Os/sf "BAEKDO" , "KRISYEOL"

ตอนที่ 63 : (SF) ดารารายณ์ 4/? 100% ครบแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    15 เม.ย. 63









เสียงถกเถียงกันดังตลบกลบไปทั้งห้องประชุมเหล่าคณะกรรมการและฝ่ายบริหารต่างมีปากเสียงกันอย่างวุ่นวาย



“คุณรู้มั้ยว่าไอ้ประธานงี่เง่าของคุณปฎิเสธโครงการของคุณ ทีรวิทย์ เงินหายไปเท่าไหร่”

“นี่คุณ คุณอย่ามาหาข้ออ้างเลยคุณบุศย์บริหารบริษัทนี่มาตั้งเท่าไหร่ ทำไมเขาจะไม่รู้ประโยชน์ของบริษัท”

“ก็เพราะมันงี่เง่าแถมยังอวดเก่งน่ะสิ”

“คุณสุธิน!!!

“ขออภัยทุกท่านครับ ตัวแทนท่านประธานมาถึงแล้ว”   เสียงเรียบนิ่งที่ไม่เบานักของเลขาประธานบริษัทอย่างเลย์ดังขึ้นทำให้สถานการณ์ตอนนี้เริ่มสงบลง



“เชิญครับ”  เลย์ผายมือเชื้อเชิญคนมาใหม่ให้เข้ามาในห้อง

“สวัสดีครับผมตัวแทนของบุศย์.......” ดารากำลังจะเอ่ยแนะนำตัวแต่เสียงนกเสียงกากลับดังแทรกขึ้นมา

“หึ ท่านประธานมีสติกลับหรือเปล่า บ้าไปแล้วเหรอถึงให้คนอื่นมาเป็นตัวแทนในการประชุมครั้งใหญ่แบบนี้”

“มันเป็นสิทธิ์ของท่านประธานนะคุณสุธินเราควรจะเชื่อ....”

“เหอะ แค่ประธานบริษัทที่อายุน้อยอย่างบุศยนาคผมก็เหลือทนแล้วนี่ยังจะให้ผมมาฟังคำพูดของไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างได้นี้อีกงั้นหรือไง”

ดาราและเลย์ปล่อยใหคุณสุธินคณะกรรมการฝ่ายบริหารพูดมานาน ดาราไม่ได้สนใจตาแก่คนนั้นมากเท่าไหร่นักเพราะมัวแต่ห่วงคนที่บ้านต่างจากเลย์ที่รำคาญจัดจนพูดออกมาเสียงเรียบ

  “ไอ้เด็กที่ท่านว่าคือคุณดารารายณ์ ปทุมสินธรัตนากรณ์ เจ้าของ DARA.B Jewelry ร้านเพรชที่ดังที่สุดในแถบเอเชียและยุโรปนะครับ”   ทุกคนต่างนิ่งอึ้งกับคำบอกเล่าของเลขาประธาน

“อีกอย่างในการประชุมครั้งนี้คุณดาราเข้าประชุมในฐานะตัวแทนของท่านประธานและผู้ถือหุ้นของบริษัทเราครับ”  ทุกคนต่างตะลึงไปชั่วขณะจนในที่สุดก็มีคนที่ตั้งสติได้ก่อนถามขึ้น

“เขาถือหุ้นบริษัทเรากี่เปอร์เซ็นกันเลขาเลย์”

“สี่สิบเปอร์เซ็นครับ.........มากพอที่ผมจะเข้าร่วมการประชุมได้หรือเปล่า”  ดาราเอ่ยขึ้นทุกคนจึงเริ่มสงบหลายคนไม่พอใจมากนักแต่ก็ไม่สามารถคัดค้านด้เพราะจำนวนหุ้นที่ดาราถืออยู่เกือบจะเท่ากับบุศยนาคเลยก็ว่าได้

“ถ้าเช่นนั้นผมขอเริ่มการประชุมเลยนะครับ”  เลขาเลย์เอ่ยก่อนที่การประชุมจะเริ่มขึ้นอย่างจริงๆจังๆ

“ในฐานะผู้ถือหุ้นคุณดาราคิดอย่างไรกับการที่ท่านประธานปฏิเสธโครงการขุดเจาะเหมืองเพรชร่วมกับบริษัทของคุณธีรวิทย์ครับ”  ยังเป็นคุณสุธินที่เอ่ยคำถามนี้ทำให้คณะกรรมการในที่ประชุมส่ายหน้าอย่างเอือมละอา

