[Fic Crossover Sebastian+Kanade]Retime cross love

ตอนที่ 12 : 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 พ.ค. 58



::10::


Kanaday Say

1 ชั่วโมงผ่านไป การแข่งขันได้จบลง ตอนนี้ท่านคณะกรรมการกำลังลองชิมเค้กของที่ละคน และต่างติชมกันต่างๆนานา จนตอนนี้มาถึงคิวของฉันแล้วล่ะ

"ต่อไป เป็นเค้กของบริษัทแฟนทอมไฮฟ์สิน่ะ"1ในคณะกรรมการพูด ฉันเสิร์ฟเค้กโอเปร่าครีมสตอเบอร์รี่ให้กับกรรมการทั้งสาม

"เชิญทานได้เลยค่ะ"ฉันพูดเชิญชวน

"งั้น"

"ทานล่ะ"สิ้นเสียงกรรมการทั้ง3 ก็ตัดเค้กและทานเข้าปากทันที

"โอ้!! แป้งเค้กหนุ่มมาก ช็อกโกแลตก็เข้มกำลังดีด้วย"กรรมการคนแรกพูด

"ความหอมหวานซ้อนเปรี้ยวของครีมสตอร์เบอร์รี่ที่มีผลเนื้อมผสมด้วย ก็ลงตัวกับความหวานเข้มของช็อกโกแลตด้วย"กรรมการอีกคน

"อ่า~ กินแล้วรู้สึกนึกถึงสาวน้อยแสนหวาน แต่แอบซ้อนเปรี้ยว เหมือนครีมสตอร์เบอร์รี่ กับหนุ่มที่สุภาพบบุรษสุดเข้ม และลึกลับเหมือนช็อกโกแลตมากๆ"กรรมการคนสุดท้ายพูด

"ขอบคุณมากค่ะ"ฉันพูดพร้อมก้มและเดินกลับที่ เมื่อกรรมการพูดเสร็จ ก็ถึงปาติชิแยคนสุดท้ายจนครบ กรรมการที่ประกาศแข่งขันได้ลุกขึ้นยื่นอีกครั้ง

"ระหว่างรอผลการตัดสินนั้น ขอเชิญผู้เข้าชมงานทานเค้กของผู้เข้าแข่งขันที่วางไว้บนโต๊ะที่เตรียมไว้ตามสบายนะครับ"กรรมการที่ประกาศแข่งขันพูดเสร็จแขกที่มางานก็พากันเดินไปหยิบเค้กที่อยู่บนโต๊ะนั้นทันที

"คานาเดะ ทำได้ดีมากเลยล่ะ"อลิซพูดชมฉัน

"ขอบใจน่ะ"ฉันตอบพร้อมยิ้มกลับไป

"เก่งมากคุณมินามิโนะ ที่เหลือแค่รอผล"คุณราอูลพูดร่าเริง

"ฝีมือเธอ ก็เก่งมากเลยน่ะ ดูถ้าจะฝึกมานานมากเลยสิน่ะ"คุณชิเอลถามขึ้น

"ค่ะ ฝึกมาตั้งแต่เด็กๆแล้วค่ะ"ฉันตอบอย่างมั่นใจ

"งั้น ฉันไปลองกินโอเปร่าฝีมือคานาเดะก่อนล่ะกัน"ท่านโซม่าพูดจบวิ่งนำ

"ท่านโซม่ารอด้วยครับ"คุณอัคนีพูดและรีบวิ่งตาม

"งั้น พวกเราก็ทานไปบางกันเถอะค่ะ มีแต่เค้กน่ากินทั้งนั้น โดยเฉพาะของคุณมินามิโนะ น่ากินมากเลยค่ะ"เมอร์ลินพูดจบจูงฟีนีและบันโดไปที่โต๊ะขนม ฉันยิ้มกับคำพูดของเมอร์ลิน อยู่ๆอลิซก็คว้าแขนฉัน

