จอมใจ | kaisoo kaido

ตอนที่ 16 : บทที่ ๑๕

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,732
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 251 ครั้ง
    1 ต.ค. 62

  * จากผลโหวตในTwitterคือเรื่องนี้จะจบแบบ Mpreg นะคะ ขออภัยที่แจ้งล่าช้าค่ะ


_______________________________


     พื้นที่ระเบียงที่เคยว่างเปล่าตอนนี้ถูกจัดเตรียมอย่างดี อาหารที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ พร้อมกับแก้วไวน์ และแก้วแชมเปญทุกอย่างถูกวางเอาไว้สำหรับสี่ที่ คเณศมองภาพระเบียงที่เคยว่างเปล่าถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ทั้งโต๊ะอาหารและเทียนหอมที่ถูกนำมาตกแต่ง เขาเข้าใจสิ่งที่นายแม่ต้องการจะสื่อกับเขาทั้งหมด การที่บอกว่าคุณนายจะเป็นคนจัดการทุกอย่างเองนั้นไม่ผิดจากที่พูดเลยสักนิด ทุกอย่างที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้เด็กอนุบาลมาดูยังพอจะเดาออกว่านายแม่กำลังจะทำอะไร ได้แต่ภาวนาให้ดลวัฒน์นั้นมองข้ามสิ่งที่นายแม่เตรียมเอาไว้ ไม่เช่นนั้นคนที่ต้องทนปั้นหน้าตายทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกอย่างเขาคงจะอยู่ลำบาก

     “นายแม่ไปไหน” หันไปถามสาวใช้ที่เดินตามขึ้นมา

     “นายแม่กับคุณตะวันอยู่ที่ครัวค่ะ ท่านสั่งว่าให้นายหัวกับคุณดินทานก่อนได้เลยค่ะ

     คเณศยืนนิ่งฟังสิ่งที่สาวใช้บอกก่อนจะปัดมือเป็นเชิงสั่งว่าให้เธอออกไป  ใบหน้าคร้ามคมยังคงเรียบนิ่งทว่าในใจนั้นเริ่มอยู่ไม่สุขเพราะพอจะเข้าใจแผนการของคุณนายเธอแล้ว   หากจะเดาก็คงไม่พ้นว่าเลขาตัวดีของเขาคงร่วมกระบวนการกับนายแม่หลอกให้เขากับดลวัฒน์ได้ทานมื้อค่ำกันสองคนเป็นการเปิดโอกาสให้กับเขาอย่างที่นายแม่ได้บอกเอาไว้

     “ผมว่าเรารอนายแม่ดีไหมครับนายหัว” ดลวัฒน์เอ่ยถามคนที่ยืนนิ่งอยู่นาน  นายหัวหนุ่มเบนสายตาจ้องมองใบหน้าน่ารักอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตากลมโตนั้นกำลังรอคำตอบจากเขา อยากจะบอกออกไปเหลือเกินว่ารอจนหิวใจแทบขาดนายแม่ก็คงไม่ขึ้นมาหากเขายังไม่จัดการพูดอะไรสักอย่างออกไปให้ดลวัฒน์ได้รับรู้

ไม่ต้องรอหรอก นายแม่บอกให้ทานก็ทาน”  คเณศเลือกจะตอบออกไปแบบนั้นก่อนจะเดินนำมาที่โต๊ะอาหาร มื้อค่ำวันนี้ประกอบไปด้วยอาหารทะเลชั้นดีหลายอย่าง แต่ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะเกิดอาการไม่อยากอาหารขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ยิ่งมองคนอายุน้อยกว่าที่เลือกนั่งที่นั่งตรงข้ามกันกับเขายิ่งทำให้รู้สึกอยากจะดื่มสุราให้มึนเมาหนีจากสถานการณ์นี้ให้รู้แล้วรู้รอด

บรรยากาศที่เรียกได้ว่ากระอักกระอ่วนเข้าปกคลุมทันทีที่คนทั้งคู่นั่งจ้องหน้ากันเงียบ ๆ เจ้าของดวงตากลมโตแสร้งเบนมองทิวทัศน์ของทะเลยามค่ำคืนไม่ต่างกัน นายหัวเจ้าของเกาะที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเป็นเสือผู้หญิงตอนนี้กลับต้องยอมแพ้ให้กับผู้ชายตัวเล็กตรงหน้า คเณศเลือกที่จะคว้าเอาขวดไวน์ขึ้นมาเปิด  ของเหลวสีม่วงแดงเติมเต็มช่องว่างของแก้วทรงสูง  กลิ่นองุ่นหอม ๆ ลอยแตะจมูกรสชาติหวานของไวน์ชั้นดีกำซาบไปทั่วทั้งช่องปากเมื่อเจ้าของใบหน้าคร้ามคมยกขึ้นดื่ม

ไม่มีใครเริ่มบทสนทนาแม้ว่าไวน์ในแก้วของนายหัวคเณศจะหมดไปแล้ว เพราะความอึกอัดที่เริ่มก่อตัวขึ้นทำให้คนความอดทนต่ำเลือกที่จะเปิดบทสนทนาออกไปก่อน

ไม่หิวหรือไง

ค..ครับ?” 

