จอมใจ | kaisoo kaido

ตอนที่ 8 : บทที่ ๗

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 229 ครั้ง
    30 พ.ย. 62





อุณภูมิสูงในช่วงฤดูร้อนกำลังสร้างความลำบากให้กับเจ้าของร่างเล็กที่มีความจำเป็นต้องทนทำงานในสภาพอากาศเลวร้าย นายช่างตัวโตหายเข้าไปใต้ท้องเรือหลายชั่วโมงโดยผู้ช่วยมือใหม่อย่างดลวัฒน์มีหน้าที่นั่งเฝ้าคอยส่งอุปกรณ์ให้นายช่างตามคำสั่ง มือเล็กถูกยกขึ้นปาดเหงื่อบริเวณขมับครั้งแล้วครั้งเล่า แก้มนวลมีสีชมพูอ่อน ๆ เพราะอากาศที่ร้อนจัด


"ถ้าหิวไปทานข้าวก่อนก็ได้นะดิน ตอนนี้จะบ่ายสองแล้ว ยังทานมื้อเช้าเลยไม่ใช่หรือไง" คุณนายช่างเปลี่ยนมาเรียกชื่อเล่นของดลวัฒน์โดยให้เหมือนกับที่เรียกคนในเกาะ ดินส่ายหน้าปฏิเสธคำพูดของคุณนายช่างด้วยเห็นว่านายช่างกำลังทำงานหนักตนเองไม่ควรจะหลบไปหาที่สบายก่อน


"ไม่เป็นไรเลยครับ เดี๋ยวรอนายช่างดีกว่า"

เชี่ยวชาญขยับตัวไต่บันไดขึ้นจากท้องเรือ ดินส่งผ้าขนหนูผืนเล็กให้นายช่างได้เช็ดเหงื่ออย่างรู้งาน "ไปพักก่อนเลย ผมน่ะทำงานเลทแบบนี้ประจำ ผมทนได้ แต่คุณไม่ไหวหรอก"

"ผมไหวครับ สมัยมหาลัยออกค่ายก็ประมาณนี้แหละครับ" ดินตอบพลางฉีกยิ้มเป็นการบอกว่าตัวเองนั้นไม่เป็นไรทว่าในมุมมองของเชี่ยวชาญ ตอนนี้แก้มของคนตรงหน้านั้นแดงเพราะอากาศร้อน แถมใบหน้าน่ารักก็ดูอิดโรยคงเพราะยังไม่ทานอะไรตั้งแต่มื้อเช้า

"ค่ายมหาลัยที่ว่าน่ะ กี่ปีมาแล้วครับ ไปพักเถอะ ผมไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำอย่างนายหัวหรอก" บุคคลที่สามที่ถูกกล่าวถึงทำให้ดินย่นจมูกใส่ แค่นึกถึงนายหัวคเณศเขาก็รู้สึกไม่อยากอาหารขึ้นมาดื้อ ๆ แต่เพราะสายตาของคุณนายช่างที่เริ่มดูดุทำให้เขาจำเป็นต้องรับคำสั่งที่ให้เขาไปหาอะไรใส่ท้อง

"แล้วนายช่างจะเอาอะไรมั้ยครับ ผมจะได้เอามาเผื่อ"

"ไม่ล่ะ ผมมีของผมในตู้เย็นแล้ว" ดินพยักหน้ารับก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกับปัดมือที่เลอะทรายเล็กน้อยให้หลุดออก "เอานี่ไปใส่สิ เดินออกไปทั้งแดดอย่างนี้คงได้เป็นลมเป็นแล้งพอดี"

"ขอบคุณครับ" ดินรับของจากคนอายุมากกว่าก่อนจะสวมหมวกฟางที่น่าจะเป็นของนายช่าง "เดี๋ยวผมจะรีบกินรีบมาช่วยนะครับ"

