Os/sf "BAEKDO" , "KRISYEOL"

ตอนที่ 39 : (SF) Byun Twin #แฝดบยอน 5/? 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    13 เม.ย. 62






เหตุผลของการกระทำ พยอน แพคฮยอน

 

เท้าของผมก้าวลงสู่ผืนดินบ้านเกิดอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้มานานถึงสามเดือนแน่นอนการฝึกงานของผมที่ญี่ปุ่นผ่านไปด้วยดี และแน่นอนว่าการกลับมาของผมจะไม่เห็นหน้าไอ้ชานยอลก็คงเป็นไปไม่ได้

“เฮ้ย!! ทางนี้”  เสียงใหญ่ของเพื่อนตัวสูงกว่าแต่ปัญญาอ่อนของผมตะโกนเรียกผมพร้อมโบกมืออย่างตื่นเต้น บางทีผมก็สงสัยนะว่าเราคบกันได้ยาวขนาดนี้ได้ยังไง

“อะไรของมึงน่ะ ตะโกนเป็นเด็กเลยนะ”  ผมบอกก่อนที่ร่างของผมจะจมลงไปอยู่บนอกของมัน

“โถ่ เพื่อนบยอนไปกินปลาดิบตั้งนาน มึงยังไม่สูงขึ้นเลยหรอว่ะ”

“สนตี-นเถอะไอ้ชาน”  ผมผลักมันออกด้วยความหงุดหงิดก่อนที่มันจะหัวเราะเสียงดังแล้วเดินนำผมไปที่รถแล้วเตรียมตัวกลับไปบ้าน บ้านที่แต่ก่อนมีแค่ผมกับป๋ายเซียน แต่ตอนนี้ไม่ใช่

 

โด คยองซู ชื่อนี้ติดอยู่ในชีวิตผมมากว่าสามเดือนแล้วหลังจากที่ผมรู้ว่าน้องถูกขายเข้าไปในบ่อนของคุณคริส มาเฟียในคาบประธานบริษัททำเพลงชื่อดังและมันคงเป็นความโชคดีที่ไอ้เจ้าชานยอลเพื่อนผมดันเป็นคุณนายของคุณคริสทำให้ผมช่วยน้องมาได้และรู้ถึงประวัติน้องมาบ้าง อย่างเช่นการที่คยองซูมีน้องชายและน้องสาวที่อยู่ต่างจังหวัดเรื่องนี้มันอาจจะดูน่ากลัวไปบ้างแต่ผมก็ตั้งใจจริงๆที่จะช่วยน้องให้เต็มที่รวมถึงครอบครัวของคยองซูด้วย

โดยผมเริ่มจากการที่ขอให้ชานยอลและคุณคริส เซ็นรับสามพี่น้องตระกูล โด เป็นลูกบุญธรรม และผมก็คิดว่าจะให้ทุนการศึกษากับน้องทั้งสองคยองซูโดยผ่านชื่อคุณคริส แต่โชคดีที่เด็กทั้งสองคนเป็นเด็กดีเข้าตาคุณคริส ทำให้คุณคริสทำเรื่องให้ทุนกับคยองซันและคยองซอลด้วยตัวเอง ผมจึงคิดที่จะรับผิดชอบพี่คนโตอย่างโด คยองซู ด้วยตัวเองทั้งหมด

แต่ทันทีที่ผมกลับมาบ้านร่างของผมกลับชาเหมือนมีไม้ท่อนใหญ่ฟาดลงมาที่ศรีษะ ผมมองเห็นชายคนนึงที่หน้าตาเหมือนกับผมกำลังหยอกล้อและสร้างรอยยิ้มบนใบหน้าของคยองซู รอยยิ้มที่แสนสดใสและมีความสุข แต่ทว่าคนที่ได้รอยยิ้มนั้นกลับไม่ใช่ผม มันทำให้ผมได้รู้ว่า สามเดือนที่ผ่านมาคยองซูได้มีคนดูแลไปแล้วและคนๆนั้นคือ บยอน ป๋ายเซียน พี่ชาย ผมเอง

 

 

 

 

 

ในขณะที่ผมกำลังเดินเข้าในครัวเสียงของฝาแฝดผมก็ดังขึ้นและนั่นก็ทำให้ผมได้เห็นภาพที่เหมือนมีดกรีดหัวใจซ้ำอีกครั้ง ตลอดสองปีที่ผ่านมา

