Os/sf "BAEKDO" , "KRISYEOL"

ตอนที่ 36 : (SF) Byun Twin #แฝดบยอน 3/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    26 ก.พ. 62






ร่างเปลือยเปล่าผิวบางถูกแต่งแต้มไปด้วย รอยสีแดงก่ำ และรอยฝกช้ำ อย่างดูไม่ได้

คยองซูนอนใองเพดานห้องพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสายอย่างเงียบๆ ให้กับความเจ็บปวดนี้ที่ยืนยันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเขาไม่ได้ฝันไป เขาถูกขืนใจและที่สำคัญเขาแน่ใยว่าคนๆนั้น คือน้องชายฝาแฝดของคนรัก.....


แกร๊ก เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นก่อนที่ร่างโปร่งของบยอน แบคฮยอน ปรากฏตัวขึ้น แบคฮยอนยืนมองร่างบางด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้แต่ทว่าก็หยุดชะงักฝีเท้าลงเมื่อเสียงแหบแห้งของ คยองซู ดังขึ้นเสียงสั่น


"พอใจแล้วใช่มั้ย ที่ทำลายชีวิตคนอื่นได้ พอใจนายแล้วใช่มั้ย.....

บยอน แบคฮยอน "




..........................................


โรงพยาบาลโซล   ::   เกาหลีใต้



ครืดดดดด เสียงโทรศัพท์ของป๋ายเซียนดังขึ้น กลางดึกในขณะที่เขากำลังจะนอนผักผ่อน เพราะแบคฮยอนแท้ๆที่ ให้เขามาเฝ้าคู่กรณีที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงทำให้เข้าต้องมานอนเตียงญาติคนไข้่แบบนี้


"เออ ว่า"


(น้องเขาเป็นไงบ้าง)


"ยังไม่ฟื้นเลย "


(หรอ งั้นถ้าน้องตื่นมามึงรับน้องมาอยู่ด้วยเลยนะ...)


"ห๊าา!! บ้าหรือป่าวแบคฮยอน!!!" ป๋ายเซียน ร้องออกมาเสียงดังกับความคิดบ้าๆของน้องชาย จะรับเลี้ยงคนแปลกหน้านี่นะ


(น้องถูกขายเขาบ่อนแฟนไอ้ชานยอล กูซื้อออกมาแล้ว สามเดือนนี้กุฝากมึงช่วยดูแลคยองซูไปก่อน เดี๋ยวเสร็จทางนี้แล้วจะกลับไปดูแลเอง) แบคฮยอนมำให้ป๋ายเซียนหนักใจอยู่ไม่น้อย


"มึงแน่ใจนะ"


(เออ กุฝากด้วยนะ) คำตอบของแบคฮยอนถือเป็นคำตัดสิน เพราะเขาเชื่อในการตัดสินใจของน้อง หากมันคิดว่าดี เขาก็จะไม่ขัด


" ฮือออ..โอ้ย " เสียงคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ดังขึ้น ในเวลาสายๆของวันต่อมา ทำให้คนที่นอนเฝ้าตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ


"เป็นอะไรหรือป่าวครับ" เสียงทุ้มแหลมของคนเฝ้าไข้ถามออกมาอย่างตกใจ...

"ปวด..ทะ..ท้องครับ''


"เดี๋ยวพี่ไปตามหมอนะ"


" พะ..พี่ชื่ออะไรครับ"


"ป๋ายเซียน ครับ บยอน ป๋ายเซียน"





"ต่อไปพี่จะดูแลคยองซูเองนะ"

...................................................





แบคฮยอนทำอย่างกับว่าคำพูดของคยองซูไม่มีความหมาย กลับกัน หลังจากที่คยองซูตัดพ้อ แบคฮยอนก็เช็ดตัวทำความสะอาดตัวคยองซูอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่สนใจว่าการกระทำแบบนั้น มันทำให้ในหัวของคยองซูมีแต่คำว่า ทำไม.....


