที"มีอะไรเหรออลิซ"ฉันเริ่มเปิดประเด็นถามทันที

"เธอเป็นยังไงบ้าง จู่ๆก็ลุกพรวดพราด รีบวิ่งไปเฉยเลย มีอะไรเหรอ"อลิซถามฉันกลับ

"ฉันเจอโน็ตโบราณตัวที่6แล้วน่ะ แต่ว่าเจอในสภาพสิงปลาหมึก กว่าจะปราบได้โน็ตตัวที่6ได้นี้ก็เหนือยอยู่น่ะ"ฉันเล่าให้เธอฟัง "ตอนนี้ก็เหลือโน็ตตัวสุดท้ายแล้ว ถ้ารวบร่วมมาครบ ก็คงถึงเวลาที่ฉันต้อง...."ฉันรู้สึกเศร้าขึ้นมาไม่รู้ตัว ไม่รู้เพราะอะไร

"จากฉันกับเซบาสเตียนไป"อลิซเติมประโยคหลังไห้ ฉันพยักหน้าและน้ำตาก็เริ่มไหลไม่หยุด เพราะอีกไม่นานฉันจะต้องจากทุกคนในยุคนี้กลับไปยุคของฉันแล้ว "คานาเดะ...."อลิซถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉัน.. ขออยู่คนเดียวได้ไหม อาจจะไม่ลงไปกินข้าวเย็นน่ะ"ฉันพยายามสะกดอารมณ์อยู่ ไม่อยากปล่อยโฮต่อหน้าเธอ

"จ๊ะ เข้าใจจ๊ะ"อลิซพูดจบ เธอเดินไปที่ประตู เธอเปิดออกมาและออกจากห้องฉันไป เมื่อประตูปิดลง ฉันนั่งกอดเข่าติดเตียง ระบายโดยการร้องไห้ไม่หยุด ความเจ็บปวดที่ฉันต้องจากคนยุคนี้ไป กำลังคืบคลานใกล้เข้ามาแล้ว ฉันต้องเตรียมใจให้พร้อม เพราะฉะนั้นตอนนี้ร้องไห้ไปเลย ร้องจนกว่าจะเหนื่อย


Kanade say end

 

sebastian say

หลังจากที่คานาเดะวิ่งเข้าคฤหาสน์ไปแล้ว ผมงงมากว่าเกิดอะไรขึ้น

"ชิเอล ฉันว่าไปเล่นน้ำอีกซะพักเถอะ เดี๋ยวเราค่อยกลับคฤหาสน์กันน่ะ"เลดี้อลิซซาเบธหันมาบอกนายน้อย และหันมาหาผม "เซบาสเตียนก็มาด้วยน่ะ"เธอชวน

"ครับ เดี๋ยวผมไปครับ"ผมตอบจบ
เลดี้อลิซซาเบธก็พานายน้อยไปเล่นน้ำทะเล ท่าทางของเลดี้อลิซซาเบธดูพิรุธนิดๆแหะ ไม่ใช่แค่นั้นผมเองก็สงสัยคานาเดะด้วย จริงสิ! วันแข่งวันทำขนมวันนั้น หลังจากที่ผมแอบขบเม้มที่ข้อนิ้วนางของเคียวริธึ่มเรียบร้อยแล้ว เธอก็หายตัวไปตามปกติ จนคานาเดะปรากฏตัวขึ้น และได้รับรางวัล ผมเห็นรอยที่ผมขบไว้บนข้อนิ้วนางของคานาเดะ ผมคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเธอคือ เคียวริธึ่ม เส้นผมบังภูเขาจริงๆ แต่ว่าน่ะ ถ้าจะจับให้อยู่ จะต้องทำอะไรซักอย่าง เพื่อให้เจ้าตัวเปิดปาก

"เซบาสเตียนรีบมาเร็วๆ"
เลดี้อลิซซาเบธร้อง จนผมต้องวิ่งไปเลย ไปถึงโดนน้ำสาด เลยเล่นน้ำกันสนุกสนานเฮฮาจนเย็น ถึงกลับคฤหาสน์ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมข้าวเย็นให้นายน้อย เลดี้อลิซซาเบธ และคานาเดะ ตอนที่ผมจะขึ้นไปตามนายน้อย ผมเห็น
เลดี้อลิซซาเบธยืนอยู่หน้าห้องของคานาเดะ

"คานาเดะ คานาเดะเปิดประตูหน่อย คานาเดะ"เลดี้อลิซซาเบธพูดหน้าประตู ซะพักคานาเดะเปิดประตู