ดินที่กำลังปล่อยความคิดไปกับความเงียบสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออยู่ ๆ นายหัวคเณศที่เอาแต่นั่งเงียบมาหลายนาทีนั้นเปิดบทสนทนาขึ้น  เล็บสั้นจิกกางเกงของตัวเองเพราะความตื่นเต้น ความรู้สึกบางอย่างกำลังทำให้เขาทำตัวไม่ถูก ฝ่ามือชื้นเหงื่อถูไปบนหน้าขาเพราะความประหม่า แม้จะทานอาหารร่วมโต๊ะกับนายหัวคเณศอยู่เป็นประจำแต่ในวันนี้หลาย ๆ อย่างกำลังบอกกับเขาว่าวันนี้มันไม่เหมือนเดิม ไม่ใช่แค่ความรู้สึกในใจแต่ยังรวมไปถึงสิ่งแวดล้อมรอบกายในขณะนี้ ปฏิเสธไม่ได้ว่าแสงเทียน และเสียงคลื่นทะเล บรรยากาศรอบกายชวนให้เขาคิดไปไกล 

 

ดินกำลังดินเนอร์ใต้แสงเทียนกับนายหัวคเณศ

 

เพียงแค่คิดแบบนั้นความรู้สึกอุ่นร้อนกลับโจมตีแก้มทั้งสองข้างขึ้นมาเสียดื้อ ๆ  ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวจนกลัวว่านายหัวจะได้ยิน 

 

"ทานเถอะ นายแม่เขาไม่ขึ้นมาหรอก"  นายหัวหนุ่มเอ่ยบอกกับคนที่กำลังนั่งปั้นสีหน้าไม่ถูก นึกสงสารคนตัวเล็กอยู่ไม่น้อยที่ไม่รู้เท่าทันแผนการของนายแม่เกาะไพลิน  

 

"อ่า ทำไมล่ะครับ" 

"นายแม่คงมีธุระด่วน รีบทานเถอะ จะได้รีบไปพักผ่อน"   

 

ดลวัฒน์พยักหน้ารับช้า ๆ มือเล็กจัดการหยิบช้อนส้อมขึ้นมาเตรียมรับประทานอาหาร มื้อค่ำวันนี้จัดว่าเป็นมื้อพิเศษก็ว่าได้เพราะแต่ละเมนูที่ถูกจัดขึ้นโต๊ะนั้นเป็นเมนูที่คุณนวลจันทร์เธอสั่งการลงมาโดยตรง ทั้งห่อหมกทะเล  ปลาหมึกผัดไข่เค็ม ยังไม่รวมไปถึงอาหารทะเลยรวมที่ถูกจัดไว้เป็นถาดใหญ่ ด้านข้างของโต๊ะมีชั้นสำหรับวางเครื่องดื่มประกอบไปด้วยแชมเปญ และไวน์ยี่ห้อดัง  ทั้งหมดทั้งมวลที่ถูกจัดเอาไว้นั้นดูมากเกินกว่าที่คนสองคนจะทานหมด 

มื้ออาหารเริ่มต้นขึ้นเงียบ ๆ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา แต่รังสีความกระอักกระอวนก็แผ่กระจายไปรอบ ๆ เจ้าของดวงตาคมนั้นเอาแต่ลอบจ้องมองใบหน้าน่ารักที่ก้มทานอาหารอย่างจริงจัง แก้มนิ่มที่ยกขึ้นเป็นจังหวะตามการเคี้ยวนั้นดูน่าเอ็นดูไม่หยอก ยิ่งได้มองในระยะใกล้แบบนี้ยิ่งทำให้อยากจะฟัดแก้มนิ่ม ๆ นั้นให้ช้ำ   ดลวัฒน์ที่กำลังรับประทานมื้อค่ำอย่างจริงจังนั้นไม่ได้รู้ตัวสักนิดว่าตัวเองกำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนช่างฉวยโอกาส   คนตัวเล็กยังคงทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยแต่แก้วเครื่องดื่มที่ว่างอยู่ไม่ห่างกลับไม่ถูกแตะต้องเลยแม้แต่น้อย

ไม่ดื่มเหรอ?”  คเณศไม่รู้ตัวว่าตัวเองถามออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจังมากแค่ไหน แต่นั่นเป็นสิ่งที่เขาอยากจะรู้ จำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เห็นคนตัวเล็กดื่มคือวันที่มีงานเลี้ยงต้อนรับและสุดท้ายทุกอย่างจบลงที่เขาเกือบจะห้ามตัวเองไม่ไหว คราวนี้จึงไม่อยากจะให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีกเพราะหากเป็นแบบนั้น ครั้งนี้เขาอาจจะห้ามตัวเองไม่ไหวอีกแล้ว 

ครับ? “ 

ไม่ดื่มไวน์เหรอ”  

ดินมองคนตรงหน้าตัวเกร็ง ดวงตาของนายหัวคเณศฉายแววจริงจังกับคำถามนั้นมากจนเกรงว่าการที่เขาเอาแต่ก้มหน้าทานอาหารและไม่สนใจเพื่อนร่วมโต๊ะ แถมยังปล่อยให้นายหัวคเณศดื่มไวน์อยู่ฝ่ายเดียวแบบนั้นมันเสียมารยาทจนทำให้นายหัวโกรธ 