ดลวัฒน์กระโดดลงจากเรืออย่างง่ายดาย โชคดีที่นายช่างมีกางเกงชาวเลให้เขายืมเปลี่ยนเลยทำให้เขาขยับตัวได้ง่ายขึ้น แม้ท่อนบนจะยังเป็นเสื้อเชิ้ตแต่ก็พอที่จะทำงานสะดวกอยู่บ้าง จริง ๆ งานที่นายช่างให้เขาทำนั่นก็เป็นเพียงแค่ผู้ช่วยเท่านั้น คอยหยิบจับของตามที่นายช่างบอก โทร. สั่งของตามใบสั่งงานบ้าง ช่วงสายที่ผ่านมาเขาก็แค่ออกไปรับของแทนนายช่าง ไม่มีงานหนักอะไร แต่ที่ทำให้ร่างกายของเขารู้สึกเหนื่อยล้าตั้งแต่บ่ายก็คงเป็นเพราะแดดร้อน ๆ ของประเทศไทย ดินเดินเลียบหาดมาเรื่อย ๆ นึกได้ว่าเขายังไม่รู้สถานที่สำหรับรับประทานอาหารครั้นจะเดินกลับไปถามนายช่างเขาก็เดินออกมาไกลมากแล้ว ดินมองซ้ายมองขวาเพื่อจะหาที่พึ่งแต่ดูว่าตอนนี้ทุกคนจะออกไปทำงานกันหมด เรือหลายลำที่เคยจอดเลียบอยู่บริเวณท่าเรือก็ไม่มีแล้ว เรือแค่เรือสำหรับตกหมึกที่จอดไว้ไร้คนดูแล คนตัวเล็กจิตใจห่อเหี่ยวเมื่อมองไปจนสุดลูกหูลูกตาก็ไม่เห็นใคร แม้ว่าห่างออกไปไม่ไกลจากตรงนี้จะเป็นเรือนหลังใหญ่ของนายหัวคเณศแต่ดินก็ตั้งปณิธานเอาไว้แล้วว่าเขาจะไม่รบกวนอีกฝ่ายเกินจำเป็น ระหว่างนี้เขาทำงานรอผลการตัดสินใจจากนายหัวคเณศเขาตั้งใจว่าจะไม่เข้าไปก่อกวนอีกฝ่ายเพราะเกรงว่าจะดูเป็นการเร่งเร้า แม้ใจจริงเขาอยากจะบีบบังคับให้อีกคนตกลงใจจะขาดแต่เมื่อมองความเป็นจริงตอนนี้ดินเองที่เป็นฝ่ายโดนบังคับให้ทำงานแลกสัญญาฉบับนั้น

ยิ่งคิดถึงเรื่องการทำงานแลกสัญญาดลวัฒน์หันหน้าไปย่นจมูกใส่บ้านหลังใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปหมายจะทำทีไม่พอใจใส่เจ้าของบ้านที่เป็นถึงเจ้าของเกาะไพลิน ทั้งความรู้สึกหงุดหงิดที่อะไร ๆ ดูไม่ได้ดั่งใจไปเสียหมด อยากจะโวยวายเหมือนตอนอยู่ที่บ้านเต็มทนแต่ก็ต้องอดทนไว้เพราะอย่างไรหน้าที่การงานก็สำคัญที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้


“คุณดินๆ คุณดินใช่ไหมครับ”

กริ่ง กริ่ง


เจ้าของชื่อที่กำลังเดินเหม่อลอยหันไปตามเสียงเรียกและเสียงกระดิ่ง ผู้ชายตัวเล็กที่กำลังปั่นจักรยานมาจอดอยู่ใกล้ ๆ คนตรงหน้าหยุดรถนิ่งพร้อมกับเผยรอยยิ้มสดใส เท่าที่ดูมาทั้งเกาะเห็นว่าคุณคนนี้จะมีท่าทีเป็นมิตรมากที่สุดคนหนึ่ง

“สวัสดีครับคุณดิน ผมทินกรนะครับ เป็นเลขานายหัว เรียกผมว่าตะวันก็ได้ครับ”

“สวัสดีครับคุณตะวัน ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ดินตอบกลับทั้งยิ้ม ท่าทางของคนตรงหน้าดูเป็นมิตรและจริงใจมาก ๆ จนเขาอดคิดไม่ได้ว่าทำไมคนที่ดูน่ารักอย่างคุณตะวันถึงได้เป็นเลขานายหัวหน้าโหดคนนั้นได้

“แล้วนี่…คุณดินจะไปไหนเหรอครับ”

“อ่า ผมกำลังจะไปทานมื้อเที่ยงน่ะครับ”

“มื้อเที่ยงตอนนี้น่ะเหรอครับ!?! ” ทินกรถามด้วยความตกใจ ตาเรียวเล็กขยายขึ้นบ่งบอกว่าเขาแปลกใจมากเพียงใด ตะวันก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งเพื่อความแน่ใจและเห็นว่าตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจนเกือบจะบ่ายสองแล้ว” ตอนนี้จะบ่ายสองแล้วนะครับ นายช่างเขาไม่ปล่อยคุณมาทานมื้อเที่ยงเหรอครับเนี่ย คนอะไรใจร้ายจริง ๆ”

ตะวันพูดออกมาเร็ว ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ทำเอาดินอดยิ้มด้วยความรู้สึกดีไม่ได้ อย่างน้อยก็มีหนึ่งคนที่เป็นห่วงเขามากขนาดนี้

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ ผมช่วยนายช่างทำงานจนล่วงเวลา เขาเพิ่งจะไล่ให้ผมมาพักเมื่อครู่นี้เอง”

“แล้วไปครับ..แต่ถึงยังไง ถ้านายช่างเขาแกล้งก็บอกผมได้นะ คนนั้นน่ะนิสัยไม่ได้ดีนักหรอก” ตะวันว่าทั้งย่นจมูกใส่เมื่อนึกถึงใบหน้าเจ้าเล่ห์ของนายช่างเชี่ยวชาญที่ชอบทำใส่เขาบ่อย ๆ นึกถึงแบบนั้นทีไรมีอันต้องโมโหขึ้นมาทุกที “ตอนนี้ก็บ่ายสองแล้ว โรงครัวคงเตรียมทำมื้อเย็น งั้นคุณดินขึ้นไปทานที่บ้านใหญ่ก่อนไหมครับ”