“.........แล้วคุณคิดอย่างไรครับ”  คาราเอ่ยถามกลับอย่างใจเย็น

“ก็เสียดายน่ะสิคุณรู้มั้ยว่าโครงการที่คุณทีรวิทย์เสนอมามีมูลค่าขนาดไหน นี่ผมได้ดูผลการสำรวจของทางนั้นด้วยนะผมไม่อยากจะคิดเลยว่าหากเราได้ขุดเจาะเอาแร่เพรชพลอยพวกนั้นขึ้นมาจริงๆรายได้ที่เราจะได้รับมันจะมากแค่ไหน นี่ผมหวังดีต่อบริษัทนะผมอยากให้พวกเราได้กำไรมากกว่านี้”

“อย่างนั้นหรือครับฮ่าๆๆถ้าหากมันมีมูลค่ามหาศาลเช่นนั้นผมคงไม่ชวนใครมาร่วมลงทุนด้วยหรอกนะครับ ผมคงจะไปขุดเอาเพรชพวกนั้นเอาเองแล้วล่ะ ทุกคนคิดเหมือนผมใช่มั้ยครับ?”  คณะกรรมการในที่ประชุมต่างหัวเราะออกมากับคำพูดที่ดาราเอ่ยและนั้นทำให้คุณสุธินไม่พอใจเป็นอย่างมาก

ปัง!!

มือใหญ่ของคุณสุธินตบลงบนโต๊ะประชุม ก่อนจะตวาดขึ้นมาเสียงดัง

“พวกแกมันโง่สิ้นดี เหอะ โง่กันขนดนี้อย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน!!  คุณสุธินว่าจบเขาก็เดินออกไปจากห้องประชุมอย่างไร้มารยาท  แต่พวกเขาพากันประชุมกันต่อไปโดยไม่สนใจอะไรมากนัก

 

 








 

 

ด้านคุณสุธิน

 

 

“เหอะ โง่กันทั้งบริษัทเดี๋ยวก็เจ๊ง”  สุธินเอ่ยขึ้นในคณะที่กำลังรอลิฟต์ลงไปชั้นจอดรถ

ติ๊ง  เขาเดินเข้าไปในลิฟต์โดยไม่ได้เอะใจอะไร แต่ทว่าในขณะที่ลิฟต์กำลังเลื่อนนั้นก็มีบางอย่างเกิดขึ้น



ตึ้งๆ!!


ลิฟต์กระตึกและไฟด้านในเริ่มกระพริบ


ตึ้งๆๆๆๆๆๆๆ!!

ลิฟต์กระตุกอีกครั้งพร้อมกับไฟที่ดับลง

สุธิน เริ่มเหงื่อตกพยายามตั้งสติเพื่อหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงแต่แล้วไฟก็กลับมาติดอีกครั้งความสว่างนั้นทำให้เขาใจชื้นขึ้นเขาหลับตาแล้วค่อยๆหายใจเข้าออกอย่างช้าๆจนจังหวะการเต้นของหัวใจสม่ำเสมอทว่า......

ตึ้ง!!!!!!


ลิฟต์กระตุกอย่างแรกอีกครั้งโดยที่ไฟก็ดับไปพร้อมกันสุธินตกใจจนโทรศัพท์มือถือที่หยิบติดออกมาเมื่อครู่นี้หล่นลงแล้วล้มลงคุกเข่า เขาจึงรีบร้อนควานหาโทรศัพท์แต่ในขณะที่เขากำลังควานอยู่นั้นมือเขาก็สัมผัสอะไรบางอย่าง...


ฟ่อ!


สุธินชะงักมือที่กำลังควานพื้นอยู่ทันทีก่อนที่หัวใจจะเริ่มเต้นแรงขึ้นใบหน้าเริ่มชื้นเหงื่อเพราะความตื่นเต้น เขาคิดที่จะควานหาโทรศัพท์ต่อไปแต่ทว่า.......


ฟ่อ!!


 

ฟ่อ!!

 

เสียงที่ดังขึ้นนั้นยังไม่ชัดเจนเท่ากับสัมผัสที่อยู่ระหว่างขา สิ่งมีชีวิตที่กำลังเลื้อยไปมาทำให้เขารู้ว่านั่นคือ

 

 

 












งู



//:://

ต่อค่ะ





เกล็ดที่เลื้อยผ่านขาทำให้เขามั่นใจว่ามันเป็นงูที่ตัวใหญ่มากมันเลื้อยช้าๆวนรอบตัวเขา

ฟ่อ!

“เจ้ามนุษย์หน้าโง่!!

เฮือก!