“ ผมดื่มไม่เก่งครับ แต่ถ้านายหัวอยากให้ดื่ม ผมก็จะดื่ม”  ยังไม่ทันที่นายหัวเจ้าของเกาะจะได้ทันเอ่ยห้ามคนตัวเล็กจึงจัดการยกแก้วทรงสวยที่บรรจุเครื่องดื่มสีแดงม่วงขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ดินวางแก้วนั้นลงเบา ๆ เพราะไม่อยากเสียมารยาท  รสชาติละมุนของไวน์ชั้นดีกำซาบไปทั่วทั้งช่องปากเขาเป็นกังวลเหลือเกินว่าตัวเองอาจจะแสดงสีหน้าประหลาดออกไปเพราะรสชาติเครื่องดื่ม

ใบหน้าน่ารักที่พยายามปั้นให้ปกติทำเอาคนมองลอบยิ้ม  เพียงแค่มองก็รู้ได้แล้วว่าคนอายุน้อยกว่าตรงหน้าไม่สันทัดเรื่องการดื่มนัก ที่ยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดเมื่อครู่ก็คงเป็นเพราะอีกฝ่ายเกรงใจเขาแน่ ๆ   ยิ่งเห็นท่าทางที่ดลวัฒน์พยายามปั้นออกมาว่าไม่เป็นอะไรเขาก็ยิ่งอยากจะแกล้ง

ไวน์ยี่ห้อนี้ดีนะ ผมชอบดื่มประจำ”  ไม่ว่าเปล่า นายหัวเกาะไพลินยังคงยกขวดไวน์เติมให้กับแก้วว่างเปล่าทั้งของตนเองและดลวัฒน์ เขาสังเกตเห็นว่าดวงตากลมคู่นั้นเบิกกว้างเล็กน้อยคงเพราะตกใจที่จะต้องรับมือกับแอลกอฮอล์ที่ไม่คุ้นชินอีกแก้ว 

จากภาพท้องทะเลและแสงเทียนที่เคยชัดเจนตอนนี้เริ่มพราะมัวเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป คเณศมองคนตรงหน้าที่กำลังพยายามพยุงตัวให้นั่งหลังตรงอย่างเดิมด้วยความลำบาก ทั้งที่ไวน์ขวดแรกเพิ่งจะหมดไปแท้ ๆ แต่ดลวัฒน์กลับเริ่มจะแสดงอาการของคนเมาออกมาทั้งที่เขาเองยังมีสติครบถ้วนสมบูรณ์  

คนช่างแกล้งเติมเครื่องดื่มสีสวยลงในแก้วทันทีไม่ได้ปล่อยให้แก้วทรงสวยว่างเปล่า ส่วนคนที่ไม่รู้ว่ากำลังโดนแกล้งก็จำใจต้องดื่มเครื่องดื่มที่คนอายุมากกว่าเติมให้เพราะไม่กล้าปฏิเสธ ดลวัฒน์ยังคงนั่งนิ่งเพราะรู้สึกได้ว่าตอนนี้สิ่งรอบกายของเขาเริ่มจะหมุนไปมาน่าปวดหัว  ดินจ้องมองใบหน้าคร้ามคมระหว่างนั้นเองคำถามที่ถูกลืมเลือนไปหลายวันกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง    เขาอยากจะโทษให้เป็นฤทธิ์ของเครื่องดื่มที่อยู่ ๆ ความรู้สึกหนักอึ้งบางอย่างเริ่มเอ่อล้นออกมา   เขายังจำได้เมื่อหลายวันก่อนเขามีคำถามที่ยังไม่ถูกเอ่ยออกไปเพราะความลังเลแต่ตอนนี้เพราะน้ำเปลี่ยนนิสัยที่ดื่มเข้าไปกำลังเติมเต็มความกล้า

นายหัวครับ ผมมีเรื่องอยากจะถามนายหัว”  เจ้าของแก้มสีระเรื่อเอ่ยเสียงแผ่วเบาจนคนฟังไม่แน่ใจนักว่าอีกฝ่ายกำลังพูดอะไร

เมาแล้วเหรอ?”   เสียงทุ้มขึ้นจมูกเอ่ยถามคนตัวเล็กตรงหน้า จากที่สังเกตก็คงพอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายเริ่มสูญเสียการทรงตัวไปทีละนิด คราวนี้จึงเริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเพราะคเณศเองเป็นฝ่ายเติมเครื่องดื่มให้ดลวัฒน์จนอีกฝ่ายเริ่มเมามายไปแบบนี้

ดวงตาคู่สวยเริ่มปรือปรอยมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมอย่างหาคำตอบ คำถามที่เขาเก็บเอาไว้ในใจนั้นอยากจะถามออกไป แต่เพราะคำถามของนายหัวคเณศทำให้เขานึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเขาเองคงจะเมามากเกินไป ไม่ควรจะเอ่ยคำถาม หรือคำพูดในตอนที่มีสติไม่ครบถ้วนเช่นนี้  