“แบบนั้นดูจะรบกวนคุณคเณศเขานะครับ” ดินว่าด้วยความเกรงใจ ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วความเกรงใจก็ส่วนหนึ่งแต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่อยากไปที่นั่นก็เพราะยังไม่อยากเจอนายหัวคเณศตอนนี้ คำชมที่ว่าดินดูน่าเอ็นดูนั้นยังก้องอยู่ในหัว ไม่อยากจะรู้เหตุผลที่อีกคนพูดออกมาแบบนั้น เขาแค่ไม่อยากจะเจออีกฝ่ายตอนนี้ ถ้าให้ดีก็อยากจะเจอกันอีกแค่หนเดียวตอนที่อีกฝ่ายตกลงยอมร่วมงาน

“ไม่รบกวนเลยครับ แค่ทานข้าวเองนี่เนอะถ้าคุณดินไม่ทานที่นั่นรออีกทีก็มื้อเย็นตอนหกโมงครึ่งเลยนะครับ”

ดินยืนนิ่งทั้งยังลังเล คราวแรกคิดเอาไว้ว่าคงจะพอมีอะไรกินที่โรงครัว แต่ฟังจากสิ่งที่คุณตะวันพูด เขาต้องรอไปถึงหกโมงเย็นท้องของเขาคงทนไม่ไหวเพราะตอนนี้อวัยวะภายในเขามันกำลังประท้วงขออาหารอยู่


“เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ”


สุดท้ายจำเป็นต้องตอบตกลงเพราะหากจะทนความหิวไปดินคงได้เป็นลมไปเสียก่อน นั่นเป็นเหตุให้เขาได้กลับมานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารตัวเดียวกับเมื่อคืนอีกครั้ง ข้าวผัดไข่ดาวเป็นเมนูง่าย ๆ ที่ถูกนำมาเสิร์ฟโดยคุณแม่บ้านคนเดียวกับเมื่อคืน เธอส่งยิ้มให้ดินเล็กน้อยก่อนจะถอยห่างและเดินออกไป เหลือเพียงแค่ดลวัฒน์และคุณเลขาที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนโซฟาที่อยู่ถัดไปอีกห้อง ดวงตากลมกวาดมองไปรอบ ๆ บ้านที่ยังคงเงียบสนิทไม่ต่างจากช่วงกลางคืน มองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ภาพทิวทัศน์ต่างจากช่วงกลางคืน เวลาแดดจัดแบบนี้แสงแดดกระทบกับเกลียวคลื่นให้ความรู้สึกสดชื่น แต่ช่วงกลางคืนเสียงคลื่นกระทบฝั่งกลับทำให้รู้สึกว่างเปล่า

อาหารมื้อแรกของวันในเวลาบ่ายสองถูกจัดการอย่ารวดเร็วดินยกน้ำขึ้นดื่มก่อนที่แม่บ้านจะเดินเข้ามาเพื่อเตรียมเก็บจานให้แต่ดินก็เอ่ยขัดขึ้นมาก่อน

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเอาไปล้างเองดีกว่า แค่นี้ก็รบกวนมากแล้วล่ะครับ”

“แต่ว่า-”

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับ เดียวผมจัดการเองดีกว่าครับ”

เธอถอยออกไปตามคำขอของคนตัวเล็ก ดลวัฒน์จัดการเก็บจานพร้อมกับแก้วน้ำมาถือไว้เอง แม่บ้านบอกทางไปห้องครัวให้เสร็จสรรพ ดินจัดการเดินไปตามทางที่แม่บ้านบอก เขาแอบเห็นคุณตะวันนอนหลับคอพับอยู่ในห้องจึงไม่อยากรบกวนเขาค่อย ๆ ก้าวเท้าช้า ๆ ไม่ให้เกิดเสียงดังสุดท้ายจึงเดินไปถึงห้องครัวในที่สุด

จานแก้วถูกจัดการทำความสะอาดอย่างรวดเร็วดินล้างมือทำความสะอาดก่อนจะหันหลังกลับแต่จมูกของเขากลับชนเข้ากับอะไรแข็งที่อยู่ ๆ มาตั้งอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ ดินลูบจมูกป้อย ๆ บรรเทาความเจ็บก่อนจะเงยหน้าด้วยความหงุดหงิด

“มาทำอะไรในบ้านผม”

