จอมใจ | kaisoo kaido

ตอนที่ 5 : บทที่ ๔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 255 ครั้ง
    30 พ.ย. 62

ความเงียบเข้าปกคลุมรอบกายในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ หลังจากคเณศเปล่งวาจาที่แสดงถึงความดูถูกดูแคลนคนตรงหน้าตรง ๆ คนตัวเล็กก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเองอยู่สักพัก ความเงียบรอบกายทำให้ได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจเบา ๆ คเณศลอบมองท่าทีเหล่านั้นเงียบ ๆ เขาใคร่อยากจะรู้สิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะคิด ร่างกายที่ยังคงนิ่งงันและใบหน้าดวงนั้นยังคงถูกซ่อนเอาไว้ เขาไม่อาจรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังมีสีหน้าแบบไหน กำลังรู้สึกอย่างไร นั่นทำให้การตัดสินใจของคเณศยากขึ้นไปหลายเท่าตัว เคล็ดลับการประสบความสำเร็จอย่างหนึ่งของนายหัวเกาะไพลินนั่นคือการมองคนออก เพียงได้เห็นแววตาที่มีต่อกัน เพียงเท่านั้นเขาก็สามารถตัดสินใจได้ในเสี้ยววินาทีแต่คราวนี้กลับต่างออกไปเมื่ออีกคนเอาแต่ก้มหน้าหลบหลีกสายตาของเขา


นายหัวหนุ่มขยับถอยห่างจากร่างที่ยังคงยืนนิ่งออกมาหนึ่งก้าวก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะอาหารที่ยังคงถูกตั้งเอาไว้เพื่อรอแขกคนแรกในรอบหลายเดือนของเกาะ แต่ดูเหมือนว่าอาหารมื้อนี้อาจจะต้องเป็นหมันไปเพราะเจ้าของอาหารหน้าตาน่าทานบนโต๊ะคงจะทานอะไรไม่ลง คเณศทิ้งตัวลงบนเก้าที่ว่างอยู่บริเวณหัวโต๊ะซึ่งเป็นตำแหน่งประจำของเขา มือแกร่งยกเอาแก้วน้ำดื่มที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นดื่มพลางหันหน้ามองทัศนียภาพของท้องทะเลยามค่ำคืนผ่านหน้าต่างบานใหญ่คล้ายกับว่าไม่ได้สนใจใครอีกคนที่กำลังใช้อากาศในห้องเดียวกันหายใจ




“ขอโทษครับ คราวหน้าผมจะรักษาเวลามากกว่านี้”




ประโยคแรกที่ถูกเปล่งออกมาหลังจากปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ร่วมหลายนาทีทำให้นายหัวหนุ่มรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก เขาคงจะประเมินคน ๆ ต่ำเกินไป เพียงแค่คำพูดร้าย ๆ ไม่กี่คำคงไม่สามารถทำให้อีกคนหมดกำลังใจได้ ดวงตาคู่คมละสายตาจากวิวทะเลยามค่ำคืนกลับมามองคนที่ยังคงยืนตัวเกร็งอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้ปฏิเสธหรือตอบรับอะไร เขาเพียงแค่มอง มองคนตรงหน้านิ่ง ๆ อย่างใช้ความคิด


ดลวัฒน์ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาไม่อยากจะคาดเดาว่าคุณคเณศกำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาแบบไหน เพียงแค่ความเงียบที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขากล่าวขอโทษก็ทำให้เขากดดันจนแทบหายใจไม่ออก มือเล็กพยายามประสานกันไว้อย่างสุภาพตอนนี้เริ่มชื้นไปด้วยเหงื่อ คราวแรกที่เขาได้ยินได้ฟังเรื่องของนายหัวคเณศดินก็ทำใจเอาไว้แล้วครึ่งหนึ่งว่าเขาคนนี้คงไม่ใช่คนใจดีอย่างคุณทรายผู้เป็นพี่สาว แต่ก็เขาก็ไม่ได้ทำใจว่าอีกฝ่ายจะดูดุดันมากถึงเพียงนี้


