จอมใจ | kaisoo kaido

ตอนที่ 14 : บทที่ ๑๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    8 ก.ย. 62

“กระชังนี้เป็นล็อตใหม่ครับ”  ชายวัยกลางคนผิวคร้ามแดดพูดภาษากลางติดสำเนียงใต้หน่อย ๆ  ดินไม่ได้อยากจะเสียมารยาท เขาพยายามจะเดินตามห่าง ๆ แต่ก็ยังไม่วายได้ยินบทสนทนาเรื่องภายในระหว่างนายหัวเกาะไพลินและคุณลุงตรงหน้า

“ครบสิบห้าวันแล้วใช่ไหม คัดแม่พันธุ์พ่อพันธุ์ไว้หรือยัง”

“เรียบร้อยครับ เมื่อเช้าหมอเกื้อมารับตัวที่เปลือกไม่สมบูรณ์ไปฝังนิวเคลียสแล้วครับ” 

นายหัวคเณศพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ มือสีแทนขยับจดรายละเอียดต่าง ๆ ลงไปในสมุดบันทึก ในขณะที่คนเดินตามยังคงขมวดคิ้วด้วยความงุนงง  เพราะวิทยาศาสตร์ที่ทิ้งเอาไว้ตั้งแต่สมัยมัธยมรวมไปถึงไม่สันทัดเรื่องอุตสาหกรรมเครื่องประดับ บทสนทนาต่าง ๆ ที่นายหัวคเณศกำลังพูดคุยนั้นไม่ได้เข้าหูเขาเลยแม้แต่น้อย

         คนตัวเล็กเดินเว้นระยะห่าง ๆ อย่างรักษามารยาท  สายตาสอดส่องมองไปรอบ ๆ อย่างเก็บรายละเอียด กระชังหอยถูกไม้พาดแบ่งเป็นช่องขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่คนงานหลายคนที่กำลังเดินไปมาบนแผ่นไม้แค่ซีกเดียว ดินได้แต่มองภาพนั้นด้วยความหวาดเสียวกลัวเหลือเกินว่าหากตกลงไปในนั้นคงจะเจ็บไม่น้อย แต่กรณีแบบนั้นก็คงไม่เกิดขึ้นกับคนที่นี่เพราะทุกคนดูเคยชินกับการเดินบนไม้แคบ ๆ แผ่นเดียวหากจะมีคนตกลงไปจริง ๆ คงไม่พ้นคนมาใหม่อย่างเขา 

         หอยมุกถูกแขวนเอาไว้เป็นเส้นบางส่วนถูกดึงขึ้นมาทำความสะอาด นักท่องเที่ยวเฉพาะกิจของวันนี้มองอย่างสนอกสนใจทำให้ไม่ทันได้รู้ตัวว่าตนเองก็กำลังตกเป็นเป้าสายตาของใครคนหนึ่งเช่นกัน

         “เดินเร็ว ๆ หน่อยคนตรงนั้น ถ้าตกลงไปผมไม่ช่วยนะ”    นายหัวเจ้าของเกาะเอ่ยเรียกด้วยเสียงที่ดังระดับหนึ่งเพราระยะห่างที่มากพอสมควร  ดินเงยหน้ามองเจ้าของเสียงเรียกก่อนจะทำหน้าเซ็ง ๆ ดินยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อก่อนจะค่อย ๆ เดินตามคำสั่งของนายหัวหนุ่มอย่างไม่อิดออด จำต้องเดินตามคำสั่งของนายหัวเจ้าของเกาะที่เริ่มจะรับบทดุอีกครั้งหลังจากที่ดุเขาไปแล้วเรื่องหมวกคราวนี้ก็เรื่องเดิน หงุดหงิดทุกครั้งถูกกระทำเหมือนว่าเขาเป็นเด็กต้องให้อีกคนคอยบอก ทั้งที่จริง ๆ เรื่องแดดแรง มาจนถึงเรื่องการเดินก็เป็นเรื่องที่คนอายุอย่างเขาสามารถดูแลตัวเองได้ 

         “นี่ลุงหมาย เป็นผู้จัดการของฟาร์ม ส่วนนี่ ดิน เป็นผู้ช่วยใหม่ของผม”   นายหัวคเณศแนะนำคนทั้งสองให้รู้จักกัน คนอายุน้อยกว่ากระพุ่มมือไว้อย่างรู้มารยาท ลุงหมายยกมือรับไหว้ในทันทีด้วยท่าทีเกรงอกเกรงใจ

          “เชิญลุงหมายพักทานข้าวเถอะ เดี๋ยวผมจะเดินดูอะไรอีกนิดหน่อย พอดีมีคนเขาอยากจะเที่ยว เลยจะให้เขาดูจนคุ้ม”  นายหัวคเณศว่าก่อนจะวางสายตาไว้ที่คุณบรรณาธิการตัวเล็กที่ยืนห่อตัวเหลือตัวนิดเดียวเพรากลัวจะตกลงไปในกระชังอย่างที่นายหัวคเณศขู่เอาไว้   คนถูกมองที่กำลังทำอะไรไม่ถูกได้แต่เบนหน้าหนีเพราะอยากจะหลบสายตาที่คล้ายกับพระอาทิตย์ในช่วงฤดูหนาวของนายหัวเจ้าของเกาะ

          “ผมขอตัวนะครับนายหัว”

