` 27 YEARS OLD | KAISOO KAIDO |

ตอนที่ 2 : I'm a dangerous man

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    3 พ.ค. 62

       
        เจ้าของดวงตาคมจ้องมองร่างเล็กที่ยืนโงนเงนด้วยแววตายิ้ม ๆ แม้แสงไฟลานจอดรถนั้นจะสลัวมากแต่เขาก็พอจะมองเห็นแก้มกลม ๆ นั้นมีสีแดงอ่อนๆ คงเพราะฤทธิ์สุราที่คุณเขาดื่มเข้าไป จะหาว่าคิมจงอินโรคจิตก็ได้แต่เขาแอบมองคุณลูกค้าคนนี้ตั้งแต่ก้าวแรกที่คุณเขาเดินเข้ามา พนักงานทุกคนต่างบอกว่าคุณคนนี้คือลูกค้าประจำผับของเขา ครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าเขาเองไม่อยากจะปักใจเชื่อนักว่าคนหน้าตาน่ารักเช่นนี้จะเป็นลูกค้าประจำถึงขั้นได้บัตรวีไอพีสมาชิกพรีเมี่ยมแต่เมื่อลองสังเกตดูแล้วเขาก็ได้รู้ว่าคุณคนนี้น่ะ เรียกได้ว่าเป็นนักดื่มตัวยงเลยทีเดียว

      “ขึ้นรถสิครับ เดี๋ยวผมไปส่ง”

      “กุญแจ เอากุญแจมานะ” คนเมาชี้หน้าอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะกลับไปยืนคอตกริมฝีปากอิ่มนั้นพึมพำบ่นลมบ่นฟ้าตามประสาคนเมาทำเอาคนมองต้องส่ายหัว เมาเป็นหมาแบบนี้น่ะหรือจะสามารถขับรถกลับเองได้  ปกติหากมีลูกค้าที่เมาจนไม่รู้เรื่องแบบนี้พนักงานจะจัดการเรียกแท็กซี่ให้ แต่สำหรับลูกค้ารายนี้คงไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เพราะจากที่เห็นพฤติกรรมการใช้เงินแล้วหากปล่อยให้ขึ้นแท็กซี่ไปมีหวังยกกระเป๋าเงินทั้งใบให้คนขับแน่ ๆ  

     “ขึ้นรถเถอะครับ คุณขับไม่ไหวหรอก ผมขับให้” 

     “นี่! ไปเรียกผู้จัดการร้านมา ฉันจะฟ้อง ฟ้องว่าพนักงงานที่นี่น่ะ น่ารำคาญ” คนฟังยิ้มขำให้กับท่าทางของคนเมาที่ตะโกนเสียงดังลั่นลานจอดรถที่ไร้ผู้คน มีเพียงพนักงานเฝ้าโรงรถเท่านั้นที่ดห็นเหตุการณ์ซึ่งจงอินก็แค่หันไปบอกเป็นภาษากายว่าไม่มีอะไร เพียงเท่านั้นทุกคนก็ไม่ให้ความสนใจกับเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น 

      “คุณเมามากแล้วเดี๋ยวผมไปส่ง”  

      คิมจงอินยังคงใช้ไม้อ่อนในการเกลี้ยกล่อมคนเมาที่ดูจะดื้อดึงเป็นพิเศษ อยากจะรู้นักว่าตอนมีสตินั้นจะยังดื้อรั้นแบบนี้อยู่หรือเปล่า...