ผิวสีแทนคล้ำแดดและอ้อมแขนแกร่งที่ยึดร่างของเขาเอาไว้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ดวงตาคู่คมที่เขาได้สบมองเพียงวินาทีสั้น ๆ เสียงลมหายใจผะแผ่วของอีกฝ่าย แม้ว่าเขาจะได้สัมผัสรายละเอียดเหล่านั้นในเสี้ยวนาทีสั้น ๆ ทว่าทุกอย่างที่หลอมรวมเป็นคุณคเณศทำให้เขารู้สึกถึงความเยือกเย็นบางอย่างแต่ในขณะเดียวกันเขากลับรู้สึกสงบอย่างไม่สามารถหาเหตุผลได้


มือแกร่งขยับโคลงแก้วน้ำเปล่าในมือเล็กน้อยเพื่อถ่วงเวลาในการใช้ความคิด เขามองแก้วน้ำในมือสลับกับคนที่ยังคงยืนนิ่งก่อนจะตัดสินใจได้


“เชิญนั่ง”


ใบหน้าหวานที่เคยถูกซ่อนเอาไว้เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลันด้วยความตกใจและแปลกใจรวม ๆ กัน หลังจากปล่อยให้บรรยากาศเข้าใกล้คำว่าตึงเครียดเข้าไปมาก ๆ แต่คราวนี้นายหัวกลับยอมเอ่ยแบบนั้นออกมาพร้อมผายมือไปทางด้านเก้าอี้ตัวตรงข้ามข้างโต๊ะอาหารที่ยังว่างอยู่ ริมฝีปากอิ่มสั่นน้อย ๆ คล้ายกับกำลังต้องการจะเอ่ยบางอย่างแต่สิ่งแรกที่นึกขึ้นได้คือคำขอบคุณ


“ขอบคุณครับคุณคเณศ” ไม่รีรอให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ ดลวัฒน์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้แผ่วเบาก่อนจะกระพุ่มมือไหว้คนตรงหน้าอีกครั้ง


“สวัสดีครับคุณคเณศ ผมดลวัฒน์ครับ บรรณาธิการนิตยสารchuu ที่ติดต่อขอสัมภาษณ์มาก่อนหน้านี้ แต่คุณเม็ดทรายบอกว่าคุณคเณศสะดวกให้เราติดต่องานโดยตรง ผมเลยเดินทางมาที่เกาะไพลินเพื่อยื่นข้อเสนอทั้งหมดให้คุณครับ” ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ ด้วยเริ่มสละทิ้งความประหม่าและความตกใจออกได้เกือบทั้งหมด เขาวางเอกสารที่นำติดตัวมาวางลงบนโต๊ะอาหารพร้อมกับเลื่อนซองเอกสารให้กับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้ให้ความสนใจกับเขาเท่าใดนักจากที่เคยมั่นใจจนเกือบจะยิ้มออกกลับไปหดหู่เช่นเดิม


“กินก่อนเถอะ ดึกขนาดนี้ยังจะมาคุยงานอยู่ได้”


นายหัวหนุ่มเอ่ยทั้งที่ไม่ได้มองคู่สนทนาดวงตาของเขายังคงเหม่อมองภาพด้านนอกหน้าต่างจนทำให้ดินนึกสงสัย เจ้าของใบหน้าหวานลอบถอนหายใจเล็กน้อย การที่เขามาที่เกาะไพลินก็เพราะต้องการจะพูดคุยเกี่ยวกับงานสำคัญครั้งนี้ให้ลุล่วงโดยเร็วที่สุด แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ดูเร่งรีบอย่างเขาแม้แต่น้อย เจ้าตัวยังคงมีท่าทีใจเย็นมองนอกหน้าต่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เขาอยากจะรู้นักว่านอกหน้าต่างนั่นมีอะไรถึงได้เอาแต่จ้องมองออกไปโดยไม่ได้ใคร่จะใส่ใจเขาสักนิด


“แต่ คุณคเณศครับ ผม-”


“ผมบอกให้กินก็กิน”


ดวงตาคมละจากท้องทะเลกลับมาที่คู่สนทนาทว่าคราวนี้แววตากลับเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์หัวคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แต่น้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าฟังดูดุดันทำให้ผู้ฟังนั้นรู้ได้ทันทีว่าคเณศกำลังไม่พอใจ นายหัวหนุ่มวางแก้วน้ำดื่มในมือลงก่อนจะมาประสานไว้บนหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อถูกซ่อนเอาไว้ใต้ชุดชาวเลเนื้อบาง เขาเปลี่ยนบริบทด้วยทาทีสบาย ๆ ทว่าสายตากลับเต็มไปด้วยการออกคำสั่งและบีบบังคับจนคนถูกสั่งไม่กล้าจะขัดคำสั่ง