“อะไรว่ะ!!”  สุธินสะดุ้งตกใจเมื่อมีเสียงบางอย่างดังขึ้น

บังอาจนัก!!

โอ้ย! ก่อนจะร้องออกมาเมื่อรู้สึกถึงแรงรัดอย่างรุนแรงตรงขาจนเขารู้สึกเจ็บปวด

“นั่นเสียงใคร ช่วยด้วย ช่วยชั้นที”  ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นเขาจึงตะโกนขอความช่วยเหลือแต่ทว่าสุธินกลับต้องพบกับความผิดหวังเมื่อคำตอบที่เขาต้องการนั้นกลับเป็นบางอย่างที่หน้ากลัวยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“หวาดกลัวหรือเช่นนั้นเจ้าจงจำความหวาดกลัวนี้”

“โอ้ย!!”  เสียงร้องของความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากการโดนรัดจนกระดูกแตกเป็นสิ่งที่ชัดเจนดีว่างูตัวนี้เป็นเจ้าของเสียงและยังเพิ่มแรงรัดขึ้นเรื่อยๆอย่างไม่ปราณี

“เจ้าจงจำความเจ็บปวดนี้ให้ดี”

ติ๊ง!!

“แล้วอย่ามายุ่งกับนายข้า!!

 

 

 

“วันนี้ต้องขอบคุณคุณดาราจริงๆเลยครับที่มาเป็นทำหน้าที่นี้แทนบอสเพราะหากเป็นผมปัญหาคงไม่จบแน่ๆ”  เลขาเลย์เอ่ยขึ้นขณะที่เขากำลังจะออกจากบริษัทเพื่อไปส่งคุณดารา

“ไม่เป็นไรครับ ช่วงนี้บุศย์เขาไม่ค่อยสบายผมไม่อยากให้เขาเครียดน่ะแต่ถ้าหากมีปัญหาอะไรก็ติดต่อผมได้เลยนะครับ”  ดาราบอกอย่างไม่คิดมากอะไรจะมีก็แต่อีกคนที่คิดแทนไปแล้ว 

“โถ่ แค่วันนี้ผมก็ไม่รู้จะโดนตัดหัวหรือเปล่าเลยครับคุณดาราผมไม่รบกวนอีกแล้วดีกว่าครับ”

“คุณกลัวบุศย์หรอ”  ดาราถามอย่างยิ้มๆ

“เรื่องอื่นผมไม่กลัวหรอกครับแต่นี่แค่ขัดคำสั่งว่าแย่แล้วผมดันไปทำให้คุณวุ่นวายอีก แค่คิดถึงตอนบอสรู้ผมก็ขนหัวลุกแล้วครับ”  เลย์ว่าออกมาอย่างไม่ได้คิดอะไรแค่อยากบอกใครซักคนเท่านั้นว่าความน่ากลัวของบอสมันทำให้เขาระแวงและอีกเหตุผลนึงก็ แฮะๆ ก็ บอกคุณดาราไว้ก่อนคุณดาราจะได้ห้ามบอสไม่ให้มาฆ่าเขาเหมือนในนิยาย

“คุณเลขาครับ!”  เสียงพนักงานดังขึ้นในขณะที่เขากับคุณดาราเดินออกมาหน้าเคาน์เตอร์พอดี

“เกิดอะไรขึ้น?ทำไทคุณต้องสัยงดังขนาดนี้”  เลย์สวมบทบาทเลขาเคร่งขรึมทันทีเมื่อพนักงานคนนี้ตะโกนเสียงดังจนเสียมารยาท

“ผมขอโทษครับเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับคือลิฟต์ตัวที่สองข้างตึกเกิดอาการขัดข้องทำให้คุณสุธินได้รับบาดเจ็บครับแต่...”  พนักงานเกิดอาการลังเลที่จะพูดขึ้นมาทำให้เลย์อดสงสัยและร้อนใจไม่ได้

“พาผมไปเดี๋ยวนี้!

