` 27 YEARS OLD | KAISOO KAIDO |

ตอนที่ 1 : that's what I like.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,020
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    7 ม.ค. 62

ตอนที่1 

that's what I like .








เครื่องอโรมาปล่อยกลิ่นหอมธรรมชาติออกมาทำให้คนที่กำลังหลับฝันในยามบ่ายคล้อยรู้สึกผ่อนคลาย   ดวงตากลมยังคงปิดสนิทแม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาเกือบสี่โมงเย็นแล้วก็ตาม    เสียงเคาะประตูครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ทำให้คนที่เป็นเจ้าของห้องนั้นรู้สึกตัวได้

 

            “คยองซูเปิดประตูให้แม่หน่อย” 

 

เสียงเคาะประตูหนัก ๆ ดังขึ้นอีกสองสามครั้งเรียกความรู้สึกไม่สบอารมณ์ของคนที่กำลังหลับอยู่ให้พุ่งทะลุปรอท  มือบางเอื้อมมือไปคว้าหมอนใบโตขึ้นมาอุดหูเพราะความหงุดหงิด  ใบหน้าดื้อรั้นบิดเบี้ยวเพราะความไม่สบอารมณ์ประกอบกับนิสัยส่วนตัวที่เป็นคนเอาแต่ใจเป็นทุนเดิมยิ่งทำให้รู้สึกโมโหมากขึ้น

 

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะเจ้าลูกคนนี้  นอนจนตะวันข้ามหัวแล้ว”

 

“แม่เบา ๆ หน่อย ผมง่วง”   เจ้าของห้องตะโกนตอบออกไปด้วยความหงุดหงิดทำเอาคนเป็นแม่ที่กำลังอารมณ์เสียไม่แพ้กันเริ่มทนไม่ไหว

 

“พ่อบ้านลี ไปเอากุญแจห้องมาฉันจะตีเจ้าเด็กดื้อคนนี้!

 

แกร๊ก

 

เสียงประตูถูกปลดล็อคในทันทีที่เสียงตะโกนแหลมสูงของคุณนายโดสิ้นสุด    บานประตูขนาดใหญ่เปิดออกเผยให้เห็นภาพของชายหนุ่มที่อีกไม่กี่วันจะมีอายุครบยี่สิบเจ็ดปีเต็ม   ใบหน้าขาวบิดเบี้ยวเพราะความง่วงและความหงุดหงิดปะปนกัน  มือบางยกขึ้นเกาหัวที่กำลังยุ่งเหยิงผมที่เคยถูกเซ็ตเป็นทรงถูกขยี้อย่างรุนแรง  

“แม่มีอะไรแต่เช้า ผมง่วงอะ”   เอ่ยถามออกไปทั้งที่ดวงตายังคงปิดอยู่

 

“เช้าบ้านแกสิ  แหกตามาดูว่านี่จะกี่โมงแล้ว”   คุณนายโดเอ่ยพลางเอื้อมมือไปหยิกท่อนแขนขาวของลูกชายคนเล็ก  คยองซูได้แต่เบี่ยงตัวออกอย่างรู้ทันก่อนจะเอี้ยวตัวกลับไปดูนาฬิกาที่แขวนอยู่บนฝาผนังในขณะนี้อกเวลาสี่โมงเย็น   คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันในทันทีเขาขยี้ตามองเวลาอีกครั้งทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนเดิม

 

“เพิ่งสี่โมงเย็นเองแม่”  คยองซูเอ่ยออกไปอย่างที่เขาเห็น  สี่โมงเย็นยังไม่ใช่เวลาที่หนุ่มนักท่องราตรีอย่างเขาจะต้องเริ่มใช้ชีวิต   

 

“แต่ไม่เป็นไรครับ  ผมก็กะว่าจะตื่นแล้วเหมือนกันนัดเพื่อทานข้าวตอนสองสามทุ่มนี้พอดี”

 

“นัดใครไว้”  คุณนายโดถามลูกชายด้วยความสงสัยเธอดวงตากลมแบบเดียวกันกับคนที่เธอกำลังจ้องมองอยู่กำลังพิจารณาหาความผิดปกติ

 

“คนเดิม ๆ แหละครับแม่”

 

“โทร. ชวนตาจงแดไปด้วยสิ”

 

“วันนี้จงแดมันไม่ว่างหรอกแม่ กลาง ๆ เดือนบริษัทมันยุ่งจะตาย”

 

