♡ os/sf : MILLION WAYS TO LOVE : KAISOO KAIDO

ตอนที่ 1 : OS : ร้อยล้านวิว - แสตมป์ อภิวัชร์ 30 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    27 พ.ค. 61





        สายตานับสิบคู่จ้องมองมายังชายหนุ่มตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจต้นฉบับอย่างเอาเป็นเอาตายจนทำให้เพื่อนร่วมงานหลายคนเป็นห่วง   หลายวันมานี้ภาพของคุณบรรณาธิการที่เอาแต่ทำงานและทำตัวให้ยุ่งจนหัวหมุนกลายเป็นภาพที่เริ่มชินตาของเหล่าพนักงานในแผนก  
      ถึงแม้ว่าปกติคุณเขาจะเป็นคนบ้างานและเนี๊ยบขั้นสุดแต่ในช่วงเวลาสองสามปีให้หลังมานี้ บก. ของพวกเขาดูผ่อนคลายกับการทำงานมากกว่าเมื่อก่อนคงเป็นเพราะช่วงนั้นคุณเขามีคนดูแลและคอยปรามเรื่องการทำงานหนัก  บ่อยครั้งที่ผู้ชายผิวแทนตัวสูงจะเข้ามาพร้อมกับขนม  และของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือมาฝากคนในแผนกในเวลาเที่ยงวันจนเป็นภาพชินตา 

      แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป ช่วงเดือนที่ผ่านมาคุณบรรณาธิการตัวเล็กเริ่มกลับมาโหมงานหนักอีกครั้งจนทำให้คนในแผนกเริ่มสงสัยในความผิดปกติที่เกิดขึ้น 


   คุณบรรณาธิการเลิกกับแฟนเเล้ว 
   

     ปัญหาระดับชาติรองจากการส่งต้นฉบับให้ทันเวลาก็คือตอนนี้อาการของคุณหัวหน้าเริ่มเข้าขั้นวิกฤต ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มสดใสหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด  ถุงใต้ตาบวมเป่งจากการร้องไห้รวมไปถึงร่างกายที่เคยดูนุ่มนิ่มน่ากอดดูซูบผอมลงไปมากภายในเวลาสองสามสัปดาห์นั้นยิ่งทำให้ทุกคนเป็นห่วง 
  
  “ พี่ซอนมีครับ  ขอกาแฟหน่อยครับ ”   

  “ รับเป็นนมอุ่นดีไหมคะ วันนี้พี่เห็น บก . ดื่มกาแฟไปสองแก้วแล้วนะคะ ”   

  “ผมต้องเร่งตรวจต้นฉบับนะครับ ถ้าวันนี้ไม่เสร็จคงส่งโรงพิมพ์ไม่ทันแน่”   คนตัวเล็กเอ่ยออกมาโดยที่ยังไม่ละสายตาไปจากเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า 
  “อีกตั้งสองวันกว่าจะครบกำหนดที่เราบอกกับโรงพิมพ์เอาไว้ พี่ว่า บก. พักก่อน-“ 

  “พี่ซอนมีครับ”  

  “ค..ค่ะ พี่จะรีบไปชงมาให้นะคะ” 


   หญิงสาวตอบกลับไปด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ  ก่อนจะรีบเดินออกไปทำตามหน้าที่ คุณบรรณาธิการน่ะถึงจะใจดีและน่ารักขนาดไหนก็แอบมีมุมน่ากลัวอยู่มากเหมือนกัน  ยิ่งใครไปขัดใจคุณเขาเข้ามีหวังได้อยู่ไม่สุขกันทั้งแผนกแน่ ๆ  

   “มองอะไรกัน รีบกลับบ้านซะสินี่ก็หกโมงกว่าแล้วนะ” คนที่เพิ่งรู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทำเอาเหล่าพนักงานที่กำลังใส่ใจเรื่องของเจ้านายพากันยกตัวออกไปคนละทาง 

  “ครับ บก. ผมจะกลับแล้วครับ”  จองแจฮยอนหนึ่งในเด็กฝึกงานที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ราว ๆ สองเดือนเอ่ยด้วยท่าทีแข็งขัน   แจฮยอนใช้ความพยายามอย่าง2มากเพื่อทำเกรดให้อยู่ในลำดับท็อปของคณะเพื่อที่จะได้เข้ามาทำงานกับ
 
  “ถ้าอย่างนั้น ฉันฝากเอาถุงพวกนั้นลงไปทิ้งด้วยแล้วกัน”  เด็กหนุ่มเบนสายตาไปตามทิศทางที่คุณ บก. บอกก็พบกับถุงดำใบโตที่วางเอาไว้บริเวณมุมห้อง 

