♡ os/sf : MILLION WAYS TO LOVE : KAISOO KAIDO

ตอนที่ 2 : นอนได้แล้ว - The TOYS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    18 มี.ค. 62

 

Valentine 2019 -  #kaisoo

 #นอนได้แล้วKS

นอนได้แล้ว – The TOYS

 

                              ร่างสูงโปร่งของอดีตเดือนคณะเศรษฐศาสตร์คนดังที่ก้าวเดินเร็ว ๆ ตรงไปยังโซนวีไอพีเรียกสายตาของสาวแท้สาวเทียมให้เหลียวหลังมองตามเป็นขบวน แต่ใช่ว่าเจ้าตัวจะสนใจสายตาเชิญชวนพวกนั้น คิมจงอินในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนตั้งหน้าตั้งตาสอดส่องสายตามองหารูมเมทนิสัยไม่ดีที่หายไปตั้งแต่ช่วงเย็น ทั้งที่สัญญากันเอาไว้แล้วแท้ ๆ ว่าวันนี้เจ้าคนนิสัยไม่ดีคนนั้นจะไปทานก๋วยเตี๋ยวเป็ดตุ๋นร้านประจำด้วยกันหลังสอบเสร็จ  


                “พี่จงอิน มาทำอะไรที่นี่วะพี่”  ประโยคนั้นเรียกให้จงอินหันหลังกลับไปมองเจ้าของฝ่ามือที่แปะอยู่บนไหล่เขา   ร่างสูงโปร่งของลูคัส เด็กคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่โผล่เข้ามาในเวลาที่จงอินต้องการพอดี


                “คิดว่ากูอยากมามากเหรอ”   ลูคัสพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นสำหรับชาวมหาวิทยาลัยเหลือเกิดนที่ได้เห็นคิมจงอินในสถานที่แสงสีแบบนี้ ใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าเดือนคณะเศรษฐศาสตร์น่ะห่างไกลจากคำว่าผู้ชายรักสนุกอยู่มากโข  โอกาสเดียวที่จะได้เห็นหนุ่มหล่อดีกรีเดือนคนนี้มาในสถานที่อโคจรแบบนี้ก็มีเพียงสาเหตุเดียวเท่านั้น


“มาตามพี่คยองซู?


“เออ ตามพี่มึงนั่นแหละ หายไปไหนตั้งแต่บ่ายไม่บอกกูสักคำ”


“อ้าว พี่คยองซูไม่ได้บอกพี่เหรอว่าจะมานี่” ลูคัสถามด้วยความแปลกใจ ใบหน้าหล่อทำท่าว่าไม่เชื่อในสิ่งที่คนอายุมากกว่าบอก   ใคร ๆ ก็รู้กันว่าคิมจงอินกับโดคยองซูน่ะสนิทกันอย่างกับคลานตามกันมาตั้งแต่เกิด ไม่ว่าพี่คยองซูจะไปไหนก็ต้องคอยรายงานเพื่อนตัวสูงคนนี้ พี่จงอินรึก็แสนจะหวงเพื่อนสนิทตัวเล็กอย่างพี่คยองซู ไม่อยากจะเชื่อว่าจะปล่อยให้คลาดสายตาได้  


“สรุปคยองซูอยู่ไหน กูรีบ”


“เมื่อกี้ผมเห็นแวบ ๆ ว่าจะไปห้องน้ำ พี่ลองเดินไปหาแถวนั้นดูแล้วกัน”   