"ลุกขึ้นมากินข้าวจะได้กินยา" เสียงนิ่งๆของแบคฮยอนดังขึ้นเมื่อเขาจัดการเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คยองซูเสร็จแล้วออกไปทำข้าวต้มมาให้กับคนป่วย


"............" แต่คยองซูกลับไม่ขยับเลยซักมีเพียงน้ำใสๆที่ไหลจากตาเท่านั้นที่บ่งบอกว่าคยองซู ยังมีสติ.....


แบคฮยอนหมดปัญญาที่จะพูดจึงถือโอกาสช้อนตัวคยองซูขึ้นแล้วจับมานั่งที่ตักของตัวเอง พร้อมกับกดหัวเล็กเขามาแนบกับอกเขา ทำให้ตอนนี้เขา กำลังกอดคนตัวเล็กกว่าไว้


"ขอโทษ"


".............."


"ขอโทษนะ" สิ้นเสียงแบคฮยอนคยองซูก็ร้องไห้ออกมาจนตัวโยน เขาทั้งโกรธทั้งกลัวสับสน มันน่าแปลกที่สัมพัสของคนที่ขืนใจเขากลับทำให้เขารู้สึก......อบอุ่น.....





"ร้องออกมาให้หมดแล้วจะตีจะด่าชั้นยังไงก็ไดชั้นยอม.........

แต่ขอร้อง....วันพรุ่งนี้อย่าร้องไห้อีกนะ" สิ้นเสียงของแบคฮยอนคยองซูก็ปล่อยโฮเต็มที่เพื่อระบายความเจ็บปวดที่อัดอัันอยู่ในอก กว่าหลายชั่วโมงที่ แบคฮยอนปล่อยให้คยองซูร้องไห้อยู่อย่างนั้น จนกระทั่งหลับไป ......






สามวันแล้วที่คยองซูนอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยมีแบคฮยอนเป็นคนดูแล

“คยองซู กินข้าวนะจะได้กินยา”  แบคฮยอนบอกแต่ทว่าก็ได้รับคำตอบเพียงความเงียบของอีกคนเหมือนทุกครั้งที่เขาถามตั้งแต่คยองซูร้องไห้ในวันนั้นเขาก็ไม่ได้ยินเสียงใสอีก แต่กระนั้นแบคฮยอนก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาเพียงทำเหมือนทุกครั้งที่คยองซูไม่ยอมกินข้าวนั่นคือ

 

“คยองซู”  แบคฮยอนเรียกเสียงเข้มเหมือนตอนที่เขาชอบพูดกับอีกคนก่อนหน้านี้ทำให้คยองซูค่อยๆลุกขึ้นมานั่งแล้วพิงหลังที่หัวเตียงทันที  จากนั้นผมก็เริ่มป้อนข้าวคยองซูไปเรื่อยจนกระทั่งคยองซูหันหน้าหนีข้าวในช้อนที่แบคฮยอนส่งไปให้เพื่อบอกว่าอิ่มแล้ว


“คุณ”   เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาสั้นๆทำให้แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นจากถาดข้าวทันที


“ครับ”  แบคฮยอนตอบออกไปสั้นๆมาเท่านั้นก่อนที่จะขมวดคิ้วกับคำพูดของอีกคน


“ทำไม.........................คุณทำแบบนี้ทำไม?”  


“...........................”


“ทำไมไม่ปล่อยให้ผมตาย”    มาดูแลห่วงใยผมทำไมกัน


“แล้วทำไมนายไม่เคยรู้อะไรบ้างเลยคยองซู”    เสียงเหนื่อยล้าของแบคฮยอนเอ่ยขัดอีกคนทำให้คยองซูนิ่งไปแล้วพลางสงสัยในคำพูดของแบคฮยอน


“...................”   เพราะเขาไม่รู้อะไรนี่ล่ะ ในสมองของคยองซูรู้แค่ว่า ชายคนตรงหน้านี้ข่มขืนเขา ทำลายชีวิตเขา เขาถึงได้ถามว่าทำไม


