Os/sf "BAEKDO" , "KRISYEOL"

ตอนที่ 37 : (SF) Byun Twin #แฝดบยอน 4/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    27 ก.พ. 62




คยองซูหลับไปอีกครั้งเมื่อแบคฮยอนหาข้าวหายาให้กินแบคฮยอนนั่งมองใบหน้าหวานที่ยังเหมือน2ปีก่อน น้องคนนั้น คนที่เขาช่วยไว้เรื่องนี้คงต้องขอบคุณไอ้ชานยอลที่เป็นเมียเจ้าของคาสิโนนั่น เขาเลยช่วยน้องออกมาได้ไม่ยากอะไรเพียงแค่คืนเงินที่พ่อของคยองซูติดหนี้ไว้แทนเท่านั้น  แต่ทว่าทุกอย่างกลับ ยุ่งยากไปหมด  จากนั้นเขาจึงตัดสินใจทำเรื่องหลายๆอย่างขึ้นมาแบบเงียบๆ


ครืดดดดด  ครืดดดดดดด   เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในขณะที่เขากำลังคิดอะไรเพลินๆ


“ว่า” แบคฮยอนกรอกเสียงลงไปเมื่อเห็นชื่อเพื่อนรักปรากฏอยู่


(มึงอยู่ไหนทำไมไม่เข้าร้านห๊ะ!!@#!^&)  เสียงน่ารำคาญของเพื่อนแวดออกมาทำให้แบคฮยอนยกโทรศัพท์ออกจากหูโดยอัตโนมัติก่อนจะรอให้ชานยอลโวยวายเสร็จก่อน


“โวยวายไรนักหนา เมนส์ไม่มาหรือไง”  แบคฮยอนกวนประสาททำให้ชานยอลหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง


(ไอ้สัสมันจะมาได้ไงกูท้อง ควาย!!)


“ห๊ะ....ว่าไงนะ” เขาตกใจกับสิ่งที่มันบอกจริงๆมันต้องบอกว่ามันเป็นประเดือนได้ไงเพราะมันเป็นผู้ชาย แต่นี่มัน


(กู!!! ท้อง!!!)   


“หนักว่าเดิมอีก”


(มึงว่ากูตัวหนักกว่าเดิมเหรอ!!!......แต่กูมีลูกนี่นา......พี่คริสชานมีลูกอยู่ในท้องชานก็ต้องหนักกว่าเดิมใช่มั้ย)   เสียงชานยอลเอ่ยถามแฟนเจ้าของบ่อนมันก่อนที่แบคฮยอนจะได้ยินเสียงแววๆเข้ามาในโทรศัพว่า  ครับ  


“เฮ้อ....แล้วโทรมามีอะไร”


(วันนี้เขาจะเอาเฟอร์นิเจอร์เข้าร้านไปดูหน่อย จะไปหาหมอ)


“เออๆ เดี๋ยวเข้าไป”      แบคฮยอนรับปากก่อนที่จะตัดสายแล้วเดินไปหยิบกุญแจรถกับกระเป๋าตังค์ก่อนที่จะเขียนโน๊ตทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วออกไป

 

 

ไปธุระกินข้าวกินยาด้วย BH.


คยองซูอ่านโน้ตที่วางบนหัวเตียงด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนที่จะลุกเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์ที่มีบัตรประจำตัว บัตรเคดิตร และเงินสดที่ป๋ายเซียนทิ้งไว้ให้จำนวนมากพอแล้วเดินออกจากบ้านไปโดยพกสิ่งติดตัวไปเพียงแค่นั้น ในเมื่อเขามาอยู่ตัวเปล่าเขาก็ควรจะไปตัวเปล่า  บัตรเคดิตนี่เขาไม่ได้ใช้อยู่แล้วส่วนเงินนี่เขาขอยืมก่อนแล้วกันนะ คยองซูคิดในใจก่อนจะโบกรถแท็กซี่ที่ผ่านมา