 จริงหรอ พี่จะให้รางวัลคนเก่งยังไงดีนะ     

น้องอยากได้ยินพี่ป๋ายร้องเพลงจังเลยฮะ    ทำไมนะคนที่น้องขอให้ร้องไม่ใช่ผม ผมคงคิดได้แค่นั้นแต่ทว่าคนตรงนั้นก็ไม่ใช่ผมอยู่ดี  ผมมองป๋ายเซียนกอดน้องพร้อมกับร้องเพลงไป หึ ผมหัวเราะในลำคอ ก่อนที่จะไปแสดงตัวเพื่อไม่ให้เจ็บมากไปกว่านี้

 ยืนยิ้มกอดผู้ชาย.....ด้านจริงๆ   ผมตั้งใจพูดเพื่อว่าคยองซูเพราะทุกครั้งที่พูดแบบนี้น้องจะออกห่างจากป๋ายทันที

.

.

.

.

 

อะไรแค่นี่หวงหรอว่ะ   ผมถามเสียงดังพร้อมกับมองเข้าไปในดวงตาของฝาแฝดเพื่อต้องการบอกบ้างอย่างกับป๋ายเซียน แต่ทว่ามันกลับดึงแขนน้องแล้วขับรถออกไปจากบ้าน

ผมนั่งมองสปาเก็ตตี้ที่ยังคาอยู่ในกระทะก่อนที่จะตัดสินใจหยิบกระทะขึ้นมาแล้วคว่ำมันลงในถังขยะ ในเมื่อเจ้าของเขาไม่ได้ตั้งใจให้ยังไงซะมันก็ไม่ได้เป็นของเราอยู่ดี

 

ตกเย็นมาภาพบาดตามันก็มาหลอกหลอนอีกครั้งเมื่อผมเห็นป๋ายจูบกับคยองซูอยู่ในรถผมกำมือแน่นกับสิ่งที่เห็นผมเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะมองหน้าตัวเองที่อยู่ในกระจก ผมกระวนกระวาย กับคำถามที่อยู่ในหัวใจว่า ทำไมทั้งๆที่ผมรักน้องมาก่อนทำไมล่ะ ทำไมคนที่ได้สิทธิ์นั้นไม่ใช่ผม

เพล้งง!!  ผมชกหน้าตัวเองในกระจกเพราะใบหน้าแบบนี้แท้ๆผมถึงต้องเสียน้องให้กับพี่ชายโดยที่ผมพูดอะไรไม่ได้

.

.
.
.
.
ผมใช้มือที่เป็นแผลลูบริมฝีปากเพื่อย้ำสัมผัสว่าสิ่งที่ผมทำลงไปมันเป็นเรื่องจริงจากนั้นผมจึงตัดสินใจออกจากบ้านมาเพื่อมาอยู่ที่คอนโดโดยถาวร เพราะหากผมเห็นหน้าน้องผมต้องขาดสติแน่ๆ 

.

.
.
.
.

.

 

ครืดดดดด  ครืดดดดดด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในขณะที่ผมกำลังจะกลับคอนโด

“ว่า”  ผมกดรับแล้วถามอย่างเซ็งๆเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของป๋ายเซียน

(กลับมาบ้าน จากนี้กูคืนคยองซูให้มึง)

“ห๊ะ”

(แบค.......กูคืนคยองซูให้มึง โชคดีนะ แบค) ติ๊ด

“ป๋าย!! ป๋ายเซียน!!!” 

ผมตะโกนเรียกมันอย่างหัวเสียก่อนที่จะกดโทรกลับไปที่เบอร์เดิมแต่ทว่า

หมายเลข ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

“โถ่เว้ย!!”  ผมโวยวายออกมาก่อนที่จะบึ่งรถกลับบ้านทันที 

 .
.
.
.
.
.
ภาพตรงหน้าเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางหัว ร่างบางเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยฝกช้ำเป็นจ้ำๆ ที่มีผ้าห่มผืนบางคลุมอย่างหมิ่นเหม่ นั่นยังไม่ทำให้ผมปวดหัวใจเท่ากับน้ำตาน้องที่ไหลออกมาเงียบๆก่อนที่จะชะงักไปอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากน้อง

 

"พอใจแล้วใช่มั้ย ที่ทำลายชีวิตคนอื่นได้ พอใจนายแล้วใช่มั้ย.....