   “ครับ เดี๋ยวผมเอาไปทิ้งให้ สวัสดีครับ บก.”  แจฮยอนจัดการหิ้วเจ้าถุงขยะใบโตออกไป พร้อมกับเหล่าพนักงานอีกหลายคนที่เก็บกระเป๋าออกไปเมื่อโดนคุณหัวหน้าไล่ให้กลับกราย ๆ  


 ออฟฟิศทั้งชั้นตกอยู่ในความเงียบหลังจากที่พนักงานทุกคนทะยอยกลับบ้านจนกลายเป็นว่าตอนนี้ ชั้นทั้งชั้นเหลือเขาอยู่คนเดียว  โดคยองซูถอนหายใจหนัก ๆ เพื่อปลดปล่อยความรู้สึกอึดอัดที่มีอยู่เต็มหัวใจ  ตลอดหลายวันมานี้คยองซูพยายามใช้สมาธิอยู่กับงานให้มากที่สุด 
    เขาพยายามทำตัวให้ยุ่งจนไม่มีเวลาจะรับโทรศัพท์หรือเข้าไปตอบข้อความของใครในเวลาทำงาน  รวมไปถึงช่วงกลางคืนเขากลับจากตึกก็ปาเข้าไปเกือบจะสองทุ่ม บางวันก็แวะดื่มบ้างตามอารมณ์ที่กำลังหม่นหมองอยากหาที่พักพิง คยองซูรู้ตัวเองด๊ว่าตอนนี้เขาใช้ชีวิตได้เละเทะแค่ไหน




     แต่ใครจะสนกัน 

     ตอนนี้เขาไม่มีใครที่เฝ้ารออยู่ข้างหลังอีกแล้ว  เขาไม่จำเป็นต้องรีบกลับบ้านไปทำอาหาร หรือจุดเทียนหอมไว้ที่ห้องนอนเพื่อรอใครบางคนกลับมา  ตอนนี้ไม่มีใครรอคอยเขาอีกแล้วที่บ้านหลังนั้นไม่มีใครอีกแล้ว มีเพียงคยองซูที่ต้องอยู่ต่อไปในที่เดิม ๆ  ที่เคยมีใครบางคนใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
      ภาพวันเก่า ๆ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนม้วนภาพยนต์เรื่องเดิมที่ยังคงฉาย ซ้ำ ๆ ไม่หายไปไหน  ทุกภาพ ทุกเสียง ทุกสัมผัสยังคงชัดเจน  ชัดเจนเสียจนหัวใจของเขานั้นเจ็บปวดไปทั้งใจ  ความรู้สึกร้อนผ่าวบริเวณรอบดวงตากลับมาอีกครั้งพร้อมกับน้ำใส ๆ ที่เอ่อออกมาอย่างห้ามไม่ได้ 


      คยองซูยังคงปลดปล่อยน้ำตาออกมาเงียบ ๆ  พร้อมกับความเจ็บปวดที่พรั่งพรูออกมาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีท้องฟ้าด้านนอกก็เเปลี่ยนแปลงกลายเป็นสีดำไปเสียแล้ว   เขาใช้หลังมือปาดน้ำตาออกจากแก้มลวก ๆ ก่อนจะเก็บต้นฉบับที่นั่งตรวจทั้งน้ำตาเข้าไปในตู้เซฟที่อยู่ด้านหลังโต๊ะทำงาน  โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนที่เดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ 


    “คยองซู” 

    “พี่จุนมยอนเองเหรอครับ ผมนึกว่าพี่กลับบ้านแล้วซะอีก”  

    “พี่มารอเจอเรานั่นแหละ นึกแล้วเชียวว่ายังไม่กลับแน่ ๆ”  ชายผิวขาวในชุดวสูทเนื้อดีทิ้งตัวลงบนชุดโซฟารับแขกพร้อมกับวางซองเอกสารลงบนโต๊ะ 

    “จริง ๆ ก็กำลังจะกลับแล้วครับ พี่มีอะไรเหรอครับ” 

    “ได้ยินมาว่าช่วงนี้โหมงานหนักเหรอเรา” 

    “เปล่านะครับ ผมก็ทำงานปกติ”  ผู้ถูกถามเอ่ยตอบเสียงเบาเพราะรู้ตัวเองดีว่าช่วงนี้ทำงานมากเกินไป 