          ลุงหมายเดินเลี่ยงออกไปคนงานอีกหลายคนต่างลุกออกจากกระชังหอยเดินตามลุงหมายไปราวกับว่ารู้หน้าที่ นายหัวคเณศมองไปรอบ ๆ ซ่อนยิ้มพอใจเอาไว้

          “มาเที่ยวทั้งที อยากจะดูอะไร เกาะไพลินไม่ได้เปิดให้ใครเข้ามาง่าย ๆ นะ มีโอกาสมาถึงขนาดนี้อยากจะรู้อะไรก็ถามเลย”
     
          “เมื่อไหร่นายหัวจะปล่อยผมกลับกรุงเทพ” คนตัวเล็กถามออกไปด้วยใบหน้างอง้ำ

          “ไม่ใช่แบบนั้นสิ”
 
           “ถ้าอย่างนั้นเมื่อไหร่นายหัวจะไปกรุงเทพกับผม”

            “กลับในฐานะอะไรล่ะ”  นายหัวคเณศเอ่ยถามคำถามที่แฝงไปด้วยความนัยน์ ทว่าคนถูกถามกลับนั้นไม่ได้รู้ตัว ดลวัฒน์เงยหน้ามองคนตัวโตกว่าดวงตาโต ๆ จดจ้องเข้าไปในดวงตาคู่คม

            “ก็นายหัวเซ็นสัญญาแล้ว คุณเป็นนายแบบของผม ยังไงสัปดาห์หน้านายหัวก็ต้องไปให้สัมภาษณ์”   

            “งั้นเปลี่ยนเป็นมาสัมภาษณ์ที่เกาะแทน ตอนแรกคุณอยากเก็บภาพที่นี่ไม่ใช่หรือไง”  

             “นายหัวอนุญาตเหรอครับ”   บรรณาธิการตัวเล็กถามอย่างตื่นเต้น เพราะสิ่งที่คาดการณ์ไว้คราวแรกหลังจากที่นายหัวคเณศเซ็นสัญญายอมให้สัมภาษณ์เขาทำใจเอาไว้แล้วว่าคงไม่ได้มาเก็บภาพที่เกาะไพลินเพราะเพียงแค่นายหัวคเณศยอมให้สัมภาษณ์นั้นก็ถือว่าอีกฝ่ายยอมสูญเสียความเป็นส่วนตัวมากแล้ว
 
             “อนุญาต จะมาเมื่อไหร่ก็ส่งเอกสารมาแล้วกัน”

             “แบบนั้นนายหัวต้องปล่อยให้ผมกลับกรุงเทพก่อนสิครับ”

             “ผมปล่อยคุณกลับแน่….แต่อะไร ๆ มันต้องรอเวลา”   ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามของคนตัวเล็กทำให้คเณศเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา รู้ดีว่าประโยคที่เพิ่งจะเอ่ยออกไปนั้นเป็นใครก็คงสงสัยตาม ๆ กัน แต่จะให้เขาบอกความจริงไปได้อย่างไรว่า คเณศอยากจะแน่ใจก่อนว่าหากปล่อยดลวัฒน์ให้ห่างสายตาแล้วอีกคนจะไม่ไปตกหลุมของใครนอกจากหลุมของเขาเพียงคนเดียว 

              “ไม่เห็นเข้าใจสักนิด”  บรรณาธิการตัวเล็กก้มหน้าก้มตาบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมที่จะตัดเรื่องงานทิ้งและใช้ทัวร์ฟาร์มหอยมุกแบบฟรี ๆ ครั้งนี้ให้คุ้มค่า   “นายหัวนำเที่ยวสิครับ ผมไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้เลยไม่รู้จะถามอะไรแล้ว”

  
               คเณศเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ   ตอนนี้นอกจากเขาจะเป็นประธานบริษัท เป็นนายหัวเจ้าของเกาะไพลิน ตอนนี้ยังขยับขยายมาเป็นไกด์นำทางให้นักท่องเที่ยวคนพิเศษ  หากนายแม่ของเขาทราบคงต้องภูมิใจในตัวลูกชายเอามากแน่ ๆ ที่เขาสามารถทำได้ทุกอย่างแบบนี้  หากเป็นคนอื่นมาร้องขอให้เขาทำมากขนาดนี้มีหวังถูกไล่ตะเพิดออกไป แต่เป็นเพราะตอนนี้คนร้องขอคือคนที่ถูกจัดให้อยู่ในหมวดหมู่คนพิเศษที่ไม่ว่าจะร้องขออะไรหากไม่มากจนเกินไป เขาก็พร้อมที่จะทำให้ได้

              “ที่นี่เลี้ยงมุกหลายแบบ ที่เน้น ๆ ก็มุกซีก มุกจาน ให้มุกเม็ดโตระดับที่น่าพอใจ พวกนี้ราคาสูงหน่อยก็ประมาณเม็ดละเกือบสองพัน  มีมุกกัลปังหาบ้างแต่ไม่นิยมเพราะให้มุกเม็ดเล็ก ราคาขายก็อยู่ที่ราว ๆ เม็ดละ ห้าร้อยถึงพัน”  นายหัวหนุ่มกล่าวพร้อมกับเดินช้าดลวัฒน์ที่เดินตามไปเรื่อย ๆ ได้แต่ขยับตัวอย่างระมัดระวังมีบางจังหวะที่หวาดหวั่นกลัวว่าจะตกลงไปในกระชังจนต้องคว้าชายเสื้อของนายหัวหนุ่มเอาไว้เบา ๆ ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว แต่คนขี้กลัวหารู้ไม่ว่าเจ้าของชายเสื้อนั้นลอบยิ้มหลายหนเพราะท่าทางน่าเอ็นดูของคนตัวเล็ก

