Os/sf "BAEKDO" , "KRISYEOL"

ตอนที่ 62 : Psycho 1/1 50% ครบแล้วค่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    18 มี.ค. 63









ธรรมชาติของมนุษย์ทุกคนล้วนมีด้านที่มืดดำฝังลึกอยู่ในจิตใจ คงไม่มีใครแสดงออกด้านนั้นออกมา
หากไม่มีสิ่งกระตุ้นที่เลวร้ายด้านมืดของคนๆนั้นคงไม่ตอบสนองอะไร

แต่เพราะด้านมืดลึกสุดของจิตใจเขาถูกกระตุ้นด้วยความเลวทรามระดับแสนสาหัส ระบบความคิดถูกครอบงำ เขาเลยไม่เหลือความปราณีใดๆ
ให้ใครซักคนแม้แต่ตัวเอง












Psycho












"ที่รักครับวันนี้พี่กลับห้องดึก หนูนอนก่อนเลยนะ"

"..........."

"ครับ เดี๋ยวพี่รีบกลับไปกอดหนูเนอะ ครับ โอเคครับ รักนะ ราตรีสวัสดิ์ครับที่รักของพี่"



เขากดวางปลายสายก่อนจะยัดโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง มือหนาหยิบบุหรี่ขึ้นมาแทน เขาจุดบุหรี่แล้วสูบเข้าออกอย่างใจเย็น ดวงตาสีดำสนิทที่แทบไม่เหลือแววตา มองแสงสียามค่ำคืนของใจกลางเมืองใหญ่ของจีน แม้บรรยากาศจะสวยเพียงใดทว่าความคิดของเขามีเพียงความมืด มืดมิดจนว่างเปล่า ราวกับคนตาย ต่างจากจิตใจที่มีแต่ไฟ ไฟแค้นจากการถูกทรยศหักหลัง เป็นครั้งที่พัน



พวกมันจะต้องชดใช้ให้กับความเจ็บที่เขาได้รับ
ต้องทรมานให้มากกว่าเขาเป็นร้อยเป็นพันเท่า


เขาจะทำให้รู้ว่า ด้านมืดในจิตใจของคนอย่าง
อู๋ อี้ฟาน ไม่ควรมีใครมาเปิดออกมา


เพราะเพียงแค่ "ฆ่า" มันง่ายเกินไป....











ผมก็เป็นเพียงมนุษย์ที่มีทุกอย่างๆที่ใครหลายๆคนมี เงินทองทรัพย์สิน อำนาจบารมี รวมไปถึงหญิงสาวชายหนุ่มทั้งหลายที่หลั่งไหลมาให้ผมหลั่งใส่ไม่ซ้ำหน้าในแต่ละคืน ผมเคยคิดว่าชีวิตคนอย่างผมคงมีเพียงเท่านี้แต่เปล่าเลย เพราะในวันที่ผมกลับไปเยี่ยมอาม่าของผม ผมได้เจอกับคนๆนึง คนที่ผมตกลงกับตัวเองได้ว่าเขา คือ

ความรัก ความรักของผมชื่อ ชานเลี่ย

น้องชานเลี่ย เป็นเด็กกำพร้าที่อาม่ารับมาเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ น้องเป็นคนน่ารัก ขี้อ้อนแต่ในขณะเดียวกันน้องเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวและรักในศักดิ์ศรีของตัวเอง ในตอนแรกน้องก็ปฏิเสธความรักจากผม ผมจึงทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเขาจากชายหนุ่มที่มีคู่นอนไม่ซ้ำหน้ากลับกลายมาเป็นคนที่ต้องกลับมานอนที่หน้าประตูห้องนอนของน้องทุกคืนใช้เวลากว่า4ปีในการจีบน้อง และอีก 5 ปีในการเป็นแฟนน้อง ความรักของเราก็อาจเหมือนคนอื่นๆ มีทั้งสุข ทุกข์ รวมกันในเวลาที่ผ่านมา จนในที่สุดผมคิดว่าถึงเวลาที่น้องควรเป็นภรรยาของผมซักที





แต่




ทุกอย่างกลับพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตาเมื่อผมพบว่า


ทุกอย่างมันสายไป...