"เข้ามาในห้องกันก่อน คุยข้างนอกคงไม่สะดวก"คานาเดะบอก เลดี้อลิซซาเบธเข้าไป คานาเดะปิดประตูทันที ผมคิดว่า ผมรอเวลาพวกเธอมาทานข้าวละกัน ผมก็ไปตามนายน้อยมาก่อน พอผมไปตามนายน้อยมาที่ห้องทานอาหารแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่รอเลดี้อลิซซาเบธกับคานาเดะ ซะพักเลดี้อลิซซาเบธเข้ามาในห้อง แต่คานาเดะไม่มา

"ลิซซี่ แล้วคานาเดะล่ะ"นายน้อยเริ่มถาม

"เธอขออยู่คนเดียวน่ะ และไม่ลงมากินข้าวเย็น"
เลดี้อลิซซาเบธตอบด้วยเสียงเศร้า แล้วมานั่งข้างนายน้อย "ชิเอล ฉันเป็นห่วงเธอเหลือเกิน ช่วยให้ใครก็ได้ไปดูเธอหน่อยได้ไหม"เธอขอร้องด้วยความเป็นห่วงจริงๆ จะว่าไปผมเองก็ห่วงเธอเหมือนกัน
น่ะ ถ้าเมื่อก่อนผมจะเย็นชากับผู้หญิงทุกคน แต่เดี๋ยวนี้ความเย็นชาของผมมันได้หายไปตั้งแต่วันที่คานาเดะปรากฏตัวขึ้น

"ถ้าอย่างงั้น ให้เซบาสเตียนไปดูให้ล่ะกัน"นายน้อยพูด "อีกอย่างฉันพอจะรู้บ้างแล้วล่ะว่า เซบาสเตียนหลงรักคุณมินามิโนะเข้าให้แล้ว ฉันดีใจจริงๆที่เขาหาเจอคนที่ใช่เจอ ที่ผ่านมาไม่เคยเห็นสนคนไหน จนเจอคุณมินามิโนะดูจะสนมาก ขนาดฉันหลับไปแล้ว ยังแอบไปหาเธอเลย"นายน้อยพูดแซวพร้อมส่งยิ้มมาให้ผม ร้อยวันพันปีผมได้เห็นนายน้อยยิ้มแบบจริงใจก็วันนี้แหละครับ ถ้าจะได้เห็นยิ้ม ก็จะยิ้มแบบเจ้าเล่ห์คิดแผนอะไรออก หรือบางครั้งยิ้มแบบฝืนๆ มันก็น่าดีใจน่ะครับที่วันนี้ได้เห็นนายน้อยยิ้มจริงใจ

"นายน้อยครับ ได้เวลาอาหารแล้วนะครับ"ผมพูดพร้อมเตรียมของเสิร์ฟ

"อืม และอย่าลืมไปดูแลแฟนกับแมวของเธอด้วยน่ะ"นายน้อยพูดกึ่งสั่ง

"เยส มายลอด"ผมรับคำและก็ทำหน้าที่ตามปกติ จนนายน้อยกับ
เลดี้อลิซซาเบธหลับไปเรียบร้อยแล้ว ผมเข้าครัว เพื่อทำซุป ขนมปังก้อนพอคำ และโกโก้ร้อน เพื่อให้คานาเดะทาน แต่ก็ไม่ลืมข้าวของฮันนี่ ที่ตอนนี้ยิ่งโตยิ่งสวยมาก แล้วผมก็ยกไปถึงหน้าห้องคานาเดะ "คานาเดะ นี้ผมเองน่ะ ขอเข้าไปได้ไหม"ผมถามจากข้างนอก

"ได้ค่ะ เชิญค่ะ"คานาเดะตอบมาจากในห้อง ผมจึงเปิดประตูเข้าไป เมื่อเข้ามาในห้องผมเห็นเธอนั่งกอดเข่าอยู่ ผมจึงวางถาดเสิร์ฟบนโต๊ะใกล้กับโซฟา

"เมี้ยว เมี้ยว"ฮันนี้ร้องพร้อมมาเกาะขาของผม ผมยกข้าวของแม่สาวน้อยขนสวย พร้อมย่อตัวลง

"หิวล่ะสิ คนสวย ทานซะ"ผมพูดพร้อมวางข้าวหน้าฮันนี่ เธอกินทันที ผมลุกขึ้น เดินไปหาคานาเดะ