      “เอากุญแจรถมานะ ไอ้ขโมย! นายมันขโมย”  

      “คุณอย่ากล่าวหาผมสิ ผมไม่ปล้นคุณหรอก มาเถอะ ผมจะไปส่ง”  เขาเดินเข้าไปก่อนจะพยายามรั้งร่างอ่อนปวกเปียกให้ยืนตัวตรงแต่ความหวังดีของเขาก็ถูกผลักไสอย่างไม่ใยดี คนตัวเล็กเดินโงนเงนมองพื้นไม่สบตาเพราะไม่มีแม้แต่แรงจะเงยหน้าขึ้นมอง คอหนักจนแทบจะลงไปนอนกลอ้งกับพื้นไหนจะโลกที่ดูหมุนจนน่าปวดหัว

      “ม่าย ไม่! ไม่ต้องมายุ่ง น่ารำคาญจริงๆ”  คำพูดไม่น่ารักท้ายประโยคถูกเอ่ยด้วยเสียงที่เบาลง คนเมามีท่าทีไม่สนใจคนที่ยืนขวางตรงหน้าอีกต่อไป “...ฉันกลับแท็กซี่ก็ได้!”

          
       คิมจงอินไม่ลังเลที่จะคว้าร่างคนเมาให้กลับมา มองอย่างไรคนตรงหน้าก็คงเดินไปไม่รอดถึงหน้าร้านคงต้องลงไปนอนกับพื้นเป็นแน่    “เดี๋ยวครับคุณ-” 




      อ้วก..





     เศษซากของอาหารที่ผ่านการย่อยเชิงกลเพียงอย่างเดียวถูกส่งกลับคืนสู่ภายนอกโดยมีสนามอารมณ์เป็นชุดสูทราคาเเพงของจงอิน กลิ่นของอาหารผสมกับสุราไม่ได้น่าอภิรมย์นักทำเอาจงอินต้องเบนหน้าหนีในขณะที่คนเมายังคงยืนอ้วกอย่างเมามันเต็มที่  


     เพราะการอ้วกที่ใช้พลังงานไปมากประมาณหนึ่งทำให้คนเมาเริ่มหมดแรง แม้จะได้สติคืนมาบ้างแต่ก็เรียกได้ว่าประสิทธิภาพการรับรู้นั้นยังไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็น แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีอย่างน้อยการที่ไม่เมาจนสุดตัวเกินไปก็ทำให้จงอินจัดการกับคุณลูกค้าคนนี้ได้ง่ายมากขึ้น  เขาจัดการยัดร่างเล็กเข้าไปในรถส่วนตัวของเขา ไม่สนว่าอีกคนจะหัวกระแทกประตูรถหรือไม่เพราะตอนนี้กลิ่นไม่พึงประสงค์บนเสื้อทำให้เขาอยากจะฉวยเงินในกระเป๋าตังค์ใบโตนั่นไปซื้อตัวใหม่เสัยตั้งแต่ตอนนี้  เขายืนเปลือยท่อนบนในลานจอดรถก่อนจะคว้าเสื้อที่มีสำรองติดรถขึ้นมาสวมใส่อย่างเร่งรีบก่อนจะเดินตรงไปยังฝั่งคนขับ


       



      .





      .







     .
     เพราะไม่รู้จักบ้านช่องห้องหับที่อยู่ของคนข้างกายที่หลับเฝ้าพระอินทร์ไปแล้วทำให้จงอินจำใจต้องพาคุณลูกค้าขี้เมาขึ้นมาพักที่คอนโดส่วนตัวของเขา  เมื่อนึกแล้วก็อยากจะตบหน้าตัวเองแรงๆ โทษทานที่แส่หาเรื่องเห็นใจคนเมาหมายจะพาเขากลับบ้านแต่ก็ลืมนึกไปว่าตัวเองนั้นไม่ทราบที่อยู่ของอีกฝ่ายจนเป็นเหตุต้องหอบร่างของคนเมาจนหลับไปขึ้นมายืนอยู่ที่หน้าห้องแบบนี้


     “นิ่ง ๆ ไว้นะครับคุณ”  เอ่ยบอกไปทั้งอย่างนั้นทั้งที่รู้ว่าคนเมานั้นคงไม่ได้ตื่นมารับรู้อะไรด้วย คิมจงอินใช้ความสามารถที่ได้ติดตัวจากการเป็นคนชอบออกกำลังกาย กล้ามเนื้อแขนถูกใช้งานโดยการพยุงให้คนที่กำลังหลับไม่รู้เรื่องนั้นทรงตัวให้อยู่โดยที่มืออีกข้างกว็ล้วงเอาคีย์การ์ดออกจากกระเป๋ากางเกงทว่า...