“ครับ”

“เอ่อ เดี๋ยวคือคุณดาราครับ”  เลย์หันกลับมาหาแขกคนสำคัญ

“ผมไปด้วยดีกว่านะครับเผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง” ดาราว่าก่อนเลย์จะพยักหน้ารับอันที่จริงเขาก็ไม่อยากรบกวนดาราไปมากกว่านี้แต่หากจะให้คนสำคัญของบอสกลับบ้านเองเพราะเขาไม่อาจทิ้งสถานการณ์ตอนนี้เขาคงหัวหลุดจากบ่าของจริง

 

“งู!! ช่วยด้วย!!งูมันอยู่ในลิฟต์!!”  เสียงคุณสุธินโวยวายออกมาในขณะที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยกำลังพาตัวคนเจ็บออกไปเพื่อไปโรงพยาบาล พนักงานคนนั้นพาเลย์และดาราเขามาดูสุธินและทันทีที่สุธินเห็นหน้าดาราเขาก็เกิดอาการคุ้มคลั่งทันที

“งู!! เอามันออกไปที!! เอาออกไป!! งู!! เอางูออกไป!!”  เลย์ผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นอาการของสุธิน

เช่นเดียวกับดาราที่ชะงักไปก่อนจะเอ่ยขอตัวกลับก่อน

“คุณเลย์ผมมีธุระด่วนน่ะครับคงอยู่ช่วยเหลือไม่ได้แล้ว”

“แล้วคุณดาราจะกลับยังไงครับ คือผม..”

“เดี๋ยวคนของผมมารับครับ คุณเลย์ไม่ต้องเป็นห่วงนะ คุณรีบจัดการตรงนี้เถอะคงวุ่นวายน่าดู”

“ครับๆ ขอบคุณสำหรับวันนี้แล้วก็ขอโทษคุณดาราอีกครั้งด้วยนะครับ”  เลย์ก้มหัวให้ดาราอย่างสำนึกผิดทั้งทีไปรบกวนแท้ๆแค่ไปส่งกลับไปทำไม่ได้เขารู้สึกแย่จริงๆ

“ไม่เป็นอะไรครับโชคดีนะครับคุณเลย์”

“ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับคุณดารา”  เลย์ว่าพร้อมก้มหัวอย่างรู้สึกผิดอีกหลายทีในตอนที่ดาราเดินห่างออกไป เขามองคุณดาราจนแผ่นหลังเล็กนั่นลับหายไปก่อนจะไปจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นในทันที

 

ดาราเดินออกมาด้วยหัวใจที่พองโตที่เขาเกิดอาการชะงักเมื่อครู่นี้มีสาเหตุที่เป็นสันญาณบางอย่างไม่ใช่อาการของคนๆนั้น

มันเป็นเพราะอย่างอื่นที่ทำให้ใจเขาเต้นระรัวและพองโตจนคับอก

 

“ดารารายณ์เทวีมาหาพี่”

 

บุศยา ดวงใจของข้า

 

ท่านตื่นแล้ว

 

 

 

 

 

 

บ้านดารา

 

บุศยนาคค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะกะพริบตาปรับสายตาให้เขากับแสงสว่างที่มากเกินไปสำหรับเขาในตอนนี้ที่ไม่เหมือนเดิม

“เจ้าบุศยา”  โอฆชลรีบคุกเข่าลงทันที่เมื่อรู้สึกถึงการตื่นของผู้เป็นนายที่ตอนนี้ตื่นเต็มตัวแล้วทั้งบุศยนาคและพญาบุศยา

บุศย์นอนนิ่งเพื่อเรียบเรียงความรู้สึกและความทรงจำที่เขาได้กลับมาทั้งหมดทั้งของบุศยนาคและบุศยาเขารวบรวมสมาธิของตัวเองก่อนจะลุกขึ้นนั่งและสิ่งแรกที่เขาคิดคือ

 

“ดารารายณ์เทวีมาหาพี่” 

 

ไม่กี่นาทีร่างบางก็เปิดประตูเขามาด้วยชุดไหมสีขาวและรัดเกล้ารูปงูอันเดิมบนศีรษะร่างจริงของดารารายณ์

“ขอบใจโอฆชลไปเถอะ”  ดารารายณ์ว่าก่อนจะเดินเขาไปสวมกอดคนรักทั้งอดีตและปัจจุบันจากทางด้านหลัง

“จะข้าหรือผมดีล่ะ”  บุศย์ว่าพร้อมกับลูบแขนเล็กที่กอดอยู่ตรงเอวของเขา

“จะแบบไหนท่านก็ผัวข้าอยู่ดี เพี๊ยะ!! โอ้ย!!”  บุศย์ตีที่มือขาวก่อนจะดุอีกคน

“หยาบคายอยู่กับมนุษย์มากไปหรือยังไง  ทำไมความเรียบร้อยของคุณมันหายไปหมด”

“อย่าดุเราซี่ เราอยากให้บุศย์พูด คิด หรือ กระทำในแบบที่บุศย์ถนัดที่สุดนะ”  ดาราว่าอย่างอ้อนๆแล้วพรมจูบไหล่กว้างที่ว่างเปล่าของอีกคนอย่างคิดถึง