"มีอะไรเหรอคะ"คานาเดะถามขึ้น แต่เธอไม่เงยหน้ามองผม ยังเอาแต่ก้มหน้าอยู่

"เห็นคุณไม่ลงไปทานอาหาร ผมก็เลยยกซุปมาให้ทานน่ะ"ผมตอบพร้อมย่อตัวลง

"ฉันไม่หิวค่ะ แต่ขอบคุณนะคะที่ยกมาให้ค่ะ คุณออกไปได้แล้วค่ะ ฉันอยากอยู่คนเดียว"คานาเดะพูด แต่เธอยังไม่เงยหน้ามองมาหาผม จนผมตัดสินใจจับหัวไหล่ของเธอทั้งสองข้าง ให้หลังเธอตั้ง แต่เธอก็ยังก้มหน้าอยู่ ผมจึงเอามือหนึ่งกดไหล่เธอ อีกมือจับคางของเธอให้เงยขึ้น สิ่งที่ผมเห็นนั้น คือแก้มสองข้างของเธอมที่มีคราบน้ำตา และดวงตาที่บวมช้ำ เพราะร้องไห้มานาน

"ร้องไห้ทำไม"ผมถามด้วยเสียงจริงจัง

"เปล่าค่ะ"คานาเดะตอบเสียงแข็ง และยกมือจะมาปัดน้ำตาออก แต่ผมรู้ทันจึงจับข้อมือของเธอทั้งสองเอาไว้

"โกหก ไม่ดีนะครับ"ผมพูดพร้อมส่งยิ้มให้เธอ เธอหน้าแดงและกลัวจนตัวสั่นเลย เหมือนกลัวอะไรอยู่ "อย่าทำให้ผมเป็นห่วงสิครับ ถึงคุณไม่หิว คุณควรจะกินอะไรซะหน่อยน่ะครับ"ผมพูดพร้อมอุ้มเธอขึ้นมา แล้วค่อยๆวางบนโซฟา จากนั้นผมนั่งข้างๆเธอ

"ฉันไม่หิวน่ะ"คานาเดะพูดเสียงเศร้า มือเธอไม่แตะอะไรเลย

"งั้น ผมป้อนให้นะครับ"ผมพูดพร้อมหยิบช้อน ตักซุปยื่นให้คานาเดะ เธอก็ยอมกินโดยดีจนขนมปังและซุปหมด ตอนนี้ก็เหลือโกโก้แล้วล่ะ "ไม่ดื่มโกโก้หน่อยเหรอครับ จะได้หลับสบาย"ผมถาม

"ไม่ล่ะ ฉันจะนอนแล้วล่ะ"คานาเดะพูดพร้อมจะลุก แต่ก็ต้องกลับมานั่ง เพราะดูเหมือนเธอจะเพลียๆ จากการร้องไห้มากเกินไป

"งั้น ผมป้อนโกโก้ให้คุณจะได้หลับสบาย"ผมพูดพร้อมยกถ้วยโกโก้ขึ้น

"ฉันบอกแล้วว่า ฉันไม่... อุ๊บ!!"คานาเดะพูดยังไม่จบก็ถูกผมจูบแล้ว แต่ไม่ใช่แค่นั้นโกโก้ที่ผมดื่มและอมไว้ มันได้ไหลเข้าปากเธอที่กำลังเปิดอยู่พอดี
เมื่อหมดปากผม และเข้าสู่ลำคอของเธอแล้ว ผมค่อยๆถอนปากออก อยู่ๆคานาเดะก็วูบสลบไป
 
"แค่สลบไป"ผมพูดพร้อมช้อนอุ้มขึ้นมา จากนั้นค่อยๆวางเธอลงบนเตียงเบาๆ และห่มผ้าห่มให้ "ฝันดีน่ะคานาเดะ"ผมพูดพร้อมจูบหน้าผากเธอ

"เมี้ยว เมี้ยว"ฮันนี่ร้องออกมาก่อนจะขึ้นเปลนอน

"เช่นกันฮันนี่"ผมบอก ก่อนออกจากห้องนอนของเธอ ผมเห็น... ถ้าจำไม่ผิด นั้นคือเข็มกลัดที่ติดที่อกของเคียวริธึ่มสิน่ะ ถ้าคิดไม่ผิดมันก็คืออุปกรณ์ที่ทำให้เธอกลายเป็นเคียวริธึ่ม เอาเถอะ ตอนนี้ถึงได้รู้ความจริงของเธอแล้ว แต่ว่าก็รอให้พูดมาจากปากของเธอดีกว่า ยังไงเสีย ไม่ว่าเธอจะเป็นเคียวริธึ่มหรือไม่ ผมก็รักเธออยู่ดีแหละ เพราะฉะนั้น ผม..ต้องครอบครองเธอให้ได้


Sebastian Say end


------------TBC------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น