“คุณคเณศ…เอ่อ นายหัว” ดินเอ่ยเรียกเสียงตะกุกตะกักทั้งเพราตกใจและไม่คิดว่านายเจ้าของเกาะจะมายืนอยู่ตรงนี้แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าห้องครัวนี้อยู่ในบ้านที่เขาเป็นเจ้าของจึงรู้ว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่นายหัวคเณศจะอยู่ตรงนี้ กลับกัน คนที่น่าแปลกใจก็คือเขาเองต่างหากที่มายืนอยู่ในห้องครัวบ้านคนอื่นแบบนี้

“คือ..คุณตะวันให้ผมมาทานมื้อเที่ยงที่นี่น่ะครับ ก็เลยเข้ามาล้างจาน”

“นายช่างเขาไม่ให้มาทานมื้อเที่ยงที่โรงครัวรึไง” คเณศว่าด้วยน้ำเสียงดุ ๆ

“คือ ผมทำงานจนลืมเวลาน่ะครับ เลยออกมาช้าบังเอิญเจอคุณตะวันเข้า ก็เลยได้มาทานข้าวที่นี่ครับ” ดินพูดอธิบายพยายามไม่หลุดความหวาดหวั่นออกไป แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาก็แอบจะกลัวนายหัวคเณศอยู่ไม่น้อย แม้ในใจจะอยากโวยวายใส่เขาอยู่เต็มทนแต่เพราะรู้ว่าทุกอย่างบนเกาะ ร่วมถึงผู้อยู่ในสถานะคนงานอย่างเขาก็เป็นสิทธิ์ของนายตรงหน้าจึงได้แต่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่อย่างเดิม “ถ้า..ผมทำให้นายหัวไม่พอใจ-”

“ฉันบอกเหรอว่าไม่พอใจ” คเณศเว้นระยะเพราะกำลังยกน้ำขึ้นดื่ม ดินยืนนิ่งสงสัยกับสิ่งที่นายหัวคเณศพูด ปากบอกว่าไม่ได้คิดอะไรแต่ดูท่าทีน้ำเสียง เป็นเด็กอนุบาลคงดูออกว่าเจ้าของบ้านกำลังไม่พอใจอยู่ ดินก้มหน้าหลบสายตาเรียบนิ่งของอีกคน ยิ่งมองตาคู่นั้นยิ่งรู้สึกถึงความเย็นยะเยือก ไม่รู้ว่าคนที่นี่เขาทนสายตาแบบนั้นของคุณคเณศไปได้อย่างไร

เสียงประตูตู้เย็นถูกปิดเสียงดังทำเอาคนยืนก้มหน้าอู่สะดุ้งตัวโยน ดินยกมือขึ้นกุมอกด้วยความตกใจต่างจากคนหน้าดุที่เดินออกจากห้องครัวไปนิ่ง ๆ ดินมองตามเจ้าของแผ่นหลังกว้างนั้นไปด้วยสายตาไม่พอใจอย่างชัดเจน ทั้งหงุดหงิดเสียจนอยากจะร้องโวยวาย ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายแกล้งให้เขาตกใจเล่น แต่ก็ทำได้เพียงข่มความรู้สึกเอาไว้เท่านั้น


“นายหัว จัดงานเลี้ยงต้อนรับคุณดินเขาหน่อยดีไหมครับ” คเณศชะงักฝีเท้าด้วยความตกใจแต่ใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง ทินกรโผล่หน้าออกมาดักก่อนที่เขาจะได้ก้าวเข้าไปในห้องทำงาน

“ทำไมต้องทำ” ถามออกมาพร้อมยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“ก็ทีตอนผมมานายก็จัดงานเลี้ยง ถึงนายจะย้ายเขาไปทำงานที่อู่แต่คุณดินก็เป็นคนของคุณทรายนะครับ” ชื่อของพี่สาวถูกยกขึ้นมาอ้างอีกครั้งทำเอาคนฟังต้องถอนหายใจออกมาหนัก ๆ เขาเปิดน้ำขวดลิตรในมือดื่มอีกครั้งแม้จะเพิ่งดื่มไปแต่ก็ตัดสินใจดื่มอีกครั้งเพราะไม่ต้องการตอบคำถามของเลขา

“เถอะนะครับ ไหน ๆ เกาะเราก็ไม่ได้มีเลี้ยงอะไรนานแล้ว จัดหน่อยจะเป็นไรไป”


ข้อนี้คเณศเห็นด้วยที่ว่าเกาะของเขาควรจะมีงานเลี้ยงกันบ้างหลังจากฉลองครั้งล่าสุดก็คงจะเป็นช่วงก่อนปีใหม่ แต่หากจะจัดเพื่อต้อนรับคุณบรรณาธิการคนนั้นก็ดูจะใจดีกับอีกคนเกินไปเสียหน่อย

“จะจัดก็จัดสิ ไม่ต้องบอกเลี้ยงต้อนรับใคร บอกแค่ผมอยากเลี้ยงก็พอ” เลขาผู้รู้ใจเจ้านายเป็นที่หนึ่งพยักหน้ารับตำสั่งของเจ้านาย คเณศทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้นวมพร้อมกับหยิบเอกสารสรุปงานประจำวันขึ้นมาอ่านต่อที่ค้างเอาไว้