"มึงทำแบบนี้ได้ยังไง มึงทำลงไปได้ยังไง" ผมได้แต่ถามกับอีกคนตรงหน้าซ้ำๆ


"กูไม่ได้ตั้งใจ" อีกฝ่ายตอบหน้านิ่ง


"มึงบอกว่ามึงไม่ได้ตั้งใจ" ผมถามอย่างใจสลาย


".............." ความเงียบคือสิ่งตอกย้าความเจ็บปวดที่ผมได้รับ


"มึงฆ่าเมียกูตายเพราะแบบนี้เองงั้นหรอ" หัวใจผมค่อยๆแห้งเหี่ยวฟีบลงจนแทบหายใจไม่ออกระบบความคิดตีรวน ภาพทุกอย่างตีวนย้อนกลับไปตั้งแต่วันแรกที่ได้รัก


"ขอโทษ กูขอโทษ" เสียงนั้นช่างบาดลึกไปถึงจิตใจ กุญแจดำมืดถูกปลดล็อคความทรงจำที่มีทั้ง



น้ำตา



รอยยิ้ม



เสียงหัวเราะ



ความรัก



และคนรัก



กำลังจะค่อยๆหายไป ไปพร้อมกับร่างกายของน้องชายที่ไว้ใจ ที่ถูกตรึงไว้ให้เลือดไหลออกมาอย่างช้าๆ



เลือดของมันพี่จะเอามาทดแทนน้ำตาของหนู

หนูเจ็บมากมั้ยครับ?




แต่ไม่เป็นไรนะ คนที่มันทำให้หนูเจ็บพี่สัญญาว่ามันจะต้องเจ็บ จะต้องทรมานมากกว่าหนู




ไม่ใช่ร้อยหรือพันเท่า








แต่จะต้องทรมานจนเรียกร้องขอความตาย 










////////////ต่อ///////////////




'กริ๊งๆๆๆ' คู่รักตัวเล็กหน้าหวานอย่างลู่หานกับมินซอกรัวนิ้วกดกริ๊งหน้าบ้านหลังปานกลางด้วยความร้อนใจ กว่าครึ่งชั่วโมงที่ทั้งสองพยายามกดกริ่งและตะโกนเรียกเจ้าของบ้านคือ อี้ฟานกับชานเลี่ย ปกติคู่นั้นมักติดต่อกับเพื่อนๆอยู่เสมอ แต่นี้ผ่านมากว่า5วันแล้ว ทั้งอี้ฟานและชานเลี่ยกลับหายไปอย่างไม่มีใครติดต่อได้ทั้งที่ทำงานและเพื่อนสนิทอย่างเขา

"อี้ฟาน! อี้ฟาน! ชานเลี่ย! อยู่บ้านมั้ยว่ะ!" ลู่หานตะโกนเรียกอีกครั้ง

"รถก็อยู่นี่หว่า" ลู่หานพึมพำออกมาหลังจากมองเขาไปในบ้านแล้วเจอรถอี้ฟานจอดอยู่ครบทุกคัน

" ลู่ หมิน ว่ามีอะไรผิดปกติแล้วล่ะ นี่เราเรียกสองคนนั้นมาจะชั่วโมงแล้วนะ" มินซอกบอกคนรักของตัวเองเพราะเริ่มกังวล

" อืม ลู่ก็คิดแบบนั้น เราเข้าไปกันเถอะ เผื่อพวกมันเป็นอะไร"

ลู่หานตอบก่อนจะค่อยๆพามินซอกปีนรั่วเข้าไป

ทั้งสองแปลกใจไม่น้อยที่บรรยากาศภายในบ้านช่างแตกต่างจากก่อนหน้านี้ไปมาก บ้านสีครามหลังใหญ่ปานกลางที่เคยปกคลุมไปด้วยความอบอุ่นและความสดใสจากเจ้าของบ้าน ตอนนี้กลับเงียบเชียบและแผ่บรรยากาศชวนหน้าขนลุกออกมาอย่างที่ไม่ควรจะเป็น ประตูหน้าต่างถูกเปิดไว้ บริเวณรอบบ้านสกปรกแบบที่ดูก็รู้เลยว่าเจ้าของบ้านละเลยการทำความสะอาด

"อี้ฟาน!"

