Os/sf "BAEKDO" , "KRISYEOL"

ตอนที่ 64 : ผมรักคุณ3000เลยนะ #KrisYeol Ver. 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    23 เม.ย. 63




ผมรักคุณ3000เลยนะ

#KrisYeol Ver.





cr.Pinterest












คัท!! เอาใหม่อีกทีนะเค้ก พี่อยากได้น่ารักกว่านี้

 

คัท!!!!! ใส่อารมณ์มากกว่านี้อีกเค้ก



คัท!!!!!!’

คัท!!!!!!!’

คัท!!!!!!!!!’


เสียงสั่งคัทครั้งสุดท้ายของพี่จอมทำเอาหลายคนหงอยไปตามๆกันเช่นเดียวกับ เค้ก ที่เดินคอตกมาแต่ไกลและนั่นเป็นคำสุดท้ายที่พี่จอมบอกเค้กก่อนที่จะสั่งเลิกกองแล้วไล่ทุกคนกลับบ้าน

ร่างสูงที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเป็นเทพบุตรแต่ชื่อของเขาไม่ค่อยจะเข้ากับใบหน้าเขาเท่าไหร่ ใช่ เค้ก คือชื่อของเขา พ่อบอกว่าเพราะตอนท้องแม่ชอบกินเค้กมากเลยได้ชื่อนี้มา เมื่อก่อนนี้เขายังไม่ค่อยเข้าใจแม่เท่าไหร่จนเค้กมีน้องชาย  อืม ชื่อเค้กก็คงดีกว่าดาวที่มันย่อมาจาก ไข่ดาว

เค้กตัดสินใจนั่งเล่นอยู่ข้างต้นไม้ในสวนสาธารณะใกล้ๆคอนโดที่พ่อซื้อให้หลังจากสอบติดคณะบริหารเมื่อสี่ปีที่แล้วที่มหาลัยใกล้ๆนี่จะว่าไปเขาก็คิดถึงบรรยากาศของที่นั่นนะหนังสือ อาจารย์ และเพื่อน แต่ตอนนี้มันมีมากกว่านั้นแล้ว เค้กหลับตาพาลนึกถึงคำพูของพี่จอมที่บอกเขาก่อนที่จะปล่อยเขากลับบ้าน

กูรู้ว่ามึงทำหลายอย่างเค้กแต่ตอนนี้โอกาสมันอยู่ตรงหน้ามึงแล้วมึงก็พยายามหน่อยเหอะ

นี่เขาพยายามไม่พอหรอ? นั่นเป็นคำถามที่เค้กตั้งมันให้กับตัวเองมันไม่ง่ายเลยที่เขาต้องแบ่งเวลาไปถ่ายละครตอบตามตรงว่าเขาเหนื่อยมากทุกวันนี้แม้แต่เวลานอนยังแทบจะไม่ค่อยมีด้วยซ้ำถึงขนาดนี้แล้วเค้กยังพยายามไม่พอตรงไหนกัน นั่นเป็นสิ่งที่เค้กคิดตลอดช่วงบ่ายของวัน จนในที่สุดเขาก็หาคำตอบได้

ก็นะ

ใครบอกว่าการเป็นหัวหน้าครอบครัวมันง่ายกัน?

 

 

 

 

 

 

ติ๊ด!แกร๊ก!

เค้กเปิดประตูห้องของตัวเองในเวลาค่ำสภาพที่เสื้อผ้าหลุดหลุ่ยและหน้ามันๆคิ้วหนาผูกกันเป็นโบว์ทำให้คนที่อยู่ในห้องนึกเป็นห่วงปกติเวลาเค้กกลับมาเค้กต้องส่งยิ้มให้เขาเป็นคนแรกแต่วันนี้เค้กไม่ได้มองหน้าอีกคนเลยด้วยซ้ำ

“ป๊า”  เสียงของคนตัวเล็กตะโกนออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นคนเป็นพ่อเดินเข้ามาในห้องเค้กอ้าแขนรับเจ้าตัวเล็กที่วิ่งเข้ามากอด

“คิดถึงป๊าเหรอลูก”

“คิก  คิกถุงป๊า”

“ครับมาให้ป๊าฟัดหน่อยเร็ว” เค้กฟัดแก้ม ข้าวเจ้า (ที่มาชื่อนี้ก็มาจากความคิดเดียวกับแม่เค้กนั่นแหละ)  ลูกชายสุดที่รักจนหนำใจก่อนจะอุ้มแล้วเดินเข้าไปหาอีกคนที่กำลังเตรียมมื้อเย็นอยู่ 

“ม๊าคะ ป๊ามา ป๊ามา”  เสียงเล็กดังไปทั่วห้องทำเอาผู้ใหญ่ทั้งสองคนอดยิ้มไม่ได้ข้าวเจ้ามักพูดค่ะขากับม๊าเหมือนที่ป๊าพูดกับม๊าเสมอ