ไม่แน่ใจครับ แต่คิดว่าใช่….ผมคงเมา

ไปนอนเถอะ

                “ด..เดี๋ยวก่อนครับ”  เสียงแผ่วเบาของคนอายุน้อยกว่ารั้งให้คนที่กำลังลุกขึ้นยืนหยุดชะงัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเพราะความสงสัย ดลวัฒน์ก้มหน้านิ่งก่อนจะว่าต่อ

“ผมอยากอยู่อีกหน่อย ต..แต่ถ้านายหัวง่วงแล้ว-

“เอาสิ เดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อน”

นายหัวหนุ่มทิ้งกายลงบนเก้าอี้ตัวเดิมด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเขาไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจทำให้คนมองโล่งอกไปเปราะหนึ่ง ดลวัฒน์ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มอีกครั้ง ดวงตากลมเหม่อมองชมทิวทัศน์ด้านนอก เกลียวคลื่นเคลื่อนที่กระทบฝั่งจนเกิดเสียงซู่ซ่าครั้งแล้วครั้งเล่าวนอยู่อย่างนั้นเช่นเดียวกับแก้วเครื่องดื่มที่ถูกยกขึ้นเติมแอลกอฮอล์ในเส้นเลือดจนใบหน้าสีระเรื่อนั้นขึ้นสีชัด ลำคอขาวเริ่มแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์  คนที่ออกปากว่าจะนั่งเป็นเพื่อนยังคงทำหน้าที่ได้ดี คเณศนั่งนิ่งไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกไป เขาเพียงแค่นั่งนิ่ง ๆ และเฝ้าสังเกตท่าทีของคนเมาที่ดูประหลาดออกไป ระยะเวลาที่ได้รู้จักกับดินมันมากพอที่เขาจะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนยังไง  คนตัวเล็กที่มีแววตามุ่งมั่น ไม่ว่าจะทำอะไรหากไม่เหลือบ่ากว่าแรงคน ๆ นี้ก็ไม่เคยปริปากบ่น ดลวัฒน์ใช้ชีวิตอย่างสมเหตุสมผลนั่นคือสิ่งที่เขารู้แต่การที่อีกฝ่ายกำลังเป็นอยู่ในขณะนี้ทำให้เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายคงกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ

แก้วเครื่องดื่มนั้นถูกเติมครั้งที่เท่าไหร่เขาไม่อาจนับได้ ทว่าทุก ๆ ครั้งที่ปริมาณเครื่องดื่มนั้นลดลงแววตาของอีกฝ่ายค่อย ๆ เผยความจริงบางอย่างออกมาทำให้คนเฝ้ามองนึกตั้งคำถาม ทุก ๆ วินาทีที่ผ่านไปดวงตากลมคู่นั้นเต็มไปด้วยความทุกข์ใจที่คเณศเองก็ไม่กล้าที่จะเดา สิ่งที่ทำได้มีเพียงการเฝ้าภาวนาให้อีกฝ่ายตัดเรื่องทุกข์ใจทิ้งไปได้

“นายหัว...เคยรักใครไหมครับ”

คำถามที่ถูกยกขึ้นมาเริ่มบทสนทนาใหม่ทำให้คนถูกถามแปลกใจ

“ทำไมอยู่ ๆ ถึงถามแบบนั้น”

“ผม..ช่างเถอะครับ”

“มีอะไรก็พูดมาเถอะ”  คเณศบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เอาเข้าจริงแล้วเขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าไม่ชอบที่จะเห็นคนตัวเล็กตกอยู่ในอาการแบบนี้ คล้ายว่าอีกฝ่ายจะเศร้าแต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว ดูเหมือนว่าดลวัฒน์คงกำลังตกอยู่ในห้วงความทรงจำบางอย่างมากกว่า  

“ผมพูดได้จริง ๆ เหรอครับ” 

“ได้สิ กับผมน่ะ คุณพูดได้ทุกอย่าง”

เกิดความเงียบคั้นกลางระหว่างบทสนทนา ดวงตากลมจ้องมองใบหน้าของคนอายุมากกว่านิ่ง ๆ สวนทางกับความคิดมากมายวิ่งวนในหัวใจ หลายวันมานี้เขาลืมเลือนเรื่องของยาหยีไป และรู้สึกเหมือนกับได้รับการเติมเต็มบางอย่าง คงจะชัดเจนที่สุดก็ตอนที่ได้อยู่ใกล้ชิดนายหัวคเณศมาก ๆ ในช่วงนี้  ดลวัฒน์คิดว่าเขาไม่ได้คิดไปเองที่รู้สึกได้ว่านายหัวคเณศดูจะใส่ใจเขามากขึ้นกว่าครั้งแรกที่มาถึงเกาะมาก ๆ      โดยไม่รู้ตัวการกระทำเหล่านั้นของนายหัวทำให้เขาลืมเลือนเรื่องคาใจไปราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น แต่ทว่าวันนี้อยู่ ๆ ตะกอนภายใจพวกนั้นก็ถูกตีขึ้นมาอีกคงเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้เขาคิดวนเวียนเรื่องนั้นอีก