ไม่รีรอให้เสียเวลามากคิมจงอินเดินตรงไปยังทิศทางตามที่รุ่นน้องบอก แม้จะไม่ค่อยได้มาร้านเหล้าแบบนี้บ่อย ๆ แต่ก็พอจะคุ้นทางอยู่บ้าง  ทั้งเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มและดวงไฟที่ให้ความสว่างไม่เพียงพอนัก นั่นไม่เป็นปัญหาสำหรับคิมจงอินเลยแม้แต่น้อย เขาเดินฝ่าผู้คนที่กำลังสนุกสนานกับเพลงยามค่ำคืน คิมจงอินไม่แน่ใจว่าเขาปฏิเสธแก้วที่บรรจุเครื่องดื่มสีสวยและสาว ๆ ในชุดรัดรูปพวกนั้นไปแล้วเท่าไหร่ ในหัวเขาตอนนี้มีเพียงเป้าหมายเดียวคือตามหาคนนิสัยไม่ดีที่หายไปให้เจอ


ในที่สุดจงอินก็สามารถฝ่าด่านสาว ๆ มาได้อย่างปลอดภัยแต่เมื่อเข้ามาถึงเขตบริเวณใกล้ ๆ กับห้องน้ำก็ต้อทนฝ่าคู่รัก(?) ที่กำลังนัวเนียกันมากมาย เขาพยายามละสายตามองพื้นด้วยเพราะไม่ต้องการเห็นภาพหนังสดพวกนั้น 

 

“เจอตัวเมื่อไหร่จะดุให้ร้องไห้เลยโดคยองซู”  คิมจงอินพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย เขาทำทีเดินไปล้างมือในห้องน้ำในขณะที่สายตายังคงมองสอดส่องไปรอบ ๆ เพื่อตามหาเพื่อนสนิทตัวเล็ก แต่ก็ไร้เงาของคนคุ้นเคย  จงอินไม่อยากทำให้การตามหาคน ๆ เดียวเป็นเรื่องใหญ่ถึงขั้นต้องเคาะห้องน้ำทุกห้องเพื่อถามว่าคยองซูอยู่ที่ไหน เพราะแบบนั้นจงอินจึงตัดสินใจจะกลับออกไปและรอคนนิสัยไม่ดีที่โต๊ะกับพวกรุ่นน้อง

 

“ทำแบบนี้ทำไม!

 

กึก

 

เสียงโวยวายคุ้นหูทำให้จงอินชะงัก เขาเหลียวหลังมองเข้าไปห้องน้ำอีกครั้ง ต้นเสียงน่าจะมาจากห้องน้ำห้องในสุด คิมจงอินดึงกระดาษชำระสองสามแผ่นติดมือมาก่อนจะทำทีเดินเข้าไปใกล้ห้องน้ำต้นเสียง  เจ้าของร่างสูงโปร่งเอนกายพิงผนังบริเวณหน้าห้องนั้นอย่างใจเย็น ใบหน้าหล่อเหลาเขาคงเรียบนิ่งและตั้งใจฟังบทสนทนาของคนที่อยู่อีกฝั่งของประตู


“ก็บอกแล้วว่าไม่มีอะไร”  เสียงติดจะหงุดหงิดเอ่ยตอบ คิมจงอินพอจะเดาได้แล้วว่านอกจากคยองซูแล้วใครคือคู่สนทนาที่ทำให้เพื่อนของเขาหัวร้อนได้มากขนาดนี้ 


“จะไม่มีอะไรได้ไง ก็เห็น ๆ อยู่”


“ใจเย็นหน่อยคยองซู ฟังพี่อธิบาหน่อยได้ไหม”   เสียงของผู้ชายที่คิมจงอินรู้ดีว่าเป็นใครดูมีท่าทีอ่อนลงเล็กน้อย คงเป็นเพราะพยายามเป็นน้ำเย็นยามที่คยองซูนั้นกำลังร้อนแต่ก็ดูเหมือนว่าความพยายามนั้นจะไร้ประโยชน์


“ผมบอกแล้วว่าถ้าอยากคบกับผมก็ไปเลิกกับมันก่อน ถ้าไม่เลิกก็ไม่ต้อง-


“อย่างี่เง่าได้ไหม เพราะไม่ฟังใครแบบนี้ไงพี่เลยเบื่อเราจะแย่!