"ชานเลี่ย!"

ลู่หานกับมินซอกช่วยกันตะโกนเรียกเพื่อนอรกครั้ง แต่ก็ได้ความเงียบสงัดตอบกลับมาเช่นเดิม พวกเขาทั้งสองเดินเข้าไปในบ้าน ก่อนที่มินซอกจะเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนใจ

"ลู่ หมินว่ามันไม่ใช่แล้วอ่ะ มันชักแปลกๆแล้วนะ เราแยกกันแล้วรีบไปตามหา อี้ฟาน กับ ชานเลี่ย กันเถอะ"

"อืม งั้นหมินขึ้นหาในบ้าน เดี๋ยวลู่หารอบบ้านเอง"

"ได้ ไปกันเถอะ"

"มินซอก"

"ห๊ะ"

"ถ้าเกิดอะไรขึ้นให้ร้องดังๆเลยนะ ร้องให้ลู่ได้ยิน ลู่จะรีบไปช่วยนะ"

"โอเค รับทราบครับ" มินซอกตอบรับพร้อมกับส่งยิ้มบางๆให้กับคนรัก เพื่อให้ลู่หานสบายใจ โดยที่ทั้งคู่ไม่อาจรู้เลยว่า รอยยิ้มนั้นจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ได้มอบให้แก่กันหรือเปล่า

หลังจากแยกกันทางด้านมินซอกก็ทำการเปิดไฟในบ้านก่อนที่จะค่อยๆเดินเข้าไปตามโซนต่างๆเริ่มตั้งแต่โถงห้องนั่งเล่น,ห้องรับแขก,ห้องครัว,ห้องน้ำและทั่วบริเวณชั้นล่าง ก่อนจะค่อยๆเดินขึ้นบรรไดเพื่อสำรวจชั้นบน

'แกร๊ก' มินซอกชะงักเท้าเมื่อรู้สึกถึงสิ่งที่แปลกปลอมที่เท้าตัวเองสัมผัสเข้า บริเวณห้องริมสุดทางเดินซึ่งเป็นห้องนอนของอีกฟานและชานเลี่ย

"นาฬิกา?.........ของอี้ฟานนี่!!?" มินซอกอุทานขึ้นอย่างตกใจเมื่อเขาจดจำของสิ่งนี้ได้ เพราะเขาเองที่ไปช่วยชานเลี่ยเลือกให้อี้ฟานเป็นของขวัญวันเกิดในปีแรกที่ทั้งสองคบหากัน มินซอกรีบเดินไปกระชากเปิดประตูห้องทันทีที่สังเกตุเห็นรอยเลือดที่หน้าปัดนาฬิกา หากแต่สิ่งใหม่ที่พบเจอกลับทำให้เขาช็อกมากกว่า

'แกร๊ก!!' ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้นาฬิกาที่ถืออยู่ตกลงมาจนหน้าปัดแตกละเอียด

"อึก......" มินซอกรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดปากตัวเอง ก่อนที่ลำตัวจะเริ่มสั่นเขาพยายามต่อสู้กับความกลัวมี่เกิดขึ้นภายในจิตใจเขารีบพยายามตั้งสติเพื่อตะโกนเรียกคนรัก

"ลู่! หะ...อื้ออ!!!" แต่เสียงตะโกนของเขากลับส่งไปไม่ถึงลู่หาน เมื่อมีมือปริศนามาปิดปากและจมูกของเขา ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือ ร่างชายคนหนึ่งถูกลวดเส้นเล็กๆมัดขึงตึงลอยขึ้นเหนือพื้นอยู่ภายในห้อง ลวดที่บาดจมเขาไปในเนื้อกับเลือดที่แห้งไปบ้างแล้วผสมอยู่กับเลือดที่ยังไหลอยู่ตามเส้นลวดเป็นหลักฐานชั้นดีว่าคนๆนั้นถูกมัดแน่นมากแค่ไหน ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะดับไปพร้อมกับคำภาวนาว่า คนที่ทรมานอยู่ตรงนั้นจะไม่ใช่ชานเลี่ย(?)

