จอมใจ | kaisoo kaido

ตอนที่ 3 : บทที่ ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    30 พ.ย. 62

หน้าเว็บไซต์ที่ใช้สำหรับค้นหาข้อมูลชื่อดังที่นานทีปีครั้งจะถูกเปิดงาน คเณศจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ก่อนจะบรรจงพิมพ์ชื่อที่ไม่คุ้นเคยลงไปบนช่องว่าง เพียงแค่กดปุ่มเดียวข้อมูลนับพันเกี่ยวกับคนที่เขาต้องการจะรู้ก็ปรากฏขึ้นทั้งหมด นายหัวหนุ่มเลือกที่จะกดเข้าไปดูในช่องรูปภาพก่อนเป็นอันดับแรก ดวงตาคู่คมใต้กรอบแว่นสีทองคล้ายแบบที่ชายสูงอายุมักใช้งานมองลอดเลนส์เว้าในกรอบแว่นออกมาภาพแรกที่ปรากฏบนหน้าการค้นข้อมูลคือชายหนุ่มที่มองดูแล้วคงจะอายุน้อยกว่าเขามาก ท่าทางดูทะมัดทะแมงสมกับเป็นบุคลากรสายงานบันเทิง ใบหน้าที่ดูจะได้รับการดูแลอย่างดีท่ายืนต่าง ๆ ที่ถูกจัดแจงทั้งเสื้อผ้าที่ใส่แม้จะเป็นแจ็คเกตสีเข้มกับกางเกงยีนแต่เพราะใบหน้าและผิวพรรณของอีกคนที่เมื่อมองผ่านจอ มันทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าผู้ชายคนนี้คงได้รับการดูแลมาอย่างดี หรือไม่ก็คงจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดีถึงได้มีผิวพรรณที่ดูสุขภาพดีกว่าผู้ชายทำงานกลางแดดกลางลมทะเลอย่างเขา


หลังจากดูรูปจนพอใจจุดน่าสนใจอีกต่อไปก็หนีไม่พ้นประวัติส่วนตัวของอีกฝ่าย การที่จู่ ๆ พี่สาวจะส่งคน ๆ นี้มาเพื่อทำให้เขายอมทำงานที่เขาแสนเกลียดแบบนั้นได้ เขาขอคาดหวังเอาไว้ก่อนว่าฝ่ายนั้นคงจะไม่ธรรมดาแน่ ๆ เพราะหากไม่แน่จริงพี่สาวของเขาคงจะไม่ส่งคุณคนนี้มาที่เกาะไพลินซึ่งเป็นถิ่นของเขาที่คเณศมีอำนาจจัดการชี้เป็นชี้ตายทุกอย่างบนเกาะ

‘ดลวัฒน์ วัฒนสรน์'

ดิน ดลวัฒน์ อายุสามสิบปี จบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่งนอกจากนี้ยังมีประสบการณ์ไปเรียนต่อด้านสื่อสิ่งพิมพ์ที่ต่างประเทศอีกหกเดือนด้วยทุนเต็มของโครงการให้ทุนศึกษาต่อ ใบหน้าคร้ามคมยังเรียบนิ่งทว่าแววตากับแย้มยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าคน ๆ นี้ดูท่าว่าจะไม่ธรรมดาอย่างที่คาดเอาไว้จริง ๆ นั่นยิ่งทำให้คเณศรู้สึกสนุกและตื่นเต้นเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว บรรณาธิการนิตยสารคนเก่งที่มีแต่พาดหัวข่าวชื่นชมเต็มไปหมด ทั้งรางวัลสาขาต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับงานสื่อสิ่งพิมพ์และงานสาขาแฟชั่น มีเรื่องธุรกิจเข้ามาแทรกบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามประสาบรรณาธิการนิตยสารสายแฟชั่นและสายธุรกิจในเล่มเดียว เขาอยากจะรู้เหลือเกินว่านอกจากเรียนและทำงานในห้องแอร์เย็น ๆ ที่วัน ๆ อยู่แต่กับกระดาษและภาพสีสัน คนแบบนั้นจะสามารถทำอย่างอื่นได้อีกหรือไม่

นายหัวหนุ่มยกยิ้มอย่างนึกสนุกก่อนจะลงมือพิมพ์อีเมลฉบับด่วนที่สุดส่งถึงเลขาคนเก่งที่ป่านนี้คงจะนอนหลับไม่รู้เรื่องไปแล้วหลังจากที่เขาไล่กลับไปพัก


แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องมายังคงเป็นอย่างเช่นทุกเช้า ท้องทะเลยังคงนิ่งสงบมีเกลียวคลื่นเล็ก ๆ สะท้อนแสงดวงอาทิตย์สวยงาม เหล่าคนงานยังคงตื่นเช้าทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายเอาไว้ตั้งแต่เช้าตรู่ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นปกติ เว้นก็แต่เลขาคนเก่งที่ป่านนี้ยังไม่ได้เข้ามาฝั่งบ้านใหญ่เพราะต้องมัวไปทำงานสำคัญตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ร่างสูงโปร่งเดินทอดน่องมาจนถึงบริเวณอู่เรือเพื่อแวะเข้ามาดูเรือใหญ่ลำสำคัญที่อยู่คู่เกาะมายาวนาน

“พี่ชาญ คุณนวลจันทร์เป็นยังไงบ้าง”

“รอเครื่องยนต์มาเปลี่ยน ลุงแดงจะเอาเข้ามาส่งตอนบ่ายกว่าจะได้เปลี่ยนคงเย็นๆ ”

นายหัวหนุ่มพยักหน้ารับ เขาเข้าใจดีว่าอายุเรือที่อยู่มายาวนานขนาดนี้คงจะมีส่วนที่ผุพังไปบ้างตามกาลเวลา คเณศอยากจะรักษาคุณนวลจันทร์เอาไว้เพราะเป็นเรือลำแรกของเกาะจึงอยากจะเก็บรักษาเอาไว้นาน ๆ เท่าที่จะทำได้แต่ถึงวันใดที่คุณนวลจันทร์ไม่สามารถออกทะเลได้เขากะยังคงเก็บไว้เพราะเรือลำนี้มีความหมายกับวัชรสกุลเป็นอย่างมาก

“ฝากด้วยนะครับ ขาดเหลืออะไรก็บอก” คเณศว่าพลางมองกวาดสายตาไปบนเรือลำใหญ่ตรงหน้าแต่ดูเหมือนว่าวันนี้นายช่างนั้นจะไม่ได้มีสมาธิอยู่กับเรืออย่างที่ควรเป็น

“นายครับ นั่นคุณตะวันหรือเปล่า” วางอุปกรณ์ช่างลงพลางเอ่ยถาม คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันเพื่อช่วยในการเพ่งมองคนที่อยู่ห่างไกลออกไปให้เห็นได้ชัดขึ้น นายหัวหนุ่มหมุนตัวตามทิศทางที่นายช่างวางสายตาเอาไว้ก่อนจะพบกับเลขาคนเก่งของเขาที่ดูว่าจะจัดการกับสิ่งที่เขาสั่งให้เตรียมไว้เสร็จเรียบร้อย

คเณศมองดูท่าทางเหนื่อยหอบของลูกน้องนิ่ง ๆ ผิดกับนายช่างตัวโตที่รีบหาน้ำเย็นจากตู้เย็นเครื่องเล็กที่ซ่อมมาไว้ใช้เองที่อู่เรือขึ้นมาหยิบยื่นให้เพราะทนเห็นแก้มแดง ๆ ของคุณเลขาที่เกิดจากความเหนื่อยไม่ไหว

“เรียบร้อยดีไหม”

“ครับ ทุกอย่าง จัดการแล้ว ต…แต่-” ทินกรว่าทั้งหอบหายใจแรงเพราะความเหนื่อยล้าจากการวิ่งจนขาลากจากท้ายเกาะมาจนถึงบ้านหลังใหญ่เพราะจักรยานคันเล็กที่ชอบใช้เป็นพาหนะเดินทางบนเกาะนั้นดันโซ่หลุดเอากลางทางและตะวันก็ไม่มีความรู้พื้นฐานด้านการช่างพวกนั้นแม้แต่น้อยจึงทำได้เพียงวิ่งจนเหงื่อท่วมเพื่อกลับมาหาผู้เป็นนายให้ทันตามเวลา

“ค่อย ๆ พูดครับ พักก่อนนะตะวัน” แทนที่จะเป็นเจ้านายที่ห่วงใยลูกน้องคนสนิทแต่กลับเป็นนายช่างหนุ่มที่ละล่ำละลักเอ่ยพลางดึงตัวคุณเลขาให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่ว่างอยู่

“ว่าไง” เลขาคนเก่งที่วิ่งจนเหงื่อซกมองเจ้านายหน้าโหดไม่รอให้ลูกน้องได้พักเหนื่อย เขาเอ่ยถามทั้งที่ก้นของทินกรยังไม่ทันได้แตะเก้าอี้ไม้

“ทุกอย่างเรียบร้อยตามที่นายสั่ง แต่..นายจะให้คุณเขาไปอยู่ที่นั่นจริง ๆ เหรอครับ”

“อยู่ที่นั่นแล้วไม่ดียังไง แต่ก่อนผมก็อยู่ได้” นายหัวหนุ่มกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะเบนสายตามองออกไปยังท้องทะเลกว้างที่อยู่ตรงหน้า “ของแบบนี้ยังสบาย ๆ ถือว่าเป็นการทดสอบ”