 

บยอน แบคฮยอน

 ใช่ผมเป็นคนที่ทำร้ายน้องเพราะผม ทุกอย่างมันเป็นเพราะผม เพราะผมเองที่ปล่อยให้น้องไปอยู่กับคนอื่นจนน้องต้องเป็นแบบนี้

 

 

 




กว่าสามวันแล้วที่ผมดูแลน้องโดยที่ไม่ได้ยินเสียงเขาเขาทานอาหารได้น้อยมากๆบางทีก็ไม่และวันนี้ผมจะไม่ให้มันเป็นแบบนั้นอีก คยองซูจะต้องหาย


คยองซู  ผมเรียกเขาโดยพยายามทำให้เสียงแข็งที่สุดและมันได้ผล จากนั้นผมก็เริ่มป้อนข้าวคยองซูไปเรื่อยจนเขาปฏิเสธ สงสัยคงจะอิ่มจริงๆ


คุณ   ผมแทบเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่เมื่อได้ยินเสียงเขา


ครับ 


ทำไม.........................คุณทำแบบนี้ทำไม?”  


...........................”  ผมได้แต่งงกับคำถามของคยองซู


ทำไมไม่ปล่อยให้ผมตาย    และคำพูดนั่นแทบทำให้ผมตายทั้งเป็น


แล้วทำไมนายไม่เคยรู้อะไรบ้างเลยคยองซู    ทำไมนายไม่เคยรู้ว่าพี่รักนาย รักนายมาก มากจนยอมให้นายอยู่กับอีกคนเพราะเจาเป็นความสุขของนาย ทำไมนายไมเคยรู้อะไรเลย หรือว่าพี่.......รักนายไม่พอ  ผมได้แต่เก็บความน้อยใจเอาไว้เงียบๆเพราะกลัวน้องจะรำคาญผมได้แต่ร้องขอบางอย่างกับคยองซูเท่านั้น


ช่างมันเถอะ ถึงตอนนี้นายไม่รู้อะไรเลยก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ให้ชั้นอยู่ดูแลนายก็พอ   

 




.....................................................................................................


 ทำไมยังไม่นอนหื้ม?”     ผมถามน้องเมื่อตอนนี้เป็นเวลาของคนป่วยแต่ผมรู้สึกได้ถึงการถอนหายใจของน้องที่ถี่มากกว่าปกติ


.......นอนไม่หลับ 


เป็นอะไร  ผมถามด้วยความเป็นห่วงแต่ว่าคำตอบของคยองซูนั้นเหมือนมีดกรีดใจผมดีๆนี่เอง


เบื่อ     

 สิ้นเสียงคยองซูความเข้มแข็งของผมก็ลดลงมาเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงจุดสิ้นสุด ผมรีบลุกแล้วเดินออกมาจากห้องแล้วตรงไปที่รถทันที ขอโทษนะคยองซูที่พี่ปล่อยให้นอนคนเดียวแต่ตอนนี้พี่ไม่ไหวจริงๆและพี่จะไม่ยอมให้คยองซูเห็นพี่อ่อนแอเด็ดขาด ผมคิดในใจก่อนจะสตาร์ทรถแล้วออกไปนอนที่คอนโดของผมทันทีโดยไม่ลืมที่จะสั่งให้ลูกน้องมาเฝ้าดูแลอยูรอบบริเวณบ้าน

 

 

 

ครืดดดด ครืดดดดด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเมื่อผมนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงห้องผมมองดูเบอร์แปลกที่โทรหาผมในเวลานี้อย่างสงสัยก่อนตัดสินใจรับสายนั่น

 

“......................”


(........แบค)


“ไอ้ป๋าย!!  


(เออ...คือกุ)


“มึงไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น บอกมา ว่ามึงอยู่ไหน!!


(..แบค)


“กูถามว่ามึงอยู่ไหน!!!!


(อังกฤษ)  ติ๊ด  ผมไม่รอให้อีกฝ่ายพูดต่อกลับกันผมรีบโทรหาความช่วยเหลือจาก......คุณคริส...

 

 



(ว่าไงแบค)


“ชานกุขอคุยกับคุณคริสหน่อย”


(อื้อ...พี่คริส..อ่ะ../  ว่าไงเรา)


“ผมมีเรื่องให้คุณช่วยครับ”


(ว่ามาสิ)


“คุณช่วยหาไฟท์บินไปอังกฤษตอนนี้ให้ผมทีครับ ผมคิดว่าถ้าให้คุณช่วยเหลือผมคงจะเร็วกว่าผมไม่อยากให้คยองซูอยู่คนเดียวนาน”


(นายจะไปทำอะไรที่นั่น แบคฮยอน)


“ผมจะไปปกป้องคยองซู......ผมจะไม่ให้เขามาทำร้ายคยองซูอีก”