     คนที่เคยหลับนิ่ง ๆ มานานกลับเริ่มดื้อและไม่ให้ความร่วมมือ แต่การก่อกวนคราวนี้กลับเป็นการก่อกวนที่ทำให้สมาธิของคิมจงอินนั้นเตลิดไปไกล


      ปลายจมูกโด่งแตะลงบริเวณซอกคอสีแทนในขณะที่มืออีกข้างที่เคยอ่อนปวกเปียกนั้นถูกยกขึ้นมาเกาะบริเวณสาบเสื้อของคนตัวโต คงเพราะความเมาและไม่รู้เรื่องทำให้คนเมาขยับจมูกเข้าสูดดมกลิ่นหอมบริเวณซอกคอของเขา คิมจงอินยืนตัวแข็งทื่อเพราะเขาไม่เคยเจอคนประเภทนี้มาก่อน หากเป็นเพียงการแตะจมูกเบาๆ เขาคงไม่คิดอะไรมากแต่เมื่อปล่อยไว้เสี้ยววินาทีต่อมาก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสชื้นแฉะ แต่ไม่เพียงเท่านั้น ริมฝีปากอิ่มที่เนึกแอบชมในใจคนเดียวไม่นานกลับเริ่มดูดดึงบริเวณต้นคอของเขาราวกับว่าจงอินเป็นสาวน้อยและอีกฝ่ายต้องการจะต้อนให้เขายอมแพ้  

        คนมักเข้าใจผิดกันมากมายเกี่ยวกับเจ้าของธุรกิจกลางคืนอย่างเขา จงอินไม่ใช่คนชอบเที่ยว  จริงๆ แล้วเขาห่างไกลจากเรื่องนี้มากที่รับกิจการมาทำเพราะพี่ชายขอเอาไว้ แต่แน่นอนว่าเขาโตมาจนอายุปาเข้าไปเกือบสามสิบก็พอจะรู้เนรื่องพวกนี้อยู่บ้าง

      “ค..คุณ อย่าทำแบบนี้สิครับ”  จงอินดุออกไปด้วยน้ำเสียงไม่จริงจัง เขาพยายามใจแข็งแล้วแต่เพราะห่างเรื่องแบบนี้มานานพอโดนปลุกด้วยมือด้วยปากหน่อยเสือที่เคยหลับก็เกิดตื่นขึ้นมาเสียง่าย ๆ 

      คนเมาเมื่อโดนปฏิเสธสัมผัสก็ดูมีท่าทีหงุดหงิด "อื้อ หนูอย่าเสียงดัง”

      ไม่รู้ว่าคุณเขากำลังมโนภาพดาราหนังผู้ใหญ่คนไหน หรือกำลังนึกถึงสาวเจ้านุ่งสั้นคนนั้นถึงได้เกิดอุตริ อยากจะกอดจูบลูบคลำขึ้นมาเอาเสียตอนนี้ มือเล็กนั่นยกขึ้นขย้ำหน้าอกของเขาทำเอาจงอินขนลุกซู่ เพิ่งเข้าใจความรู้สึกของคนที่กำลังถูกลวนลามก็วันนี้ ยอมรับว่าริมฝีปากอิ่มนั้นก็ดูดดึงได้ดีเอาเรื่องเหมือนกัน แต่แม้ว่าสติจะเตลิดเปิดเปิงไปไกลก็ต้องเรียกกลับมาให้อยู่ที่การเปิดประตูให้เรียบร้อย หากยังนัวเนียกันอยู่ทั้งแบบนี้ใครผ่านมาเห็นคงได้เข้าใจผิดไปใหญ่ว่าพวกเขาเป็นพวกโรคจิตชอบโชว์หนังสด