“เอ่อ..แล้วคุณไม่ทานเหรอครับ”


“ผมทานแล้ว นั่นของคุณทั้งหมด” ดลวัฒน์กวาดสายตามองอาหารสามสี่อย่างบนโต๊ะอาหารหน้าตาสีสันของมันดูสดใส และสวยงามราวกับไม่มีใครเคยแตะต้องมันด้วยซ้ำ


“เลิกทำหน้าสงสัยแล้วกินซะ” ดินก้มหน้าก้มตาหยิบเอาช้อนส้อมขึ้นมาเตรียมรับประทานอาหารในทันทีที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนดุจากเจ้าบ้านตรงหน้า ใบหน้าเคร่งเครียดของอีกคนทำให้กายของเขาเย็นวาบความรู้สึกคล้ายคลึงกับความรู้สึกในวัยเด็กที่กำลังจะโดนคุณครูทำโทษ ภายในใจมีคำพูดมากมายโพยพุ่งออกมาด้วยความรู้สึกไม่พอใจ ตั้งแต่ไหนแต่ไรเขาเองเกลียดการถูกบังคับเป็นที่หนึ่ง ไม่ว่ากับพ่อแม่หรือคนอื่น ๆ ก็ไม่เคยมีใครสามารถบังคับให้เขาทำในสิ่งที่ไม่อยากจะทำได้ทว่าคราวนี้กลับทำให้เขาเองเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาทีเพียงแค่อีกฝ่ายทำสีหน้าจริงจังน้ำเสียงเข้ม ๆ แบบนั้นมือของเขาก็รีบคว้าเอาช้อนส้อมขึ้นมาเพื่อรับประทานอาหาร นึกโกรธตัวเองไม่น้อยที่อยู่ ๆ กลับเสียความเป็นตัวเองไปชั่วขณะแถมยังไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ให้เป็นไปอย่างที่ต้องการได้

คเณศลอบมองใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขาเห็นว่าใบหน้านั้นเริ่มบึ้งตึง ริมฝีปากสีชมพูอ่อน ๆ นั้นกำลังพึมพำบางอย่างที่เขาไม่ได้ยินแต่หากต้องเดา เขาก็พอจะรู้ว่าคนตรงหน้าคงกำลังไม่พอใจ แต่ใครจะสนเรื่องนั้นกันในเมื่อทุกอย่างทีทำก็เพราะต้องการให้บรรณาธิการคนเก่งประวัติสวยคนนี้ยอมแพ้หอบกระเป๋าออกจากเกาะของเขาโดยที่ไม่ได้อะไรติดมือไปแม้กระทั่งคำสัมภาษณ์ของเขา

การทานมื้อค่ำครั้งนี้ถือเป็นการรับประทานอาหารที่รวดเร็วที่สุดในชีวิต ดินรวบช้อนส้อมเอาไว้บริเวณขอบจาน เขาทานแม้ว่าอยากจะลิ้มรสของอาหารใต้รสชาติเผ็ดร้อนอีกสักหน่อยแต่งานที่ได้รับมอบหมายนั้นสำคัญยิ่งกว่า เขายกน้ำขึ้นดื่มเร็ว ๆ ก่อนจะรวบเอาเอกสารที่พกติดตัวขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณคเณศครับ-”

“มีใครอยู่บ้าง เก็บโต๊ะที”

เจ้าของร่างสูงโปร่งเอ่ยเรียกแม่บ้านราวกับไม่ได้ยินเสียงของคุณบรรณาธิการ รอไม่นานหญิงสาวสองคนก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับถาด โต๊ะอาหารถูกเก็กวาดอย่างรวดเร็วเพียงพริบตา ดลวัฒน์นั่งนิ่งเพราะทำอะไรไม่ถูกตอนนี้คุณคเณศกำลังทำราวกับว่าเขาเป็นเพียงอากาศที่มองไม่เห็น

“ค..คุณคเณศครับ คือ…”

“ผมไม่คุยงานในห้องอาหาร”