“โถ นายครับก็นั่นนายทั้งบึกบึนเสียขนาดนั้น แต่นั่นคุณเขา-”

“คุณยังอยากเป็นเลขาผมอยู่หรือเปล่าตะวัน” หันไปกล่าวด้วยท่าทีไม่พอใจ เขาไม่ได้หงุดหงิดที่ทินกรแย้งแต่คเณศกำลังให้ความสนใจกับคำว่าบึกบึนของอีกคนมากกว่า

“อยากสิครับ” ทินกรละล่ำละลักเอ่ยเพราะเห็นว่าเจ้านายเริ่มมีแววตาไม่พอใจ แม้จะทำงานด้วยกันมานานแต่เมื่อเจ้านายเอาเรื่องหน้าที่การงานมาล้อเล่นทีไรลูกน้องอย่างเขาก็อดจะเสียวสันหลังไม่ได้


“เป็นก็ดี วันนี้งานคุณหมดแค่นี้วิ่งมาเหนื่อยจะพักก็ไปพักเถอะ”


"พี่ไม่ไปไม่ได้หรือไง หรือไม่ก็ให้ผมไปเป็นเพื่อนก็ได้”

น้องชายวัยสิบแปดขวบที่ตัวสูงเท่ายีราฟกำลังยืนทำหน้างอแงอยู่หน้าตู้เช็คอินไม่ยอมให้ดลวัฒน์ได้จัดการธุระให้เสร็จประโยคเซ้าซี้แบบเดิมซ้ำ ๆ เขาได้ยินมันตั้งแต่ก่อนนอนจนกระทั่งตื่นเช้าลากยาวมาถึงตอนนี้

“หลบไป จะเช็คอิน”

“พี่ดิน ไม่เอาผมไม่ให้พี่ไปหรอก”

คนอายุมากกว่าถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะยืนทิ้งสะโพกอย่างที่ชอบทำก่อนที่จะบ่นน้องชายตัวดี “จะหลบดี ๆ หรือจะหลบด้วยน้ำตา ใช่เวลามาเล่นไหม”

เด็กหนุ่มอายุสิบแปดหน้างอเป็นปลาทูแม่กลองก่อนจะค่อย ๆ ขยับหลบให้พี่ชายอย่างไม่เต็มใจนัก ร่างสูงที่เติบโตตามวัยยืนงุ่นง่านเมื่อเห็นว่าพี่ชายจัดการธุระเรื่องการเช็คอินจนเสร็จเรียบร้อย และเมื่อหันไปอีกฝั่งก็เจอเข้ากับคนที่เขาจำได้ว่านั่นคือเจ้านายของพี่ชายเขาคนที่เป็นต้นเหตุให้พี่ดินต้องห่างเขาไปไกลนานหลายวัน

“นั่นเจ้านายพี่หรือเปล่า”

คนถูกสะกิดเบา ๆ เงยหน้าขึ้นจากสัมภาระ “สวัสดีครับคุณภีม นี่ สวัสดีคุณภีมเร็ว”

“ไม่ต้องมากพิธีหรอก ผมแค่จะแวะมาบอกคุณเรื่องคเณศ” ภีมขยับใบหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงบอกว่าให้ดลวัฒน์ขยับตัวออกห่างจากน้องชายสักครู่ “งานนี้คุณต้องใจเย็น ๆ หน่อยเข้าใจไหม อดทนให้มาก ๆ อย่าลืมว่างานนี้ของคุณมันตัดสินทุกอย่าง”

เมื่อเสียงกระซิบแผ่วเบาทว่าเต็มไปด้วยความกดดันและความคาดหวังนั้นจบลงก่อนที่ผู้เป็นเจ้านายจะส่งมือมาบีบไหล่เป็นการให้กำลังใจ “สู้ๆ นะดิน ผมรู้คุณทำได้”

“ครับบอส”

กระพุ่มมือไหว้ผู้เป็นนายเสร็จสรรพ ดลวัฒน์ยังคงยืนนิ่งค้างตอนนี้เขากดดันไม่ต่างจากตอนเรียนเทอมสุดท้ายที่เป็นตัวตัดสินว่าเขาจะได้เกียรตินิยมเพื่อยื่นชิงทุนหรือไม่ คราวนี้ไม่ต่างกัน เขาต้องทำงานจนสุดฝีมือเพื่อตัดสินความอยู่รอดของนิตยสารเล่มนี้

“เหลืออีกครึ่งชั่วโมง พี่จะเข้าไปยัง”

“อื้อ จะเข้าไปแล้วล่ะ” ดินรับกระเป๋าจากน้องชายตัวสูงมาไว้ข้างกายก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองน้องชายที่อายุห่างกันหนึ่งรอบพอดีเป๊ะ “อยู่คนเดียวดูแลตัวเองดี ๆ ด้วย ห้ามไปเที่ยวเล่นดึกดื่นเข้าใจไหมก่อนสองทุ่มของทุกวันแกจะต้องโทร. หาฉัน วันไหนไม่ว่างก็ส่งข้อความทิ้งไว้รายงานด้วย”