มินซอกค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวด

ที่เกิดขึ้นที่ข้อมือก่อนจะตาแจ้งเมื่อเห็นอี้ฟานกำลังนั่งหันหลังให้เขาอยู่


"อี้ฟานนั้นนายใช่มั้ย?" มินซอกถามอย่างดีใจเมื่อรู้สึกปลอดภัยได้เห็นเพื่อนของคนรัก


".............."


แต่ทว่าเมื่ออีกคนหันกลับมาความดีใจก็ลดลงอย่างรวดเร็วเพราะนั่นไม่ใช้อี้ฟานที่เขาจำได้


ไม่ใช้แม้แต่น้อย


"นายรู้มั้ย? ชั้นคิดว่านายเป็นคนดีกว่านี้ซะอีก"


เสียงเย็นยะเยือกของอี้ฟานที่เปลี่ยนไปเอ่ยขึ้นก่อนจะโยนบางลงตรงหน้ามินซอกย่างใส่อารมณ์




ปัง!!!!





ภาพมากมายถูกโยนลงพื้นต่อหน้ามินซอก ภาพที่มินซอกกอดชานเลี่ยบ้าง ยื่นดอกไม้และขนมให้บ้างภาพที่มินซอกแอบจูบชานเลี่ยในขณะที่ชานเลี่ยกำลังหลับและภาพสุดท้ายเป็นภาพที่ทำให้นัยน์ตามินซอกสั่นระริก ภาพของชานเลี่ยที่กำลังจูบกับอี้ฟานในลานจอดรถในมหาลัย มันอาจจะเป็นภาพที่ไม่มีอะไรแต่เขารู้ดี ว่ารูปนี้มันอันตรายแค่ไหน


รูปนี้มินซอกเป็นคนจ้างให้เพื่อนถ่ายก่อนจะเอาลงบอร์ดมหาลัยแล้วแล้วใส่ความชานเลี่ยไว้ว่า


'ชานเลี่ยขายตัว' เรื่องนี้ดังอยู่ในมหาลัยอยู่พักใหญ่ก่อนที่ชานเลี่ยจะหายไป ซึ้งมันเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เอง


"ฮึก..........ชั้นขอโทษ" น้ำตาสีใสไหลออกมาอย่างเป็นไปตามธรรมชาติของมนุษย์เมื่อรู้สึกผิด อี้ฟานแสยะยิ้มออกมาอย่างหน้ากลัวก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง


"หึ ขอโทษ......ขอโทษอีกแล้วงั้นเหรอ.............กูต้องฟังคำนี้ไปอีกเท่าไหร่กัน"


"ฮึก......อึก......"



"งั้นฟังชานเลี่ยบางเป็นไง" มินซอกเงยหน้าทันทีเมื่อได้ยินชื่อของชานเลี่ยแต่ทว่ากลับเห็นเพียงอี้ฟานยกไดอารี่เล่มสีสวยออกมา แล้วเปิดออกอย่างแม่นยำก่อนที่จะเริ่มอ่านมัน




"การมาอยู่ในเมืองนั้นมันช่างแสนเหนื่อย คนมากมายที่เราก็ไม่ได้รู้จัก และเขาเองก็ไม่ได้รู้จักเรา แต่ทำไมเขาช่างโหดร้ายกับเราเหลือเกิน เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้สอนให้เรารู้ว่าแม้แต่คนที่ไว้ใจก็ไม่อาจไว้ใจได้ แต่หากถามออกไปได้เราอยากจะถามเขาว่า "มินซอกอาา นายทำแบบนี้ทำไมกัน? เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือ?"ชั้นเสียใจมากนะที่เป็นนาย เพราะชั้นไม่สามารถบอกพี่อี้ฟานได้แม้ว่าชั้นจะโกรธและเสียใจมากแค่ไหนก็ตาม......

xx/xx/xx

พู่ ชานเลี่ย"



"ฮึก....ฮือออออ...." มินซอกได้แต่ร้องไห้ออกมาเมื่ออี้ฟานอ่านจบ เขารู้สึกผิดเหลือเกินทั้งตั้งอี้ฟาน ชานเลี่ย และลู่หาน หากเขาไม่ไปหลงรักชานเลี่ย เรื่องนี้คงไม่เกิดขึ้น


"ร้องไปก็ไม่มีใครช่วยมึงได้หรอกนะ หึ..."