"คานาเดะ ฉันมีเรื่องคุยกับเธอหน่อย
เรื่องส่วนตัวน่ะ"อลิซพูดเสียงเบาตอนท้าย ฉันเข้าใจจึงพยักหน้า

"ฉันขอตัวไปคุยกับอลิซสักครู่นะคะ"ฉันพูดจบ เดินตามที่อลิซจูงแขน จนมาถึงจุดที่ไม่น่าจะมีคนเดินพลวดพลานแล้วล่ะ พวกเราจึงหยุดเดิน

"คิดว่า พวกนั้นจะกลับมาอาลาวาดไหม"อลิซเปิดประเด็นถามขึ้น

"ไม่แน่ใจน่ะ แต่ถ้ามาเมื่อไหร่ ไม่ต้องห่วงฉันก็จัดการเอาอยู่"ฉันพูดพร้อมหยิบเข็มกลัดมาดู

"คานาเดะ ถ้าถึงวันที่เธอต้องกลับไปโลกของเธอ เธอยังคิดถึงฉันไหม"อลิซถามขึ้น

"คิดถึงสิ อลิซเป็นเพื่อนที่คอยช่วยฉันตลอด แถมฉันดีใจมากที่เธอชอบขนมฝีมือฉัน"ฉันพูดพร้อมยิ้มดีใจ

"แล้วเธอจะคิดถึงเซบาสเตียนไหม"อลิซถามต่อ เล่นเอาฉันอึ้งไปไม่ถูกเลยล่ะค่ะ "คานาเดะจะยังคิดถึงเขาไหม"เธอทวนถามอีกรอบ

"อ...เอ่อ...."ฉันไม่รู้ว่าจะตอบกับเธอยังไงดี เรื่องระหว่างนายพ่อบ้านขี้เก๊กกับฉัน ฉันก็ยังไม่แน่ใจความรู้สึกของตัวเองเลย ว่าชอบเขาจริงหรือไม่ แต่ว่าน่ะเวลาอยู่ใกล้เขาทีไร ฉันก็ดูสบายๆ แม้บางครั้งอาจจะดูเกร็งบ้าง แต่ก็รู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้นายพ่อบ้านขี้เก๊ก

"คานาเดะดูหน้าแดงน่ะ ฮิๆ"อลิซทัก ทำให้ฉันหากระจกจนเจอ หน้าแดงจริงๆด้วย!! "เธอจะคิดถึงเซบาสเตียนไหม"เธอทวนถามอีกรอบ

"อ...เอ่อ...."ฉันตอบไม่ได้ ว่าจะคิดถึงเขาหรือไม่

Kanade say end


 

ทางอีกมุมหนึ่งของงาน

อลัวกำลังดูเค้กของผู้เข้าแข่งขันที่คร็อดเสิร์ฟมาให้อยู่บนถาด

"ชิ้นนั้นสิน่ะ ของบริษัทแฟนทอมไฮฟ์"อลัวพูดพร้อมชี้ไปที่โอเปร่าครีมสตอร์เบอร์รี่

"ใช่ครับ นายน้อย"คร็อดตอบ อลัวก็มองเค็กทุกชิ้น จนกระทั้งตาเขาไปสะดุดสนใจกับเค็กช็อกโกแลตที่ราดซอสคาราเมล

"ได้เวลาสนุกแล้วสิ"อลัวพูดพร้อม หยิบโน็ตโบราณตัวที่5ขึ้นมา
และใช้ลิ้นที่มีตราของเขา เลียโน๊ตตัวนั้น ทำให้โน๊ตนั้นมีตราของเขาซ้อนทับกับตราเมเจอร์โทน "สิงเค็กชินนี้ ได้เวลาปาร์ตี้ปาเค็ก"เขาสั่งโน๊ตโบราณตัวที่5 โน๊ตตัวนั้นทำตามที่เขาสั่ง ตอนนี้ได้กลายเป็นเค็กช็อกโกแลตที่ราดซอสคาราเมลไปแล้ว และมันกำลังอาลาวาด "ไปกันเถอะคล็อด"เขาพูดพร้อมยิ้มนึกสนุก และเดินหันกลับไป