เป็นอีกครั้งที่นายเจ้าของเกาะชิงพูดขัดขึ้นมาก่อน บรรณาธิการคนเก่งที่มั่นใจในศักยภาพของตัวเองเต็มที่ได้แต่ยืนอ้าปากค้างอย่างไม่เข้าใจ ดินไม่ได้มาก่อนว่าผู้บริหารเกาะไพลินจะทั้งจุกจิกและเรื่องมากได้ขนาดนี้ นายหัวหนุ่มหันหลังเดินออกจากห้องอาหารและเปิดประตูห้องที่อยู่ด้านในสุดของบ้าน ดินยืนมองภาพนั้นโดยที่ตัวเองยังคงมึนงงไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรกับสถานการณ์แบบนี้ มือเล็กกำแน่นด้วยความอึดอัดปนหงุดหงิดเขาผ่อนลมหายใจเข้าออกสองสามครั้งก่อนจะตัดสินใจสาวเท้าเดินตาม

ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาตครับ” ประโยคบอกเล่าไม่ได้เป็นการขออนุญาตอย่างที่กล่าว ดินผลักประตูเข้าไปด้านในก่อนจะพบว่าในห้องนั้นคือห้องทำงานของนายเจ้าของเกาะ ที่ดูเหมือนว่าจะเป็นที่ที่อีกคนใช้พักผ่อนไปในตัวเพราะนอกจากโต๊ะทำงานตู้เอกสารขนาดใหญ่ ตรงมุมห้องยังมีโซฟาตัวยาว ผ้าห่ม และหมอนวางอยู่ตรงนั้น

“เหมือนผมจะยังไม่อนุญาตคุณนะ”

“ผมตัวแทนจากนิตยสาร chuu ครับ ที่เคยติดต่อว่าจะขอสัมภาษณ์ ขอเก็บภาพเรื่องราวของคุณคเณศ และเกาะไพลินครับ” ดลวัฒน์กล่าวพร้อมกับเชิญตัวเองนั่งลงบนเก้าอี้ของแขก บรรณาธิการตัวเล็กตีหน้ามึนดึงเข้าเรื่องรายละเอียดโดยข้ามขั้นตอนการแนะนำชื่อไปเพราะจำได้ว่าเขาบอกชื่อให้อีกฝ่ายได้รับรู้ไปสองครั้งแล้ว

“ไม่ทำ” ดลวัฒน์ยกยิ้มอยู่ในใจเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธออกมาทันควัน ใบหน้าคมยังคงเรียบนิ่งน้ำเสียงที่ดูจริงจังของอีกฝ่ายยังคงทำให้เขาหวั่นใจอยู่หน่อย ๆ แต่ในเมื่อทุกอย่างดำเนินมาไกลถึงขนาดนี้เขาก็ไม่ควรจะยอมแพ้

“ผมเตรียมเอกสารมาให้คุณคเณศพิจารณาด้วยครับ เผื่อคุณจะเปลี่ยนใจ” ดินวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะก่อนจะเลื่อนมันเข้าใกล้คุณเจ้าของเกาะ

“ไม่มีข้อเสนอไหนที่ผมจะตอบรับ ไม่ทำคือไม่ทำ” นายหัวหนุ่มยังคงปฏิเสธเสียงแข็งแต่ยังไม่สามารถทำให้ดินยอมแพ้ คนตัวเล็กคลี่ยิ้มบางไม่สนใจท่าทางฉุนเฉียวของคนตรงหน้า

“ปรกติคุณคเณศปฏิเสธงานตั้งแต่ยังไม่อ่านสัญญาเลยเหรอครับเนี่ย น่าเสียดาย” ท้ายประโยคถูกเอ่ยออกมาเบา ๆ แต่เพราะความเงียบทำให้นายหัวแห่งเกาะไพลินนั้นได้ยินมันเต็มสองหู

“ผมได้ยินมาว่าเคล็ดลับการประสบความสำเร็จของคุณคเณศคือการมองคนออกแล้ว..คุณมองผมออกหรือเปล่าครับ? ” คเณศคิ้วกระตุกเพราะความพูดของอีกฝ่ายจากที่วางสายตาไว้บริเวณอื่นของห้องเขาจึงหันกลับมาสบตาคนตรงหน้า ประโยคที่อีกฝ่ายเอ่ยดูธรรมดาแต่เขารู้สึกได้ถึงการท้าทายและอวดดีอยู่ในนั้นเต็มไปหมด