              “ตรงนั้นที่เห็นคนงานเอาขึ้นมา เพราะต้องเอาหอยขึ้นมาทำความสะอาด ตามเปลือกหอยชอบมีพวกศัตรูหอยมาเกาะต้องทำความสะอาดทุกเดือน  แล้วก็ฝั่งนั้นคัดหอยพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ก่อนจะย้ายไปเพาะในกระชงใหม่ ฝั่งนี้เพาะมาสองปีแล้ว ได้ผลผลิตแล้วค่อย ๆ เปิดเฟสเพาะไปเรื่อย ๆ ช่วงหลัง ๆ ชาวต่างชาตินิยมใส่มุก ต้องส่งสินค้าให้พอ”

                “แล้วแบบนี้ มุกที่ขายได้แพงสุด ๆ ของที่นี่อยู่ที่ราคาเท่าไหร่ครับ”  ดลวัฒน์ถามด้วยความสงสัย จริงอยู่ที่ไม่ได้มีความรู้เรื่องมุก และไม่เก่งคำนวณแต่จากการฟังและคิดตามคร่าว ๆ นายหัวคเณศคงได้กำไรจากฟาร์มหอยมุกเป็นกอบเป็นกำ 

               “South sea  มุกทะเลใต้ ราคาดี ๆ อยู่ที่สองแสนบาทต่อเม็ด”   ดวงตาโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้ว่ามีมุกราคาแพงขนาดนี้อยู่บนโลก คนที่กล้าซื้อไปนั่นคงเป็นเศรษฐีหรือไม่ก็นักสะสมหอยมุกแน่ ๆ 

               “แล้วใครเป็นคนซื้อไปล่ะครับ”

               “ไม่ได้ขายไป มุกเม็ดนั้นยังอยู่”  นายหัวคเณศหมุนตัวกลับมาอย่างกะทันหันทำให้คนตัวเล็กก้าวถอยหลังเล็กน้อยเพราะความตกใจ ร่างเล็กโอนเอนเล็กน้อยเพราะทรงตัวไม่อยู่

               “อ่า ราคาสูงขนาดนั้น เป็นผมคงจะขาย”

               “จะขายได้ยังไงกัน ตอนนี้มุกเม็ดนั้นอยู่บนแหวนแต่งงานของคุณแม่ผมแล้ว”   นายหัวหนุ่มกล่าวก่อนจะวาดยิ้มบาง ดวงตาคู่คมเหม่อมองท้องฟ้าก่อนจะว่าต่อ “รู้ไหมว่าสองแสนเมื่อหลายสิบปีที่แล้วมันมากขนาดไหน พ่อผมให้มุกเม็ดนั้นกับคุณแม่ก็เพราะว่าท่านมีค่าที่สุด”

                ดลวัฒน์ฟังด้วยหัวใจที่พองโต ริมฝีปากอิ่มเผยยิ้มกว้างเพราะความรู้สึกอุ่น ๆ ในอกที่ได้รับจากเรื่องราวที่ฟัง คงเป็นความรักที่หลาย ๆ คนใฝ่ฝันอยากจะเจอคู่ชีวิตที่จะรักเราได้มากขนาดนั้น สำหรับเขาแล้วความรู้สึกแบบนั้นก็เป็นสิ่งที่เขาอยากจะสัมผัสมันบ้างเช่นกัน 

               “ยิ้มแบบนั้นอยากได้เหมือนกันหรือไง”

              “ของแพงขนาดนั้น แถมนายหัวก็มีเม็ดเดียว ผมจะไปมีปัญญาซื้อได้ยังไงล่ะครับ”

             “ใครบอกว่ามีเม็ดเดียว”   

              “…?”


             “อีกเม็ดอยู่นี่”  สร้อยคอสวยถูกดึงออกมาจากลำคอแกร่ง  มุกสีเทามันวาวปรากฏอยู่ต่อหน้าทำเอาคนมองต้องขยับเข้าไปมองใกล้ ๆ เพราะความสวยที่ล่อสายตา โดยเฉพาะตอนที่แสงแดดตกกระทบความมันวาวของผิวมุกต้องสายตาของคนมองเอาไว้อย่างไม่ต้องสงสัยว่าทำไมราคาจึงสูงได้มากขนาดนั้น  ดินมองสร้อยเส้นยาวที่มีจี้เป็นมุกทะเลใต้ไม่วางตา จึงไม่ทันเห็นสายตาของคนตัวโตที่มองอยู่

              “อยากได้หรือเปล่าเม็ดนี้ผมให้คุณได้”

              คเณศโยนเหยื่อล่อปลาชิ้นใหญ่ลงไปพลางลอบมองปฏิกิริยา คนอายุน้อยกว่ามองหน้าอย่างไม่ไว้ใจกับคำพูดของนายหัวเจ้าของเกาะ “แลกกับอะไรครับ ถ้าให้ผมทำงานใช้ค่ามุกเม็ดนี้ผมคงอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตแน่ ๆ กว่าจะครบคงได้เดินตามนายหัวจนเป็นเจ้าของเกาะเอง”