“ใคร ๆ เขาก็ยุ่งทั้งนั้นแหละยกเว้นแก”   คุณนายโดเอ่ยด้วยความเหนื่อยหน่ายพลางมองสำรวจร่างกายของลูกชายคนเล็กอย่างอ่อนใจ    “เอาเถอะ  ก่อนออกไปลงไปหาแม่ที่ห้องสมุดด้วย”

 

“ครับ ๆ เดี๋ยวลงไป”

 

 

คุณหนูคนเล็กของตระกูลโดเอ่ยรับคำแบบขอไปทีก่อนจะปิดประตูในทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้เสียงบ่นของคนเป็นแม่หลุดลอยเข้ามาอีกครั้ง     คยองซูยกมือขึ้นป้องปากหาวก่อนจะสะบัดหัวไปมาเบา  ๆ เพื่อไล่ความง่วงออกไป  มือขาวเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาตรวจเช็คข้อความ

 



เจอกันนี้นะคะพี่คยองซู

-          คิมยูรา




วันนี้ออกมาเจอกันหน่อยไหมคะ

-          จองยูริ

 

 .



 

และอีกมากมายหลายข้อความที่ถูกส่งเข้ามา  คยองซูทิ้งตัวลงบนโซฟาราคาแพงเพื่อพักพิงร่างกายขณะที่ดวงตากลมกำลังลุกวาวเพราะรายชื่อของสาว ๆ ที่ทักทายเข้ามาในวันนี้  ด้วยรายชื่อที่แค่กวาดสายตามองผ่าน ๆ ก็พอจะรู้ว่ามีแต่ของซ้ำซากทำให้คยองซูเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายอีกครั้ง ทว่าสายตากลับไปสะดุดเข้ากับชื่อของใครอีกคนที่ำม่คุ้นเคยนัก 

 



ชเวยูนา

จำฉันได้ไหมคะคนที่เจอกันที่บาร์เมื่อวันจันทร์

Sent a photo

 



 

ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงใบหน้าหญิงสาวนามชเวยูนา  ผู้หญิงที่เขาเจอเมื่อหลายวันก่อนที่บาร์ภาพที่เธอวาดลวดลายบนฟลอร์  รวมถึงลีลาการจูบของเธอยังคงตราตรึงอยู่ในหัวของเขา  ไม่มีเหตุผลใดที่คยองซูจะต้องลังเลเขาจัดการส่งข้อความตอบตกลงไปทันที


“คืนนี้พี่จะไม่พลาดแน่นอน”     เขาเอ่ยถ้อยคำสื่อความหมายกับหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือไปกดรีโมทคอนโทรลของลำโพงตัวโตที่ถูกติดตั้งอยู่รอบห้อง  ดนตรีจังหวะสนุกดังขึ้นร่างกายของหนุ่มเจ้าสำราญเคลื่อนไหวไปตามจังหวะนั้นพร้อมด้วยใบหน้าระรื่น


เขาทิ้งตัวลงไปในอ้างอาบน้ำสไตล์ฝรั่งเศส   เรียวนิ้วสวยไขว้กันและดีดให้เกิดเสียงตามจังหวะเพลงด้วยท่าทางผ่อนคลายแม้บานประตูห้องน้ำจะยังเปิดอ้าอยู่  เพราะรู้ดีว่ากห้องนอนของเขาไม่มีใครสามารถเข้ามาได้ก่อนได้รับอนุญาตทำให้ทุกครั้งที่อาบน้ำคุณหนูคนเล็กของบ้านอย่างเขาไม่เคยจะปิดประตูห้องน้ำเลยสักครั้ง  เพราะต้องการฟังเสียงเพลงจังหวะโปรด


                เมื่อเสียงเพลงวนกลับมาสู่เพลงแรกอีกครั้งก็ได้เวลาที่เขาจะต้องลุกขึ้นมาแต่งตัว  โดคยองซูปกปิดร่างกายด้วยชุดคลุมอาบน้ำสีดำเนื้อผ้ากำมะหยี่ตัดกับผิดขาวราวน้ำนม ดวงตากลมกวาดมองเสื้อผ้านับร้อยที่เรียงรายอยู่ในตู้เสื้อผ้ายาวราว ๆ สี่เมตรครึ่ง   รวมถึงชั้นรองเท้าที่สูงจนสุดเพดานขนาดความกว้างราว ๆ สองเมตร  ตู้บรรจุเครื่องประดับเหล่านาฬิกา เนคไทด์ขนาดใหญ่เป็นโซนที่คยองซูต้องมายืนถอนหายใจที่เดิมซ้ำ ๆ หากเป็นคนธรรมดาทั่วไปคงเป็นความรู้สึกใกล้เคียงกับตอนที่ต้องไปซื้ออาหารแช่แข็งในซุปเปอร์มาเก็ต