“ผมเมามากแล้วขอตัวนะครับ”    ดินตั้งใจตัดบทสนทนา แม้จะดูเสียมารยาทแต่ความรู้สึกวุ่นวายในใจทำให้เขาไม่อยากจะอยู่ตรงนี้ต่อ ด้วยเกรงว่าหากยังอยู่ตรงนี้ต่อไปเขาคงเผลอถามคำถามละลาบละล้วงนายหัวมากเกินไปจนกลายเป็นเสียมารยาท เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงมือทั้งสองข้างยังคงจับยู่ที่โต๊ะอาหารเพื่อช่วยในการพยุงร่างกาย ทว่าเพียงเริ่มออกเดินไม่กี่ก้าวก็คล้ายกับโลกทั้งใบหมุนจนเสียการทรงตัว คนที่มองอยู่ห่าง ๆ พุ่งตัวเขารับได้ทันถ่วงที

“นิ่ง ๆ เดี๋ยวเดินไปส่ง”  คนเมาที่กำลังจะอ้าปากเถียงยอมนิ่งสงบลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองนั้นยืนไม่ไหวจริง ๆ จึงยอมให้คนตัวโตนั้นพยุงไปส่งจนถึงห้อง




ร่างของคนตัวเล็กถูกวางลงบนเตียงอย่างง่ายดายเพราะคนเมานั้นยอมให้คเณศเดินมาส่งแต่โดยดี  นายหัวเกาะไพลินยืนมองคนเมาที่นอนแผ่กายอยู่บนเตียงอย่างใช้ความคิด เขาค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าเรื่องที่ทำให้ดลวัฒน์ไม่สบายใจคงเกี่ยวกับเขาเป็นแน่ แต่ทำไมเจ้าตัวถึงไม่ยอมถามมันออกมาเพื่อคลายความสงสัย  นายหัวหนุ่มยังคงยืนนิ่งอยู่ยังจุดเดิม เขามองร่างเล็กที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงด้วยจิตใจที่หว้าวุ่น  คเณศทิ้งกายลงบนเตียงเบา ๆ ก่อนจะเอนกายนอนลงบนที่ว่างบนเตียงที่เหลืออยู่ เขาใช้แขนข้างหนึ่งค้ำศีรษะของตนเอง คนตัวโตเหม่อมองพิจารณาใบหน้าของคนเมาหมายจะสืบหาต้นเหตุของเรื่องที่ทำให้อีกฝ่ายไม่สบายใจ เขาอยากจะเข้าไปภายในจิตใจของคนตัวเล็กในตอนนี้ เขาอยากจะรู้ปัญหา และจะเร่งแก้ไขสิ่งกวนใจให้หายไปโดยเร็วทว่าดูเหมือนคนตัวเล็กจะไม่ให้ความร่วมมือ นอกจากจะไม่ยอมตอบอะไรในตอนที่อยู่บนโต๊ะอาหาร มาถึงตอนนี้อีกฝ่ายก็เอาแต่นอนนิ่งหลับตาพริ้มอยู่ตรงหน้า


"อะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจ อะไรที่ผมพลาดไป"  คนที่ยังมีสติครบถ้วนบ่นพึมพำด้วยความสงสัย เขายังคงนอนมองคนเมานิ่ง ๆ ผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีอยู่ ๆ คนที่ดูเหมือนจะหลับไปแล้วก็ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย  มือเล็กยกขึ้นขยี้ตาเล็กน้อยเพราะความรู้สึกแสบตา ไฟทุกดวงในห้องถูกลดอุณหภูมิความสว่างลงในทันทีด้วยฝีมือของเจ้าของบ้าน 


"น..นายหัว"  ดลวัฒน์เอ่ยเรียกคนตรงหน้าแผ่วเบาเมื่อรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเพราะแสงที่ไม่จ้าจนแสบตา  

"ผมจะถามครั้งสุดท้าย....มีอะไรจะพูดกับผมไหม?"  นายหัวหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะความกังวลใจที่วิ่งวนในหัว หากคืนนี้เขาไม่ได้รู้เรื่องทั้งหมดจากปากของคนตัวเล็กเองคเณศคงนอนไม่หลับ 


"..."


"นอนเถอะ ผมจะปิดไฟให้แล้วกัน" 


"เดี๋ยวครับ"  มือเล็กดึงรั้งคนที่กำละงจะขยับกายออกห่างให้กลับมายจุดเดิม...หรืออาจจะใกล้กว่าเดิม  

ตอนนี้พวกเขาอยู่ในถ่วงท่าที่เรียกได้ว่าสุ่มเสี่ยง อาจจะไม่ใช่กับดลวัฒน์แต่มันอันตรายต่อหัวใจของเขามากเหลือเกิน   ใบหน้าน่ารัก และริมฝีปากสีสดอยู่ห่างไม่ถึงคืบในขณะที่เขากำลังคร่อมร่างเล็กอยู่แบบนี้ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันดูอันตรายมากจริง ๆ 

ริมฝีปากอิ่มสั่นเล็กน้อยเพร่ะความลังเล ดวงตากลมหลบมองไปทางอื่นไม่ยอมสบมองดวงตาคู่คมของคนตัวโตที่จ้องมองอย่างไม่ลดละ    ดินหายใจเข้าก่อนจะตัดใจเอ่ยถามถึงสิ่งที่เก็บมาคิดตลอดช่วงชั่วโมงที่ผ่านมา 