      “นั่งนิ่ง ๆ ตรงนี้นะครับ” 

       จัดการบังคับให้ร่างเล็กที่ยังคงโหยหาหญิงสาวสักคนมาบำรุงบำเรอให้นั่งนิ่งๆบนโซฟา แก้มกลมนั้นแปะลงไปกับหมอนใบโตทำเอาจงอินยิ้มขำออกมาหน่อย ๆ แต่จากก่อนหน้านี้ที่แทบจะตลกไม่ออกเพราะเกือบหยุดตัวเองไม่อยู่จนเกือบสนองความต้องการของคนตรงไปหน้าไปแล้ว แต่หากเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริงก็คงต้องแจ้งไว้ก่อนว่าเขาคงไม่ใช่ฝ่ายลงให้แน่นอน      เมื่อรู้สึกว่าความคิดออกทะเลไปไกลจงอินจึงละความสนใจจากคนเมาเมื่อนึกได้ว่าตอนนี้ตัวเขายังคงมีกกลิ่นไม่พึงประสงค์ติดตัวอยู่จาง  ๆ จึงจำเป็นต้องเดินเข้าไปจัดการร่างกายให้เรียบร้อยโดยทิ้งให้คนเมานั่งหลับคอพับคออ่อนอยู่ด้านนอกทั้งแบบนั้น

      ใช้เวลาไม่นานนักในการอาบน้ำชำระร่างกาย เจ้าของห้องหลับมาในชุดนอนที่ไม่เต็มรูปแบบดีนัก ท่อนล่างสวมด้วยกางเกงนอนสีดำขายาวของแบรนด์ทว่าท่อนบนนั้นเปลือยเปล่า เขาติดนิสัยนอนเปลือนท่อนบนแบบนี้มาตั้งแต่ช่วงมัธยมเพราะเป็นคนขี้ร้อนไม่ว่าจะเปิดแอร์เย็นแค่ไหนการถอดเสื้อนอนก็กลายเป็นความเคยชินไปแล้ว    เจ้าขอองห้องเดินตรงไปยังส่วนที่เป็นโถงกลางซึ่งเป็นที่ ๆ เขาทิ้งแขกเอาไว้คนเดียว

       มือที่กำลังขยี้ผั้าขนหนูผืนเล็กเพื่อเช็ดผมรั้นชะงักลงเมื่อกลับมาและพบว่าแขกที่เขาเคยจัดวางท่านั่งให้อยู่ในท่าเรียบร้อยตอนนี้กลับไม่ใช่อย่างที่คิดเอาไว้   เสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายตอนนี้ถูกปลดกระดุมออกเกือบหมดด้วยน้ำมือของเจ้าตัวเองเผยให้เห็นช่วงอกขาว ๆ ที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ผมที่เคยถูกเซ็ตเป็นทรงถูกขยี้จนยุ่ง  จริงอยู่ที่แผ่นอกขาวที่โผล่พ้นเขตการปิดบังของเสื้อนั้นทำให้ความรู้สึกร้อน ๆ เมื่อหลายสิบนาทีก่อนกลับมาอีกครั้ง แต่เพราะเห็นคราบเปียกชื้นบริเวณกางเกงของอีกคนก็ทำให้เขาส่ายหน้า  สภาพโดยรวมตอนนี้คิมจงอินก็ต้องบอกว่าอารมณ์พวกนั้นถูกดูดหายไปทันที 

      “ถึงตาคุณบ้างแล้ว นอนแบบนี้ผมรับไม่ได้”   