"ครับ นายน้อย"คร็อดเดินตาม ตอนนี้เนกะโทน
สิงเค็กช็อกโกแลตราดซอสคาราเมลกำลังเริ่มอาลาวาด


ทานด้านอลิซกับคานาเดะ

"ห่ะ!!"อลิซร้องขึ้นพร้อมชี้ไปข้างหลัง

"มีอะไรเหรออลิซ"คานาเดะถามด้วยความงงและหันตาม เธอก็อึ้งเพราะ
เนกะโทนสิงเค็กช็อกโกแลตราดซอสคาราเมลกำลังเริ่มอาลาวาด "คราวนี้สิงขนมงั้นเหรอ งานช้างแหะ แต่เอาเถอะ"เธอพูดพร้อมหยิบเคียวมอนดิวส์ขึ้นมา

"เรรี"เธอพูดเชิงสั่ง

"เรเร่"เรรี่ร้อง
เรรี่รีบเข้าเคียวมอนดิวส์ทันที

"Let's Play! Precure Modulation!!"คานาเดะร้องพร้อมวาดกุญแจซอลและดัน สวิสต์ข้างล่าง ทันใดนั้นก็มีริบบิ้นจำนวนมหาศาลพุ่งมาพันร่างคานาเดะ จนกลายเป็นชุดเรียบร้อย ต่อมาตามด้วยเปลี่ยนสีและทรงผม จากสีน้ำตาลเขียวกลายเป็นสีเหลือง รวบผมเปียล้อมผม ประดับด้วยผูกโบว์สีขาว(คล้ายรินโวคาลอยด์) จากนั้นสวมถุงมือถุงเท้ารองเท้าและตุ้มหูจนเสร็จ "ดีดสะบัดท่วงทำนองอย่างละมุน! เคียวริธึม!!!"เธอพูดคำสโลวแกนจบ พร้อมโพสท่าน่ารัก

"รออยู่ตรงนี้น่ะ อลิซ"เคียวริธึ่มพูดพร้อมกำลังจะไป แต่อยู่ๆอลิซคว้าแขนเธอ

"เดี๋ยวก่อน!!!"อลิซทักขึ้น "แล้วชิเอลล่ะ"เธอรีบถาม

"ฉันคิดว่า นายพ่อบ้านขี้เก็กน่าจะอารักษ์ขาคุณชิเอลอยู่น่ะ เธอรออยู่ตรงนี้น่ะ เพราะตรงนี้น่าจะปลอดภัยที่สุด"เคียวริธึ่มอธิบาย

"อืม เจอชิเอลก็บอกด้วยน่ะ ว่าฉันรออยู่ตรงนี้น่ะ"อลิซพูดพร้อมยิ้มให้กำลังใจ

"ค่ะ"เคียวริธึ่มรับปาก เธอวิ่งไปเผชิญหน้ากับเมกะโทนที่สิงเค้กทันที เมื่อเคียวริธึ่มวิ่งมาถึง ตอนนี้ผู้คนในงานกำลังเหนียวกับคาราเมลอยู่ เพราะโดนเมกะโทนที่สิงเค็กพ่นออกมา ตอนนี้มันกำลังเล็งมาพ่นทางชิเอลอยู่

"เฮ้!!! ทางนี้"เคียวริธึ่มพูดพร้อมโยนหิน ซึ่งโดนหัวมันเต็มๆ มันหามาตามเสียงที่เคียวริธึ่มพูด ตอนนี้มันได้เปลี่ยนเป้าหมาย จะพ่น 
ใส่เคียวริธึ่ม จังหวะที่มันปล่อยคาราเมล เธอรีบวิ่งทันที แต่ในระหว่างวิ่งหลบ เธอคิดแผนออกแล้ว จึงกระโดดสูงจนอยู่เหนือตัวมัน แล้วพอมันยิงมาอีกรอบ เธอก็ชกมันกลับไป ซึ่งมันโดนเต็มๆ และเธอยืนอีกมุมหนึ่ง