"ฮึกกก...."


"ในเมื่อมึงแสดงความรักที่มีต่อชานเลี่ยด้วยการทำลายเขา.......งั้นเรามาดูกัน"


"ฮึก....อะ"


"ว่าความรักของมึงกับกูใครจะมีมากกว่ากัน"







 

หนูโกรธมากมั้ยครับ?


อย่าห่วงนะว่าความรักของพี่ที่มีต่อหนูจะ

น้อยกว่ามัน


มันทำร้ายหนูมากเท่าไหร่


พี่จะทำมันให้มากกว่าที่มันทำ ทำร้ายมันให้เท่ากับความรักที่พี่มีต่อหนู


เอาให้มันจำไปจนถึงชาติหน้า....

ว่าไม่ควรมาทำร้ายหัวใจของอี้ฟาน












อีกด้าน








หลังจากที่ลู่หานแยกจากมินซอกเดินออกมาจากประตูทางหลังบ้านเขาหอบนิดหน่อยเพราะความเหนื่อยที่เดินตามหาอี้ฟานและชานเลี่ยตามบริเวณทั้งหมดมาได้ซักพักใหญ่

แต่กลับไม่มีวี่แววอะไรซักอย่าง เขาจึงตัดสินใจจะกลับเข้าไปหามินซอกบนบ้าน ทว่าสิ่งไม่คาดคิดดันเกิดขึ้น

ปึง!! ปึง!!

ประตู!! เปิดไม่ออก!!

"อะไรว่ะ!!" ลู่หานสบถออกมาเพราะตอนออกมาจากบ้านเขาก็ออกมาทางนี้นี่ แล้วทำไมอยู่ดีๆมันถึงเปิดไม่ออก

"ปึง!! ปึง!! ปึง!! ปึง!!" ลู่หานพยายามใช้ตัวกระแทกประตูหลายครั้งเผื่อมันจะไปติดกับบางอย่างด้านใน ทว่าเขากระแทกมากเท่าไหร่ประตูก็ไม่ขยับเลยซักครั้งจนเขาสังเกตุได้ถึงความผิดปกติ หรือว่า......







ประตูจะโดนล็อคจากด้านใน!!!?


"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!"







เสียงมินซอก!!?!!!!???




//////////////:::::://////////////















ดวงตาที่เคยส่องประกายงดงามสดใสตอนนี้กลับะท้อนความจิตตกและกังวล เมื่อเกิดอาการห่วงคนรักขึ้นมาจนจับจิต ลู่หานพยายามอย่างมากในการกระแทกประตูหลังให้มันเปิดออก เพราะได้ยินเสียงร้องที่แสนทรมานของคนรัก น้ำตาแห่งความเป็นห่วงและกังวลเริ่มไหลออกมาจากดวงตาพร้อมกับแรงกระแทกที่เยอะมากขึ้น


ปัง!!!


ปัง!!!


ปัง!!!


ปัง!!!!!!!



แกร๊ก!!!! ตึ้ง!!!!!



จนในที่สุดความพยายามของเขาก็สำเร็จ มำให้เขาเห็นว่าประตูนั่นถูกล็อกและมีท่อนไม้ขนาดกลางขัดไว้ แต่ลู่หานก็ไม่ได้สนใจมากนักเขารีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนโดยไม่ได้สังเกตุว่ามีใครบางคนมองเขาอยู่จากชั้นล่าง

ลู่หานผลักประตูทุกบ้านเข้าไปเพื่อตามหาคนรัก



ปัง!!! ห้องรับแขก


ปัง!!!! ห้องรับแขก



ปัง!!!! ห้องทำงานคริส



ปัง!!!!