พี่ชายตัวเล็กออกคำสั่งเอาไว้ดักทุกมุมแม้จะรู้ดีว่าไปแค่เพียงหนึ่งสัปดาห์เท่านั้นแต่ก็ยังมีคำสั่งดักคนรักสนุกอย่างน้องชายเอาไว้ทุกมุม “นี่พี่หรือพ่อ”

“เข้าใจไหม” ดลวัฒน์ถามย้ำเสียงเข้ม

“เข้าใจครับผม” น้องชายตัวโตว่าด้วยเสียงแข็งแรงราวกับต้องการประชด ดลวัฒน์ส่ายหน้าให้กับน้องชายตัวสูงก่อนจะโบกมือให้คนตรงหน้า “ไปละ อาทิตย์หน้าเจอกัน”

หันหลังเดินเข้าไปในที่ตรวจสอบสัมภาระพร้อมกับกระเป๋าลากใบโต แม้ว่าเขาจะพยายามยัดเสื้อผ้าลงไปในกระเป๋าน้อยชิ้นเท่าที่จะทำได้แต่บทสรุปสุดท้ายกระเป๋าใบโตก็ยังแน่นเอี๊ยดอยู่ดีน้ำหนักทั้งหมดจึงตกเป็นภาระของเขา แม้ว่าจะเป็นการลากแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังหนักเกินไปอยู่ดี



ที่นั่งติดหน้าต่างบนเครื่องบินเป็นมุมโปรดของใครหลาย ๆ คน รวมถึงตัวเขาเอง ดินมองออกไปนอกหน้าต่างหลังจากเครื่องบินทยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในความสูงเท่าไหร่ไม่ทราบได้เพราะเขาไม่ได้ฟังที่กัปตันประกาศ เป็นเวลาเกือบปีที่เขาห่างหายจากการเดินทางโดยเครื่องบิน เพราะงานที่ยุ่งจนหัวหมุนไหนจะน้องชายที่อยู่ในช่วงสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทุกอย่างวุ่นวายจนเขาไม่สามารถปลีกตัวหาเวลาไปเที่ยวได้ การมาทำงานคราวนี้หากมองในมุมกลับก็ถือเป็นโอกาสดี ๆ ที่อย่างน้อยเขาจะได้เหยียบหาดสายและมองท้องทะเลสวย ๆ หลังจากที่ไม่เคยสัมผัสมันมานาน

ดินไม่เคยเดินทางไปเกาะ และเขาไม่เคยนั่งเรือ

ป้ายบอกปลายทางมากมายโชว์หราอยู่ตรงหน้าทว่าคนไม่คุ้นชินเส้นทางการเดินทางทางเรืออย่างเขายังคงยืนนิ่งค้างเพราะหาปลายทางที่เขาต้องการจะไปไม่เจอ

‘เกาะไพลิน’

ไม่มีชื่อสถานที่นั้นขึ้นบนจอแสดงรอบเดินทาง ดลวัฒน์หันหน้ามองซ้ายขวาด้วยความสับสน เขาไม่รู้ว่าควรจะไปทางไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะสอบถามใครเพราะรอบข้างก็ดูจะมีแต่นักท่องเที่ยวด้วยกันและพวกเขาคงไม่ทราบว่าเกาะไพลินนั้นต้องเดินทางด้วยเรือรอบไหน จากบริษัทอะไร สุดท้ายเขาจึงจำเป็นต้องต่อแถวที่ช่องขายตั๋วและเมื่อถถึงคิวจึงเอ่ยถามพนักงาน

“เอ่อ ขอโทษนะครับ เกาะไพลินนี่ ต้องไปยังไงเหรอครับ” คนขายตั๋วโดยสารเรือที่ดูกำลังจะเข้าสู่วัยกลางคนมีท่าทีคล้ายกับกำลังสงสัยอะไรบางอย่างจนทำให้เขาพลอยสงสัยตามไปด้วย

“จะไปที่นั่นทำไมล่ะ เกาะนั้นไม่มีรอบเรือหรอก เกาะส่วนตัวของนายหัวเขา”



ความจริงข้อนั้นที่ดลวัฒน์ลืมไปเสียสนิท

เกาะไพลินเป็นเกาะส่วนตัวและไม่มีเรือโดยสารเข้าออก



“แล้วถ้าผมจะไป-”

“พ่อหนุ่มเดินไปตรงท่าเรือทางขวามือ หาเรือของลุงแดงบอกว่าคนที่สถานีแนะนำมา เดี๋ยวเขารู้เอง”