มือเล็กเอื้อมไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มของแบรนด์ดังออกมาอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก  เขาเบื่อที่จะต้องมานั่งมองของใช้ซ้ำ ๆ เดิม ๆ ทุกวัน    เขาจัดการสวมเสื้อและกางเกงที่มองภายนอกอาจดูคล้ายชุดธรรมดาทั่วไปทว่าหากได้เปิดป้ายราคาก็คงต้องลมจับไปตาม ๆ กัน    โดคยองซูเลือกใช้น้ำหอมกลิ่นโปรดที่มักใช้เป็นประจำ  แม้ว่าวันนี้เขาจะแต่งตัวสบาย ๆ แต่คยองซูพกความมั่นใจไปในกระเป๋าเต็มเปี่ยม   ริมฝีปากสวยพึมพำบทเพลงที่ยังคงเปิดอยู่ก่อนจะไปหยุดยืนบริเวณหน้าต่างบานใหญ่คยองซูใช้มือเปิดม่านสีขาวออก  ร่างกายยังคงขยับเต้นตามจังหวะเพลงมือข้างหนึ่งจับนาฬิการาคาแพงขึ้นมาสวม  พลางใช้สายตามองดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าไปช้า ๆ ด้วยใบหน้าสดใส




“วันของนายเริ่มขึ้นแล้วโดคยองซู”




.


.









.

 

 

 


 

คยองซูรู้สึกชื่นชอบเสียงดนตรีบรรเลงสดที่ถูกบรรเลงคลอไปด้วยระหว่างดื่มด่ำกับรสสุราและนารีมากกว่าพวกผับที่เปิดเพลงบีทหนัก ๆ มีผู้คนเต้นยั่วยวน  เขาชื่นชอบความเรียบหรูและมีระดับ  ทั้งเหล้าราคาแพงและเหล่าหญิงสาวที่ส่วนใหญ่มักเป็นลูกคนใหญ่คนโตเรียกได้ว่าเป็นระดับเดียวกันกับโดคยองซูได้

 


“คุณคยองซูใช่หรือเปล่าคะ”


 

“อ่า..ครับ  คุณชเวยูนา?   คยองซูเอ่ยถามหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้า  เขาแสร้งเป็นไม่แน่ใจในตัวเธอซึ่งตรงข้ามกับความเป็นจริงที่ว่าเขาแอบมองเห็นเธอตั้งแต่ชเวยูนาก้าวเข้ามาในร้านตั้งแต่ก้าวแรก

 


“รอนานหรือเปล่าคะ”


 

“ไม่เลยครับ  คนสวย ๆ อย่างคุณรอแค่ไหนก็รอได้”   โดคยองซูเอ่ยคำหวานอย่างที่เขารู้ดีว่าสาว ๆ นั้นชื่นชอบและแน่นอนว่าชเวยูนาก็คงชอบใจไม่ต่างกัน   หญิงสาวมีท่าทีขวยเขินคยองซูจึงทำหน้าที่สุภาพบุรุษโดยการรินสุราและขยับแก้วให้กับเธอ


 

“นี่สำหรับคุณครับ”


 

“ขอบคุณค่ะ”


 

เสียงขอบแก้วกระเบื้องกระทบกันเบา ๆ เป็นสัญญาณอันดีในการเริ่มต้นความสัมพันธ์เร้าร้อนที่คยองซูคาดหวังในคืนนี้  เมื่อเวลาผ่านพ้นไปปริมาณแอลกอฮอล์ในเลือดก็เพิ่มมากขึ้นตามเวลาจากชายหญิงที่เคยนั่งตรงข้ามบัดนี้ร่างกายอ้อนแอ้นกลับนั่งเกยอยู่บนหน้าตักนิ่ม    แม้ว่าริมฝีปากอิ่มจะพูดคุยอยู่ตลอดเวลาแต่ดวงตากลมยังคงคอยมองสำรวจร่างกายของหญิงสาวตรงหน้าต้นขาขาว ๆ ที่โผล่พ้นชุดเดรสตัวเล็กของเธอ รวมถึงหน้าอกหน้าใจที่น่าจะใหญ่โตเกินอายุเร่งเร้าให้คยองซูอยากจะหิ้วคนตรงหน้าและไปจบที่โรงแรมสักแห่งให้เร็วที่สุด

 