????? จนหยุดที่ห้องวาดรูปของชานเลี่ย






นัยต์ตาที่เคยมีประกายดั่งแสงรุ่งอรุณยามเช้ากำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเห็นภาพศิลปะของชายเลี่ยที่เคยงดงามที่สุดที่เขาเคยเจอทว่าตอนนี้ภาพเหล่านั้นกลับถูกแต่งเติมด้วยสีแดงฉานของเลือดสด



และจากภาพที่เห็น



มันคงจะเป็นเลือดของใครไม่ได้



นอกจาก



มินซอก






คนรักของเขาเอง









ร่างของลู่หานเริ่มสั่นเทาที่มาจากทั้งอาการกลัวความรู้สึกโกรธและความรู้สึกเสียใจ ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจเขาแตกสลายจนแทบหายใจไม่ออกเพราะเห็นศพเปลือยเปล่านอนอยู่ที่พื้นห้องโดยที่ร่างถูกเคลือบไปด้วยเลือดสีสด ร่างกายถูกกรีดด้วยซ่อมที่วางอยู่ข้างๆร่างนั้นจนเหวอะหวะ มิหนำซ้ำบนหลังยังถูกลวดเส้นเล็กเย็บรูปภาพบางอย่างติดเข้ากับเนื้อด้านหลัง




เพียงแค่2ชั่วโมงที่ผ่านมามินซอกต้องทนทรมานไปเท่าไหร่กัน

ลู่ขอโทษ



ขอโทษนะช่วยอะไรไม่ได้เลย



ขอโทษที่ลู่มาช้าเกินไป




ให้อภัยลู่ด้วยนะ




ลู่หานได้แต่ภาวนาก่อนจะรีบตั้งสติ


เขาควรทำอะไรดี?


ตอนนี้?


โทรศัพท์ใช่


เขามีโทรศัพท์


โถ่ไอ้ลู่หานเอ้ย!!!!!









เมื่อคิดได้ลู่หานก็รีบค้นโทรศัพท์ของตัวเองก่อนจะรีบโทรไปหาตำรวจนิ้วกับต้องชะงักเมื่อเห็นร่างสูงของเพื่อนรักที่ตั้งใจมาตามหากำลังเดินเข้ามาใกล้ๆเรื่อยๆลู่หานเห็นรอยเลือดบนตัวอี้ฟานจึงค่อยๆคลานถอยหลังและในนาทีนิ้วลู่หานก็กดไปโดนรายชื่อของใครคนหนึ่งเข้า



"อะ...อี้ฟาน มึง...ทำไมตัวมึง...ปะ..เปื้อนเลือด"


ลู่หานถามอย่างกล้าๆกลัวๆเมืาอเขาสังเกตุเห็นว่าสายตาของเพื่อนเขานั้นเปลี่ยนไป


"แล้วมึงคิดว่าไงล่ะ?" เสียงเย็นเยียบของอี้ฟานทำให้ลู่หานขนลุก


".............." นี่มันไม่ใช่


"มึงอย่างฟังเหตุผลงั้นหรอ?"


".................." มันไม่ใช่


"ลองตามไปถามเมียมึงมั้ย? ป่านนี้คงรอมึงอยู่ในนรกแล้วล่ะ หึ"





มันไม่ใช้อี้ฟานคนเดิม!!!!!
















"มึงหมายความว่าไง?" แม้จะมีสัญชาตญาณแต่ลู่หานก็ยังเลือกที่จะถามเพื่อความชัดเจน 


"มึงจำความเลวของตัวเองไม่ได้งั้นสินะ"




"................."  ลู่หานชะงักกับคำพูดของอีกฝ่าย




"ใช่มึงรักมินซอกจนทรยศกูได้ แต่มึงคงลืมบางอย่างไป "  เป็นการแสยะยิ้มของอี้ฟานอีกครั้งในวันนี้ 




"...................."  ความเงียบคงเป็นคำตอบเดียวที่ลู่หานมีให้อี้ฟาน ตอนนี้สติของเขาเริ่มแตกกระเจิง ร่างกายเริ่มสั่นและหมดแรงเพราะความกลัวบวกกับความรู้สึกผิดในจิตใจ อี้ฟานไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของลู่หานนักตอนนี้ในสมองของเขามีเพียงภาพน้ำตาของชายเลี่ยที่ไหลเงียบๆโดยไม่ให้เขารู้ ภาพที่ชานเลี่ยนั่งกอดเข่าเพื่อบรรเทาความทุกข์ และจินตนาการเหล่านั้นก็กลบภาพทุกอย่างใจหัวใจ 