บรรณาธิการคนเก่งกล่าวขอบคุณคุณป้าที่สถานีก่อนจะลากกระเป๋าใบโตมาจนถึงท่าเรือของเรือเล็กที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล สายตาสอดส่องหาเรือของลุงแดงอย่างที่ถูกแนะนำมา เป็นโชคดีที่เรือ’ ลุงแดง’ นั้นหาไม่ยากอย่างที่คิดเพราะเรือขนาดกลางที่ถูกทาสีแดงโดดเด่นนั้นมีเพียงลำเดียวที่สีสวยจนสะดุดตา

“ขอโทษนะครับลุง คือ..คนที่สถานีแนะนำผมมาหาเรือลุงแดง ผมจะไปเกาะไพลินน่ะครับ”

มือที่คีบมวนบุหรี่ชะงักเล็กน้อย ชายสูงอายุที่นั่งรับฟังนิ่ง ๆ เมื่อก่อนหน้านี้กลับเงยหน้าขึ้นมาสบตา ดวงตาของชายชราเต็มไปด้วยความสงสัย “เอ็งจะไปที่นั่นทำไมวะหนุ่ม”

“เอ่อ คือ ผมไปหาคุณคเณศน่ะครับ” ชื่อที่คุ้นเคยแต่กลับไม่คุ้นหูทำให้คนสูงอายุยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกได้ว่านั่นเป็นชื่อที่นานมากแล้วที่ไม่เคยได้ยินเพราะคนแถวนี้ใคร ๆ ก็คงเรียกเจ้าของชื่อนั้นว่า ‘นายหัว’ หรือนาย'มากกว่า

“ไม่เคยเจอมาก่อนใช่ไหมถึงเรียกไอ้หนุ่มนั่นว่าคเณศ มา จะไปก็ขึ้นเรือ บุหรี่หมดพอดีจะไปเกาะไพลินหาค่าเหล้ายาสักหน่อย” ชายอายุมากกว่าเดินนำขึ้นเรือไปก่อนจะเอื้อมมือมาช่วยยกกระเป๋าใบโตของคนเมืองกรุงให้ขึ้นเรือโดยง่ายจนเจ้าของกระเป๋ายังต้องตกใจ เพียงเพราะเห็นว่าคนตรงหน้านั้นดูมีอายุแต่ก็ต้องตกใจกับสุขภาพร่างกายที่ยังดูแข็งแรงเสียจนน่าตกใจ ดลวัฒน์ยอมก้าวขึ้นเรืออย่างไม่มีทางเลือก แม้คราวแรกในใจของเขาจะยังมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง ทั้งกลัวจะโดนหลอกไปปล้นไปฆ่าต่าง ๆ แต่เมื่อดูจากท่าทางเป็นมิตรของคุณลุงแล้วทั้งหมดที่เคยกังวลนั้นหายไป

เรือแล่นออกมาจากฝั่งร่วมยี่สิบนาที เขาเห็นปลายทางอยู่อีกไม่ไกล ระหว่างทางมีคำถามประปรายจากคุณลุงที่เขาขอความช่วยเหลือ มีบ้างที่เขาสลับถามจนได้ความว่า คุณลุงชื่อว่าแดง เรือลุงแดงก็มาจากชื่อของคุณลุง ลุงแดงทำมาหากินที่ท่าเรือแห่งนี้ตั้งแต่จำความได้เด็ก ๆ ก็ต้องไปตกหมึกกับพ่อแม่ในตอนกลางคืน เช้าก็ไปเรียนตามปรกติ เมื่อโตมาหน่อยลุงแกก็รู้ใจตัวเองว่าชอบพวกเครื่องยนต์ต่าง ๆ จึงทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบอนุปริญญาได้ไปทำงานกับอู่เรือใหญ่อยู่สองสามปีสุดท้ายจึงกลับมาทำงานแถวบ้านอย่างเดิม ดินตัดสินใจถามต่อไปจนได้ความว่าวันนี้ลุงแดงมีนัดส่งเครื่องยนต์เรือ กับพวกอุปกรณ์ช่างให้กับคนที่เกาะไพลินพอดี ถือได้ว่าเป็นโชคของเขาที่มีเรือมาที่เกาะนี้ได้เวลาเหมาะเจาะพอดี

“ว่าแต่ เอ็งเถอะ มาทำอะไรที่นี่ล่ะ”

“ผมมาหาคุณคเณศครับ” ดินตอบซื่อ ๆ โดยไม่รู้ว่าคำตอบนั้นดูเป็นคำตอบที่กวนอารมณ์ลุงแดงมากพอตัว

“ไอ้หนุ่มนี่ ข้ารู้แล้วว่ามาหาคเณศ แต่มาหามันทำไมล่ะโว้ย”

“มาเรื่องงานน่ะครับ มาคุยงาน”