“ว่าแต่ตอนนี้ยูนาอายุเท่าไหร่เหรอคะ  หนูดูเด็กจนพี่กังวลว่าจะไปทำเรื่องไม่ดีเข้า”   คนเจ้าเล่ห์เอ่ยกระซิบแผ่วเบาชิดใบหูของหญิงสาว   คยองซูนึกชื่นชมจริตของชเวอยู่ไม่น้อยแม้เขาจะรู้ดีว่าเธอต้องการเขามากแค่ไหนแต่หญิงสาวตรงหน้ายังคงรู้ดีว่าจะทำอย่างไรให้การเริ่มต้นนี้ไม่น่าเบื่อ

 


“พี่คยองซูก็ลองเดาดูสิคะ”


 

“อ่าไม่เดาดีกว่าครับเพราะถ้าเดาผิดพี่คงต้องถูกลงโทษแน่ ๆ ” 


คยองซูเอ่ยพลางขยับใบหน้าเข้าใกล้มากกว่าเดิมหมายจะช่วงชิงริมฝีปากของหญิงสาวตรงหน้าทว่าเสียงโทรศัพท์เจ้ากรรมกลับดังขึ้นเสียก่อน    


“โอ๊ะ เดี๋ยวยูนามานะคะ” 


คยองซูมองตามร่างอ้อนแอ้นที่เดินห่างออกไปเพื่อรับโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด   มือขาวยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นกระดกจนหมดในรอบเดียวเพราะอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงแต่กลับถูกขัดจังหวะด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง    ดวงตากลมจ้องมองอาหารและสุราบนโต๊ะที่วางเกลื่อนเขาเริ่มรู้สึกถึงความไม่คุ้นค่าของการลงทุนในครั้งนี้      เรียวนิ้วสวยกระดิกเรียกพนักงานชายให้เดินเข้ามาก่อนที่เขาจะวางเงินก่อนใหญ่ลงบนมือของพนักงานคนนั้น

 

“เช็คบิล  ที่เหลือเป็นทิปส่วนผู้หญิงคนนั้น   คยองซูชี้นิ้วไปที่ร่างสวยที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ด้านนอก  “ผู้หญิงคนนั้นน่ะ  ฉันให้เอาไปทำอะไรก็ทำ”


พนักงานชายที่ดูจะแต่งตัวแตกต่างกว่าคนอื่น ๆ รับฟังถ้อยคำนั้นก่อนจะเลิกคิ้วเพราะความแปลกใจ  เขาก้มมองจำนวนเงินในมือที่มากพอจะจ่ายค่าอาหารชุดเดิมนี้ได้อีกสามรอบด้วยความสงสัย   ก่อนจะได้รับคำตอบเมื่อได้เห็นดวงหน้าจิ้มลิ้มของลูกค้าใจป๋านั้นเริ่มอมชมพูเพราะฤทธิ์สุรา

 

“เอ่อ  คุณลูกค้าต้องการคนไปส่งหรือเปล่าครับ  ดูเหมือนว่าคุณ

 


“ไม่ต้องมายุ่ง  ฉันกลับไหว”    พนักงานตัวสูงไม่ขัดความต้องการของคุณลูกค้า  เขาปล่อยให้ชายตัวเล็กลุกขึ้นด้วยร่างโอนเอนไม่สามารถทรงตัวได้เจ้าของดวงหน้าคมกวักมือเรียกใครอีกคนเข้ามารับเงินก่อนจะกระซิบถ้อยคำสั้น ๆ


 

คนที่กำลังมัวเมาได้ที่ยกมือขึ้นค้ำร่างกายกับกำแพง   เขารู้สึกคล้ายกับว่าโลกทั้งใบกำลังบิดเบี้ยวทางเดินที่เคยเป็นเส้นตรงตอนนี้กับคดเคี้ยวไปหมด   เจ้าของสันจมูกโด่งถอนหายใจเพราะความหงุดหงิดในขณะที่มือยังคงคลำหากุญแจรถที่คยองซูเองจำได้ว่าลาง ๆ ว่าเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง

 

“คุณลูกค้าหาเจ้านี่อยู่หรือเปล่าครับ”   ร่างโอนเอนพยายามหมุนตัวหันไปยังทิศทางของต้นเสียง  แม้สายตาจะเริ่มพร่าเพราะน้ำที่ฉ่ำรอบดวงตา แต่โดคยองซูก็พอจะเดาได้ว่าคนตรงหน้านั้นเป็นใคร


 

ไอ้พนักงานคนนั้น

 

 




…?

 




“ให้ผมไปส่งเถอะครับ  แล้วเดี๋ยวจะคืนให้”

 

 








tbc.