“วันนี้ทำอะไรหรอค่ะ” น้ำชาได้แต่ยิ้มเขินๆให้กับคำลงท้ายของคนรักและลูกชายให้ตายเขาฟังมันมาหลายปีแล้วแต่ก็ไม่ค่อยจะชินซักที

“ต้มจืดสาหร่าย ผัดผักรวามมิตรน่ะ ใกล้เสร็จแล้วล่ะเค้กพาลูกไปรอที่โต๊ะเลยนะ” ถึงชาจะว่าแบบนั้น แต่สองพ่อลูกกลับตกลงกันช่วยม๊าคนน่ารักจัดโต๊ะแล้วทานอาหารเย็นร่วมกันก่อนที่เล่นด้วยกันพักใหญ่ก่อนเค้กจะพาเจ้าลูกชายตัวอ้วนไปเข้านอน

 

 

 

“เค้ก”  เสียงทุ้มหวานของคนน่ารักเรียกหลังจากที่เค้กพาข้าวเจ้าไปเข้านอนแล้วตัวเองมานั่งมองวิวตึกต่างๆที่โซฟาตัวใหญ่ในห้องนอนร่างสูงหันมายิ้มให้โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ารอยยิ้มนั้นช่างดูฝืนใจจนทำให้อีกคนรู้เริ่มรู้สึกเป็นห่วงร่างสูงจริงๆ

น้ำชา หรือ ชา มองดูเค้กที่นั่งลงที่โซฟาอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงข้างๆแล้วกอดแขนหนานั่นไว้

“เหนื่อยมากมั้ยเค้ก?”  เค้กมองใบหน้าหวานที่กำลังใช่ตาโตมองมาที่เขาเค้กอดยิ้มให้กำความน่ารักของอีกคนไม่ได้ เค้กจึงดึงแขนข้างที่ชากอดอยู่ออกแล้วดึงชาเขามากอดเสียเอง ชาเองก็ให้ความร่วมมืออย่างดีโดยการใช้แขนทั้งสองข้างกอดที่เอวพร้อมกับซบอกหนาของเค้ก

“เหนื่อยค่ะ”  ทันทีที่เค้กตอบชาก็เงยหน้าขึ้นจูบบริเวณสันกรามของเค้ก ชาจูบเบาๆแบบนั้นอยู่หลายรอบ

“ชาอ้อนๆนะ”จนในที่สุดเค้กก้มลงมาดูดปากชาแรงๆเพราะหมั่นเขี้ยว

จุ๊บ!

“เก่งจังนะตัวแค่นี้”  เค้กว่าพร้อมกับลูบหัวชาอยู่แบบนั้น  เพราะว่าคุณน้ำชาเก่งแบบนี้แม้เรื่องที่เค้กเจอมามันจะไม่ดี มันจึงกลายเป็น เรื่องแค่นี้เอง สำหรับเค้กเสมอ คำพูดของชาทำให้เค้กรู้สึกโชคดีเหนือใคร

 

  “ชารู้ว่าเค้กเหนื่อยเพราะฉะนั้นบางทีเค้กไม่ต้องเก็บความเหนื่อยเหล่านั้นไว้ที่ตัวเองทุกอย่างหรอกนะ”

“...............” 

“เพราะชา เป็นแม่ของลูกเค้ก ส่วนเค้กก็เป็นพ่อของลูกชา เพราะงั้นเพื่อครอบครัวของเรา”

“................”

“เราจะเหนื่อยไปด้วยกันนะ”

เค้กต้องโชคดีมากแค่ไหนนะถึงได้มีน้ำชาเป็นของตัวเอง






 

เค้ก พาร์ท





 

“วันนี้ทำได้ดีแล้วนะมึง”  พี่จอมเอ่ยขึ้นในขณะที่ผมกำลังเก็บของเพื่อกลับบ้าน นี่คงเป็นครั้งแรกที่พี่จอมไม่ได้เดินเข้าม่เตือนผม

“ขอบคุณครับพี่”

“เออ พยายามต่อไปนะมึงเพื่อตัวมึงแล้วก็ครอบครัวมึงด้วย กูแน่ใจว่าพวกเขาจะภูมิใจในตัวมึง”  

คำพูดที่พี่จอมบอกทำให้ผมคิดมาตลอดตอนขับรถกลับคอนโด ครอบครัวงั้นหรอ? หึ ตอนนี้ครอบครัวเดียวที่ผมมีคงเป็นน้ำชาคนเก่งของผมที่หากเป็นแต่ก่อนผมคงจะพูดได้ไม่เต็มปากว่าเขาเป็นครอบครัวของผม ผมได้แต่โทษตัวเองที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้เป็นเพราะผมที่ทำให้น้ำชาไม่ได้เป็นนักแสดงอย่างที่ฝันแถมเรียนไม่จบเพราะอุ้มท้องลูกของผม ผมกับชาเราคบกันมาตั้งแต่เราเรียนอยู่ม.4 คงไม่ต้องถามว่าเรามีอะไรกันมาเท่าไหร่แต่เพราะผมคิดว่าพวกเราต่างเป็นผู้ชายทั้งคู่และต่างคนต่างเป็นคนแรกของกันและกันจึงไม่ได้ป้องกันอะไรมากมาย จนชาหน้ามืดล้มอยู่ในมหาลัยเราสองคนจึงได้รู้ว่าร่างกายของชาพิเศษที่สามารถตั้งท้องได้ถ้าหากผมอายนิดๆนะที่จะต้องบอกคือ...เพราะพวกเราทำกันถี่เกินไปประจวบกับไข่ของชาสมบูรณ์พอดีจึงเป็นสาเหตุให้ชามีข้าวเจ้า