ลุงแดงพยักหน้ารับช้า ๆ เป็นเชิงว่าเข้าใจ นั่นเป็นบทสนทนาสุดท้ายที่เกิดขึ้นก่อนที่ลุงแดงจะใช้สมาธิในการขับเรือเข้าจอดเทียบท่า ดินมองท่าทีกระฉับกระเฉงของชายสูงอายุตรงหน้าอย่างอึ้ง ๆ ตั้งแต่ขับเรือ โยนสมอ เช็กสินค้าที่อยู่ในลังขนาดใหญ่ทั้งหมด

หลังจากเรือจอดเทียบท่าได้ไม่นาน มีเด็กหนุ่มที่ดูท่าว่าจะเด็กกว่าดินสักสามสี่ปีวิ่งเข้ามาแบกหลังอันใหญ่ขึ้นไปบนสะพานที่ยื่นออกมาจากเกาะ อุปกรณ์ช่างอีกสามสี่ลังถูกส่งตามไปโดยลุงแดงไม่ลืมจะส่งกระเป๋าเดินทางใบโตขึ้นไปด้วย

“ไอ้ชาญมีคนขอติดเรือมาหานายมึง มารับเขาไปหน่อยเร็ว” เสียงลุงแดงตะโกนพูดคุยกับใครสักคนที่อยู่ห่างออกไปตั้งไกล เขาเห็นเพียงร่างสูง ๆ ในชุดหมีแบบที่นายช่างชอบใส่กัน เดาจากการแต่งกายก็คงอนุมานได้ว่าคน ๆ นี้คงเป็นช่างบนเกาะไพลิน

“นี่ลุง เงินครึ่งที่เหลือ เมื่อเช้าครึ่งแรกโอนเข้าบัญชีแล้วไปดูหรือยัง”

“ลูกสาวข้าเขาทำอินเตอร์เน็ตธนาคารให้ข้าเรียบร้อยแล้วโว้ย ข้าเห็นแล้วว่าเอ็งโอนมา”

“ดีแล้วลุง จะได้ตรวจเงินง่าย ๆ แล้วนี่....คุณคือใครเหรอครับ"

นายช่างหนุ่มเบนสายตามองผู้มาเยือนที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวท่อนล่างสวมกางเกงยีนสีซีดรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา ช่วงไหล่แคบและส่วนสูงที่ดูจะน้อยกว่าชายทั่วไปที่เขามักพบเจอบนเกาะทำให้นายช่างประจำเกาะมองด้วยความแปลกใจ

"สวัสดีครับ ผมดลวัฒน์ครับ ตัวแทนจากนิตยสารChuuที่ติดต่อมาขอสัมภาษณ์เมื่อวานนี้"

"อ่า ผมเชี่ยวชาญครับ เป็นนายช่างที่นี่ ยินดีต้อนรับครับ" เจ้าถิ่นเอ่ยยิ้ม ๆ ทำให้ผู้มาใหม่รู้สึกใจชื้นอย่างบอกไม่ถูก เพราะระหว่างการเดินทางมาที่นี่เขาเป็นกังวลตั้งแต่ตื่นจนกระทั่งมาถึงความตื่นเต้นและเป็นกังวลยังคงไม่หายไป แต่เมื่อได้รับการต้อนรับอย่างดีจากนายช่างของเกาะก็ทำให้ผ่อนคลายมากขึ้น

"ครับ คุณนายช่าง ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"

"เออๆ ทำความรู้จักกันได้แล้ว ข้าก็จะกลับแล้วนะ ขาดเหลืออะไรก็โทร. มาบอกล่ะ" ท้ายประโยคลุงแดงหันไปเอ่ยกับคุณนายช่าง ทั้งสองคุยอะไรกันอีกเล็กน้อยก่อนที่ลุงแดงจะเดินกลับไปขึ้นเรือ แขกผู้มาเยือนโชคดีที่ได้ติดเรือมาจึงรีบวิ่งเข้าไปใกล้พร้อมกับควักเงินจำนวนหนึ่งให้ชายผมขาว แต่ลุงแดงกลับโบกมือปัดเป็นพัลวันเป็นการปฏิเสธ

"ไม่ต้องๆ เอ็งเก็บเงินไว้ใช้เถอะ ถือเสียว่าระหว่างทางมาเป็นเพื่อนคุย" เมื่อเห็นผู้ใหญ่ปฏิเสธออกมาแบบนั้นดลวัฒน์จึงทำได้เพียงเก็บเงินเข้ากระเป๋าอย่างเดิมก่อนจะกระพุ่มมือไหว้แทนคำขอบคุณ

"ขอบคุณคุณลุงมากๆ เลยนะครับที่ใจดีกับผม เอ่อ เดินทางปลอดภัยครับ"

ลุงแดงก้าวขึ้นเรือและเร่งเครื่องยนต์เรือออกไปทิ้งไว้เพียงแค่เสียงหัวเราะราวกับชอบใจในอะไรบางอย่าง