ดลวัฒน์มองคนหน้าดุที่หันกลับมาสนใจเขาอีกครั้งอีกฝ่ายยกแขนขึ้นกอดอกเอนกายพิงพนักเก้าอี้ราวกับกำลังรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ “ถ้าคุณมองผมออก คุณน่าจะทราบดีว่าการที่ผมมาวันนี้ผมมาด้วยความจริงใจ ทาง chuu อยากยื่นข้อเสนอให้กับคุณ ในฐานะบรรณาธิการนิตยสารผมมายื่นข้อเสนอให้คุณด้วยตัวเอง ผมแค่หวังว่าอย่างน้อยคุณจะเปิดอ่าน และพิจารณาข้อเสนอของเรา”

คเณศมองซอกเอกสารที่ถูกขยับเข้าใกล้มากขึ้น เขาวางสายตาบนซองสีน้ำตาลก่อนที่สายตาจะไปปะทะเข้ากับรอยถลอกสีแดงบนท่อนแขนของใครอีกคน คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันแน่นก่อนที่เขาจะคว้าท่อนแขนนั้นไว้ได้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะชักมือกลับ

“แขน โดนอะไรมา”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ เอ่อ ยังไงผมฝากคุณคเณศพิจารณาข้อเสนอของเราด้วยนะครับ”

“ผมถามว่าแขนคุณไปโดนอะไรมา”

คเณศกดเสียงเข้มทำเอาคนฟังนั่งนิ่ง เขาขยับเอามือลูบแผลของตัวเองอย่างลืมตัว นายหัวหนุ่มจ้องหน้าราวกับกำลังรอคำตอบ คเณศไม่ชอบการเห็นคนรอบตัวต้องเจ็บยิ่งรู้ว่าต้องมาเจ็บตัวในเขตของเขาไม่ว่าด้วยเหตุผลใดเขารู้สึกอึดอัดทุกทีที่ได้เห็น เพราะบาดแผลนั้นกำลังสะท้อนว่าเขาดูแลคนบนเกาะนี้ได้ไม่ดีแม้ว่าคนตรงหน้าจะเพิ่งเข้ามาที่เกาะไพลินยังไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่ไม่ว่าใครหากได้ก้าวเข้ามาเหยียบบนเกาะที่เขาดูแลคเณศก็ถือว่าคนเหล่านั้นคือคนของเกาะ และเป็นคนของเขาทั้งหมด

“ผมถามคุณก็ตอบ”

“ผมไม่ทันระวังตอนมาที่นี่น่ะครับ ยังไม่ชินทาง เลยหกล้มนิดหน่อยครับ” ดลวัฒน์ตอบตามความเป็นจริง เขาไม่รู้ว่าทำไมดวงตาดุดันของคนตรงหน้าถึงเค้นคำตอบจากคนอื่นได้ดีนัก ในขณะที่เขาต้องใช้พลังอย่างมากว่าจะได้คำตอบจากคุณคเณศได้

นายหัวหนุ่มถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงและเดินเข้ามาประชิดตัวผู้มาเยือนจนทำให้ดินเผลอกลั้นหายใจนิ่ง “ตามมา”

นายเจ้าของเกาะกล่าวเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไปนิ่ง ๆ ดินนึกอยากจะร้องระบายความหงุดหงิดออกมาดัง ๆ ไม่เข้าใจการกระทำทั้งหมดของอีกคนที่เอาแต่เดินหนีกันไปมา หากยังเป็นอยู่แบบนี้ชาติหน้าก็คงไม่ได้คุยงานกันจนรู้เรื่อง แต่แน่นอนว่าเขาไม่ได้มีทางเลือกแม้อยากจะโวยวายจนบ้านพังแต่สิ่งที่ทำได้มีเพียงการคว้าเอาซองเอกสารและวิ่งตามออกไป แต่ภาพแรกที่เห็นก็ทำให้ขาสองข้างชะงักลง

“นั่ง” เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดชาวเลออกคำสั่งกับเขา ในมือของนายเจ้าของเกาะมีกล่องพลาสติกอยู่ในมือ “จะอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม ผมบอกให้มานั่ง”

ดลวัฒน์สะดุ้งกับท่าทางหงุดหงิดของอีกคน คนตัวเล็กลอบทำท่าทางบุ้ยใบ้ประชดประชันในจังหวะที่นายเจ้าของเกาะคนนั้นเผลอ เขาจำใจทำตามคำสั่งโดยนั่งลงบนโซฟาโดยไม่ลืมจะวางเอกสารลงบนโต๊ะเพื่อให้อีกคนได้เห็นชัดเจน