"ผมเคยโทรหานายหัว และกลายเป็นว่ายาหยีรับสาย ตอนนั้นมันดึกมากๆ แล้ว จะเป็นอะไรไหมครับ ถ้าผมจะขอถามนายหัวอีกครั้ง เรื่องความสัมพันธ์ของนายหัว...กับยาหยี"   คนเมาร่ายยาวออกมาไล่เรียงสถานการณ์ให้พร้อมดวงตากลมหม่นแสงเล็กน้อยเมื่อเลือกที่จะถามออกไป ริมฝีปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรงแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเจ้าตัวมีความลังเลและไม่แน่ใจเต็มไปหมด

 ฝ่ายคนถูกถามยังคงนิ่งงัน เรื่องนี้เขาไม่เคยรู้มาก่อน  คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเพราะความไม่พอใจ ผู้หญิงคนนั้นกล้าถขั้นละลาบละล้วงของส่วนตัวของเขามากขนาดนี้เชียวหรือ? 

 นั่นคือสิ่งที่คเณศสงสัย นอกจากจะรุ่มร่ามกับของส่วนตัวดูเหมือนว่าเธอจะนำพาความยากลำบากมาสู่เขา นอกจากจะทำให้ดลวัฒน์เริ่มจะรู้สึกขุ่นใจขึ้นมา คราวนี้เขายังได้รู้อีกว่าคุณบรรณาธิการดูเหมือนจะยังตัดสัมพันธ์กับรักเก่าไม่ขาด  ข้อหลังคงต้องโทษเป็นความผิดของตัวเขาเองที่ไม่เริ่มจัดการอะไรให้ดี อย่างที่เคยคิดการกระทำของเขาชัดเจนมากแล้วแต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ทำให้คนตัวเล็กนั้นหวั่นไหว 


เขาทำอะไรผิดพลาดไปอย่างนั้นหรือ? 


"ยังชอบอยู่เหรอ ยาหยีน่ะ" 



คำถามที่ไร้คำตอบเพราะคนตัวเล็กเลือกที่จะหลบสายตาไปแบบนั้นทำให้คเณศรู้สึกร้อนรุ่มราวกับมีไฟนับร้อยสุมอยู่ในอก   คล้ายจะเป็นความรู้สึกโกรธเกรี้ยวและไม่พอใจก็ไม่เชิง  ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยถูกปฏิเสธ ความรักเป็นสิ่งที่เขาได้รับจากคนรอบข้างเสมอ ได้รับจนไม่ต้องการใครมาเติมเต็มเรียกได้ว่าเขาไม่เคยขาดเรื่องนี้ แต่เมื่อได้มาพบกับคุณบรรณาธิการตัวเล็ก คงบอกได้ว่าทุกความรู้สึกเริ่มจากความประทับใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จนเริ่มก่อเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยมีให้กับใคร แต่ดูเหมือนสิ่งเหล่านั้นคงไม่ได้เกิดขึ้นกับดลวัฒน์  หัวใจดวงน้อยนั้นยังมีคนอื่นอยู่


"ตอบผม" 


 "ผมไม่- " 


 "ไม่? แล้วทำไมยังต้องถามถึงคน ๆ นั้นอีก"  เสียงทุ้มขึ้นจมูกถูกเติมความดุดันเพราะความรู้ากไม่พอใจที่เริ่มเอ่อล้นออกมา  ดวงตาคมจดจ้องใบหน้าเล็กตรงหน้ายิ่งเป็นการสุมไฟในอกให้ร้อนมากยิ่งขึ้นเพราะคนตัวเล็กที่เอาแต่หลบสายตา เขารู้ว่านั่นคือท่าทีของคนที่ไม่แน่ใจ  อย่างที่ใคร ๆ ก็บอกว่าคนเมามักพูด หรือแสดงความรู้สึกจริง ๆ ออกมา  ในส่วนของดลวัฒน์เองก็คงจะเป็นดังตำกล่าวนั้น 


"ผ..ผม อื้อ"  ริมฝีปากอุ่นทาบทับลงบนเยลลี่นิ่มขคนตัวเล็กปิดกั้นเสียงที่กำลังจะเอ่ยออกมา มือสองข้างประคองใบหน้าของคนเมาให้รับจูบดุดัน   รสชาติไวน์ชั้นดีถูกส่งผ่านไม่มีเสียงประท้วงบ่งบอกความไม่พอใจ หรือการขัดขืน คเณศปล้ำจูบคนตัวเล็กอย่างเอาแต่ใจเพราะความไม่พอใจที่ก่อตัวขึ้นมาจนกลายเป็นความน้อยใจ 


 เขาถอดถอนริมฝีปากออกมาเพื่อเว้นระยะหายใจ สำหรับเขาการจูบมาราธอนแบบนั้นไม่ได้เป็นปัญหาแต่ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กที่ไม่ได้ช่ำชองเรื่องพวกนี้จะทนไม่ไหว ใบหน้าน่ารักขึ้นสีระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อน่ากดจูบแรง ๆอีกสักครั้ง

ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาพยายามที่จะซื้อใจดลวัฒน์อย่างเต็มที่  เขาไม่เคยยอมลงให้ใครมากขนาดนี้ ดลวัฒน์คือคนแรกแต่อีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทีว่าจะหวั่นไหวให้กับเขา ยิ่งได้ยินคำพูด และอาการที่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังอาวรณ์คนรักเก่ายิ่งทำให้เขาไม่ชอบใจ


"อยากลืมผู้หญิงคนนั้นไหม?" 