“อย่างนั้นผมจะจัดการทุกอย่างเย็นนี้เลยนะครับ”

“ไม่เร็วไปหรือไง”

“เร็วที่ไหนกันครับ วันนี้เป็นวันที่สองที่คุณดินมาที่เกาะเรา เวลากำลังดีนะครับ”

“ตามใจทำให้เรียบร้อยแล้วกัน” คเณศว่าอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรนักก่อนจะโบกมือปัดเป็นเชิงไล่ให้เลขาตัวเล็กออกไปจากห้องทำงานของเขาได้แล้ว คนรู้งานอย่างตะวันค่อย ๆ ถอยออกจากห้องทำงานพร้อมกับจัดการสิ่งที่เพิ่งได้รับมอบหมายมาอย่างรวดเร็ว เขาแวะป่าวประกาศนัดหมายงานเย็นนี้ที่โรงครัวได้รับเสียงเฮยกใหญ่ ทั้งยังแวะบอกกับคนขับรถรับส่งคนงานให้แจ้งกันอย่างทั่วถึงว่าวันนี้จะมีการจัดงานเลี้ยงของนายหัวที่ลานกลาง


เสียงเคาะโต๊ะเคาะชามดังไปทั่วเพราะคนงานบางส่วนที่เริ่มจะเมาแม้ว่าฟ้าเพิ่งจะมืดไปไม่นาน เสียงร้องโห่รำดังขึ้นอย่างสนุกสนานคนแก่คนหนุ่มสาวเข้ามาร่วมงานเลี้ยงที่ถูกจัดขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเสกได้ ดินที่ยังคงงงงวยกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้แต่นั่งนิ่ง ๆ ที่โต๊ะเดียวกันกับนายช่างด้วยเหตุผลว่านายช่างเป็นเพียงคนเดียวที่เขารู้จัก อีกเหตุผลก็คือบนโต๊ะนี้มีคุณตะวันนั่งอยู่ด้วย ถือว่าสองคนนี้เป็นมิตรที่ดีต่อเขามากทำให้ดินเลือกจะนั่งอยู่ตรงนี้แทบไม่ต้องคิด

งานเลี้ยงวันนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วชนิดที่เขาเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัว งานเลี้ยงขนาดย่อมที่มีทั้งอาหารและเครื่องดื่มมาจัดเตรียมไว้เพียงพอต่อคนงานที่มาร่วมงานเลี้ยง ส่วนมากคนที่มางานเลี้ยงวันนี้ก็เพียงคนเรือ กับคนที่ดูแลฟาร์มหอยมุกเพียงบางส่วน ส่วนอีกหลายคนที่ไม่ได้มาร่วมงานวันนี้ก็คือนักวิทยาศาสตร์ นักวิจัย ผู้เชี่ยวชาญต่าง ๆ ที่ไม่ได้รับอนุญาตจากนายหัวให้ดื่มในเวลางานกลางคืน แต่คนเหล่านั้นก็ได้รับของชดเชยคือการเพิ่มเงินโบนัสเล็ก ๆ น้อย ๆ จากนายหัวไป

“คุณดินทานอะไรหน่อยไหมครับ”

“ผมทานไปแล้วล่ะครับ” ตอบคำถามของคุณตะวันก่อนจะกลับมานั่งจ้องมือของตัวเองอีกครั้งด้วยเพราะไม่รู้ว่าควรจะเริ่มบทสนทนาอะไรบนโต๊ะดูเหมือนว่าทุกคนจะรู้จักกันหมดแล้ว เครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลากชนิดบนโต๊ะดินไม่ได้แตะต้องมันแม้แต่น้อยนั่นอาจจะเป็นหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เขาไม่ได้รู้สึกสนุกกับงานเลี้ยงเท่าไหร่นัก ดลวัฒน์จ้องมองเครื่องดื่มสีอำพันอยู่นานและชั่งใจว่าควรจะลิ้มลองดีหรือไม่สุดท้ายมือก็เอื้อมไปแตะแก้วนั้น

“ดินดื่มได้ด้วยเหรอ คนที่นี่ชงเหล้าแรงนะ เบา ๆ แล้วกัน” ดินยิ้มรับคำเตือนจากนายช่างก่อนจะลอบกลั้นใจยกเครื่องดื่มในมือขึ้นมาลองชิมเพียงจิบเดียวความขมปร่าก็วิ่งไปทั่วปากใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยวเพราะรสชาติที่ไม่น่าอภิรมย์เขาวางแก้วนั้นก่อนจะตัดสินใจเงยหน้าสนใจสิ่งแวดล้อมรอบ ๆ คงจะดีกว่าพยายามดื่มเจ้าเครื่องดื่มนี่เพื่อเพิ่มความสนุก