“ช่างมันเถอะ ถึงตอนนี้นายไม่รู้อะไรเลยก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ให้ชั้นอยู่ดูแลนายก็พอ”    แต่แบคฮยอนก็ไม่ได้ไขข้อสงสัยเขาเลยซักนิด

 

 

ตาใสมองแบคฮยอนที่นอนข้างเขาอยู่ในความมืดคยองซูได้แต่นึกถึงคำพูดของแบคฮยอนเมื่อตอนกลางวัน เขาได้แต่รู้สึกสับสนกับตัวเองและตั้งคำถาม แบคฮยอนคอยดูแลเขาอยู่ตอนนี้ คนที่ทำร้ายเขาแท้ๆทำไมยังอยู่ตรงนี้แล้วอีกคนล่ะอยู่ไหน คนที่เขารักและที่พักพิงของคยองซู ตั้งแต่ไปเขาก็ไม่ติดต่อกลับมาอย่าว่าแต่โทรมาเลยแม้แต่ข้อความยังไม่มี พี่ป๋ายเขาหายไปไหนกัน  ตอนนี้เขางงและสับสนไปหมดปวดหัวไปหมดให้ตายเถอะ ถ้าตอนนี้เขาได้กอดพี่ป๋ายก็คงดี คยองซูคิดในใจแต่ทว่าความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้นั้นคือ คนข้างๆคือ แบคฮยอน ไม่ใช่ป๋ายเซียน


“ทำไมยังไม่นอนหื้ม?”     แบคฮยอนถามปกติเขาไม่เคยเข้านอนก่อนสามทุ่มหรอกเขาถึงได้ยินถอนหายใจของคยองซู


“.......นอนไม่หลับ”  คยองซูตอบให้พ้นๆไปเพราะเขารู้ว่าหากเขาไม่ตอบคงได้ฟังเสียงคนๆนี้อีกนานแน่


“เป็นอะไร” 


“เบื่อ”   ใช่คยองซูเบื่อเขาเบื่อการนอนแล้วเขาไม่รู้เลลยว่านอนไปแล้วเขาได้อะไร เขาไม่ได้เรียนเพราะพี่ป๋ายบอกว่า พี่ป๋ายเลี้ยงเค้าได้ และนั้นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ได้ทำงานอะไรเลยนอกจากงานบ้าน


“...........................................”    แบคฮยอนนิ่งไปก่อนที่จะลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเปิดประตูออกจากห้องไป ทำให้อีกคนที่นอนอยู่ไม่เข้าใจว่าทำไมแบคฮยอนต้องออกไปและก็ไม่เขาใจว่าคยองซูจะร้องไห้ทำไมเมื่อผ่นไปซักพักมีเสียงรถขับออกไปจากบ้าน

 

“ทิ้งไปอีกคน...ฮึก...แล้ว...ไป...แล้ว..ฮือออออ”

 

 

 

ช่วงบ่ายๆของวันหลังจากที่เขาร้องไห้เมื่อคืนเขาก็ป่วยอีกครั้งคยองซูค่อยๆลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างทุลักทุเลตอนนี้เขาเผชิญกับอาการปวดหัวอีกครั้ง ปวดมาก ปวดหัวจนน้ำตามันไหลออกมาอีกครั้ง


แกร็ก


“คยองซู!!!”   แบคฮยอนตะโกนออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวที่เปรอะไปด้วยน้ำตา เขารีบสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วนั่งลงบนขอบเตียงมือเรียวยกขึ้นมาอังหน้าผากเพื่อวัดไข้


“ไปไหนมา”  เสียงแหบแห้งของคนป่วยถามขึ้น


“.............”


“ฮึก....ไหน..บอก...ฮึก..จะอยู่ด้วย..”  พูดไม่ทันจบน้ำตาแห่งความน้อยใจก็ไหลลงมาอีกครั้ง  แบคฮยอนใช้มือเกลี่ยน้ำตาพวกนั้นออกพร้อมกับอมยิ้มออกมาก่อนจะดึงคนป่วยเข้ามากอดไว้


“อย่าร้องไห้สิเดี๋ยวปวดหัวมากกว่าเดิมนะ” แบคฮยอนพูดแล้วลูบหัวอย่างอ่อนโยน


“ฮึ...ฮึก..”