คเณศไม่สนใจสิ่งที่อีกคนกำลังพยายามยัดเหยียดให้ เขาไม่ได้นั่งลงบนพื้นที่โซฟาที่ว่างอยู่ นาหัวหนุ่มขยับมายืนอยู่ตรงหน้าคุณบรรณาธิการตัวเล็กและคว้าเอาท่อนแขนที่เป็นแผลยาวขึ้นมาดูโดยไม่ได้เบาแรง

“คุณจะทำอะไรครับ-” ดลวัฒน์เผลอชักแขนกลับด้วยความตกเป็นเหตุให้คเณศต้องออกแรงรั้งเรียวแขนนั้นเอาไว้ก่อนจะเริ่มใส่ยาและทำแผล

“นิ่ง ๆ ” นึกหมั่นไส้การประหยัดถ้อยคำของคนตรงหน้าอยู่หน่อย ๆ แค่พูดกันดี ๆ ให้เข้าใจง่าย ๆ คงจะยากมากสำหรับนายหัวคเณศ ฝ่ายนั้นถึงได้เอาแต่ฉุนเฉียวและพูดน้อย หากคุณคเณศยอมตกลงให้สัมภาษณ์ดินสัญญาว่าจะเพิ่มหัวข้อเคล็ดลับการดูแลผิวของนายหัวคเณศลงไปด้วย เขาสงสัยจริง ๆ ทั้งที่วัยก็อยู่ที่สามสิบสี่สามสิบห้าเข้าไปแล้วแต่ยังไม่ได้ดูมีอายุเท่าไหร่นักทั้งที่อีกฝ่ายเอาแต่ทำหน้าหงุดหงิดแบบนี้อยู่ตลอดเวลา

ดลวัฒน์เผลอกระตุกแขนเล็กน้อยเพราะรู้สึกแสบบริเวณที่โดนแอลกอฮอล์ล้างแผล เขาเผลออุทานออกมาเบา ๆ เมื่ออีกคนเริ่มใส่ยาแม้จะไม่มากแต่เพราะแผลยังใหม่แต่ก็แสบเอาเรื่องจนน้ำตาแทบเล็ด นึกสงสัยอยู่ในใจเล็กน้อยว่าความจริงแล้วแผลอาจจะไม่จำเป็นต้องใส่ยาอะไรพวกนี้แต่เพราะอีกคนต้องการจะกลั่นแกล้งเขาจึงได้บังคับให้เขามาทายาแสบ ๆ พวกนี้

“ด่าผมอยู่หรือไง”

ดินหลบสายตาของอีกคนที่อยู่ ๆ ก็เงยหน้ามองสบตาเขาทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เจ้าตัวยังเอาแต่มองแผลของเขา บรรณาธิการตัวเล็กแสร้งหันหน้ามองไปทิศทางอื่น เขารู้สึกไม่ชอบใจสายตาของคุณคเณศเท่าไหร่นัก ไม่ใช่เพราะความกลัวดวงตาคมคู่นั้นแต่เพราะมันทำให้เขาทำตัวไม่ถูกมากกว่า

“เสร็จแล้ว”

“ขอบคุณครับ” กล่าวของคุณและจำใจกระพุ่มมือไหว้เพราะนึกได้ว่าอีกคนแก่กว่าเขาถึงห้าปี นายเจ้าของเกาะจัดการเก็บของลงกล่องยาและกำลังจะหันหลังเดินออกไปดินจึงรั้งคนตรงหน้าเอาไว้โดยการคว้าเข้าที่ท่อนแขนอย่างลืมตัว “คุณคเณศครับ”

“เลิกเอาข้อเสนอพวกนี้มาให้ผมสักที ผมปฏิเสธไปแล้ว หวังว่าจะฟังรู้เรื่อง” คเณศปัดมือของดลวัฒน์ออก คำตอบยังคงเป็นอย่างเดิมน้ำเสียงแววตายังคงหนักแน่นจนทำให้ดินหวั่นใจ “คุณอยากจะอยู่ที่นี่อีกสักกี่วันก็ได้ ถือเสียว่ามาพักผ่อนแล้วกัน”

“ไม่ครับ ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อพักผ่อน”