นายหัวคเณศไม่ได้อยู่ในงาน



ดลวัฒน์สงสัย เขามองไปรอบงานแต่กลับไม่เห็นเจ้าภาพในงานเลี้ยงออกมาเลยสักครั้ง แม้ว่าคุณตะวันจะนั่งอยู่ตรงนี้แต่ก็ไม่เห็นมีวี่แววว่านายหัวคเณศจะมาด้วย ดินผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกแม้จะรู้สึกแปลกใจที่ไม่ได้เห็นนายหัวคเณศที่นี่แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกดีไปด้วยที่ไม่ต้องเจอหน้านายหัวคเณศ

บรรยากาศรอบกายยังคงดูสนุกสนานสาว ๆ หนุ่ม ๆ หลายคนชนแก้วกันเสียงดัง ทุกคนดื่มกันอย่างสนุกสนานคงเพราะงานเริ่มตั้งแต่หัวค่ำและจำกัดเวลาถึงแค่สามทุ่มตรง เวลาน้อยจึงทำให้ทุกคนพากันพูดคุยดื่มกินกันให้หนำใจ ต่างจากดินที่แค่ลองจิบเหล้าพวกนั้นไปแค่นิดเดียวก็ต้องเบ้หน้าโบกมือให้ทันทีเพราะรสชาติของสุราที่ห่างไกลคำว่าอร่อยมากโข ทำให้เขาไม่อยากจะลองมันอีก



แม้จะตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่แตะต้องสุราอีกแต่เพราะคุณลุงคนขับรถเมื่อเช้าที่เขาจำได้ดีเดินตรงมาทางเขาพร้อมกำคอขวดด้วยอาการที่สติไม่ครบดีนัก



"หนุ่ม มา ๆ กินเหล้าหน่อยเว้ย" อยากจะหันไปขอความช่วยเหลือจากนายช่างและคุณตะวันแต่เมื่อหันมองด้านข้างก็พบว่าทั้งสองคนนั้นหายไปแล้วทิ้งให้เขานั่งเหม่ออยู่คนเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ จนกระทั่งคุณลุงตรงหน้าเข้ามาชวนดื่ม

"ไม่ดีกว่าครับ ผมดื่มไม่เก่ง"

"เอาน่า เหล้าที่นี่อร่อย ลองของข้าเหล้าต้มเอง" คุณลุงไม่ว่าเปล่า ทั้งยัดแก้วเล็กที่บรรจุน้ำสีใสอยู่ด้านในใส่มือเขาพร้อมทั้งหันไปเรียกเพื่อนให้ร้องโห่เชียร์

"ดื่มเว้ย เด็กใหม่ดื่ม เด็กใหม่ดื่ม"



เด็กใหม่อย่างเขาไม่มีทางเลือก ดินกลั้นหายใจยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่ม เมื่อหมดแก้วน้ำสีใสถูกรินอีกครั้งเสียงเชียร์อย่างเดิมดังขึ้นบีบให้ดินต้องยกดื่มอีกแก้ว ในใจได้แต่ภาวนาให้เขายังมองโลกได้ตรงเช่นเดิม

แต่เหมือนว่าคำอธิษฐานนั้นจะไม่เป็นจริง....



ความรู้สึกมึนงงทำให้เขามองภาพรอบข้างเปลี่ยนไป ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสองทุ่มครึ่งเข้าไปแล้ว มีคนงานบางส่วนแยกย้ายกลับ อีกส่วนยังคงนั่งดื่มกันต่อ ดินไม่ใช่คนที่อยู่ในพวกแรกและพวกสอง เขาแค่นั่งนิ่ง ๆ ครองสติ และไม่ได้ดื่มเพิ่ม รู้สึกหงุดหงิดอาการวิงเวียนศีรษะของตัวเองจนอยากจะโวย เมื่อสมัยมหาวิทยาลัยเขาจำได้ว่าหากเมาให้รีบวิ่งไปฉี่ ไม่รู้ว่าคำพูดนั้นจริงเท็จมากแค่ไหนแต่นาทีนี้ดินขอเชื่ออย่างนั้นไว้ก่อน

ดลวัฒน์ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบอก ร่างกายยืนไม่ตรงยิ่งทำให้หงุดหงิดตัวเองพลางมองหาห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดและที่เดียวที่นึกได้ก็คือบ้านหลังใหญ่ของคุณคเณศ



เสียงกุกกักทำให้คนที่กำลังลิ้มรสชาติของไวน์ราคาแพงหลุดความสนใจจากแก้วเครื่องดื่มในมือ คเณศเอี่ยวตัวมองตามเสียงจึงได้รู้ว่าต้นเหตุของเสียงประหลาดนั่นมาจากคุณบรรณาธิการตัวเล็กที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาในบ้านของเขาพร้อมทั้งเลี้ยวเข้าไปในห้องน้ำเหมือนกับว่าไม่เห็นคเณศยืนอยู่ตรงนี้