“ไปไหนครับ”

 

 

“คยองกีครับ ผมจะไปคยองกีโด”   

 

 

 

“???”  แบคฮยอนทำหน้าสงสัยเมื่อเขากลับมาถึงบ้านแล้วไฟในบ้านกลับมืดมิดไม่เว้นแม้แต่ห้องของคยองซูเพราะในเวลาช่วงค่ำแบบนี้คยองซูควรจะเปิดไฟแล้วสิ หรือว่าเผลอหลับกันนะ


เขาคิดดังนั้นก่อนที่จะเดินเขาไปในบ้านแล้วขึ้นไปในห้องของคยองซูแต่ทว่าก็ไม่พบ


“คยองซู” 


“...................”  สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบทำให้แบคฮยอนเริ่มรนรานเขาวิ่งไปทุกห้องในบ้านเพียงเพื่อตามหา


“คยองซู”   และเมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีเขาจึงหยุดนั่งลงเพื่อตั้งสติก่อนที่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาเพื่อนรักอย่างชานยอลแต่กลับฉุกคิดได้ว่าถ้าโทรไปเจ้าชานยอลมันต้องรีบช่วยเขาจนเครียดและนั่นมันคงจะส่งผลต่อหลานเขาแน่นอน


“โถ่เว้ยยยย!!!

 

 

 

คยองซูยืนมองบ้านหลังเก่าสีขาวที่มีไฟฟ้าเปิดอยู่แสดงให้เห็นว่ามีคนอาศัยอยู่ที่นี่ยังไม่ทันที่นิ้วเรียวจะกดเข้าที่กริ่งหน้าบ้านเสียงสั่นๆของเด็กสาวคนหนึ่งกลับดังขึ้น


“พะ...พี่”     คยองซูหันกลับมาตามเจ้าของเสียงก่อนที่จะพบกับคนที่เขาจากมาแสนนาน ใบหน้าจิมลิ้มตาโตและริมฝีปากรูปหัวใจเหมือนกับเขาทักเปียน่ารักอยู่ในชุดนักเรียนมัธยม  ทำไมน้องสาวเขาโตมาได้น่ารักขนาดนี่กันนะ


“คยองซอล ”


“ฮีก...พี่....พี่คยองซู....ฮือออ”   คยองซอลโผเข้ากอดพี่ชายก่อนที่จะร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร คยองซูกอดตอบพร้อมลูบหัวน้องด้วยความเอ็นดูและคิดถึง


“กงจูอ่า....หยุดร้องนะ...”  สรรพนามเก่าๆในอดีตที่พี่ชายเอ่ยออกยิ่งเป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่าคยองซอลไม่ได้ฝันไป 


“พี่....ฮึก..พี่กลับมาแล้ว...ฮึก..กลับมาอยู่กับจูแล้วใช่มั้ย?”

 

 

“ครับ......พี่จะมาอยู่กับจูแล้ว...เราจะอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม....พี่จะไม่ทิ้งจูไว้แบบนี้อีก....พี่สัญญา”

 