       หลายคนมักบอกว่าคิมจงอินนั้นรักสะอาดเสียจนเกินพอดี แต่ในความรู้สึกของเขาความสะอาดเป็นสิ่งหนึ่งที่มนุษย์พึงมี เขาไม่ใช่คนรักสะอาดอะไรขนาดนั้นมีบ้างบางครั้งที่เหนื่อยจากงานและไม่อาบน้ำนอน แต่นั่นก็เฉพาะตอนที่อยู่คนเดียวหากมีผู้ร่วมห้องไม่ว่าจะเหนื่ยแค่ไหนเขาจะต้องอาบน้ำเสมอ ในทางกลับกันหากมีแขกเข้ามาอยู่ร่วมห้องและแขกนั้นอยู่ในสภาพที่เรียกได้ว่า แย่ค่อนไปทางเละเทะแบบนี้ เขาก็ไม่สามารถอยู่ร่วมได้ เพราะฉนั้นวันนี้เขาจึงจำต้องอาบน้ำให้กับคนที่เขาไม่เคยรู้จักเป็นครั้งแรก


       อย่าได้คาดหวังความสะอาดอะไรมากจากการอาบน้ำครั้งนี้ เขาทำเพียงแค่ถอดชุดเน่า ๆ นั้นออกและจัดการราดน้ำและสบู่ผสมกันลงไปบนตัวคนเมา เช็ดตัวให้พอหมาดเท่านั้น ส่วนเสื้อผ้าก็เป็นของเขาให้ยืมใส่ไปพลาง ส่วนชั้นในก็ขอละไว้ ถึงแม้จะเป็นชายเหมือนกันแต่การใส่ชั้นในให้นั้นดูจะมากไปหน่อยและอีกอย่าง ที่คอนโดของเขาไม่มีตัวใหม่สำรอง  เจ้าของห้องจัดการวางแขกจำเป็นลงบนเตียงเดียวกัน  ถึงแม้คอนโดนี้จะใหญ่จนเรียกว่าเป็นเพนเฮาส์แต่เพราะไม่ค่อยได้เข้ามาใช้งานนักห้องนอนที่พอจะใช้ได้จึงมีเพียงห้องนี้ห้องเดียว

       ภารกิจสุดท้ายของคนนี้เสร็จสิ้นลงทันทีที่จัดท่ารอนให้คนเมาได้สำเร็จ จงอินอ้อมกลับมานอนที่ฝั่งของตนก่อนจะเอนกายนอนลงบนเตียงนุ่มพลางถอนหายใจ ดวงตาคมจ้องมองเพดานอย่างใช้ความคิดอยากจะทึ้งหัวตัวเองที่อยู่ดีไม่ว่าดีดันหาเรื่องใส่ตัวตนเกือบจะทำเรื่องไม่ดีเข้าให้  คนที่นอนเครียดอยู่คนเดียวยกมือขึ้นขยี้ศีรษะเล็กน้อยก่อนจะเหล่มองคนข้างกายที่เอาแก้มจ้มลงไปกับหมอนเป็นที่เรียบร้อย  ในเมื่อแขกหลับแล้วคงถึงเวลาเจ้าบ้านอย่างเขาต้องพักผ่อนเสียบ้าง จงอินโยนทุกความคิดน่าปวดหัวออกไปก่อนจะเอี้ยวตัวกลับไป และปิดโคมไฟหัวเตียงเพื่อเจ้าสู่การพักผ่อนในยามค่ำคืน