"เอาล่ะน่ะ"เคียวริธึ่มพูด


"ฟาฟา"ฟารี่ร้อง ฟา รี่เปล่งแสง เคียวริธึ่มตบมือขวาซ้าย ทำให้เกิดโน๊ตเเรืองแสงสีขาวกับสีเหลือง และเธอจับมาประกบในท่าตบมือ "จงออกมาริธึ่มที่สำคัญ"เธอพูดพร้อมค่อยแยกมือออกจากกัน กลายเป็นคฑาทรงคล้ายโบว์

"แฟนทาสติคเบิรธ์เทียร์!! ฟารี่มานี้เลยจ๊ะ"เคียวริธึ่มพูดร่าเริง

"ฟาฟ่า"ฟารี่ร้องพร้อมเข้าไปในช่องเสียบของคฑา แล้วเปล่งแสงขึ้นมา

"จงโบยบินไป วงแหวนแห่งจังหวะ!"เคียวริธึ่มพูดพร้อมวาดวงแหวนและปล่อย วงแหวนนั้นพุ่งไปทางเนกะโทนสิงกล้องโบราณและรัดแน่นเต็มๆ "สามจังหวะ 1! 2! 3! ฟินาเล่!"

ตูม!!!!

เมกะโทนที่สิงในเค้กหยุดอาลาวาด กลับสู่สภาพเดิมตราที่ซ้อนโน๊ตโบราณได้หายไป โน๊ตโบราณออกจากเค้ก เข้าฟารี่ ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม

"ได้มาแล้ว โน็ตตัวที่5"เคียวริธึ่มร้องด้วยความดีใจ

"เคียวริธึ่ม"ชิเอลทักขึ้น

"ค่ะ มีอะไรคะ"เคียวริธึ่มหันไปทักพร้อมถามกลับไป

"ลิซซี่ กับเลดี้มินามิโนะ สองคนนั้นอยู่ไหนเหรอ ฉันไม่เห็นสองคนนั้นเลยก่อนเกิดเรื่อง"ชิเอลถามกลับไปด้วยเสียงที่ดูนิ่งเรียบ แต่แฝงด้วยความเป็นห่วง

"อยู่ที่ปลอดภัยค่ะ อยู่ทางนั้น"เคียวริธึ่มพูดพร้อมชี้ไปจุดที่เธอบอกว่าให้อลิซยืนรอ

"ขอบใจมากน่ะ"ชิเอลรีบวิ่งไปจุดที่เคียวริธึ่มบอกทันที

"เคียวริธึ่ม"เซบาสเตียนทัก

"ค่ะ มีอะไร"เคียวริธึ่มหันมาถาม

"หลังมือข้างซ้ายคุณ แถวบริเวณข้อนิ้วมีซอสคาราเมลติดอยู่"เซบาสเตียนบอก

"อ่ะ! จริงด้วย"เคียวริธึ่มพูดยกมือซ้ายมาดู แล้วจริงอย่างที่เซบาสเตียนพูด "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ล้างน้ำเปล่าเดี๋ยวก็หาย ฉันไปก่อนนะคะ"เธอกำลังจะกระโดดหายไปตามปกติ แต่ว่าอยู่ๆเซบาสจำข้อมือข้างซ้ายของเธอ ทำให้เธอหันกลับมา

"ให้ผมทำความสะอาดหลังมือของคุณดีกว่าไหมครับ"เซบาสเตียนพูดขึ้นพร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์ และย้ายมือที่จับข้อมือมาจับปลายนิ้วของเคียวริธึ่มแทน

"ยะ...อย่า... อย่าดีกว่าค่ะ!!"เคียวริธึ่มพูดพร้อมจะพยายามชักมือออก แต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะเขาจับแน่นมาก แถมมือของเธอตอนนี้อยู่ใกล้ปากของเขาแล้วด้วย