"ไปเถอะครับ เดี๋ยวพาไปที่พัก" นายช่างตัวโตว่าพร้อมกับคว้าเอากระเป๋าลากสองใบเดินห่างออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความยาวช่วงขาที่ต่างกันทำให้ดลวัฒน์ที่เพิ่งรู้ตัวกันกลับมาต้องรีบวิ่งตาม

"เดี๋ยวก่อนครับ ค..คือ คุณคเณศเขา-"

"เดี๋ยวผมพาไปเจอเอง แต่ตอนนี้คุณต้องเอาสัมภาระพวกนี้ไปเก็บก่อน"

หัวหน้านายช่างไม่รอให้ผู้เป็นแขกได้ออกความเห็นใดๆ เขาจัดการรวบเอากระเป๋าทั้งหมดไปและเดินตรงตามแนวทางเดินของสะพานที่ยื่นออกมาจากหาดทราย ดลวัฒน์ที่ตอนนี้เหลือตัวเปล่ามีสัมภาระอย่างเดียวคือกระเป๋าสะพายใบเล็กและกล้องถ่ายรูปที่แอบหิ้วติดมาด้วย เขาได้โอกาสเดินตัวเบาและมองสำรวจภาพรอบกาย เมื่อไม่กี้นาทีก่อนเขายังไม่ได้มีสติมองสิ่งแวดล้อมรอบกายนักแต่มาตอนนี้สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้ดวงตาของเขาต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจและทึ่งในเวลาเดียวกัน

เรือหลายลำจอดเรียงกันแทบจะเรียกได้ว่าสุดลูกหูลูกตา มองไปภาพเบื้องหน้าก็ได้เห็นหาดทรายสีขาวสะอาดที่กำลังรอเขาอยู่ ทั้งน้ำทะเลสะท้อนสีของท้องฟ้าสีสวยประกอบกับแสงแดดยอมบ่ายค่อนไปช่วงเย็นที่กำลังตกกระทบผืนน้ำทำให้เขารู้สึกราวกับว่าทะเลคืออัญมณีชิ้นงามสมชื่อเกาะไพลิน อัญมณีที่มีสีฟ้าสวยและมีมูลค่ามหาศาล

สิ่งแวดล้อมใหม่รอบกายดึงความสนใจของผู้มาเยือนจนไม่อาจละสายตาได้ ภาพของท้องทะเลและชายหาดตรงหน้าเรียกให้สติของบรรณาธิการคนเก่งหลุดลอยไปกับสายลม แสงแดด และเสียงคลื่นจนไม่ทันได้ระวังตัวว่าในระยะที่ห่างออกไปไม่ไกลนักกำลังมีสายตาของใครอีกคนที่กำลังมองจ้องอย่างไม่ลดละด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยข้อความที่ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถคาดเดาได้



2bc.

100% : ยังค่ะ ยังไม่เจอกันแต่ตอนหน้ามาแน่ มีคนจ้องจะกิน เอ้ย! จ้องจะแกล้งคุณบรรณาธิการแล้วค่ะ55555555555555555

#จอมใจไคซู








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

882 ความคิดเห็น

  1. #756 mobic (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 15:48
    ตื่นเต้นแล้วค่ะ รอลุ้นการเจอกันระหว่างนายหัวคเณศกับคุณดินเลยตอนนี้ ดูท่านายหัวเตรียมตัวต้อนรับคุณดินแบบจัดเต็มแน่ๆๆ 😂😂😂
    #756
    0
  2. #735 meawai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 02:19
    นายหัวคือขี้แกล้งมาก สงสารเจ้าดินล่วงหน้าเลยได้มั้ยคะ น้องจะอยู่ได้มั้ย แต่ชอบชื่อ นายหัว มาก กร๊าวใจตั้งแต่ตอนที่สองเลย555555555555 แต่ว่าเปิดมาตอนที่สองคุณลุงก็เอ็นดูน้องดินแล้วมั้ย แล้วนายหัวจะเอ็นดูน้องบ้างมั้ยคะ มีการเสิร์ชข้อมูลล่วงหน้าด้วย
    #735
    0
  3. #600 _tangkwajiya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 23:15