ภาพที่เคยเที่ยวเคยทำกิจกรรมร่วมกันความทรงจำเหล่านั้นไม่ปรากฏขึ้นในใจเขาเลย 

ตอนนี้ 

มิตรภาพที่ลู่หานกับอี้ฟานเคยมี มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย 








////////////////:::://///////////////////







"ชานเลี่ย คนดี"


"...................."


"คนดีของพี่ วันนี้หนูนอนก่อนอีกแล้วหนูไม่สบายใช่มั้ยครับ"


"....................."


"พี่สั่งสอนพวกนั้นให้แล้วนะ หนูไม่ต้องทนเจ็บปวดอีกแล้วนะครับ"


"......................."


"ต่อไปนี้ พี่....จะเป็นคนรับทุกอย่างแทนหนูเอง คนดีของพี่รออีกนิดนะครับ"


"กะ...แก....มัน...สะ......เสีย...สติ....ปะ..ไปแล้ว"


"สติกูยังครบดีลู่หาน"


"................"


"แต่มันไม่พอในการยับยั้งสิ่งที่เกิดขึ้นได้"


"..................."


"กูก็แค่คนตาย.......ที่ยังหายใจ"













/////////::::://////////











ข่าวเด่นวันนี้




"สวัสดีท่านผู้ชมครับผมนักข่าวแทครับ"


"กับดิฉันนักข่าวคิมคะ"


"ครับ ข่าวที่ผมจะนำเสนอในวันนี้เป็นข่าวที่เรียกได้ว่า สะเทือนขวัญและน่าสลดใจเป็นอย่างยิ่งครับนักข่าวคิมและผมคิดว่าข่าวนี้คงเป็นข่าวใหญ่แห่งปีอีกหนึ่งข่าวเลยทีเดียว ก่อนหน้านี้ครับมีญาติของผู้เสียชีวิตท่านหนึ่งผมขอใช้นามสมมุติว่าคุณ เอ แล้วกันนะครับ คุณเอเนี่ยได้รับโทรศัพท์จากผู้ตายครับแต่ผู้ตายไม่ได้พูดอะไร คุณเอก็สงสัยนะครับแต่เขาคิดว่า 'เอออาจจะกดผิดก็ได้' คุณเอเลยคิดจะวางสายแต่ยังไม่ทันได้วางครับ ก็มีเสียงโหยหวนดังขึ้น! คุณเอเขาจำได้นะว่าเป็นเสียงผู้ตายครับจึงรีบไปแจ้งความฮะ เจ้าหน้าที่จึงแกะสัญญาณโทรศัพท์ครับ จึงได้รู้ว่าเบอร์โทรศัพท์ของคนที่โทรมาอยู่ที่บ้านหลังนึงแทบชานเมือง และที่น่าตกใจคือ"


"เจ้าของบ้านคือคุณ อู๋ อี้ฟาน นักธุรกิจชื่อดังค่ะ "


"หลายคนอาจจะไม่รู้จัก คุณช่วยพูดถึงเขาหน่อยครับนักข่าวคิม"


" ค่ะ คุณ อู๋ อี้ฟาน หรือ คุณคริสนะคะเป็นประธานบริษัทยักษ์ใหญ่อย่าง wu.grop ที่ทำรายได้มากกว่าพันล้านดอลลาร์ต่อปี และเพิ่งมีการประกาศข่าวดีอย่างที่ทุกคนทราบนะคะว่า คุณอู๋อี้ฟาน ได้ออกมาประกาศแต่งงานกับคนรักในเร็ววันแต่ก็ดันมีเรื่องนี้เกิดขึ้นซะก่อนค่ะ"


