♡ os/sf : MILLION WAYS TO LOVE : KAISOO KAIDO

ตอนที่ 7 : Sell your soul : 🔥 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 472
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    18 ต.ค. 62

       เสียงดนตรีจากเครื่องเล่นเพลงอายุหลายสิบปีคลอเบา ๆ ไปทั่วบริเวณคฤหาสน์ นี่ไม่ใช่เรื่องปรกติที่จะเกิดขึ้นแต่เป็นเพราะว่านายจ้างของคยองซูเธอโทรศัพท์เข้ามาในช่วงบ่ายและกำชับให้เขาเปิดเพลงให้ทั่วทั้งบ้านในคืนนี้แล้วเธอจะเพิ่มค่าจ้างให้อีกครึ่งหนึ่งของค่าจ้างเดิม โดคยองซูจัดการทำตามคำสั่งโดยไม่อิดออด ร่างเล็กวางอาหารชุดใหญ่ลงบนโต๊ะอาหารพร้อมกับจุดเทียนสีแดงเพลิงให้เรียบร้อยอย่างที่ทำทุกวันตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา     คยองซูมองสำรวจความเรียบร้อยของคฤหาสน์ก่อนจะจัดการมุ่งหน้ากลับเข้าไปยังห้องนอนเพื่อชำระร่างกายหลังจากการทำงานเหนื่อยล้ามาทั้งวัน 


      อาภรณ์สีขาวสะอาดถูกปลดเปลื้องออกจากร่างขาวเนียน น้ำในอ่างล้นปริ่มออกมาเล็กน้อยเพราะปริมาตรร่างกายที่เข้าไปแทนที่  สบู่กลิ่นหอมสะอาดชโลมไปทั่วร่างกาย โดคยองซูเอนกายพิงขอบอ่างด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย  ช่วงหลายวันมานี้เขารู้สึกเหมือนการพักผ่อนในช่วงกลางคืนถูกรบกวนอยู่ตลอด บ่อยครั้งที่มักจะฝันถึงบุรุษรูปร่างงามที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็นหน้า  คยองซูมักจะสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกทุกครั้ง น้ำอุ่นที่โอบกอดร่างกายของเขาในขณะนี้ช่วยให้ผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้าตลอดหลายวันได้เป็นอย่างดี


      ไม่มีใครรู้ได้ว่าอาหหารมื้อค่ำทุก ๆ เที่ยงคืนของวันนี้ถูกปล่อยเอาไว้ทั้งแบบนั้น ไม่มีเจ้าของมื้ออาหารให้ความสนใจอย่างที่ควรจะเป็น โคมไฟระย้าทั่วทั้งคฤหาสน์ที่เคยถูกปิดเอาไว้เริ่มส่องแสงอีกครั้ง เสียงรองเท้าหนังกระทบกับพื้นดังก้องไปทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่  ไฟทุกดวงเปิดขึ้นตามจังหวะก้าวเดินของฝีเท้าทรงพลัง  ท้องฟ้าคื่นนี้ไม่มีดาวแม้แต่ดวงเดียวเพราาะแสงของพระจันทร์ที่สาดส่องไปมทั่วทุกแห่งหน ไม่ต่างจากพระอาทิตย์ในยามเช้า เพราะสีเลือดของพระจันทร์กำลังถ่ายทอดพลังสู่ผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยหลับใหลให้กลับคืน   ดวงตาที่เคยเป็นสีรัติกาลสะท้อนเงาของพระจันทร์สีเลือด โลหิตในกายวิ่งพล่านเพราาะพลังที่กำลังได้รับกลับคืน


      การปลดปล่อยที่รอคอยกว่าร้อยปีกำลังเกิดขึ้น

     ผิวกายสีแทนต้องแสงจันทร์เผยให้เห็นใบหน้าของบุรุษผู้ละทิ้งพระเจ้า

      ดยุคแห่งนรกกำลังถูกปลดปล่อย


      ร่างสูงโปร่งก้าวเดินไปทั่วทั้งคฤหาสน์ เรียวนิ้วสีแทนแตะราวบันไดให้เผยเนื้อจริงออกมาทองคำแท้ฉาบไปทั่วทุกแห่งที่เรียวนิ้วสีแทนแตะลง  ผ้าม่านทึบแสงกลับกลายเป็นสีขาวสะอาด โคมไฟระย้าถูกตกแต่งด้วยอัญมณีหลากชนิดให้ความสว่างไปทั่วคฤหาสน์ ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับพวกมันมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง เช่นเดียวกับผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์ที่ได้ชีวิตกลับคืน 