(......นายไปเตรียมตัวเถอะ ผู้ช่วยของชั้นจะรอนายที่สนามบิน)


“ขอบคุณครับ.....คุณคริส”


(ไม่เป็นไรยังไงซะ...นายก็เป็นเพื่อนเมียชั้นและที่สำคัญนาย...เป็นลูกเขยชั้นนี่นะ โชคดีล่ะกัน..........ไอ้ลูกเขย หึหึ)   อ่า......งั้นคงโชคดีที่ผมมีพ่อตาเป็นมาเฟียสินะ

 

 

 






อังกฤษ

 

ก๊อกๆๆ ผมเคาะประตูคอนโดที่ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นที่พักผ่อนของผมและไม่นานก็มีหญิงสาวตาน้ำข้าวคนนึงมาเปิดประตูให้ผมนั่นมันทำให้ผมเลือดขึ้นหน้า ผมผลักประตูเข้าไปโดยไม่ต้องรอให้ใครเชิญก่อนจะเข้ามาเจอชายอีกคนที่หน้าตาเหมือนผมราวกับแกะ


“ไอ้เหี้ยป๋าย!!  พลั่ก ผมซัดหมัดเข้ากับหน้าพี่ชายฝาแฝดจนมันล้มลงไปกับพื้น


“แบค..มึงฟังกุ..”


“มึงจะให้ฟังคำพูดของคนเลวๆอย่างมึงอีก ห๊ะ!! 


“.....................”


“กุยอมมึงมามากกุฟังมึงมามากแล้วดูสิ่งที่มึงทำ!!


“.....................”


“มึงทำกับคยองซูแบบนั้นได้ยังไง ทั้งๆที่กุไว้ใจให้มึงดูแลเขา แล้วดูสิ่งที่มึงทำ มึงข่มขืนที่กุรักได้ยังไง นี่ถ้ามึงรับผิดชอบกุจะไม่พูดอะไร แต่นี่ทำไมกุถึงเป็นคนที่ข่มขืนจิตใจเขา ห๊ะ บยอน ป๋ายเซียน  ไม่สิ เปี้ยน ป๋ายเซียน”  ผมระบายความรู้สึกออกมาอย่างผิดหวัง


“กุ...ขอโทษ  กุขอโทษ แบคฮยอน ”


“สิ่งที่กุเสียใจที่สุดมึงใช่การที่มึงบอกน้องว่ากุข่มขืนน้องหรอกนะไอ้ป๋าย ไม่ใช่เลย สิ่งที่กุเสียใจที่สุดคือการที่กุ.....ไว้ใจมึง.....ให้มึงดูแลคยองซู นั่นคือสิ่งที่กุเสียใจที่สุด”


“แบคฮยอน...พะ...พี่ขอโทษ”


“มึงเอากองไว้ตรงนั้นเถอะ...กุไม่ต้องการ สิ่งเดียวที่กุต้องการคือปกป้องคยองซู หวังว่าจากนี้ชั้นจะไม่เห็นหน้านายในเกาหลีอีก เพราะ บยอน ป๋ายเซียนมันได้หายไปจากที่นั่นแล้ว ถ้านายยังไปชั้นสาบานว่าจะพาคยองซูหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้”


“ฮึก...แบค..ได้โปรด..พี่”


“อย่ามาร้องขอความเมตตาจากชั้น....เพราะมันไม่มี.....เปี้ยน ป๋ายเซียน”

 







พี่คงปกป้องนายได้เท่านี้  คยองซู


................................100%............................


#แฝดบยอน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #106 WARA-PSH (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 21:48
    งงอะ คือจริงๆคนที่ข่มขืนน้องคือป๋ายเซียน แต่น้องเข้าใจเป็นแบคงี้หรอ
    #106
    0
  2. #105 CABAlike (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 02:45

    ไรท์รีบมาต่อไวๆๆนะคะ
    #105
    0
  3. #104 CABAlike (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 02:45

    โถ่ เศร้าาา เห็นใจทุกฝ่ายเลย
    #104
    0
  4. #83 หนีตามจุนซู (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:11

    อันนี้พี่แบคมาเล่า flashbackใช่มั๊ย พอมาอ่านตอนนี้ของพี่แบคแล้วแบบงงนิดหน่อยตรงประโยคสุดท้าย สรุปพี่แบคข่มขืนน้องใช่มั่ย หรือพี่ป๋าย
    #83
    1
    • #83-1 dkysbbh1206(จากตอนที่ 39)
      5 มีนาคม 2562 / 11:57
      รอติดตามนะคะ^3^
      #83-1