คนตัวเล็กหอบหายใจเบา ๆ ใบหน้าแดงก่ำประกอบกับดวงตาฉ่ำน้ำที่มองมาทำให้คนถามไม่อยากรอเอาคำตอบอีกต่อไป


"รู้หรือเปล่าว่าผมเป็นใคร" 


"น..นายหัว ผมไม่ได้รักหยีแล้ว"  คำตอบที่ดูเหมือนกึ่ง ๆ ได้สติทำให้คนฟังลอบยิ้ม แต่ตำตอบนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าอีกฝ่ายหวั่นไหวให้กับเขาอย่างที่ต้องการ


"เก่งมาก" เขาว่าก่อนจะกดจูบลงบนขมับซ้ายของอีกฝ่าบเบา สันจมูกโด่งไล่สัมผัสแก้มนิ่มพร้อมกับกระซิบเสียงแวเบา "รู้หรือเปล่า ว่าผมจะทำอะไร"


คนตัวเล็กไม่ได้ตอบคำถาม เขาทำเพียงแค่ปิดเปลือกตาลงแผ่วคล้ายกับเป็นการให้คำตอบกราย ๆ คเณศกดจูบลงบนริมฝีปากนิ่มเบากว่าครั้งแรก ฝ่ามือสีลูบแก้มใสที่กำลังขึ้นสีระเรื่อแผ่วเบาคล้ายกับกำลังปลอบโยน ก่อนโยนก่อนจะตามด้วยการเริ่มหยิบยื่นบทรักให้กับคนตัวเล็กในค่ำคืนนี้ 



________



CUT -  @Dodiidyo 


_________





เเรงสั่นสะเทือนของเครื่องมือสื่อสารทำให้คนที่กำลังจะเอนกายหลับ คเณศประคองร่างของคนที่ชิงหลับไปก่อนให้เข้าสู่อ้อมกอดก่อนที่มืออีกข้างจะเอื้อมหยิบเครื่องมือสื่อสารของคนตัวเล็กที่กำลังสั่นเรียกร้องความสนใจจากผู้เป็นเจ้าของ  


"ยาหยี"   คเณศอ่านชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอสลับกับใบหน้าน่ารักที่กำลังซบอยู่แผ่นอกของเขา เรียวนิ้วสีแทนสไลด์หน้าจอรับสายอย่าไม่ลังเล


'พี่ดินคะ นอนหรือยังเอ่ย นี่หยีเองนะ-'


"ดินหลับแล้ว เลิกโทร. มาหาดินได้แล้ว ไม่ใช่แค่วันนี้ แต่หมายถึงต่อจากนี้ เธอเลิกโทร. หาดินซะ" นายหัวหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเต็มไปด้วยความจริงจัง เขาไม่รอฟังสิ่งที่เธอกำลังจะพูดต่อเพราะเขาไม่ได้สนใจ  คเณศโยนเครื่องมือสื่อสารไปที่โซฟาตัวเล็กก่อนจะใช้แขนสองข้างกระชับกอดคนตัวเล็กให้แนบแน่นมากขึ้นพร้อมกับหลับตาลงซึมซับความหอมของร่างในอ้อมแขน พร้อมกับปิดเปลือกตาและหลับไปพร้อมกับความรู้สึกอิ่มเอมจนเต็มอก










2BC.  #จอมใจไคซู 


กี๊ดดดดดดดดดด //วิ่งไปหลบหลังโคมไฟㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

*พบคำผิดแจ้งได้นะคะ วิ่งกลับจากร้านหมูกะทะอย่างรีบร้อนเพื่อมาอัพฟิค5555555555555555





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 251 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

882 ความคิดเห็น

  1. #813 jkyx (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:04
    กี้ดดดดด คือมันบั่บๆๆๆๆ อุแง แผนนายแม่คือเปนเริ่ด นายหัวก็คือไม่ใช่ย่อยน้า ฮือ เขินๆๆๆ
    #813
    0
  2. #769 mobic (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 19:56
    นายหัว!!!!! อย่าลืมรับผิดชอบน้องดินนะคะ แล้วก็จัดการยัยยาหยีด้วยค่ะ!!!! น้องดินตื่นขึ้นมาแล้วห้ามตีมึนใส่นายหัวนะ
    #769
    0
  3. #750 meawai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 02:40
    จริงๆ แล้วพิมพ์ตกเยอะมาก แง ในฉากคัทก็เยอะค้าบ แต่คือไม่ไหวแล้วทคุณแม่นี่สุดยอดจริงๆ เลย ไวน์คือยามอมน้องชั้นดี แผนสูงมาก น้องโคตรน่าแกล้งเลย แล้วก็โดนแกล้งจริงๆ ตื่นมาจะเป็นยังไงนะ ฮืออออออออ แล้วก็กรีดแรงมากตอนที่ไรท์บอกว่าจะจบด้วย mpeg!!!! แบบแม่เย่กกกก ดีใจโง้ยยยยยยยยย เกียมเลี้ยงหลานแล้วค่ะ เปิดตำราเลี้ยงเด็ก แต่คือนายหัวได้น้องแล้วรับผิดชอบด้วยนะคะ ขอร้องเลยย อย่าทำให้น้องต้องเสียใจ อย่าทำให้น้องต้องร้องไห้ อย่าให้น้องต้องเจอความทุกข์ใจ no more คุณแม่คือยกขันหมากมาสู่ขอน้องเช้าวันรุ่งขึ้นได้เลยนะคะ ส่วนทางเรา /แต่งตัวมากั้นประตูเงินประตูทอง
    #750
    0
  4. #749 svoice (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 02:32
    กรี้ดมากค่ะ แง้ๆ นายหัวคือดีต่อใจ
    #749
    0
  5. #649 จงอินคนงิน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 19:58
    นายหัวต้องยกขันหมากมาแร้วนะคะ แงงงง
    #649
    0
  6. #648 Shalini (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 08:59