ตอนนั้นผมจำได้เลยว่าตัวเองตกใจและสติแตกมากขนาดไหน ผมนอนไม่หลับเป็นอาทิตย์คิดหาวิธีแก้แน่นอนว่าผมไม่ได้คิดที่จะทำร้ายลูกแต่อย่างใด ถึงเขาจะมาเร็วไปแต้ข้าวเจ้าไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดเพราะผมกับชาเรารักกัน จนในที่สุดผมจึงไปคุกเข่าขมาทั้งพ่อแม่ของชาและพ่อแม่ของผม พ่อแม่ของชาตกใจมากแต่ก็เลือกที่จะเปิดใจยอมรับเพราะผมกับชาอยู่ในสายตาพวกเขาเสมอเช่นเดียวกับพ่อของผมที่ตกใจแค่ไหนก็ไม่บอกให้ผมปัดความรับผิดชอบแต่ใช่ว่าทุกคนจะรับได้และหนึ่งในนั้นคือแม่ของผม  แม่ตกใจและโมโหมากจึงเอ่ยความในใจออกมาว่าไม่เคยเห็นด้วยกับความรักของผมกับชาแม่ยื่นคำขาดให้ผมเอาเงินไปให้ชาเอาเด็กออกแล้วสั่งให้ผมเลิกกับน้ำชาซะ แต่ผมไม่สามารถทำได้แม่จึงให้ผมเลือกระหว่างแม่กับชา และผมไม่ลังเลเลยที่จะเลือกน้ำชากับลูกของผม  ผมกราบเท้าบุพการีทั้งสองก่อนจะออกมาจากบ้านตัวเปล่าผมดรอปเรียนแล้วเริ่มทำงานทุกอย่างที่ตัวเองสามารถทำได้เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายระหว่างที่ชาเข้าโรงพยาบาลยังโชคดีอยู่บ้างที่ครอบครัวชาเข้าใจและช่วยดูแลชาให้ระหว่างที่ผมทำงาน
จนวันที่ชาคลอดพ่อของผมก็เขามาเยี่ยมหลานและบอกให้ผมพาชาไปอยู่ที่คอนโดของผมที่พ่อซื้อให้เพื่อจะได้ไม่ต้องรบกวนครอบครัวชามากเกินไปและตบหัวผมให้ผมเอาเงินที่เขาโอนให้มาใช้บ้างเพราะเขาไม่ได้โกรธและอยากช่วยดูแลหลาน ตอนนั้นผมเองก็เขาใจอะไรหลายๆอย่างจึงนำเงินที่พ่อให้มาลงทุนกับเพื่อนเปิดผับถึงตอนแรกจะขัดๆไปบ้างแต่ในที่สุดมันก็ทำรายได้ให้ผมกับเพื่อนอย่างมหาศาลแต่ผมก็ไม่ได้หยุดที่จะทำต่อผมนำกำไรจากที่นั่นไปเปิดร้านกาแฟกับทำแบรนด์เสื้อให้ชา ผมพยายามอย่างหนักเพื่อให้ทุกอย่างมันลงตัวจนในที่สุดผมก็ทำได้ผมสามารถดูแลชากับลูกได้โดยไม่ลำบาก จนวันนึงผมนึกถึงความฝันของชา  ชาอยากเป็นนักแสดง  ตั้งแต่เราคบกันชามักบอกกับผมเสมอว่าอยากเห็นตัวเองอยู่ในทีวีซักครั้งในชีวิตเขาแต่ในวันที่ชาคลอดข้าวเจ้าลูกชายคนแรกของผมชากลับบอกว่า ถึงการเป็นนักแสดงจะเป็นความฝันของชาแต่ชาจะไม่ยอมทิ้งลูกไว้ข้างหลังเพื่อเดินตามฝันเด็ดขาด และนั่นเป็นเหตุผลที่ผมไปถ่ายละครถึงแม้ชาจะไม่ได้เห็นตัวเองในทีวี แต่ถ้าชาเห็นผมในทีวีแทนผมคิดว่าเขาคงจะยิ้มออกมากกว่านี้เลยทีเดียว



>>>>>>>50%<<<<<<<<<<

coming soon


เหตุเกิดจากเพลงและอาการคิดถึงคริสยอลค่ะเลยได้เรื่องนี้มา

ใครคิดถึงคริสยอลบ้างยกมือขึ้น555



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น