"ครับ ทางตำรวจได้ไปเดินทางไปที่บ้านคุณอี้ฟาน เพื่อขอตรวจค้นหาตัวผู้เสียชีวิต แต่ที่บ้านกลับไม่มีใครอยู่ครับ เจ้าหน้าที่เนี่ยจึงทำการบุกค้นปรากฏว่าเจอศพที่อยู่ในบ้านเนี่ย ทั้งหมด 5 ศพด้วยกันโดยที่ทุกศพเนี่ย บอกเลยว่าถ้าท่านผู้ชมได้ฟังแล้ว อาจจะนอนไม่หลับกันเลยทีเดียวครับ"


"ค่ะ โดยทางเจ้าหน้าที่ได้ตรวจสอบแล้วนะคะ ว่าศพทั้งหมดเนี่ยคุณชายเลี่ยคนรักของคุณอี้ฟาน ซึ่งถูกแทงด้วยมีดที่ท้องและหน้าอกรวมทั้งสิ้น33ครั้งคะ


คุณ อู๋ เควิน หรือคุณคริส ลูกพี่ลูกน้องของคุณอี้ฟาน ทางแพทย์วินิจฉัยว่าถูกเส้นลวดมัดแล้วตรึงไว้ทำให้เสียเลือดมากก่อนจะเสียชีวิตเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหวค่ะ


คนที่สามนะคะ คุณคิม มินซอก ลูกชาย นายพลคิมซึ่งเป็นเพื่อนของคุณชานเลี่ยค่ะ เสียชีวิตเพราะเสียเลือดมากจากการโดนของมีคมกรีดไปบนร่างกาย

คนที่สี่ คุณลู่หาน เป็นเพื่อนของคุณอี้ฟานและเป็นคนรักของคุณมินซอกค่ะ ถูกของแข็งทุบที่บริเวณใบหน้าและถูกมีดแทงทะลุหัวใจไปกว่า20ครั้ง


และคนสุดท้าย...






คุณ อี้ฟาน ค่ะ"






...............................


happy ending


-_-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #194 หนีตามจุนซู (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 19:53
    คือมินซอกชอบชานเลี่ย เลยใส่ร้ายว่าชายเลี่ยขายตัวงี้เหรอ แล้วคนที่โดนมัดคือใครอ่ะ ชานเลี่ยเหรอ
    #194
    1
    • #194-1 dkysbbh1206(จากตอนที่ 62)
      4 มีนาคม 2563 / 20:25
      อาจเป็นจะคุณก็ได้นะที่โดนมัดไว้ด้วยลวดของผม ไม่เจ็บหรอกเชื่อผมสิ😏😏>>>>อี้ฟาน🌚



      😲😲😲ตายแล้วอี้ฟานหลุดจากห้อง!!!!! ระวังด้วยนะค่ะ!!!>>>>ไรท์เองงง
      #194-1
  2. #193 prakAten61 (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:28
    ปูเสื่อรอค้าบบบบบ
    #193
    1
    • #193-1 dkysbbh1206(จากตอนที่ 62)
      4 มีนาคม 2563 / 20:31
      ไปนั่งรอบนห้องผมมั้ย ของเล่นผมมีอีกเยอะเลยนะ🌚🌚>>>>อี้ฟาน🌚


      อ่ะ...เอ่อ...อี้ฟาน กะ...กลับหะ>>>ไรท์เอง




      😑😑😑😑😑>>>>อี้ฟาน🌚


      แหะๆๆ รีดก็ระวังๆเอาไว้แล้วกันนะ ไรท์ไปล่ะ!!!(ใส่เกียร์หมาแล้วจ้าาาา)>>>ไรท์เองงง
      #193-1
  3. #192 หนีตามจุนซู (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:50
    แล้วที่คุยโทรศัพท์นี่คุยกับใครอ่า คุยกับตัวเองเหรอ
    #192
    0
  4. #191 vivi_pcy (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 22:23
    รอเลยค่าาน่าสนุกมากๆ
    #191
    1
    • #191-1 dkysbbh1206(จากตอนที่ 62)
      4 มีนาคม 2563 / 20:34
      คุณเห็นเลือดในมือผมมั้ย?? มันน่าสนุกอย่างที่คุณว่าจริงๆ>>>อี้ฟาน🌚


      😲😲😲 ละ...เลือด!!!!(เป็นลมแปป)>>>ไรท์เอง


      #191-1