     ไคสูดลมหายใจเอากลิ่นบริาสุทธิ์จากเรือนร่างมนุษย์ที่ผสมอยู่ในอากาศ เปลือกตาสีแทนปิดลงซึมซับเอากลิ่นของความมีชีวิต เวลาร้อยปีไม่มากไม่น้อยสำหรับเทพครึ่งปีศาจ ช่วงขายาวก้าวเดินลงบนพื้นที่ทำจากหินอ่อนเสียงส้นรองเท้าหนังกระทบกับพื้นดังก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์ ภายนอกหน้าต่างทรงสูงเผยให้เห็นภาพฝูงกานับร้อยบินพาดผ่านดวงจันทร์สีเลือด ทองฟ้าสงบนิ่งไม่มีเสียงรบกวนราวกับทุกสรรพสิ่งรู้ถึงการกลับมาของดยุคแห่งนรก เว้นก็แต่มนุษย์ตัวน้อยที่อยู่ร่วมคฤหาสน์กับไคมาร่วมสองสัปดาห์ที่คงไม่รู้ถึงการกลับมาของเจ้าของคฤหาสน์ตัวจริง 

       ริมฝีปากวาดยิ้ม ไคยังคงหลับตาซึมซับเอากลิ่นดวงจิตบริสุทธิ์และเสียงฮัมเพลงไพเราะที่ลอดผ่านช่องประตูอออกมา เรียวนิ้วไขว้กันก่อนจะดีดจนเกิดเสียง หยดน้ำที่กำลังเคลื่อนตัวตามแรงโน้มถ่วงจากฝักบัวสู่พื้นหยุดชะงัก รวมไปถึงร่างของมนุษย์ตัวน้อยที่กำลังยันกายขึ้นจากอ่างน้ำหยุดนิ่ง  มีเพียงผู้อยู่เหนือทุกห้วงจักรวาลที่ยังคงเดินต่อ ประตูสีขาวบานใหญ่ถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างเล็กที่กำลังจะลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ

     ร่างกายขาวเนียนของมนุษย์ตัวน้อยนั้นเปลือยเปล่า เรียวนิ้วสีแทนแตะลงบนแก้มเนียน เลือดปีศาจในกายแล่นพล่านเพียงแค่โน้มกายเข้าใกล้ ริมฝีปากได้รูปเป่าลมอุ่นลงบนหน้าผากเนียนดวงตากลมสีเข้มที่เปิดค้างกลายเป็นสีแดงเพียงเสี้ยววินาทีทุกอย่างกลับสู่สภาวะปรกติ กระแสน้ำกลับมาไหลดังเดิมอย่างที่ควรจะเป็น ร่างบุรุษงดงามหายไปในชั่วพริบตา โดคยองซูที่เพิ่งได้สติเอื้อมมือไปปิดน้ำจากฝักบัวที่หลั่งไหลลงมาก่อนจะพากายของตัวเองออกจากอ่างน้ำเพราะความรู้สึกเน็บหนาวจากอากาศภายนอกทว่าในกายนั้นกลับร้อนรุ่มราวกับคนจับไข้ 

      ชุดนอนผ้าลินินสีขาวสะอาดถูกสวมใส่เพียงแค่ท่อนบน ท่อนล่างมีเพียงชั้นในสีขาวสะอาด โดคยองซูเอนกายลงบนเตียงกว้างพร้อมกับกระชับผ้านวมผืนหนาขึ้นห่ม เพียงแค่เปลือกตาปิดลงคล้ายกับว่าดวงจิตพร้อมจะหลับใหลไปง่าย ๆ 


      “เจ้า...” เสียงกระซิบที่คล้ายกับอยู่ใกล้ แต่ก็ดูจะไกลเกินเอื้อมถึงปลุกให้มนุษย์ตัวน้อยตื่นขึ้นมาอีกครั้ง


      “มนุษย์ตัวน้อย” 


      “คุณเป็นใคร” โดคยองซูเอ่ยถามออกไปทั้ง ๆ ที่ยังมองไม่เห็นเจ้าของเสียงเรียก ภาพตรงหน้ามืดมัวจนไม่อาจมองให้ชัดได้ มีเพียงแสงสลัวและพร่ามัวราวกับไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจริง 


      “ข้า...เป็นเจ้านายของเจ้า”


      “ไม่ ไม่ใช่ คุณเป็นใคร”  คำถามที่ไร้เสียงตอบรับทำให้โดคยองซูตัวสั่นขึ้นมา คล้ายจะเป็นความฝัน แต่ก็ไม่เชิงความจริงเสียทีเดียว ความรู้สึกประหลาดกำลังปั่นป่วนร่างกายของเขาจนร้อนรุ่ม เพียงเสี้ยววินาทีดวงตาของเขาได้เห็นสิ่งรอบกายชัดเจนอีกครั้ง ดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความตกใจเพราะสภาพรอบกายที่เปลี่ยนไป เพียงแค่เข้าสู่ห้วงนิทราและตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเรียกทุกอย่างกลับเปลี่ยนแปลง ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนที่เขาเอนกายก่อนหลับฝันทุกคืน  โดคมไฟระย้าห้อยตกแต่งอยู่เหนือศีรษะสะท้อนแสงสวยงามจนน่าหลงใหล มือชื้นเหลืาอกำผ้าปูที่นอนสีแดงเพลิงแน่นด้วยความหวาดกลัว หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก และเพียงถึงอึดใจก็คล้สยกับว่าก้อนเนื้อในอกนั้นจะหยุดเต้นเพียงเพราะร่างตรงหน้าที่ค่อยเดินออกมาจากม่านสีเงิน