    รู้สึกได้ถึงความน่ารักแก้มยุ้ยของน้อนดินเลยอะ

    #600
    0
  4. #558 KaDi_Yoong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 12:14
    เอ็นดูเจ้าดิน
    #558
    0
  5. #531 ppploycb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 01:37
    น้องกินไม่ได้นะนายหัว ตื่นเต้นที่จะได้เจอกันแล้ว
    #531
    0
  6. #445 ppdo-24 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 19:14
    และเดี๋ยวจะได้รู้ว่าใครแน่
    #445
    0
  7. #383 Hanamijelly (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 00:05
    จะแกล้งน้องไหมเนี้ย ??! 5555
    #383
    0
  8. #263 oohse_karn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 22:47
    เหยียบเกาะไพลินแล้วนะลูกกก
    #263
    0
  9. #134 howlong2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 12:37
    เจ้าแผนการมากแน่ๆดูทรงแล้วน้องไม่น่ารอด 555555
    #134
    0
  10. #123 graphitesky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 09:42
    คนเจ้าแผนการเตรียมรับขวัญน้องไว้ขนาดนี้ แต่ดูแล้วดินน่าจะเป็นคนแบบไม่ยอมเหมือนกันแหะ แบบว่าดูเป็นคนมุ่งมานะ แล้วคิดว่าน่าจะรับมือกับนายหัวที่ออกมาแค่คำเรียกก็รู้สึกน่าเกรงขามตลอดได้555555 หรือเขารู้กันทั้งเกาะว่าจะแกล้งน้องเนี่ย ตอนลุงแดงหัวเราะ55555 ชอบมู้ดแอนโทนในเรื่องมากมายจริงๆ ฮืออออ นายหัวคนบึกบึนอย่าแกล้งน้องแรงนะ (ถึงในใจลึกๆอยากเห็นนายหัวแกล้งน้องมากก็ตาม ว่าจะแกล้งอะไรอีก)
    #123
    0
  11. #89 kksssp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 07:41
    วางแผนแกล้งน้องแน่ๆ นายช่างกับคุณตะวันช่วยน้องด้วย
    #89
    0
  12. #68 BLIESKY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 00:45

    ให้อยู่ที่ไหนอะ ในถ้ำมั้ยเนี่ย 555555 ล้อเล่นนะคะ

    #68
    0
  13. #57 My_Queen ของท่านโอ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 09:53
    รอนะคะไรท์
    #57
    0
  14. #54 Beeeee_baba (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 23:28
    รอเลยยยยยย
    #54
    0
  15. #53 Chocolary (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 00:32
    น้องเพิ่งขึ้นเกาะได้ไม่นานนายหัวก็วางแผนแกล้งน้องแล้วเหร
    #53
    0
  16. #51 DYO_fugurrrrr (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 23:39
    นายหัวนี่แสบจริงๆเลยน๊า วางแผนแกล้งน้องตั้งแต่น้องยังมาไม่ถึงเลย ฮึ่ย!! ถ้าแกล้งน้องแรงขอให้โดนน้องใจร้ายใส่ให้น้ำตาไหลไปเล้ยยยย
    #51
    0
  17. #50 jirapapa333 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 23:29
    แง้ น้องงงงงระวังตัวนะลูกกก
    #50
    0
  18. #49 Unit u (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:32
    ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ
    ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ

    ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ ท้ายเกาะท้ายเกาะ ท้ายเกาะ

    อร้ายยยรเลยจร้าาาา
    #49
    0
  19. #48 คุณโดดีโอ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:26
    ตื่นเต้นๆๆๆอยากให้เจอกันแล้ว อยากรู้เลยว่าจะเข้าหากันด้วยวิธีไหนแต่นายหัวเตรียมตัวแกล้งขนาดนี้น้องจะเงียบๆยอมทำตามหรือจะตอกกลับกันนะ เดาใจคุณดินยังไม่ออกเลย แล้วตอนที่ดินบอกลุงแดงว่าเดินทางปลอดภัยทำไมลุงแดงขำละ หรือเพราะไม่ค่อยเจอคนแบบนี้เลยขำๆ

    ละสิ่งที่นายหัวแกล้งอันดับแรกคือที่พักสินะ น้องจะอยู่ไหวใช่ไหมลูก แต่เห็นน้องบอกน้องชายว่าจะกลับมาใน 1 อาทิตย์ก็ไวอยู่นะนึกว่าอยู่ครบเดือนสะอีก แต่จะได้กลับมั้ยก็อีกเรื่อง 555
    #48
    0
  20. #47 n a t a. k (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:16
    อย่าแกล้งน้องแรงนักนะรู้ไหมนายหัว!
    #47
    0
  21. #46 underwater369 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:16

    อยากจะแกล้งนายหัวกลับจริงๆเลย นิสัยไม่ดีมากๆๆๆ น้องดินอย่ายอมแพ้ เอาความน่ารัก น่าฟัด(?) เข้าสู้ 555

    #46
    0
  22. #45 Kyunsooooo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:05
    นายหัวอย่าเเกล้งน้องนะน้องตัวนิดเดียว
    #45
    0
  23. #44 FAI_9493 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:52
    ดินจะเจออะไรบ้างงนะ ตื่นเต้นแล้วววว
    #44
    0
  24. #43 lomamee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:49
    ตอนหน้าเจอแน่
    #43
    0
  25. #42 madmee d.f. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:48
    น้องมาแล้วว ตื่นเต้นๆๆ
    #42
    0