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเต็มใจครับ"เซบาสเตียนพูดเสร็จ เขาก็เลีย
ซอสคาราเมลตรงบริเวณข้อนิ้วหลังมือทันที เคียวริธึ่มเห็นแทบหน้าแดงและหลับตาด้วยความอ้ายทันที จังหวะที่เธอหลับตาอยู่นั้นเซบาสเตียนแอบขบเม้มที่ข้อนิ้วนางเบามากจนเคียวริธึ่มไม่รู้สึกตัวเลย จนตอนนี้ซอสคาราเมลบนข้อหมดแล้ว "เสร็จแล้วครับ ลืมตาได้แล้วนะครับ"เขาพูด เคียวริธึ่มค่อยๆลืมตาขึ้นมา

"ขอบคุณค่ะ และขอตัวค่ะ"เคียวริธึ่มพูดจบกระโดดหายไปทันที

"ที่นี้จะได้รู้กัน ว่าเธอกับคานาเดะ คือคนเดียวกันใช่ไหม"เซบาสเตียนพูดพร้อมตาส่องแสงนิดหน่อย



Kanaday Say

ตอนเย็น

หลังจากความวุ่นวายจบลง ผลการแข่งขันคือ ฉันชนะการแข่งขัน ในมือของฉันตอนนี้ถือถ้วยรางวัลชนะเลิศอยู่ อลิซดูดีใจมากๆเลยล่ะที่ฉันชนะ

"ยินดีด้วยนะคุณคานาเดะ ขนมฝีมือคุณคานาเดะนี้อร่อยกว่าขนมอะไรทั้งหมดที่เรากินมาค่ะ"เมอร์ลิน

"จริงสิ ลิซซี่ คุณมินามิโนะ สนใจไปพักตากอากาศที่ทะเลกันไหม"คุณชิเอลอยู่ก็ชักชวนขึ้นมา

"ทะเลเหรอ!!! สนใจสิชิเอล"อลิซถามอย่างดีด๊ามาก

"ทำไมชวนฉันกับอลิซไปทะเลคะ"ฉันถามด้วยความสงสัย

"เป็นรางวัลที่เธอคว้าชัยชนะมาได้"คุณชิเอลอธิบายเหตุผล "ไม่ใช่แค่เธอสองคนหรอกน่ะ พวกเราก็ไปด้วยน่ะ จะไปด้วยกันไหมล่ะ"เขาถาม

"ไปสิ ไปแน่นอน"อลิสรับปากตอบตกลงทันที และหันมาหาฉัน "ไปนะคานาเดะ น่ะๆๆ"เธออ้อน

"จ้า"ฉันรับปาก

"เย้! เดินทางวันไหนล่ะ ชิเอล"เธอถามอย่างร่าเริง

"อีก 2 วันน่ะ พวกเธอก็เตรียมตัวให้พร้อมละกัน"ชิเอลพูดเสียงเรียบ อลิสและคนงานของคฤหาสน์แฟนทอมไฮฟ์ พากันดีใจกันแบบดีด๊ามาก แต่ฉันก็แปลกใจอยู่ ที่อีตาพ่อบ้านขี้เก็กอยู่ๆยิ้มขึ้นมา ยิ้มเจ้าเล่ห์อะไรของเขาอยู่เนี่ย น่าสงสัยนิดๆแหะ แต่ว่าตอนนี้น่ะ ได้โน็ตตัวที่5แล้ว เหลืออีก2ตัว ฉันก็ได้กลับไปยังโลกของฉันแล้ว แต่ทำไม... ฉันรู้สึกเจ็บแปล๊บที่อกอยู่เล็กน้อย และมองหน้าอีตาพ่อบ้านขี้เก็กนานด้วย หรือว่าฉันชอบเขาซะแล้วเหรอ?? ไม่น่ะ! คานาเดะ เธออย่าหลงรักอีตาพ่อบ้านขี้เก็กเด็ดขาด!

Kanade say end



------------TBC------------


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น