คเณศยืนนิ่งคิดหาเหตุผลที่คนตัวเล็กเดินดุ่ม ๆ เข้ามาใช้ห้องน้ำบ้านเขาโดยที่ไม่ได้บอกกล่าว ทั้งยังมีท่าทีนิ่งเฉยจนน่าแปลกใจ เจ้าของบ้านได้แต่ยืนสงสัยคิดหาคำตอบอยู่ตรงหน้าห้องน้ำ ไม่นานเสียงปลดล็อคประตูก็ดังขึ้นพร้อมทั้งปรากฎร่างของคนตัวเล็กยืนโอนเอนอยู่ตรงหน้า



คราวนี้ภาพตรงหน้าให้คำตอบกับเขาได้ทั้งหมด ดูว่าคุณบรรณาธิการนิตยสารชื่อดังคงกำลังเมาจนได้ที่ ร่างเล็กเอนกายพิงประตูห้องน้ำ ดวงตากลมโตที่ชอบฉายแววซุกซนดื้อรั้นตอนนี้ถูกปกปิดด้วยเปลือกตาสีมุก แก้มเนียนใสบัดนี้เริ่มแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ของคนตรงหน้าทำให้เขานึกแปลกใจ แม้ว่าอีกฝ่ายจะดื่มจนเมาไม่รู้เรื่องแต่กลิ่นกายยังคงติดจะหอมอยู่นิด ๆ นั้นน่าแปลกใจ คเณศไล่มองสำรวจคนตรงหน้าด้วยความขบขันทว่าเมื่อมองจนทั่วจึงรู้ตัวว่าตอนนี้ตนเองที่ต้องทำใจให้นิ่งไว้



สาบานได้ว่าเขาไม่ดื่มจนตาฝ้าฟางอะไร สติของเขายังคงมีเต็มร้อยแต่ไม่อาจทราบได้ว่าสาเหตุใดเขาจึงมองผู้ชายที่มีทีท่าอวดดีกับเขาในคราวแรกด้วยความรู้สึกแบบนี้



ริมฝีปากอิ่มสีเชอร์รี่กำลังบ่นพึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ได้ความนั่นน่าเอ็นดูน้อยเสียที่ไหน



"...จูบสักทีจะช้ำไหมนะ"



คเณศกล่าวกับตัวเอง เขาไม่ได้ปรึกษาถามไถ่ความเห็นจากคนเมา



เรียวนิ้วสีแทนจับปลายคางของคนเมาเชยขึ้นเพื่อนชมริมฝีปากอิ่มนั่นชัด ๆ ดวงตากลมโตฉ่ำวาวน่ามอง ลมหายใจอุ่นร้อนของคนสองคนแตะต้องกัน แม้แต่ลมหายใจยังสัมผัสกันอย่างระมัดระวังทว่ากับริมฝีปากไม่เป็นเช่นนั้น

คเณศวางทาบทับริมฝีปากของเขาลงบนอวัยวะเดียวกันของอีกคน เขาขยับดูดดึงริมฝีปากเยลลี่นั้นน้อย ๆ ค่อย ๆ ละเลียดชิมของหวานอย่างใจเย็น ร่างกายของคนเมาตอบสนองกลับมาโดยธรรมชาติ ริมฝีปากอิ่มเผยอเล็กน้อยด้วยต้องการกอบโกยอากาศแต่กลับเป็นการเกิดทางให้ลิ้นของคนตัวโตได้เข้าไปสำรวจภายใน

มือเล็กขย้ำชายเสื้อของนายหัวหนุ่มอย่างไม่รู้ตัว เสียงจูบดูดดื่มเสียงดังประกอบกับเสียงครางสั่นประท้วงของคนเมาไม่ได้เรียกสติของคนที่กำลังหลุ่มหลงอยู่กับของใหม่ที่ทำให้เขารู้พึงใจไม่น้อย







#จอมใจไคซู 100%

อ้าว จูบเฉยเลยค่ะ55555555555

2bc.










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 229 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

882 ความคิดเห็น

  1. #869 maka_long (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 02:03
    อมก. กรี๊ดดดดดดดด บ้าไปแล้วอุแง แลงมากค่านายหัว ทำไมนายหัวไม่แผ่วเลยคะมาจูบคนเขาตอนเมามันได้หรอ น้องดินเมาแล้วน่ารักเกินไปจนทำให้นายหัวอดใจไม่ไหวหรอคะ;-; น้องดินนนนนนนน ผิดผีค่ายกทั้งเกาะให้น้องดินเดี๋ยวนี้เลยนะคะนายหัว ตายแล้ววววววว ฟหกกเกววออยไยมกนหยดนไยแว