             นายหัวหนุ่มตั้งใจฟังก่อนจะระเบิดหัวเราะ ปลาตัวน้อยของเขานอกจากจะไม่กินเหยื่อยังสามารถอ่านเกมได้ขาด ของแบบนั้นมันแน่อยู่แล้ว หากใครได้รับมุกเม็ดนี้ไปไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้ห่างจากอ้อมแขน หรือแม้กระทั่งกรอบสายตา  เพราะกว่าที่จะได้มุกเม็ดนี้ไปครอบครอง หนึ่งข้อแรกที่ดลวัฒน์สามารถทำได้แล้วนั่นคือการได้หัวใจของเขาไป แต่นอกจากนี้สิ่งที่อีกคนจะต้องทำนั่นคือการมอบหัวใจให้กับนายหัวเจ้าของเกาะไพลิน และจะต้องมอบหัวใจให้เกาะไพลินด้วยเช่นกัน 

            “แต่ก็ไม่แน่ครับ ถ้านิตยสารฉบับพิเศษออกไป ผมมีเงินเยอะ อาจจะมาขอซื้อจากนายหัวก็ได้” ดลวัฒน์กล่าวทีเล่นทีจริง ก่อนจะวาดยิ้มกว้างที่เรียกได้ว่าสดใสเสียยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามเช้า และท้องทะเลกว้างที่คเณศหลงรักมาตลอดชีวิตเสียอีก
 
            “ถ้ากล้าซื้อก็กล้าขาย แต่คงเป็นราคาที่แพงมาก ๆ ” …มากจนคุณต้องอยู่จ่ายไปตลอดชีวิต

             “งั้นผมจะลองเก็บไปคิดดู มีเงินมาก ๆ เมื่อไหร่จะติดต่อมานะครับนายหัวคเณศ”   นายหัวหนุ่มซ่อนยิ้มเอาไว้ในใจ อยากจะบอกกับอีกคนเหลือเกินว่าหนทางที่จะได้มุกเม็ดนี้ไปนั้นง่ายนิดเดียวเท่านั้น แต่ก็คงต้องเก็บความลับเอาไว้เพรากลัวว่าหากอีกคนรู้ความจริงในสิ่งที่เขากำลังพยายามอย่างหนักอยู่ในตอนนี้คงได้หนีเขาไปแน่ ๆ 

             “ไปเถอะ แดดร้อนมากแล้ว พักทานมื้อเที่ยงด้วย”  

              นายหัวหนุ่มพยักหน้าเป็นการบอกให้คนตัวเล็กเดินนำออกไป คนที่ไม่ชำนาญการเดินบนแท่นไม้แคบ ๆ หมุนตัวอย่างระมัดระวังแต่ก็ไม่วายก้าวพลาดจนร่างโอนเอนเสียจังหวะ  ดินกลั้นหายใจจังหวะที่คิดเอาไว้แล้วว่าเขาคงต้องตกลงไปในกระชังอย่างแน่นอน เปลือกตาสวยปิดลงด้วยความตกใจ
               คเณศคว้าเอาร่างที่กำลังเอนตัวเสียการทรงตัวเอาไว้ แผ่นหลังเล็กถูกรั้งเอาไว้จนแนบชิดกับแผ่นอกอุ่นของคนอายุมากกว่าเพียงเสี้ยววินาทีเปลี่ยนจากการตกลงไปในกระชังกับหอยมุกกลายเป็นได้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของนายหัวเจ้าของเกาะอย่างกะทันหัน กลิ่นหอมอ่าน ๆ สดชื่นปนกับกลิ่นของทะเลทำเอาคนตัวเล็กใจสั่นแม้จะยังไม่ลืมตา    คนในอ้อมแขนหอบหายใจแรงด้วยความตกใจ ใบหน้าน่ารักซีดเผือดเพราะแค่เสี้ยววินาทีจริง ๆ ที่เปลี่ยนทุกอย่าง  ดินเผลอจิกเล็บลงบนหลังมือของนายหัวแน่นด้วยความตกใจ

           เปลือกตาข้างหนึ่งเปิดขึ้นเพื่อตรวจสอบว่าร่างกายของเขายังคงอยู่ดีไม่มีตรงไหนบุบสลาย หัวใจในอกยังคงเต้นระรัว คนตัวเล็กเผลอกอดท่อนแขนสีแทนแน่นด้วยความตกใจ

            
          “ไม่ระวังเลยนะ”  เป็นอีกครั้งที่โดนดุ แต่คราวนี้เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองนายหัวคเณศแม้แต่น้อย รู้ดีว่าเป็นเพราะความไม่ระวังของตัวเองทั้งนั้นที่ทำให้ก้าวพลาดจนเกือบจะเกิดอันตรายกับตัวเอง และเกือบจะสร้างความเดือดร้อนให้นายหัว   เขาขืนตัวอออกจากอ้อมกอดของอีกคนเบา ๆ แม้จะยังใจเต้นอยู่มากแต่ก็ไม่อยากจะอยู่ในท่าทางที่อาจจะทำให้ใครต่อใครเข้าใจผิด  แม้ตอนนี้จะไม่รู้ว่าความจริงแล้วสิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาเป็นเพราะเหตุการณ์น่าตกใจเมื่อครู่หรือวงแขนของคนอายุมากกว่าที่รัดแน่นจนทำให้เขารู้สึกปลอดภัยกันแน่