หากจะให้คำว่าชีวิตผมเหมือนละครก็คงไม่ผิดนักมันเริ่มต้นจากการที่คุณพ่อแท้ๆของผมติดยาเสพติดแล้วเกิดอาการคลุ้มคลั่งจะฆ่าคยองซอลคุณแม่จึงตัดสินใจยิงคุณพ่อก่อนที่พ่อจะลงมือทำให้คุณแม่โดนจับข้อหาฆ่าคนตายแต่ทว่าอีกไม่นานท่านก็ฆ่าตัวตายในคุกตอนผมอายุ16  ทำให้ผมกับน้องทั้งสอง ใช่ครับผมมีน้องสองคน คยองซอล หรือ กงจูเป็นน้องคนสุดท้อง ส่วนอีกคนที่เป็นน้องที่ผมสนิทที่สุดชื่อ คยองซัน ผมยังจำภาพที่น้องทั้งสองที่อายุเพียง12,10ขวบทำความเคารศพพร้อมกับผมได้อย่างขึ้นใจ เราทั้งสามคนถูกส่งไปบ้านเด็กกำพร้าโดยญาติตั้งแต่นั้นแต่ไม่นานก็มีครอบครัวบุญธรรมรับผมไปเลี้ยงพวกเราดีใจที่จะได้กลับไปอยู่บ้านหรือได้เรียนหนังสืออีกครั้งทว่ามันกลับไม่เป็นอย่างที่คิดเมื่อครอบครัวใหม่ไม่ได้ตอนรับเราอย่างที่ควรพวกเขาเป็นคนรวยที่ทำอาชีพค้าประเวณีผมกับคยองซันถูกบังคับให้เป็นเด็กเสริฟอยู่ในผับของเขาแต่พวกเขากับแยกน้องสาวเราไว้โดยปล่อยให้น้องไปเรียนซึ่งนั้นผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรจนวันนึงผมกับคยองซันได้ยินพ่อเลี้ยงและแม่เลี้ยงคุยกันว่าจะให้จับคยองซอลขายให้กับบ่อนแห่งหนึ่งที่พ่อเลี้ยงเล่นพนันจนเป็นหนี้เขามหาสาร ผมจึงตัดสินใจพาคยองซันพาคยองซอลหนีกลับมาที่บ้านเก่าที่ยังเป็นมรดกของเราสามคนอยู่ในวันที่เขาจะขายคยองซอลแต่ทว่าโชคร้ายก็เกิดขึ้นกับเราสามพี่น้องอีกครั้งเพราะพวกมันตามเราเจอในขณะที่เรากำลังจะขึ้นรถไฟ ผมจึงถ่วงเวลาไว้แล้วปล่อยให้รถไฟเคลื่อนหนีไปโดยที่น้องสองคนอยู่บนนั้นผมได้แต่หวังว่าคยองซันจะดูแลน้องได้ดีกว่าผม  จากนั้นผมก็ถูกขายให้ไปอยู่ในบ่อนแทนคยองซอลจากนั้นไม่นานผมก็หนี หนีจนมาเจอพี่ป๋ายคนที่ช่วยผมไว้ ผมไม่เคยพูดถึงน้องๆทั้งสองคนเลยเพราะเหตุการณ์ในอดีตสอนว่าเราไม่ควรไว้ใจใคร ผมจึงเลยที่จะใช้หนีชีวิตให้พี่ป๋ายและไม่ให้ใครรู้ว่าผมมีน้องเพราะหากเขาไม่เป็นอย่างที่เราคิดอีก ผมจะได้ตายคนเดียว ผมจะไม่ระแวงว่าน้องผมจะมีอันตรายอีก แต่วันนี้ผมเลือกที่จะกลับมา มาดูแลน้องๆอีกครั้งเราจะอยู่โดยไม่มีใครตามหาอีกไม่ว่าจะเป็นพี่ป๋ายหรือ คุณแบคฮยอน

 

“กงจูอ่า....ปล่อยพี่ก่อนดีมั้ยพี่ยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ”  คยองซูเอ่ยบอกน้องสาวคนเล็กอย่างขำๆเพราะตั้งแต่เขาเข้ามาในบ้านคยองซันกอดจับเขานั่งลงบนโซฟาตัวยาวเก่าๆนี่แล้วกอดเขาไว้ไม่ปล่อยมาเป็นชั่วโมงแล้ว


“ไม่เอา จูกลัวพี่หาย”


“พี่ไม่หายแล้วครับ แล้วซันล่ะ ซันไปไหน”   คยองซูถามหาน้องชายอีกคนเขามาถึงบ้านเมื่อช่วงค่ำตอนนี้ก็ปาไปจะสามทุ่มแล้วเขายังไม่เห็นน้องเลย