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับไป เอาคำของผมไปบอกเจ้านายคุณ” ดินมองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้านิ่ง ๆ จากประสบการณ์การทำงานของเขา มีบ้างบางครั้งที่ไม่ลงรอยกับลูกค้าแต่ทุก ๆ ครั้งเขาสามารถแก้ปัญหาได้โดยการแก้ข้อตกลง ปรับงานอย่างลงตัวแต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะเปิดอ่านข้อเสนอ ไม่แม้แต่คิดจะเปิดทางในการคุย ดินรู้ดีว่างานครั้งนี้สำคัญเขาพลาดตอนนี้ไม่ได้ รักการทำงานในบริษัทนี้ เขาอยู่ตรงนี้มานานจนอยากจะทิ้งไป และอีกเหตุผลสำคัญที่เขาจะตกงานตอนนี้ไม่ได้เพราะมีน้องชายที่เพิ่งจะเริ่มเข้ามหาวิทยาลัย ทั้งคุณแม่และน้องสาวต่างพ่อที่เขายังต้องมีส่วนช่วยดูแล


“คุณ…คุณคเณศอยากให้ผมทำอะไร ผมต้องทำยังไงเพื่อแลกกับการที่คุณจะยอมเปิดอ่านข้อเสนอของผม” ดลวัฒน์พยายามควบคุมเสียงให้นิ่ง หัวใจของเขาเต้นระรัวเพราะความตื่นเต้น ไม่รู้ว่าตอนนี้ควรจะทำอะไร ควรจะเข้าไปและยัดเอาข้อเสนอนี้ใส่มืออีกฝ่ายหรือไม่ แต่สิ่งที่เขาจะไม่ทำแน่ ๆ คือการถอยกลับ







2bc.

ครบ 100 แล้วค่ะ นายหัวเขาดุเก่งนะคะ คุณดินจะไหวหรือเปล่า5555555555555555555

#จอมใจไคซู



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 255 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

882 ความคิดเห็น

  1. #758 mobic (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 16:07
    นายหัวโคตรใจแข็งเลยไม่ยอมเปิดอ่านข้อเสนอจากน้อง แต่นายหัวยังมีมุมอ่อนโยนอยู่จิ๊ดนึง สงสารน้องเฟ้ย!!! นี่น้องเอ่ยปากยอมทุกอย่างแล้วนะ นายหัวต้องพิจารณาใหม่ได้แล้วนะคะ
    #758
    0
  2. #737 meawai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 02:47
    ดุจริงๆ ค่ะ ใจสั่นหมดแน้ว น้องโดนแกล้งแน่ๆ ฮืออ -นายกหัววววหัหยหยกก่ปวแาากดงงด
    #737
    0
  3. #605 _tangkwajiya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 23:40