    “ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันนะ ทำไมถึงทำให้ บก. คนเก่งของเราเป็นหนักขนาดนี้"  จุนมยอนย้ายตัวเองมานั่งข้างคนตัวเล็กก่อนจะใช้วงแขนโอบกอดรุ่นน้องคนสนิทเป็นการให้กำลังใจในแบบฉบับเจ้าตัว  จริง ๆ จุนมยอนพอจะทราบเหตุผลที่ทำให้รุ่นน้องคนเก่งของเขาอาการน่าเป็นห่วงได้ขนาดนี้ วันนี้เขาจึงมาพร้อมกับโปรโมชั่นสำหรับน้องรหัสสมัยมหาวิทยาลัยพ่วงด้วยตำแหน่งบรรณาธิการคนเก่ง
 
    "อย่าพูดถึงเขาเลยครับ" 

    "พี่ไม่ชอบให้เราเป็นแบบนี้เลย" คิมจุนมยอนพูดด้วยท่าทีหนักใจ "เอาอย่างนี้ไหม พี่มีคนรู้จักที่เขาได้สัมปทานทำการประมงที่เกาะ เราอยากไปพักผ่อนไหม" 

    "ไม่เอาหรอกครับ ผมอยากทำงาน" 
   
    "อย่าห่วงงานนักเลยน่า คยองซูของเราไม่ได้พักร้อนเกือบปีแล้วนะ"  คยองซูเก็บเอาข้อเสนอของรุ่นพี่มาขบคิด  ตอนนี้เขารู้สึกเหนื่อยเหนื่ยล้าทั้งกายและใจหากต้นฉบับรายปักษ์เล่มนี้เสร็จสิ้นพนันได้เลยว่าร่างกายของเขาจะต้องพังอย่างไม่ต้องสงสัย หากได้ไปฟื้นฟูร่างกายและพักผ่อนจิตใจบ้างคงจะดีไม่น้อย 

    "ก็ไม่เลวนะครับแต่คงต้องรอให้รูปเล่มออกมาก่อน ผมถึงจะไปเที่ยงได้" 
    
    "ไม่ต้องรอถึงขนาดนั้นหรอกน่า นี่พี่เป็นเจ้าของนิตยสารนะทำไมเรื่องลาพักร้อนแค่นี้พี่จะให้เราไม่ได้" 
 
    "แต่ผม-"
   
    "ไม่ต้องแต่แล้ว นี่พี่จองไฟล์ทบินให้แล้วพรุ่งนี้ไปถึงจะมีคนมารอรับเราที่สนามบิน ส่งตรงถึงเกาะเลย"  จุนมยอนยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลที่บรรจุตั๋วเครื่องบินและเอกสารการลาพักร้อน  " นี่เซ็นใบลานี่ด้วย พรุ่งนี้ก็ไปได้เลยไฟล์ทหกโมงเช้าส่วนเรื่องต้นฉบับพี่จะตรวจให้เอง" 

   "จะดีเหรอครับ"
 
   "เลิกกังวลได้แล้วน่า ไปพักใจซะให้พอแล้วค่อยกลับมา ดูแลตัวเอง พักผ่อนเยอะ ๆ เข้าใจไหม" 

   "ครับพี่  ผมจะไป" 
   
   


30% 



ผิดพลาดอย่างไรติชมได้นะคะ 

ขอฝากน้องด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ♡ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

97 ความคิดเห็น

  1. #90 naritsarachum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 15:37
    ชอบบบบบบบ
    #90
    0
  2. #76 BBBP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 09:04
    ใครทำบก.คนเก่งร้องไห้ ใครทำให้เป็นแบบนี้
    #76
    0
  3. #24 น้องแป้น (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:31
    ใครมันกล้าทำให้หนูเสียน้ำตาลูก
    ปล.ชอบพี่จุนสายเปย์สุด 555
    #24
    0
  4. #15 howlong2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:56
    แงงง ใครทำบก.คนเก่งร้องไห้ขนาดนี้ ไปพักผ่อนเอาเรื่องไม่ดีทิ้งไปแล้วกลับมาร่าเริงแจ่มใสดีกว่าเนอะคนเก่ง //อยากอ่านต่อแล้วววว
    #15
    0
  5. #4 kukieD (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:01
    สงสารน้อง ไปพักใจพักกายให้เต็มที่นะลูก แล้วกลับมาสดใสใหม่นะ สู้ๆค้าบ รอติดตามนะคะ ดีมากๆเลย
    #4
    0
  6. #3 giftpattaramon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 10:58
    ชอบๆๆ รอติดตามนะคะ อย่าทำน้องซูบอบช้ำเกินไปนะไรท์😂😂
    #3
    0
  7. #2 sine_saki (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:06
    อกหักหรือเข้าใจผิดกันนะ
    #2
    0
  8. #1 PKN_ni (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 20:15
    คยองซู๊ววว นายจะอกหกแบบนี้ไม่ได๊~~~
    #1
    0