“เบื่อก็ไปสิ ผมขอให้อยู่เหรอ”


“ได้! เอาแบบนั้นก็ได้ พี่ตามใจคยองซูอยู่แล้วนี่”


 

ปึก!

 

ในที่สุดคนด้านในก็เปิดประตูออกมา คิมจงอินยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าหล่อเหลาไม่ได้แสดงความทุก์ร้อนใด ต่างจากชายร่างสูงที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์เสียเต็มประดา

 

“หึ ดูเหมือนจะมีคนรอแย่งแฟนคนอื่นอยู่แถวนี้นะ”   ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มเล็กน้อย คิมจงอินขยับปากให้เป็นคำสื่อความหมายโดยไม่มีเสียงแต่ก็ทำให้คนทีี่กำลังหัวร้อนอยู่ตรงหน้าอารมณ์พุ่งพล่านมากขึ้นไปอีก

 

เสือก


คิมจงอินทำทีไม่สนใจปฏิกิริยาน่ารำคาญของผู้ชายตรงหน้า เขาแทรกกายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อประคองร่างเล็กของเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ดูเหมือนจะตัวเล็กลงไปกว่าเดิมหลายเท่าเพราะไหล่ที่ลู่ลงและใบหน้าน่ารักที่กำลังก้มจนคางชิดอกเพื่อซ่อนหยดน้ำตาเอาไว้


“ไหนมึงบอกจะไปกินก๋วยเตี๋ยวกับกู เป็นไงมาไงมาถึงมาโผล่ที่นี่” แกล้งถามออกไปทั้งที่ในใจพอจะเดาได้แล้วว่าเรื่องทั้งหมดเป็นมายังไง  เพราะสนิทกันมานานและตอนนี้ยังเป็นรูมเมท ชีวิตแทบจะกินนอนอยู่ด้วยกันตลอดเวลาทำไมจงอินจะไม่รู้ว่าโดคยองซูกำลังมีปัญหาเรื่องอะไร


“ม..มึงอย่าเพิ่งถามได้ไหม พากูกลับห้องหน่อย”


คิมจงอินไม่ได้ถามอะไรออกไปอีก คนตัวโตประคองร่างเพื่อนที่กำลังอ่อนแรงยืนตัวตรงคยองซูที่ไม่ได้มึนเมาอะไรมากก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี โดคยองซูพยายามยืนให้ตรงและโฟกัสภาพตรงหน้าให้ชัดแม้ทุกอย่างจะถูกเบลอเพราะน้ำตาที่เอ่อคลออยู่รอบดวงตาทำให้คยองซูมองภาพได้ไม่ชัดนักแต่เขาก็พยายามประคองตัวเองช่วยให้คิมจงอินไม่เหนื่อยไปมากกว่านี้จนกระทั่งถึงลานจอดรถ

 

ร่างของคยองซูถูกยัดเข้าไปในรถฝั่งข้างคนขับ  ใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยวอีกครั้งเมื่อต้องอยู่คนเดียวเพียงจังหวะสั้น ๆ ที่คิมจงอินอ้อมไปยังฝั่งคนขับน้ำตาที่เคยเก็บเอาไว้ของคยองซูก็เอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่ได้ คงเพราะฤทธิ์สุราที่ดื่มเข้าไป ถึงแม้จะเล็กน้อยแต่ก็มากพอที่จะทำให้คนพูดน้อยอย่างคยองซูยอมปลดปล่อยอารมณ์ออกมา  

 

“ฮึกฮือ”

 