“ปวดหัวมากมั้ย? เดี๋ยวไปเอาข้าวกับยามาให้นะ”   หมับ!!  คยองซูกอดเอวแบคฮยอนไว้ก่อนที่แบคฮยอนจะลุก


“ไป..ฮึก...ด้วย”


“หื้ม? ไหวหรอ”


“อือ.....เบื่อแล้ว”


“...........................”


“เบื่อนอน เบื่อเตียง”


“....................”


“นะ....”


“ก็ได้”   ฟึบ!!


“เห้ย!!”   คยองซูร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อแบคฮยอนลุกขึ้นแล้วอุ้มเขาขึ้นมาไว้บนอก

 

 

“เบาไปแล้วนะ....เดี๋ยวจะขุนให้อ้วนเอง”

 

 

คยองซูนั่งมองแบคฮยอนด้วยสายตาเหลือเชื่อ หากไม่เห็นด้วยตาเขาไม่เชื่อจริงๆว่า คนอย่าง บยอน แบคฮยอนจะเข้าครัวทำอาหารได้แถมยังดูคล่องอีกต่างหากต่างจากพี่ชายฝาแฝดรายนั้นขนาดไข่ดาวยังทำให้ไหม้ได้ อ่า นี่คยองซูคิดถึงพี่ป๋ายอีกแล้วสินะ


“อ่ะ”   แบคฮยอนวางจานสปาเก็ตตี้ลงตรงหน้าคยองซูก่อนที่จะนั่งลงฝั่งตรงข้าม

 

คยองซูเด็กดีทำอะไรให้พี่ทานคะวันนี้     

สปาเก็ตตี้ของโปรดพี่ป๋ายไงครับ 



จู่ภาพเมื่อไม่นานที่ผ่านมาก็ปรากฏขึ้นในหัวของคยองซูแต่ทว่าสิ่งที่คิดนั้นมันไม่ได้เป็นความจริงเมื่อ


“มัวแต่ดูแลคนป่วยไม่ได้ไปซื้อของมาไว้เลยทำได้แค่นี้.......ไว้หายป่วยแล้วได้วยกันนะ”   คนตรงหน้าไม่ใช่ป๋ายเซียน


“อือ”   คยองซูตอบก่อนที่จะตักอาหารนั้นใส่ปากไปแต่ในใจกลับคิดว่า

 

หวังว่าจะมีวันนั้นนะ   คุณแบคฮยอน



...........................TBC................................


มาแล้วค่ะ มาแบบช้าๆและงง เดากันถูกมั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น


ป.ล ช่วงนี้ไรท์สมองกลวงมากเลยคิดอะไรไม่ออก ไรท์คิดว่าเรื่องนี้อาจะไม่เขียนต่อหรือลบถ้ามันคิดไม่ออกจริงๆแต่จะพยายามก่อนให้ถึงที่สุดก่อนค่ะเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ


ใครคิดถึง พี่เองง คริส บ้าง

มาเม้นกันนะช่วงนี้อิพี่และครอบครัวตัวละครเขาหลุดออกมาจากห้องขังล่ะ อิอิ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #78 My_Queen ของท่านโอ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:42
    รออีก 70% นะคะ เป็นกำลังใจให้ โอ๊ยจะบ้า ถ้าคยองซูรู้ว่าคนที่ช่วยจริงๆแล้วคือแบคฮยอนล่ะ
    #78
    0
  2. #77 piyado43 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:58
    เอาแล้วเด้อความจริงกำลังจะมีดราม่าลูกใหญ่มั้ยนะ
    #77
    0
  3. #76 หนีตามจุนซู (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:20
    แบครักน้องแหละ แต่คยองคงไม่รู้ว่าแบคเป็นคนช่วยไว้ เข้าใจว่าเป็นป๋ายเซียนแล้วรักกัน
    #76
    0