             “ข…ขอโทษครับ ผมจะเดินระวัง-”    ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อจากนั้นมือที่ยังคงสั่นอยู่น้อย ๆ ถูกความอุ่นวาบฉวยเอาไว้  ฝ่ามือสีแทนกอบกุมมือเล็กเอาไว้ก่อนจะค่อยเอี่ยวตัวออกมาเพื่อนจะเดินนำหน้าคนตัวเล็ก

            


              “ค่อย ๆ เดิน”


              ดินทำตามคำสั่งอย่างไม่อิดออด เขาเดินตามไปแต่โดยดีแมเจะรู้สึกเกร็งจนแทบหายใจไม่ออกที่มือตัวเองยังถูกกุมเอาไว้แบบนั้น เป็นความแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในใจตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาพยายามจะหลีกเลี่ยงการเข้าใกล้นายหัวคเณศทุกทาง แต่คราวนี้การกระทำของอีกคนไม่ได้ทำให้เขาอึดอัดแม้แต่น้อย ซ้ำยังทำให้รู้สึกอุ่นใจ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่การเดินตามเจ้าของแผ่นหลังกว้างตรงหน้าทำให้เขารู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยอย่างประหลาด



             ใช้เวลาไม่นานระหว่างการทานมื้อเที่ยง นายหัวคเณศแวะเวียนเจ้าไปคุยกับนักวิทยาศาสตร์เฉพาะทางของที่นี่ก่อนจะกลับออกมาได้เวลากลับไปยังอีกฝุ่งของเกาะ  เป็นเรื่องน่าตื่นต้า เพียงแค่นั่งเรือมายังอีกฝากของเกาะกลับได้เห็นทิวทัศน์ที่ต่างออกไป ฝั่งอู่เรือนั้นเต็มไปด้วยคนงาน และผู้คน ทว่าฝั่งที่เป็นกระชังหอยมุกสิ่งที่เห็นได้ชัดคือคนงานที่น้อยกว่า  มีบ้านพักเล็ก ๆ รวมกันอยู่ในทะเลแทบทั้งหมด มีบางส่วนที่อยู่บนบก   ดินหันหลังกลับไปมองภาพรวมของเกาะ ความรู้สึกประทับใจผุดขึ้นมา แม้จะไม่ได้อยู่เที่ยวนานอะไรมาก แต่เพราะการมาครั้งนี้คือครั้งแรกของเขาที่ได้เห็นการทำฟาร์มหอยมุก 

            "ไว้มาใหม่วันหลัง รีบกลับได้แล้ว"   นายหัวคเณศเอ่ยเรียกคนที่ยังดูท่าว่ากำลังอาวรณ์ฟาร์มหอยมุก ภาพที่ซ้อนทับขึ้นมาในความทรงจำไม่ต่างกับตอนที่มารดาของเขาต้องย้ายออกจากเกาะไพลินเพื่อไปพักที่บ้านใหญ่ในเมืองหลวงเพราะปัญหาทางสุขภาพทำให้ท่านไม่สามารถอยู่บนเกาะได้    ทางส่วนคนที่ถูกเรียกให้กลับเดินคอตกกลับมาเพราะยังอยากจะอยู่ต่ออีกสักหน่อย แต่ก็ต้องจำยอมเดินตามขึ้นเรือ คราวนี้ดินพยายามขึ้นเรือด้วยตัวเองโดยปราศจากความช่วยเหลือจากนายหัวที่กลับมาสู่หน้าที่คนขับเรือ  เพราะความรู้สึกประหลาดที่ยังวิ่งวนอยู่ในอกเขาจึงเริ่มที่จะขยับออกห่างนายหัวคเณศอีกหน่อยหมายจะให้เวลากับตัวเองได้ตั้งสติให้มากกว่านี้      เสื้อชูชีพตัวเดิมถูกเอามาสวมใส่  ไม่มีบทสนทนาใด ๆ หลุดออกมาระหว่างการเดินทาง มีเพียงดวงตากลมที่เอาแต่จ้องมองแผ่นหลังกว้างของนายหัวคเณศไม่วางตา ในหัวเต็มไปด้วยความคิดวุ่นวายมากมายที่ไม่อยากจะยอมรับนักว่าการที่มาเที่ยวในวันนี้ทำให้เขารู้สึกชื่นชมนายหัวคเณศมากขึ้นอีกขั้น   จากที่คิดว่า คเณศ วัชรสกุลนั้นเก่งกาจมากอยู่แล้ว ยิ่งได้เห็นอีกมุมที่เข้ามาดูแลฟาร์มทะเลแบบนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกทึ่งในความสามารถของบุรุษตรงหน้า 