เรื่องใหม่มาอีกแล้วเพราะชีวิตต้องการฟีลกู๊ดดดดดดดดค่าาาา5555555555 เนื่องจากอยากอ่านฟีลนี้เลยแต่งเองอ่านเองค่ะ เปิดเรื่องใหม่เก่งเพราะกลัวลืมค่ะ

♡ ฝากเอ็นดูน้องเขาด้วยนะคะ


#แม่บอกให้หาเมีย

ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #59 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 21:36
    ตอนแรกคิดว่าคยองซูจะเอื่อยๆ ซื่อๆ แต่พอมาดูโทรศัพท์แล้วแบบ ไม่ใช่เล่นนะคะคุณ5555555
    #59
    0
  2. #54 kksssp (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 12:55
    ลูกคุณแม่ไม่น่าจะหาเมียได้นะคะ แต่ถ้าให้เป็นเมียคนอื่นนี่คงมีคนต่อแถวเป็นขบวนเลยค่ะ แต่ตอนนี้น่าจะได้พนักงานแสนสุภาพมามากกว่า ///แต่คิดว่าเป็นเจ้าของร้านนะคะ
    #54
    0
  3. #51 CharismaKAI8812 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 22:01

    วร้อยยยยย พ่อเคะเจ้าสำร๊าญญญญญญญ 5555555 เด่วให้จงอินช่วยเปลี่ยนนิสัยนะคะ คริ้กคักๆๆๆๆๆ //ชอบตั้งเเต่อินโทรเเร้วอะ ดึงดูดเรามาก จะหาเมียสรุปได้ผัวแทนเด้อ พ่อเคะอยากแมน เด่วรู้เรยยยยย555555555

    #51
    0
  4. #18 suu193 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 07:49
    นอนตื่นสี่โมงแถมขี้เกียจไปทำงานอีก ถ้าเป็นแม่จะหยิกให้เนื้อเขียว ความอดทนต่ำอีก พอคนใหม่ได้มายากหน่อยไม่เอาละ แต่ก็ดีค่ะเจอ '-พนักงานคนนั้น' ที่แอบล้วงกุญแจรถออกมา แบบนี้น้องฝากพนักงานดูแลแล้ว จะในฐานะะไรก็แล้วแต่นะ
    #18
    0
  5. #17 เอนา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 23:55

    ชอบเรื่องนี้แค่นี้ก็ลุ้นแล้ว

    #17
    0
  6. #16 mymelodyma_i (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 10:42
    ชอบบบรอจ้าาา
    #16
    0
  7. #15 thejowz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 20:29
    ชอบพล็อตเรื่องมากค่ะ รอติดตามเลย5555
    #15
    0
  8. #14 star_pcy_osh_bbh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 20:11
    แม่บอกให้มีเมียนะคยองซู ไม่ได้มาเป็นเมีย ตื่นเต้นรอเลยยย
    #14
    0
  9. #13 jiewww (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:07
    รอติดตามค่ะ
    #13
    0
  10. #12 pjkys (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:14
    มาต่อเร็วๆนะคะะะะ
    #12
    0
  11. #11 nook_ny (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 16:20
    แหน๊ๆๆๆๆๆ
    #11
    0
  12. #10 howlong2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 17:05
    ใครอ่ะ ใช่คนที่คุณก็รู้ว่าจงอินรึเปล่า 55555555
    #10
    0
  13. #9 KAISOO. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 18:32

    อ้ากกก~ค้างงงงงงไรท์จ๋ามาต่อๆ
    #9
    0
  14. #8 IceCreamCake (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 08:51

    เอ๋~~~~~~ พนง.คนนั้นคือใครกันนะ จงอินชะมะชะมะ

    #8
    0
  15. #7 underwater369 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 06:56

    พี่โดคนแมน...ลุ้นต่อนะจ๊ะ น่าจะเจอเนื้อคู่แล้วล่ะ 555

    #7
    0
  16. #6 tngjjjjjjj (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 02:27
    โอ้ย ตบเข่าฉาด! ตื่นเต้นนนน ยังไงคะยังไง พี่โดกร๊าวมากกกก รอนะคะติดตามเลยต่ะ
    #6
    0
  17. #4 kukieD (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:22
    อู้ยยยย มันน่าตื่นเต้นซะไม่มี จะเป็นยังไงต่อไปน้า
    #4
    0
  18. #3 Sr-2547 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:17
    แน๊พี่โดคนแมนนน
    #3
    0
  19. #2 Kinz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 20:42

    รอนะคะะะะะะ อยากรู้แล้วว่าจะไปกันยังไงอิอิ

    #2
    0