    สู้ๆนะน้องดินน โดยนายหัวแกล้ง

    #605
    0
  4. #447 ppdo-24 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 20:17
    น้องยอมทุกอย่างแล้ว ????😳
    #447
    0
  5. #387 BBBP (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 12:48
    ลองให้น้องอธิบายหน่อย นะนายหัว เปิดใจให้น้องงง ได้พูด เอาจริงๆนาบหัวเค้าก็อ่อนโยนอยู่น้า
    #387
    0
  6. #265 oohse_karn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 22:57
    สู้ ๆ นะหนู
    #265
    0
  7. #136 howlong2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 13:00
    อย่าแกล้งน้อง สนใจน้องหน่อยนะ
    #136
    0
  8. #132 gfernzz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 02:49
    น้องยอมทำทุกอย่างแล้วค่ะ แงงงง น้องจะโดนใ้ห้ทำอะไรบ้างคะเนี่ยยย
    #132
    0
  9. #129 Kyunsooooo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 19:52
    นายหัวววอยาาใจร้ายกะบน้องนีกสิ้น้องตัวแค่นี้อ่านเอกสารน้องหน่อยยย
    #129
    0
  10. #127 My_Queen ของท่านโอ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 11:11
    อย่ารังแกน้องแรงจะแงงง นายหัวนะนายหัว สงสารน้องก็สงสารเดี๋ยวก็ดีด้วย เดี๋ยวก็ร้ายดว้ยเป็นงงแล้วนะ
    #127
    0
  11. #126 graphitesky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 10:45
    นายหัวดุเก่งจนหวั่นใจตามแล้ว แต่ก็ยังมีโมเม้นเอาใจใส่คนที่น่ารักมากๆ ชอบที่ดินทำผิดแล้วก็ขอโทษมากมาย ไม่งั้นนายหัวคงไม่ยกยิ้มพอใจแบบนั้นหรอกใช่มั้ย555555 แต่คือหายใจไม่ทั่วท้องไปหมดกับความกดดันจากนายหัวเขา แง ดินเข้มแข็งแล้วก็สู้มากๆเลยอะ เป็นกำลังใจให้นะ! แล้วก็หนูไปเปิดช่องว่างให้คนเจ้าแผนการเขาจ้องจะแกล้งแล้วววว เป็นกำลังใจให้คุณไรท์ด้วย! แต่งเก่งมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลย ฮือออออ เราอินมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ชอบมากๆเลย
    #126
    0
  12. #124 lomamee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 09:42
    ดุเก่ง เก๊กเก่ง หืมมมมม
    #124
    0
  13. #121 areeyaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 08:01
    อย่างไงคะอย่างไง ดุเก่งแต่ก็แอบห่วงใยด้วยน๊าาา
    #121
    0
  14. #120 DYO_fugurrrrr (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 05:34
    นั่นแน๊ มีแอบเป็นห่วงน้องด้วยนะ น่ารักก็เป็นนะเราอ่ะนายหัว เป็นกำลังใจให้เจ้าน้องและคุณไรท์นะคะ รอติดตามเลยค้าบผมมม
    #120
    0
  15. #119 ppxxxxs (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 00:35
    นายหัวอย่าแกล้งน้องเยอะน้าา
    #119
    0
  16. #118 sirdo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:56
    รองับรีบมาต่อนะ
    #118
    0
  17. #117 loveshot_6 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:18
    แกรรร เค้าใจดีอยู่พอตัวนะคุณคเณศอะ รึเปล่า
    #117
    1
    • #117-1 loveshot_6(จากตอนที่ 5)
      27 มิถุนายน 2562 / 01:56
      ชั้นว่าคู่นี้น่ารักดี อุแงงง น่ารักแบบผู้ใหญ่ๆอะ
      #117-1
  18. #116 madmee d.f. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:09
    ดุจริงเลยนะคะะ
    #116
    0
  19. #115 คุณโดดีโอ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:02
    เอาแล้วว น้องก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ นายหัวก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นไม่ทำคือไม่ทำ แต่เหตุผลของดินก็น่าช่วยมากนะน้องทำงานนี้เพื่อคนอื่นอีกเยอะ ครอบครัวเอย ความมั่นคงของบริษัทเอย นายหัวจะใจร้ายปฏิเสธลงจริงๆหรอ แต่ก็นะเพราะนายหัวไม่รู้นั้นแหละว่าอีกฝ่ายมีความจำเป็นอะไร คงรู้แค่วิกฤตของบริษัท แต่พอน้องยื่นข้อเสนองี้ไม่รู้เลยว่านายหัวจะยอมรับแล้วแกล้งให้รีบหนีกลับบ้านหรือจะแข็งข้อปฏิเสธเหมือนเดิมกันนะ /สนุกค้าบบ ชอบน้องที่ทั้งแอบเกรงๆแต่ก็ใจสู้มากๆๆ
    #115
    0
  20. #114 Unit u (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:01
    เป็นการทำแผลที่ฮาร์ดคอร์มากค่ะแม่ ดินลูกสู้ๆนะคะ เชื่อเถอะสักครั้ง พี่จะได้เห็นฉากจูบท้ายเกาะ ไหว้ย่อ
    #114
    0
  21. #113 เจ้าคยองซูของมี้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 22:44
    สู้เค้าลูกกกก
    #113
    0
  22. #112 Mmmmpsd_1411 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 22:39
    ดุจริงงงง
    #112
    0
  23. #111 tttttttttttn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 21:54
    รอค่าา
    #111
    0
  24. #110 underwater369 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 20:55

    ทำเป็นดุนะนายหัว...น้องดินเอาความน่ารักสุดๆเข้าสู้ลูก...นายหัวโดนแอทแทคแล้วจะรู้สึก

    #110
    0
  25. #109 คุณโดดีโอ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 08:47
    ดุเก่งจริงนะพี่นะ แหมๆๆๆ ตอนนี้วางอำนาจได้ก็วางไปนะคะ พอถึงวันที่รักน้องขึ้นมานี้จะรู้สึกน้าาา
    #109
    0