    แต่งเลยๆๆๆๆๆๆ บ้าบอเขิลมากกกกกกก

    #648
    0
  7. #647 aesdb (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 23:39
    แซ่บ ลืมทางกลับบ้าน ><
    #647
    0
  8. #646 Mo_Mo_Ku (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 20:25
    อยากจะกรี๊ดดังๆ ฮื้ออออ
    #646
    0
  9. #645 ChayanuchFirst (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 17:36
    แผนของนายแม่นี้เกินคาดจริง
    #645
    0
  10. #644 miwmiw_apy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 13:02

    น้องโดนนายหัวกินแล้ว >_<
    #644
    0
  11. #643 Dohgelina (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 23:50

    อ่อนโยนและเร้าร้อนในเวลาเดียวกัน แอร๊ยยยย" ถ้ารู้สึกดีก็เรียกชื่อผม" โอ้ยตายๆๆ ตะกายฝารอไรท์นะคะ
    #643
    0
  12. #642 Dyo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 21:41

    กนี๊ดดดดดดดดดดดดดฟกด้กเาวงเหัร่ิดก่วแ

    คถ.นิยายไรท์อยู่พอดีเลยยย สนุกมาก


    #642
    0
  13. #641 KaDi_Yoong (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 20:22
    "วิญญาณลอยออกจากร่าง" ~~
    #641
    0
  14. #640 gammy_pcy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 20:20
    นายหัวกินน้องงงง!!!!
    ฟหกด่าสว
    #640
    0
  15. #639 Opther (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 19:45
    ahhhhh อยากจะบ้าตายยยย☺️
    #639
    0
  16. #638 jozzy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 14:40
    Shockkkkkkkk นายหัวหึงโหดแน่ๆๆๆๆ
    #638
    0
  17. #637 Unit u (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 12:13
    แม่คะฟังหนู ฟังหนู งสอกหสงวแวำงบหใงหกใ พวดพายดหวหมไบกสดทเยพสืนไืก่ร/าก้กยไวกมวกดยาดโดดดสดยกบกสพทก็เยกสกหไงกยดมดทดวดวกมกบดยดสวดดวดทเสดยดวสกทดวกกบวกกมกบดสวกมดท้ายยดยกมสดทดวกยหวหทกืดวกยกวมดดืกวกวสดสดทดสดวกวกวกทดสกยหวสกวหยหากทดายหวหสหกทนกยกสก หนูว่าหนูไม่ไหวค่ะแม่ น้องดินนนนนนนนนนนน ใจบางไปหมด หืออออ ไม่ไหวแล้วววว
    #637
    0
  18. #636 nook_ny (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 11:50
    vgc4w of uf8thoกรีสสสสสสสสดีจริงๆๆๆๆดีมากกกก
    ข้ามขั้นนนไปแล้ววเอ่บ่ะะะะะ
    #636
    0
  19. #635 _tangkwajiya (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 11:31
    นายหัวกินน้องดินเข้าไปแล้วว แงงง
    สะใจยาหยีจีงๆเลย ไม่ต้องโทรมาหาน้องดินแล้วนะ!!!!
    #635
    0
  20. #632 xiahA (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 08:58
    นายหัว อร๊ากกก น้องดินโดนนายหัวกินแล้วว เขินไปหมด ฮือออ น้องดินตื่นมาจะจำอะไรได้มั้ยเนี่ยยย ข้ามขั้นมากนายหัว ให้นายแม่ไปขอน้องเลยนะแบบนี้อะ >_<
    #632
    0
  21. #631 mppy.mp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 08:38
    อ่านไปเขินไปปป นายหัววววว
    #631
    0
  22. #630 YaiJ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 08:01
    เค้าได้กันแล้วอ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #630
    0
  23. #629 Panchanok_pan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 06:29
    ดินเค้าเปนลูกมีพ่อมีแม่นะคะนายหัว ทำงี้ได้ไง
    #629
    0
  24. #628 Bow Keswaree (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 06:14
    นายหัวววววววว งื้ออออ
    #628
    0
  25. #627 mmiisoo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 06:06
    นายหัวววว คุณดินเมานะ โอ้ยยยย ตื่นมาจะจำได้มั้ยเนี่ย งานท้องต้องมาละค่ะงานนี้ กรี้ดดดดดดดดดด
    #627
    0