               ครั้งแรกที่เขารู้จักนายหัวเกาะไพลินนั้นคือการศึกษาผ่านตัวอักษร และฟังเสียงลือเสียงเล่าอ้างต่าง ๆ ผ่านข่าวลือมากมาย ทำให้ภาพในหัวของเขาที่มีต่อนายหัวคเณศนั้นติดลบไปมากแต่เมื่อได้มาสัมผัสเข้าจริง ๆ แล้วกลับพบว่าทุกอย่างต่างจากสิ่งที่ได้ยินลิบลับ ทั้งเรื่องที่บอกว่านายหัวคเณศนั้นเป็นเสือผู้หญิง หรือข่าวลือที่บอกว่ามักจะมีคนส่งสาวสวย หรือหนุ่มน้อยมาเพื่อแลกกับเงินจำนวนมากที่พอจะทำให้สบายไปเป็นเดือน ๆ  ไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นตั้งแต่เขามาถึงเกาะ จึงขออนุมานเอาเองว่าข่าวลือนั้นคงไม่เป็นจริง 

                เรือสปีดโบ๊ทเข้าเทียบท่าภายในเวลาไม่นาน ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายคล้อยข้าง ๆ กันมีเรือสำราญขนาดกลางจอดเทียบอยู่ ข้างลำเรือสลักชื่อเป็นสัญลักษณ์ของเกาะไพลินเอาไว้ คเณศมองอย่างแปลกใจเพราะจำได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่มีเรือลำนี้จอดเทียบท่า มองไกลจนสุดท่ามองเห็นเลขาคนสนิทวิ่งหน้าตั้งมาแต่ไกลยิ่งทำให้นึกสงสัย

                 "ใครมาเหรอตะวัน" 

                   "นายหัว นายครับ!"  ทินกรเอ่ยเรียกเจ้านายทั้งยังหอบเหนื่อยไม่หาย 
     
                   "มีอะไร ค่อยๆพูด"

                    "นายหัวต้องรีบแล้วครับ"

                    นายหัวหนุ่มยังคงไม่เข้าใจสิ่งที่เลขาคนสนิทต้องการจะสื่อจนกระทั่งเขาเบนสายตามองภาพตรงหน้าอีกครั้ง   ภาพของหญิงที่มีอิทธิพลมากที่สุดสำหรับคนตระกูลวัชรสกุล และเกาะไพลินในชุดพาเนื้อดีสีม่วงสด พร้อมด้วยสาวใช้หนึ่งคน 


                     "นายแม่"
 
                     







                 2BC. : #จอมใจไคซู 

                คิดถึงทุกคนนะค้าาาาาา 

                  *ข้อมูลเรื่องหอยมุกเราศึกษาจากหลายแหล่ง แต่รวบรวมมาเขียนเฉพาะส่วนที่อ่านแล้วเข้าใจค่ะ55555555 หากผิดพลาดจุดใด ท้วงติงมาได้นะคะ ♡ 

         
                    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

882 ความคิดเห็น

  1. #877 maka_long (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 02:24

    นายหัวหยุดทำให้เขินได้มั้ยคะ มุมอ่อนโยนน่ารักกับน้องดินนี่ขอตายค่า อะไรจะขนาดนั้นคะ หลงน้องดินอะไรขนาดนั้น มีบ้านให้มีรถให้แล้วค่ะจุดๆนี้ คงเหลือแต่แห่ขันหมากไปสู่ขอน้องแล้วค่ะ ส่วนตัวน้องนั้นโดนรุกขนาดนี้ก็ยังไม่รู้อะไร โอ๊ยเอ็นดู กลัวน้องโดนจับกินจริงๆ จะไปซื้อมุกนายหัวอีก จะจ่ายไหวไหมคะเนี่ยเพราะราคามันต้องจ่ายทั้งชีวิตอุแงงง เขินค่าาาาาาาาา ตอนนี้นายหัวอ่อนโยนมาก ใจอ่อนยวบแบบว่าฟหกด่กสแกนกวดวำยวแสำยออาจไ

    นายแม่มาหาถึงที่ก็ขอให้ชอบน้องดินเอ็นดูน้องดินนะคะ เพราะน้องน่ารักมากกกก เป็นเด็กดี อย่าใจร้ายกับน้องเลยนะคะ ;-;

    เรารู้สึกว่าตอนนี้ไรท์จัดหน้าได้สบายตามากเลยค่ะ ขอให้ไรท์สู้ๆต่อไปนะคะ เนื้อเรื่องสนุกมาก มีรายละเอียดที่อ่านแล้วรู้สึกสมจริงมากๆ สนุกมากๆเลยค้าบบบบบ สู้ๆค่า เราเป็นกำลังใจให้ค่าาาาาา
    #877
    0
  2. #876 maka_long (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 02:24

    นายหัวหยุดทำให้เขินได้มั้ยคะ มุมอ่อนโยนน่ารักกับน้องดินนี่ขอตายค่า อะไรจะขนาดนั้นคะ หลงน้องดินอะไรขนาดนั้น มีบ้านให้มีรถให้แล้วค่ะจุดๆนี้ คงเหลือแต่แห่ขันหมากไปสู่ขอน้องแล้วค่ะ ส่วนตัวน้องนั้นโดนรุกขนาดนี้ก็ยังไม่รู้อะไร โอ๊ยเอ็นดู กลัวน้องโดนจับกินจริงๆ จะไปซื้อมุกนายหัวอีก จะจ่ายไหวไหมคะเนี่ยเพราะราคามันต้องจ่ายทั้งชีวิตอุแงงง เขินค่าาาาาาาาา ตอนนี้นายหัวอ่อนโยนมาก ใจอ่อนยวบแบบว่าฟหกด่กสแกนกวดวำยวแสำยออาจไ