คนนั่งฝั่งประจำคนขับได้แต่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ไม่เอ่ยถาม ไม่พูดอะไรออกมาเพื่อให้อีกคนร้องไห้หนักกว่าเดิม  ฝ่ามือสีแทนคว้าเอากล่องทิชชู่ที่วางอยู่เบาะหลังและส่งให้กับคนที่กำลังปล่อยโฮออกมาโดยไม่มองและไม่ปริปากถาม  คิมจงอินสตาร์ทรถและทำหน้าที่ของตัวเองนั่นก็คือการขับรถกลับหอตามที่อีกคนขอเขาเอาไว้   ดวงตาคมไม่ได้เหลือบมองคนตัวเล็กข้าง ๆ ที่กำลังเศร้าเพราะรู้ดีว่าหากคิมจงอินหันไปมองและต้องทนเห็นคยองซูเจ็บปวดเพราะผู้ชายคนนั้น คงเป็นเขาเองที่จะทนไม่ไหวเพราะต้องเห็นคนที่เขารักเจ็บปวด แค่เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นเป็นระยะนั่นก็มากเกินไปที่จงอินจะทนไหว

 

“จ..จงอิน มึงพ..พากูไปที่อื่นหน่อย ไม่อยากกลับหอตอนนี้”


“อยากไปไหน”


“ที่ไหนก็ได้


"ไม่มีที่ไหนก็ได้"


"..."


"แต่จะพาไปแล้วกัน"


คนขับรถได้แต่ส่ายหน้าไปมา เขาไม่รู้ว่าไอ้คำว่าที่ไหนก็ได้ของอีกคนจะหมายถึงที่แบบไหน แต่ในหัวของเขาก็พอจะนึกออกอยู่ที่นึงที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก  คิมจงอินขอใช้ความสนิทสนมตลอดเวลาที่รู้จักกับคยองซูมาเดาว่าตอนนี้เจ้าเพื่อนสนิทคงต้องการที่เงียบ ๆ เพื่อพูดคุยปรับความเข้าใจกับตัวเอง

 

.

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

.

 

“รอตรงนี้”


คิมจงอินหันมาบอกกับเพื่อนตัวเล็กเพียงเท่านั้น ก่อนจะเปิดประตูรถออกไป คยองซูมองตามร่างสูง ๆ ของคิมจงอินที่กำลังเดินห่างออกไปสองถึงสามเสาไฟฟ้า ถ้ามองไม่ผิดตรงนั้นมีร้านขายของชำที่ยังเปิดให้บริการอยู่ คยองซูเห็นเพื่อนสนิทที่หาไปร่วมสิบนาทีกลับออกมาพร้อมถุงพลาสติกในมือ

 

“ซื้ออะไรมา” คนถามได้รับคำตอบเป็นถุงที่ยื่นมาให้ “ไหนบอกไม่ชอบให้ดื่มไง”


“ก็ถ้าต้องปล่อยให้มึงไปดื่มกับคนอื่นลับหลังกู สู้ให้มึงดื่มแบบอยู่ในสายตากูยังดีกว่า”  คยองซูฝาขวดแก้วสีเขียว เขารินน้ำสีใสลงในแก้วกระดาษใบเล็กร้านขายของแถมมาให้

 

“ลองไหม”  คิมจงอินส่ายหน้าปฏิเสธ คยองซูจึงกระดกน้ำในแก้วเล็ก ๆ นั้นจนหมด คนคอแข็งอย่างคยองซูไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนกับรสชาติที่บาดคอของเหล้าแก้วเล็ก    คนดื่มเก่งยังคงรินน้ำเมาลงแก้วก่อนจะยกขึ้นดื่มเรื่อย ๆ  


“เราออกไปนั่งข้างนอกกันไหม” 


“ไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง คืนนี้อากาศเย็นนะ นั่งในรถดีแล้ว”  คิมจงอินหันไปบอกกับคนที่เริ่มเมาและชักจะงอแงมากขึ้นไปทุกที


“กูแข็งแรงจะตาย ไม่ป่วยง่าย ๆ หรอก”


คิมจงอินไม่ทันได้เอ่ยรั้งอะไรไว้อีกคยองซูก็เปิดประตูลงรถไปทันทีที่เอ่ยจบ  คิมจงอินจึงจำเป็นต้องทำหน้าที่เพื่อนที่ดีโดยการเดินตามลงไป