“ซันทำงานที่ร้านดอกไม้ใกล้ๆนี่แหละค่ะ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”


“หื้ม? งั้นเราทำกับข้าวรอซันกันดีมั้ย แล้วเราล่ะกินข้าวหรือยัง”


“แหะๆ จูลืมเลยค่ะ”


“ฮะๆๆ งั้นพี่ทำเองจูไปอาบน้ำนะจะได้มากินข้าวพร้อมกัน”


“ไม่เอาๆ พี่ไปอาบน้ำนะเดี๋ยวหนูทำเองพี่มาเหนื่อยแถมยังโดนหนูกอดตั้งนานเมื่อยแย่เลย”


“ไม่หรอกครับ พี่...”


“ไม่ได้ๆค่ะ เดี๋ยวจูทำเองนะ พี่ขึ้นไปอาบน้ำเลย”  พูดไม่พอ คยองซอลผลักหลังพี่ชายให้ขึ้นบันไดไปชั้นสองทำให้คยองซูเดินขึ้นไปอย่างปฏิเสธไม่ได้


หลังจากที่พี่ชายขึ้นห้องไปได้ไม่นานเด็กชายวัยรุ่นอีกคนที่หน้าตาคล้ายคยองซูก็เดินเปิดประตูเข้ามาเตรียมที่จะโวยวายเต็มที่ เมื่อเห็นรองเท้าแปลกตาวางอยู่หน้าบ้าน


“ยัยจะ....”


“ชู่วววว.....อย่าดังดิ”  คยองซอลตัดบทพี่ชายอีกคนก่อนที่จะชี้ขึ้นไปบนชั้นสองแล้วบอกบางอย่างกับคยองซัน  ทำให้เด็กหนุ่มวิ่งขึ้นไปบนห้องของตัวเองทันที


“พี่คยองซูกลับมาแล้ว อยู่บนห้อง”

 

 

เขาเดินขึ้นไปที่ห้องนอนเก่าที่ใช่นอนกับคยองซันเมื่อตอนเด็กๆทุกอย่างยังเหมือนเดิมในห้องมีเตียงสองเตียงกับโต๊ะหนังสือหนึ่งโต๊ะแล้วก็ตู้เสื้อผ้าเขามองทุกอย่างด้วยสายตาที่ปลื้มปริ่มและดีใจที่น้องๆไม่เคยลืมเขา ต่างจากเขาที่ทิ้งน้องไว้ไม่รู้ที่ผ่านมาน้องอยู่กันยังไงลำบากมากหรือเปล่าทำไมเขาเป็นพี่ที่แย่แบบนี้กัน คยองซูคิดอย่างนั้นทำให้น้ำตาไหลรินออกมาอีกครั้งก่อนที่จะมีแขนหนารวบตัวคยองซูเขามากอดไว้


“คยองซูกลับมาแล้วหรอ”


“คยองซัน..... ”


“ยินดีต้อนรับ...กลับบ้านนะ”  สิ้นเสียงคยองซัน คยองซูก็เอนหลังพิงกับอกน้องชายเอาไว้


“ขอบใจนะ..ซัน” 


“อือ...ขอบคุณเหมือนกันนะ....ที่กลับมา”

 

 

 

 

 .....................TBC......................

 

 งงกันมั้ย?อ่าาาตัวละครมาเพิ่มอีกแล้ววว มันยังมีพีคกว่านี้ พีคในพีคเลยล่ะ

สปอยไว้เพื่อใครอยากรู้555

 

 #แฝดบยอน



คยองซัน



คยองซอล



คยองซู

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #82 น้ำ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 07:15

    สับสนซับซ้อนกันไปใหญ่ละ แบคจะหาคยองเจอไหมนะ

    #82
    0
  2. #79 sine_saki (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:52
    เดาว่าพี่ป๋ายชอบคยองซัน อิอิ
    #79
    0