“ไม่รู้สิ”  บุศย์พูดก่อนจะหันกลับมามองดาราตรงๆแล้วจับมือทั้งสองข้างไว้

“เป็นบุศยาข้าอยากบอกกับเจ้านักว่าข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินเช่นเดียวกับบุศย์ที่อยากบอกคุณว่าผมคิดถึงคุณมากเลยครับ”   ดาราได้แต่ยิ้มกว้างกับคำพูดของคนรัก 

“จะว่าไปสองประโยคที่บุศย์พูดก็ความหมายเดียวกันถ้าอย่างนั้นเอาเป็น  บุศย์คิดถึงดารามากเลยแบบนี้ดีกว่านะ”

“ยังไงก็ได้เพราะ ดาราก็คิดถึงบุศย์มากที่สุดเลย”   ดาราว่าก่อนจะกระโจนใส่บุศย์ทำให้ตอนนี้ดารานั่งคร่อมตักบุศย์สองร่างปล้ำจูบกันอย่างไม่มีใครยอมใครความคิดถึงและความโหยหาส่งมอบให้กันผ่านจูบที่ร้อนแรง

 

“แฮ่ก แฮ่ก”  เสียงหอบหายใจดังขึ้นหลังจากละจูบออกจากกันทั้งสองต่างเสียดายจูบและสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนั้น

เพราะร่างกายของบุศย์และพลังของดารายังไม่แข็งแรงมากพอที่จะทำแบบนั้นได้พวกเขารู้ดี

พวกเขาจึงต้องหยุดเสียกันตั้งแต่ตอนนี้ก่อนที่มันจะ

หยุดไม่ได้

 

 

 

 

 

/////////////////////::::://///////////////





............................................................


พี่ดารามาแล้วค่าาาาจะสปอยให้ว่าใกล้จบแล้วเน้ออออออ

ว่าแต่จะจบแบบ bad end หรือ good end กันล่ะเนี่ยยยย

เม้นมาช่วยกันเดาๆเอาน้าาาาาาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #199 หนีตามจุนซู (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 07:04
    คุณบุศกลับมาแล้ว ตอนเรียกดารารายณ์กลับมาหาพี่นี่เราท้องวาบเลย ในหัวมีซาวด์เพลงด้วย ยิ่งใหญ่มากๆ 5555555
    #199
    0
  2. #198 หนีตามจุนซู (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 01:51

    รอนะคะะะะ
    #198
    1
    • #198-1 dkysbbh1206(จากตอนที่ 63)
      21 มีนาคม 2563 / 12:11

      รีดน่าร้ากกกกก ไรท์มีกำลังใจเยอะแยะแล้ววววว
      #198-1
  3. #197 Saowaphamind (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 19:06

    ก็แบบไม่ใช่คิดคิดบาปอะไร~~

    แต่!!!!ฆ่ามันเลย!!!
    #197
    3
    • #197-1 dkysbbh1206(จากตอนที่ 63)
      19 มีนาคม 2563 / 19:44
      ข้าคงต้องรอคำสั่งจากเทวีเจ้าก่อน มิบังอาจทำเกินหน้าที>>> เสียงปริศนาที่คุณก็รู้ว่าใคร



      ใช่ค่ะ ขอไรท์ถามดาราเทวีก่อนนะแล้วเราค่อยว่ากันเนอะ(ยิ้มเจ้าเล่ห์)>>>>ไรท์เอง




      ป.ล. ขอบคุณที่ชอบคุณดารากับพี่บุศย์นะคะ จุ๊บๆๆ^3^
      #197-1
    • #197-3 dkysbbh1206(จากตอนที่ 63)
      19 มีนาคม 2563 / 19:51
      รีดน่าร้ากกกกเดี๋ยวไรท์จะให้คุณดาราไปหานะคืนนี้อ่ะ อิอิ
      #197-3
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #195 ชีวิตสุดยอดมาก (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 01:27

    จบดีๆแบบแฮปปี้เถอะนะะะ
    #195
    1
    • #195-1 dkysbbh1206(จากตอนที่ 63)
      19 มีนาคม 2563 / 19:50

      เช่นนั้นเราจะขอร้องน้องไรท์ให้นะ>>>ดาราเทวี



      แม้แต่คุณดารายังมาขอร้องไรท์เลยนะ (รู้สึกยิ่งใหญ่)>>>> ไรท์เอง




      เคยอยู่ดีๆแล้ววูบมั้ย?>>>พี่บุศย์




      ป.ล ขอบคุณที่ติดตามนะคะ น่ารักที่สุด^3^
      #195-1