 

                “หนาวตรงไหน อากาศดีจะตาย”  คนที่เริ่มเมาอ้าแขนออกกว้างเพื่อกอดอากาศเย็น ๆ คิมจงอินทิ้งน้ำหนักลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ก่อนจะใช้มือรั้งชยเสื้อของคนเมาให้ลงมานั่งข้างกัน

 

                ไม่มีใครเริ่มต้นบทสนทนาคนทั้งคู่ปล่อยให้ตัวเองดื่มด่ำกับความเงียบและอากาศที่เริ่มเย็น คิมจงอินทอดมองแม่น้ำตรงหน้าสลับกับเหลือบมองคนข้างกายที่นิ่งไปนานสองนาน

 

                “นี่จงอิน..

 

                “…?

 

                “มึงว่ากูงี่เง่าไปหรือเปล่า”  คนถูกรียกหันไปสบตาเจ้าของประโยค จมูกรั้นที่กำลังขึ้นสีแดงอ่อน ๆ เพราะอากาศเย็นที่โรยตัวอยู่รอบ ๆ  “กูได้ยินมาว่าพี่ยูซองเขามีคนอื่น”


                “


                “กูอยากเห็นกับตาที่ใคร ๆ เขาพูดมามันจริงหรือเปล่า”   คนฟังทำหน้าที่ผู้ฟังที่ดีโดยการไม่เอ่ยขัดออกไปทั้งที่ในใจอยากจะโกนร้องออกไปว่าจริง ๆ แล้วคนเขารู้กันทั้งมหาวิทยาลัยแล้วว่ารุ่นพี่คนสนิทของคยองซูน่ะมันเจ้าชู้ขนาดไหน


                “แล้ววันนี้กูก็เจอจริง ๆ แล้วก็ทะเลาะกันอย่างที่มึงเห็น”


คราวนี้แก้วกระดาษใบเล็กถูกปัดให้ตกกระป๋อง คยองซูกำขวดแก้วสีเขียวและยกขึ้นดื่มโชคดีที่ปริมาณที่เหลืออยู่ในขวดนั้นไม่มากเท่าไหร่นักไม่อย่างนั้นคยองซูคงจะวูบไปตรงนั้น   ศีรษะหนัก ๆ เอนซบไหล่กว้างเพราะต้องการที่พักพิง แม้คยองซูจะคอแข็งแค่ไหนแต่ด้วยปริมาณแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปทั้งเมื่อสักครู่และของก่อนหน้าทำให้คยองซูเริ่มรู้สึกเวียนหัวขึ้นมา

 

“กลับกันดีไหม มึงเมาใหญ่แล้ว”


                “ยัง ยังก่อน”  คนเมาเอ่ยกระซิบเสียงแผ่วเบา เพราะระยะห่างที่มีไม่มากทำให้คิมจงอินรู้สึกได้ถึงกลิ่นของแอลกอฮอล์อ่อน ๆ  “มึงว่ากูผิดไหม ที่โวยวายออกไปแบบนั้น”

 

                “ไม่ มึงไม่ผิดหรอก”  ไม่ผิดเลยสักนิด 


                “ก..กูกลัว กลัวว่าพี่เขาจะทิ้งกูไป กูแค่ไม่อยากให้เขามีคนอื่น กูอยากให้เขามีกูคนเดียว”   คำพูดยาวเหยียดของคนเมากำลังเสียดแทงใจคนฟังในขณะที่คนพูดไม่รู้ตัว คนตัวเล็กที่ระบายความรู้สึกออกมาทำให้คิมจงอินอยากจะรวบร่างเล็กข้าง ๆ เข้ามากอดไว้แล้วบอกให้อีกคนได้รู้มันเสียเดี๋ยวนี้เลยว่า คิมจงอินคนนี้คือคนที่จะมีคยองซูแค่โดคนเดียว เพียงแค่คยองซูเลือกที่จะให้โอกาสกันบ้างสักนิด เขาสัญญาด้วยหัวใจที่มีว่าจะไม่มีทางทำให้อีกคนผิดหวังหรือเสียใจ