    ชอบตัวละครน้องตะวันค่ะน่ารักมาก ซื่อๆแถมใจดีเอ็นดู;-;
    #869
    0
  2. #816 Modmenre (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 18:50
    กรี๊ดดดดดดด
    #816
    0
  3. #761 mobic (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 16:59
    นายหัว!!!!!! เด๋วนะ จูบกันง่ายๆแบบนี่เลยหรอ นั่นน้องเมานะ นายหัวต้องพาน้องดินกลับบ้านพักสิ
    #761
    0
  4. #740 meawai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 00:40
    กรี้ดดดดทกสบไนไาไวพวพ่าพยก ไปสุดดดด ไปสุดดดดดดดดดด!!!!! ลักหลับน้องตอนไม่รู้เรื่อง ร้ายนัก ร้ายนัก สู่ขอน้องเดี๋ยวนี้ๆๆๆๆๆ แต่ว่านายหัวพอใจแบบนี้น่าจะมีครั้งสองตามมาเร็วๆ นี้นะคะ นายกัวสั่งฉลองสิบวันติดไปเลย เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
    #740
    0
  5. #613 _tangkwajiya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 00:16

    นายหัว มาขโมยจูบแบบนี้ได้ไง น้องไม่มีสติอยู่นะ

    #613
    0
  6. #574 YaiJ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 18:31
    รับผิดชอบน้องด้วยนะคะนายหัว!!
    #574
    0
  7. #562 KaDi_Yoong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 15:01
    นายหัว!!!!!!! ทำอะไรน้อง!! น้องเมานะคนบ้า!!

    คนฉวยโอกาส!!!
    #562
    0
  8. #499 justaumz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 20:53
    แลงมากเลยนายหัว มาขอน้องเลยนะะะะ
    #499
    0
  9. #450 ppdo-24 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 21:33
    ใจเต้นแรงแทนน้องแล้ว แบบนี้ถือเป็นการขโมยจูบไหม
    #450
    0
  10. #390 BBBP (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 18:58
    จูบ น้องงงง ถือว่ารังแกน้องมั้ย ตอบไม่ค่ะ ฮือ จูบน้องแล้วจะหลงรักกกกก
    #390
    0
  11. #371 เด็กไข่ ม๊วงม่วง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 09:29
    อดใจไม่ไหวละซิ 5555
    #371
    0
  12. #337 pikakaka (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 23:37
    ผิดผี นายหัวผิดผี! น้องเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะ ไม่ยอม ไม่ยอมมมมมมม
    #337
    0
  13. #267 oohse_karn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 23:12
    นายหัว เอาสินสอดมาสู่ขอเลยนะ!
    #267
    0
  14. #244 loveshot_6 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 01:18
    จูบแรกไม่ใช่แค่จุ๊บผ่านๆอะ deep kiss เรยจ้า
    #244
    0
  15. #218 underwater369 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 12:31

    นายหัวทำแบบนี้ได้ไงงงงง...คนนิสัยไม่ดี น้องดินหนีไปลูกกกก

    #218
    0
  16. #217 jirapapa333 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 01:26
    ผิดผี!! เป็นอะไรกะน้อง ถึงมาจูบคะนายหัวววว
    #217
    0
  17. #216 gfernzz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 23:49
    ไปจูบเค้าเฉยยน
    #216
    0
  18. #215 mami yayi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 23:40
    เดี๋ยวนายหัวเดี๋ยวเพิ่งวันที่สองเองนาาาา
    #215
    0
  19. #214 Czzzz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 07:19

    มาจูบน้องทำไมม!!!!! น่ยหัวบ้าทิสุดๆๆๆๆ

    #214
    0
  20. #213 Treesukon94 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 07:18
    นายหัวฉวยโอกาส. น้องไม่มีสตินะ
    #213
    0
  21. #212 n a t a. k (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 01:03
    ได้ไงงงงงงง น้องเมาละมาจูบเฉย แค่อยากจูบก็จูบเลยไม่ได้นะ ยังไม่ได้รู้สึกชอบพออะไรน้องเลย นิสัยแย่มากอ่ะ!
    #212
    0
  22. #211 p.perri (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 01:01
    ดินหนีไปลู๊กกกกกก หนีป๊ายยยยยยยยยย นายหัวคนนี้เขาร้ายยยยน
    #211
    0
  23. #210 คุณโดดีโอ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 22:39
    กรี๊ดดดดดดดนายหัววววววมาจูบน้องได้ไงงงง น้องเมาอยู่นะะ ห้ามใจไม่ไหวกันเลยทีเดียวก็นะสนใจน้องมาตลอดอยู่ละนิแต่เก๊กไปงั้น555 น้องจะจำได้ไหมลูกว่าโดนนายหัวขโมยจูบแล้ว แต่เอ๊ะะ ก่อนเรื่องนั้นน้องจะรอดไหมก่อนนนน ขอให้นายหัวยับยั้งตัวเองได้นะในเมื่อตัวเองไม่เมาอะ กลัวน้องรู้สึกแย่
    #210
    0
  24. #209 sasithron0611 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 22:18
    หนูดิน หนูโดนจูบแล้ว กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!
    #209
    0
  25. #208 Kyunsooooo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 22:09
    จะรอดมั้ยน้องโว้ยยย
    #208
    0