      แม้ไม่มีแสงสว่างใดเข้ามารบกวนจนทำให้ตื่นแต่อาการปวดหัวเหมือนโลกจะระเบิดก็ทำให้ไม่สามารถนอนต่อได้ ไหนจะความรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่เคลื่อนตัวขึ้นมาจุกบริเวณคอจนทำให้ต้องลุกขึ้นทั้งที่ตายังไม่เปิด โดคยองซูเปิดตามองภาพรอบตัว ในหัวตอนนี้สิ่งแรกที่ต้องทำคือการวิ่งเข้าห้อองน้ำ เขาพุ่งตัวตรงไปที่ประตูด้านขวา เขาจัดการปล่อยสิ่งต่าง ๆ ที่เคยกลืนเข้าไปออกมาสู่โลกภายนอกจนหมดท้อง เพียงเสี้ยววินาทีต่อมาอาการปวดหัวปวดท้องก็เข้าโจมตี เขาคว้าเอาขวดน้ำที่วางอยู่บนอ้างล้างหน้ามาล้างปากโดยไม่สนว่าน้ำในนั้นจะเป็นน้ำกินน้ำดื่มหรือเจ้าของขวดนั้ำนั้นเป็นใคร
       กว่าจะได้สติอีกครั้งก็ผ่านร่วมหลายนาที คยองซูกลั้นใจเปิดเปลือกตามองสิ่งแวดล้อมรอบข้างหลังจากทนให้แาการโลกหมุนหยุด  ทุกอย่างรอบกายแปลกไป จะว่าเป็นโรงแรมก็ไม่น่าจะใช่ เพราะเครื่องอาบน้ำที่วางอยู่บนชั้นเป็นแบรนด์ราคาแพง  จะว่าเป็นห้องของแม่สาวน้อยเมื่อคืนก็คงไม่ใช่เพราะเขาจำได้ว่าเขาเทสาวน้อยคนนั้นไว้ที่ร้านส่งต่อให้กับพนักงานชายคนหนึ่ง





      พนักงานชาย...





     เหมือนภาพเกือบทั้งหมดของเมื่อคืนวนกลับมา คยองซูนึกขึ้นได้ว่ากุญแจรถของเขาอยู่ในมือไอ้พนักงานพูดมากคนนั้นหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ภาพตัด หากจะมีคนพาเขาไปที่ไหนสักที่ได้คงหนีไม่พ้นหนักงานชายคนนั้น

      จากคนที่ยังแฮงค์กลับมีแรงยืนขึ้นมาทันที เขาดีดตัวลุกขึ้นหลังจากนั่งทิ้งตัวอยู่ในห้องน้ำมานาน เขาจะออกไปสำรวจด้านนอก ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวเดินต่อความรู้สึกวาบหวิวบริเวณช่วงล่างกลับเรียกความสนใจของโดคยองซูได้เป็นอย่างดี เขาก้มมองร่างกายท่อนล่างและได้รู้ว่าตอนนี้เขาไม่ได้สวมชั้นใน !

        ความรู้สึกโกรธจนหน้าดำหน้าแดงพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอก ถือวิสาสะอาบน้ำให้เขาแล้วยังไม่ใส่ชั้นใน หากคนที่พาเขามาที่นี่เป็นไอ้พนักงานคนนั้นจริงเขาจะแพ่นกบาลให้ เท่านั้นคงไม่พอ กระถางดอกไม่ในห้องน้ำนั่นเขาจะเอามาฟาดหัวให้เลือดอาบกล้าดีมาจากไหนถึงทำกับเขาแบบนี้กัน



       ตั้งแต่เล็กจนโตเหตุการณ์ที่ทำให้เขาตกใจสุดขีดคงเป็นตอนที่รู้ว่าตัวเองนั้นสอบผ่านวิชาแคลคูลัสสองมาอย่างเฉียดฉิวหลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นในชีวิต แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้จะมีเรื่องแปลกใหม่...



       ผู้ชายตัวโตที่ไหล่กว้างจนแทบจะกินไปครึ่งเตียงนั่นเป็นใคร ทำไมถึงนอนเปลือยตัวแบบนั้น...



        ลางไม่ดีแล้วแบบนี้

      

         หรือที่เมื่อคืนเขารู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยทั้งที่ไม่ได้หิ้วสาวขึ้นมา

         หรือว่า!?!