 

                “ตอนนั้นกูก็โกรธเลยพูดออกไป แต่เอาจริง ๆ กูกลัว กลัวว่าพี่เขาจะไม่กลับมา”

 

                “เดี๋ยวพี่เขาก็ง้อมึงอยู่ดี คราวที่แล้วก็ทะเลาะกันหนักนี่”  จริง ๆ แล้วจงอินไม่อยากจะให้ความเห็นอะไรกับเรื่องนี้แต่เพราะความรู้สึกเปียกชื้นที่ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าเกิดจากน้ำตาของโดคยองซูที่กำลังซบบริเวณไหล่ของเขา   “เลิกร้องได้แล้ว เดี๋ยวพี่เขาก็โทร.มา”

 

                “มึงคิดงั้นเหรอ


 คนเศร้าเอ่ยด้วยเสียงอูอี้คล้ายกับกำลังจะหลับ จงอินลอบมองดวงหน้าน่ารัก ตอนนี้เปลือกตาสีขาวปิดลงคล้ายกับว่าอีกไม่นานโดคยองซูคงกำลังจะหลับแล้วจริง ๆ คงเพราะฤทธิ์สุราและความเหนื่อยล้าที่ทำให้โดคยองซูดูจะหลบง่ายมากกว่าปกติ

 

                “อื้อ”

 

                “ถ้ามึงว่าแบบนั้น กูก็จะเชื่อมึง”  คิมจงอินรู้สึกได้ถึงแรงขย้ำบริเวณชายเสื้อ มือเล็กที่เริ่มขึ้นสีแดงเพราะบีบกันแน่นจนเกินไปทำให้จงอินอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปแตะเพื่อให้คลายออก    เอาเข้าจริง ๆ แล้วความสัมพันธ์ระหว่างโดคยองซูและรุ่นพี่คนสนิทมีคิมจงอินที่รู้เรื่องระหว่างคนทั้งสองดีกว่าใคร ๆ ไม่ว่าจะครั้งไหนที่ทั้งสองคนทะเลาะกันโดคยองซูก็จะหอบผ้ามานอนเตียงเดียวกับเขาและเล่าทุกอย่างให้ฟัง  ในคราวแรกปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการต้องทนเห็นคนที่รักเจ็บปวดเพราะการกระทำของคนอื่นนั้นทำให้คิมจงอินรู้สึกทรมานอยู่ไม่น้อย


                จงอินเคยคิดที่จะถอยออกจากวงโคจรของโดคยองซู แต่มีหรือที่คนใจอ่อนให้โดคยองซูเสมออย่างเขาจะทำได้ เพราะรู้ดีว่าโดคยองซูไม่ได้ไว้ใจใครง่าย ๆ ในหมวดหมู่เพื่อนสนิทที่คยองซูไว้ใจมากพอที่เล่าทุกอย่างให้ฟังได้ในรัศมีที่ใกล้ที่สุดตอนนี้ก็มีแค่คิมจงอินคนเดียว หากเขาจะทิ้งคยองซูเพื่อไปรักษาแผลตัวเองบ้างก็คงจะเป็นเรื่องที่ใจร้ายเกินไป สุดท้ายเลยต้องกลายเป็นจงอินเองที่ต้องกลับมาช่วยรักษาแผลใจให้โดคยองซูอยู่ทุกครั้งแม้ว่าตัวเขาเองก็แทบจะยืนไม่ไหว