    นายแม่มาหาถึงที่ก็ขอให้ชอบน้องดินเอ็นดูน้องดินนะคะ เพราะน้องน่ารักมากกกก เป็นเด็กดี อย่าใจร้ายกับน้องเลยนะคะ ;-;

    เรารู้สึกว่าตอนนี้ไรท์จัดหน้าได้สบายตามากเลยค่ะ ขอให้ไรท์สู้ๆต่อไปนะคะ เนื้อเรื่องสนุกมาก มีรายละเอียดที่อ่านแล้วรู้สึกสมจริงมากๆ สนุกมากๆเลยค้าบบบบบ สู้ๆค่า เราเป็นกำลังใจให้ค่าาาาาา
    #876
    0
  3. #767 mobic (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 19:39
    นายหัวร้ายมากมีการหลอกล่อน้องด้วย แต่น้องไม่ติดกับดักหรอก คิคิ นายแม่มาแล้ววววว นายแม่จะเอ็นดูในตัวน้องดินมั้ยอ่าาา นายแม่ต้องเอ็นดูน้องดินนะคะ น้องดินน่ารัก
    #767
    0
  4. #746 meawai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 02:00
    สุดยอดดด สุดยอดดด นายหัวสุดยอดดดดดาดกงยหนห กรี้ดดด หยอดน้องจนแบบเหมือนจะไม่มีพรุ่งนี้อีกต่อไป หยอดเก่งมาก คือเหมือนพอจับทางได้แล้วเรือแล่นฉลุยไปจนถึงขอบฟ้าอันเรืองรองเลยทีเดียว ช่วงเวลาที่อธิบายเรื่องมุกก็ดีมาก โคตรนายหัวไม่แปลกเลยที่น้องจะชมอยู่ในใจยาวเหยียด แถม impressed นายหัวขึ้นไปอีก แล้วในใจนายหัวน้า ถ้ามันมีเสียงออกมาน้า น้องตกกระชังรัวๆ แน่นอน555555 แงงง้ ละลืมนายหัวตอนแรกๆ ไปได้เลย โคตรจะคนละคน คือตอนนี้นายหัวไม่สับสนแล้วปะ ดูท่าดูทาง ถ้ายังสับสนจะสับให้เละเลย ขนาดนี้แล้วอ่ะนายหัวคะ แล้วคือยิ่งตอนที่น้องบอกว่าไม่เห็นมีสาวหรือหนุ่มมาหาเลยคือกรี้ดลั่นซอยแล้วค่ะคุณ เพลงมาเลย หยุดๆ ชีวิต หยุดกับคนนี้ ฮื่อออ ส่วนนายแม่ ดูออกเลยว่ามาดูหน้าสะใภ้แน่นอน 9493% ไม่โกงแน่นอน รอดูว่าคุณแม่จะถูกใจมั้ย เพราะขนาดนายหัวยังถูกใจเลย
    #746
    0
  5. #633 _tangkwajiya (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 10:56
    งี้นายแม่ก็จะได้เจอน้องดินแล้วซี่ ตื่นเต้นชะมัดด
    #633
    0
  6. #568 KaDi_Yoong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 17:43
    มีข้อมูลด้วย ไม่ไก่กานะ ดีๆค่ะ มีข้อมูลให้บ้างดูสมจริงและไม่น่าเบื่อ ชอบแบบนี้ค่ะ นอกจากจะเขินนายหัวยังมีความรู้ให้นิดหน่อยด้วย