         เขาแทงข้างหลังไอ้หมอนี่จริง ๆ น่ะเหรอ 











2BC.
#แม่บอกให้หาเมีย
 

ขอบคุณค่ะ♡

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #61 Black VY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 01:02
    แงงเพิ่งได้มาอ่าน รอติดตามนะคะไรท์
    #61
    0
  2. #60 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 21:41
    55555ใครแทงใครเนี้ย55555
    #60
    0
  3. #57 suu193 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 18:50
    มะชั่ยโว้ยยยยยยยย 5555555 -น้องนี่ ทำตัวซกมกแล้วยังคิดว่าตัวเองขึ้นเขาอีกนะ ทำเป็นร้ายตัวก็แค่เปี๊ยกเดียว ดื้อเก่งนักล่ะ 555555 ยงดีจงอินยังไม่ตื่น นี่คอยดูเลยว่าพนักงานชายปากมากคนนั้นจะทำยังไง
    #57
    0
  4. #55 kksssp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 18:43
    ไม่มีใครทำอะไรหนูทั้งนั้นและหนูก็ไม่ได้ทำอะไรใครด้วยลูก 55555555
    #55
    0
  5. #52 CharismaKAI8812 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:36

    เด่วนะ ใครจะเเทงใครกันเเน่คะ อย่ามั่นใจนักเรยข่ะ จงอินลุคอบอุ่นเเบบนี้ แต่มั่นใจว่าจริงๆเเร้วต้องดุเเน่นอนค่ะ -,.- ส่วนยัยเคะเจ้าสำราญต้องเจอของจริงก่อนข่ะ ^,.^ เกิดมาเคะอย่าฝืนธรรมชาติเรยนะคะ ตัวเร้กๆขาวๆตาโตๆ เกิดมาเคะชัดช๊าดดดดดดดด ทำมาเปงงงงงงงงง

    #52
    0
  6. #37 howlong2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:39
    เขายังไม่ได้ทำอะไรหนูและหนูก็ไม่ได้ทำอะไรเขาด้วย ใจเย็นๆนะครับเด็ก 555555
    #37
    0
  7. #31 oohse_karn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 15:04
    โอ๊ยลูก หยุดคิดเดี๋ยวนี้ 55555
    #31
    0
  8. #29 lunamind (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 12:56
    โอ่ยยยฮือตลก ความคิดคือ55555555
    #29
    0
  9. #28 12 Degrees (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 23:11
    หนูรูกตัวเล็กแค่นี้จะไปทำอะไรเขาได้ยังไง5555
    #28
    0
  10. #27 Kornkamol_23 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 21:55
    คยองซูลูกกกกกกกกหนูก็คิดไปนู้นเนอะ 😂😂😂
    #27
    0
  11. #26 Kaiwow4 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 13:05

    คยองชูลูกอย่าเพิ่งคิไปไกล แต่จริงๆแล้วก็อยากให้คยองโดนจงอินแทง????????????????????????????????????

    #26
    0
  12. #25 MyJoo12 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 00:47
    น้อง​ลูก​เอ็นดู​มาก​
    #25
    0
  13. #24 am-jjjjjjjjj68 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 00:42
    เดี๋ยวนะคะพี่โด มันไม่ใช่นะคะ รอจงอินตื่นสักนิดก็ดีนะพี่5555555555555555555555555555555555
    #24
    0
  14. #23 kukieD (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 00:09
    เดี๋ยวก๊อนนนนนนน หยุดคิดพี่หยุ๊ด!!! รออีกคนตื่นมาอธิบายก๊อน อย่าพึ่งไปไกล55555
    #23
    0
  15. #22 Kyunsooooo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:25
    5555555พี่โดมันไม่ใช่แบบนั้นนนนนนนนน
    #22
    0
  16. #21 Annita2944 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:12
    โอ้ยยยยพี่โดไม่ใช่เด้อ555555
    #21
    0
  17. #20 Dyokyungsoosehun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:05
    ตลกพี่โด
    #20
    0
  18. #19 Stangthanjira (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:02
    เดี๋ยวพี่โดคะ5555 ให้โอกาสพูดใหม่
    #19
    0