               เรื่องนี้หากใครได้รู้เข้าก็คงไม่มีทางปักใจเชื่อว่าคนอย่างคิมจงอินที่มีสาว ๆ มาต่อแถวเรียงรายรอเป็นผู้โชคดีต้องมาอยู่คนเดียวแบบนี้เพราะแอบรักเพื่อนที่ไม่เคยเห็นเขาเป็นอะไรไปมากกว่าเพื่อนสนิท   เพราะสถานะที่คิมจงอินได้รับมาในตอนแรกไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเป็นอื่นทำให้เขายอมถูกขังอยู่ในกรอบความสัมพันธ์ที่ใคร ๆ ก็บอกว่ามันไม่มีหนทางจะพัฒนาไปมากกว่านี้ได้ แต่คิมจงอินก็ยอมที่จะอยู่ตรงนี้ด้วยความสมัครใจ   


             "จงอิน..."


             "....?"


          "ขอบคุณนะ ขอบคุณที่อยู่กับกู"


          "อื้อ"



          แบบนี้สินะที่เขาเรียกว่ายอมรับความเจ็บปวดอย่างเต็มใจ


             



end

มางงและจบงงค่ะ เป็นวาเลนไทน์ที่ยาวนานมากเพราะช่วงที่ผ่านมาเรายุ่งมากกกไม่ค่อยมีเวลาเลย แถมตอนจะมาอัพไฟล์ก็หายเพราะไฟดับแล้วก็กู้คืนไม่ได้ เป็นเรื่องเศร้ามากทีเดียวค่ะ55555555555555555555

ยังไงก็enjoy reading นะคะ

ขอบคุณค่ะ

pls comment or #นอนได้แล้วks

 

 

 

 


           

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

97 ความคิดเห็น

  1. #91 mobic (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 14:56
    อ่าาาาาา สงสารจงอินเหมือนกันนะเนี่ย อยากถอยก็ทิ้งคยองซูไม่ได้อีก นี่อยากให้คยองซูหันมามองคนข้างๆบ้าง
    #91
    0
  2. #28 KaDi_Yoong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:48

    ไม่โอเคเลย ทำไมไม่มองคนใกล้ตัวบ้าง คนไม่ดีจะไปรักเขาทำไม บ้าเอ้ย! ครั้งนี้ไม่เข้าข้างหนูนะคยองซู สงสารจงอิน หนูก็ไม่เปิดใจให้เพื่อนเลย โธ่! จงอินคนดี สงสาร

    ⊙﹏⊙

    #28
    0
  3. #22 น้องแป้น (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:00

    โอ๊ย เฟรนด์โซนไปอี๊ก รักเขาแต่ก็อย่าลืมรักตัวเองด้วยเน้อพ่อพระเอก
    #22
    0
  4. #16 howlong2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 22:13
    เข้าใจจงอินเลย อยากดึงมากอดปลอบมากๆอ่ะ 😭
    #16
    0
  5. #7 kukieD (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 00:54
    อยากเข้าไปกอดนายเลยคิมจงอิน ซึบซับความเจ็บปวดจากเค้ามาเก็บไว้กับตัวเอง ต้องเจ็บขนาดไหนเนี่ย แต่ทั้งหมดมันก็คือความเต็มใจของนายเอง เข้าใจเลย ขอบคุณมากนะคะ
    #7
    0
  6. #6 underwater369 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 22:56

    ถ้าจะเจ้าชู้อย่างนั้น ก็ควรเลิกนะหนู...ดีกว่าเจ็บซ้ำๆ

    #6
    0
  7. #5 title33930 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 21:34

    ที่พี่บ่นว่าไฟล์หายในทวิตใช่มั้ยยย นึกว่าจะไม่ได้อ่านซะแล้ว ขอบคุณมากค่ะ ถึงแม้จะไม่ได้เป็นแฟนกันแต่อยู่ด้วยกัน ดูแลกันก็ดีแล้วเนอะจงอิน โอ๊ยยยแต่มันเจ๊บบบ เจ่บนม

    #5
    0