       ดวงตาสีรัติกาลคู่นั้นจับจ้องมายังมนุษย์ร่น้อยไม่วางตา กลิ่นดวงจิตบริสุทธิ์คือของสังเวยให้กับความต้องการของเขาตลอดหนึ่งร้อยปี  ร่างเล็กถดตัวออกห่างในจังหวะเดียวกันที่ไคก้าวเดิน  

        แสงจันทร์ที่เคยเป็นสีเลือดกลับกลายเป็นพระจันทร์สีนวลดังเดิมหลังจากปลดปล่อยดยุคแห่งนรกสาดส่องกระทบใบหน้างดงามที่ถูกสร้างมาโดยเทพและปีศาจ   ริมฝีปากได้รูปวาดยิ้มกว้างเมื่อได้เห็นว่าในดวงตากลมคู่นั้นฉายแวววาดกลัวมากเพียงใด 


        “ท..ท่าน เป็นใคร”  ริมฝีปากอิ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับสายลม  โดคยองซูมองภาพตรงหน้าทั้งสั่นไปทั้งตัว ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร เขาจำได้แม่น ร่างสง่างามพร้อมกับใบหน้าที่ถูกซ่อนเอาไว้ บุรุษผู้นั้นที่ปรากฏในฝันของเขา   คยองซูเพียงอยากถามให้แน่ใจเพราะครึ่งหนึ่งของความคิดนั้นเชื่อไปแล้วว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้านั้นไม่ใช่มนุษย์  และแม้ใบหน้าและร่างกายจะงดงามเพียงใดบางอย่างบอกกับเขาว่าคน ๆ นี้ไม่ใช่เทพเจ้า คล้ายจะเป็นปีศาจแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด


         “ข้าเป็นเจ้าของคฤหาสน์” สุระเสียงน่าฟังบอกกับมนุษย์ตัวน้อยที่ยังนั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงกว้าง ท่อนขาขาวที่โผล่พ้นชายเสื้อนอนตัดกับเครื่องนอนสีแดงดึงดูดสายตาของไคเอาไว้ 


         “เจ้ารับใช้ข้าเป็นอย่างดี ข้ามีรางวัลจะให้เจ้า” 


       เกิดความเงียบหลังจากผู้มีอำนาจเอ่ยออกไป เรียวนิ้วสีแทนเอื้อมแตะผิวแก้มเนียนที่กำลังขึ้นสีระเรื่อเพราาะความตกใจอย่างเอ็นดู


       “เจ้าอยากเป็นคนของข้าหรือไม่”  


        “...” 


         “ข้าพอใจในตัวเจ้ายิ่งนัก ใบหน้าของเจ้า ดวงตาของเจ้า จมูกของเจ้า.....ริมฝีปากของเจ้า”  ไคว่าพลางใช้เรียวนิ้วสัมผัสตามจุดที่พูดขึ้นจนกระทั่งเรียวนิ้วนั้นแตะลงบนริมฝีปากอิ่ม ปีศาจร้ายในกายยิ้มเยาะเพราะรับรู้ได้ถึงความสั่นของริมฝีปาก บุรุษรูปงามโน้มตัวเข้าใกล้จนลมหายใจสัมผัสกันจนรู้สึกได้ โดคยองซูที่อยากจะถดกายออกห่างแต่ก็ทำไม่ได้อย่างใจต้องการ คล้ายกับร่างกายไม่ยอมขยับไปตามที่สั่ง ดวงตากลมจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทอต่ตอนนี้กลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิง 


         ริมฝีปากร้อนแตะสัมผัสกับอวัยวะเดียวกันของมนุษย์ตัวน้อย  ร่างกายมนุษย์สั่นเทาราวกับกำลังจะแตกสลายไคขบเม้มกลีบเนื้อนิ้มอย่างพอใจถึงแม้ว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะเริ่มพยายามขัดขืนแต่เพราะมนต์สะกดที่ฝากเอาไว้ในกายของอีกคนกำลังออกฤทธิ์และทำให้มนุษย์ตัวน้อยตรงหน้าไม่อาจหนีเขาไปได้อีก 








50% : เดี๋ยวปลดปล่อยปีศาจ 50% จะตามมาเร็วๆนี้นะคะ♡






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

97 ความคิดเห็น

  1. #94 Opther (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 08:52
    รอน้าาาา
    #94
    0
  2. #93 Chocolary (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 07:25
    แงงงงงท่านไคแซ่บมาก

    ส่วนยัยน้องก็นุ่มนิ่มนุ่มฟูสุด อยากอ่านตอนต่อไปแล้วววววววววว
    #93
    0
  3. #89 jirapapa333 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 00:52
    แซ่บกรุบสุดด อยากอ่านต่อแล้ววว
    #89
    0
  4. #88 muay272543 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 23:19

    เธอมันร้ายเจ้าปีศาจไค

    #88
    0
  5. #87 BBBP (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 23:08
    ฮือ น้องตัวน้อยยย
    #87
    0
  6. #86 gggalaxy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 20:33
    อร้ายยยยย สัมผัสได้ถึงความแซ่บ!?!?
    #86
    0