    ปรบมือ 👏👏
    #568
    0
  7. #503 justaumz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 23:49
    นายแม่มาดูตัวลูกสะใภ้แน่ๆ ฮืออ
    #503
    0
  8. #497 zLittleCutez (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 20:27
    แงง การอ่านฟิคคุณทำให้เราเขินและผ่อนคลายหลังจากเจอเรื่องต่างๆในแต่ละวันมาก มันเป็นฟีลแบบอบอุ่นฟีลคุณแม่มองแล้วเอ็นดูทั้งๆที่ลูกถูกป้อ แบบนายหัว!! จะเลิกใช้สายตาอ่อนโยนมองน้องดินได้ยังคะ คนทั้งเกาะเขารู้หมดแล้ว !! สร้อยมุกอีกเจ้าเล่ห์ที่สุด!!! ดีว่าเลี้ยงลูกมาดีลูกซื่อมากกกกกก อ่านเรื่องนี้คือแค่ฉากน้องโดนจับมือให้เดินตามแผ่นหลังก็คือน้วยหมดละ และแบบนายหัวมีอายุอีก ;(); ตรงไทป์ไปหมด5555 แต่นายแม่มาแล้ว ความเดินทางมาอย่างไวมาดูหน้าลูกสะใภ้แง๊ อย่าแกล้งน้องเยอะนะะะ
    #497
    0
  9. #496 princessfriend_95 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 13:24
    นายแม่มาาาา ลูกสะใภ้น่ารักนะคะนายแม่
    #496
    0
  10. #495 cloud_fate (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 22:49
    วาววว นายแม่มาดูตัวลูกสะใภ้แน่ๆ
    #495
    0
  11. #494 jirapapa333 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 11:46
    นายหัวต้องเปิดตัวลูกสะใภ้ให้นายแม่รู้แล้วป่ะะะะะ
    #494
    0
  12. #493 graphitesky (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 11:11
    ฮือ ใจสั่นเลยอะ ตอนนายหัวถามว่ากลับกรุงเทพไปในฐานะอะไร ประหนึ่งโดนจีบเอง แต่เอ้อ น้องดินก็ซื่อไม่ทันรู้ตัว55555 เอ็นดูๆๆๆๆๆ แล้วแบบนายหัวคือเป็นทุกอย่างในเกาะเลย (สำหรับดิน) คือขำอะ555555 แงง แต่เดี๋ยวนี้นายหัวเขายิ้มเอ็นดูใส่น้องดินบ่อยจริงๆนะ ;—; ชอบเขาจนขุดหลุมให้เขาตกหลุมรักตัวเองขนาดนี้แล้วอะ ออกปากว่าดินได้หัวใจตัวเองไปแล้วด้วย แหม๊ แต่แม่คนนี้ก็ยังไม่ลืมเรื่องยาหยี ฮือๆๆๆ /จ้องจับตามองคนอยากเป็นลูกเขยตลอดเวลา ละก็เอาจริงช่วงพูดเรื่องมุกคือโคตรรรรรกรุ่นๆในหัวใจอะ มันโรแมนติกมากๆๆๆๆๆ แล้วก็รู้สึกถึงความจริงจังของคุณเขา แง เหมือนหัวใจของเกาะเลยอะ ทั้งตัวนายหัวแล้วก็มุกสำคัญเม็ดนั้น แบบว่ากระแทกใจไปหมด ;-; เวลาคนมีความรักเนี่ย คนรักของเราดูดีกว่าทุกอย่างที่เราเคยชอบไปทั้งหมดจริงๆ แง ตอนที่นายหัวเขามองรอยยิ้มของดินอะ ช้านเขินๆๆๆๆๆ รู้สึกเหมือนนายหัวเขาจริงจังกับการชอบน้องมากๆแบบมากๆๆๆๆๆๆๆ แต่ก็แอบหวั่นใจตอนที่ดินคิดไปแล้วเรื่องข่าวลือเรื่องผญของนายหัวว่าไม่จริง แง๊ พี่เค้าไม่มีเพราะหนูๆๆๆ แต่ในหัวช้านก็มีเรื่องยาหยี จาหยิกนายหัวให้เนื้อเขียวเลยถ้ามีเหตุการณ์ไรในอนาคต ฮือๆๆๆๆ แต่ว่านายแม่มาดูหน้าลูกสะใภ้ใช้มั้ยคะ ฮี่___ฮี่

    อ่านแล้วอยากไปเที่ยวเกาะอะไรแบบนี้มากเลยอะ แบบว่าบรรยายดีมากจนเห็นภาพอยากไปตามจริงๆ คุณไรท์เก่งมากๆๆๆๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ~
    #493
    0
  13. #492 B.BLUESKY (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 05:27
    คุณดินอยู่กับนายหัวแล้วเหมือาเด็กตัวเร้กๆเลย พิกกี้บูบู อะไรประมาณนั้น
    #492
    0
  14. #491 Dnpndscd (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 01:39

    รอเลยค่ะ ฮืออออ อ่าน 13 ตอนรวดเลย สนุกมากๆ ;-;

    #491
    0
  15. #490 Chocolary (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 21:12
    แงงงงงนายแม่มาดูหน้าลูกสะใภ้ใช่ไหมค่ะ
    #490
    0
  16. #489 nook_ny (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 19:10
    กรีสสสสนายเเม่มาดูลูกสะไภ้เเน่เลยค่ะรอเลยยยยย
    #489
    0
  17. #488 ppdo-24 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 19:02
    มาดูตัวลูกสาวคนใหม่ แน่ๆ ฮิฮิ
    #488
    0
  18. #487 mami yayi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 16:27
    อยากเขย่าตัวดินระวังลูกหนูกำลังจะโดนกิน อยากเขย่าตัวเองด้วยต้องตั้งสติมากเพราะนายหัวหยอดเก่ง
    #487
    0
  19. #486 kksssp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 14:45
    นายแม่มาส่องว่าที่ลูกสะใภ้เหรอคะ
    #486
    0
  20. #485 Black VY (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 09:36
    แม่มา กรี๊ดดดดดดดดด
    #485
    0
  21. #484 mmiisoo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 08:04
    นายแม่ กรี้ดดดดดดดดด
    #484
    0
  22. #483 Omnnnn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 07:14

    แม่มา!!!!

    #483
    0
  23. #482 Chloeeee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 06:54
    ฮื่ออออ น่ารักมากเลย;_________;
    #482
    0
  24. #481 DYO_fugurrrrr (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 03:11
    เอ็นดูนายแม่อ่ะ เค้าคงตื่นเต้นกับว่าที่ลูกสะใภ้มากเลย แต่แบบบน้องดินลูกกกกกกกหนูใจสั่นกับนายหัวเค้าละหรอ แหม๊มีรู้สึกอบอุ่นหัวใจด้วยนะ มันละมุนขนาดนั้นเลยน๊าาาาา ฮื่อออออออเจ้าพวกน่ารักเอ้ย คุณไรท์บรรยายดี๊ดีอ่ะค่ะ นี่จินตนาการตามได้ทุกตัวอักษรเลย เก่งมากเลยค่า ขะคอยเป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ ;-)
    #481
    0
  25. #480 nofib (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 02:55
    นายแม่มาดูลูกสะใภ้ถึงที่เลยยยย
    #480
    0