Os/sf "BAEKDO" , "KRISYEOL"

ตอนที่ 29 : (SF) DeadLove คำสาปรัก 2/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    30 ม.ค. 62








ด้วยคำสาปที่ฟินิกส์ให้ไว้แก่ซันเทียเด็กน้อยจึงต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ผ้าปิดตาศักดิ์สิทธิ์ สามประมุขจึงพาซันเทียย้ายออกไปอยู่ในดินแดนที่ไม่มีใครพบเห็นจนผ่านไป เรื่องราวกลายเป็นเรื่องเล่าจนตอนนี้มันกลายเป็นตำนานเวลาเนิ่นนานผ่านไป 2485 ปีบัดนี้เรื่องราวมันกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อ ค.ศ 501   วันหนึ่งในบ้านหลังใหญ่ใจกลางป่าที่เป็นที่อาศัยของชายหนุ่มตาบอดคนนึง  ได้มีชายหนุ่มลึกลับคนนึงหลงเข้ามาในป่าเขาเดินเข้ามาเรื่อยๆก่อนที่จะพบแหล่งน้ำแห่งหนึ่งแต่ในขณะนั้นเขาได้เห็น ร่างโปร่งเพรียวเดินเขานี่เช่นกัน เขาแปลกใจอยู่ไม่น้อยเพราะผ้าปิดตาที่แสดงว่าคนๆนี้ไร้ซึ่งดวงตาเป็นแน่กลับเดินมาได้อย่างคล่องแคล่วราวตาเห็น

แต่ไม่ทันที่เขาจะสงสัยอะไรไปมากกว่านี้ เขาเห็นร่างบางปลดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น ผิวขาวนน้ำนมปรากฏสู่สายตาเขาเป็นชายนี่ทำไม ในความคิดเขากลับมองเห็นแต่ความสวยงามของอีกคนที่ตอนนี้ไม่เหลือเสื้อผ้าใดๆอีกก่อนที่เขาจะสำรวจร่างกายอีกคนไปมากกว่านี้ ร่างบางก็ค่อยๆปลดผ้าปิดตาออกจากใบหน้าภาพนั้นราวกับเขาต้องมนต์สะกด ใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นช่างงดงามไม่มีที่ติ ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพู ใบหน้าเรียวรับกันสันจมูก และสุดท้าย นัยน์ตาสีเงินคู่นั้นช่างสวยงามเขาบอกได้เต็มปากจริงๆว่าตั้งแต่มีชีวิตอยู่มาเกือบ 5000 ปีไม่มีนัยน์ตาคู่ไหนจะสวยเท่าคู่นี้อีกแล้ว

ฟึ่บ!! แต่จู่ๆในขณะที่เขากำลังมองอย่างหลงใหลไฟก็เกิดไหม้อยู่ข้างหลังของเขา

 

“นั้นใคร!!”   ร่างโปร่งถามเสียงดังก่อนที่จะดึงผ้าคลุมมาพันตัวแล้วหลับไว้แล้วขึ้นจากน้ำทันที

เขาจะฆ่าใครมั่วๆไม่ได้หรอกนะ

“เรารู้ว่าท่านอยู่ตรงนั้น ออกมา”  ร่างโปร่งตวาดออกมาอีกครั้งก่อนที่ไฟด้านหลังคนมาใหม่จะเริ่มลุกไหม้ไปรอบตัวทำให้เขาต้องออกมาเผชิญหน้ากับอีกคนอยู่ดี

“..........”  เขาเดินออกมาทันทีก่อนที่ไฟพวกนั้นจะดับลง โอ้โหคนสวยคนนั้นเป็นคนชนเผ่าฟิกนิกส์งั้นหรอน่าสนใจแหะ

“ท่านเป็นใคร” ร่างโปร่งเดินเขามาใกล้ก่อนที่จะถาม

“นี่ จะทำความรู้จักกับคนอื่นหน่ะ ช่วยลืมตามองบ้างสิ”   คนที่มาใหม่ตอบ

“ก็...ถ้าข้ามองเจ้า เจ้าจะไหม้เป็นจุนตั้งแต่ยังไม่ได้แนะนำตัวว่าเป็นใครเจ้าจะเอามั้ยล่ะ” 

“หื้ม มองแล้วมอดไหม้เป็ยผุยผงงั้นหรอ........นี่เจ้าคือ....”

“อืม ข้าคือ ซันเทีย” 

“จริงหรอ งั้นข้าพิสูจน์นะ”  พูดจบชายมาใหม่ที่ร่างสูงกว่าซันเทียก็คว้าซันเทียเข้ามากอดก่อนที่จับสะโพกเข้าไปเต็มมือ

“นี่ ไอ้บ้ากามนี้”   ซันเทียเบิกตากกว้างมองอีกคนอย่างตกใจ

“ไง มองกันได้แล้วงั้นสิ”   ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆจึงทำให้ซันเทียงงอยู่ไม่น้อย ทำไมเขาไม่เป็นอะไรล่ะ ซันเทียได้แต่คิดในใจก่อนที่จะถามว่า

“ท่านเป็นใคร”

“มนุษย์เรียกข้าว่า คาเตอร์ แต่พวกเจ้าคงรู้จักข้าในอีกชื่อ  ข้าคือ..........เคโอเนีย.....ดราก้อนสตาร์”

“ท่าน เป็นดวงดาวอย่างนั้นหรอ” 

“อือ ใช่” 

“แล้วท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“ก็....ข้าหลงทางมานะสิ หาทางกลับไม่เจอแล้วด้วย”

“เห้อ....ช่างเถอะ ก่อนอื่นอ่ะ ท่านปล่อยข้าก่อนเถอะ กอดจนข้าตัวแห้งหมดแล้ว”

“อ่า โทษทีตัวเจ้าทั้งนิ่มทั้งหอมข้าเลยเพลินไปหน่อย”

“นี่!!! ”   ซันเทียผลักคาเตอร์อย่างโมโหก่อนที่จะเดินไปคว้าเสื้อผ้าแล้วกลับบ้านทันที 

“อ้าว เดี๋ยวสิซันเทียรอข้าด้วย”    คาเตอร์ตะโกนไล่หลังซันเทียไปก่อนที่จะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูอีกคน เหมือนเด็กชะมัด   เขาคิดในใจก่อนที่จะเดินตามอีกคนไปทันที

 

“นี่ เจ้าจะตามมาทำไม กลับไปเลยนะ”  ซันเทียเอ่ยไล่เจ้าดวงดาวงี่เง่าที่ตามเขามาจากน้ำตกจนมายืนหน้าบานอยู่ตรงนี้ไง

“ก็ข้าจำทางกลับไม่ได้เจ้าไม่สงสารข้าหรือ”

“ไม่”

“โถ่ ข้าเป็นหนึ่งในล้านที่มองตาเจ้าได้นะ เนี่ยถ้าข้าอยู่นะเจ้าจะได้ไม่เหงาไง”  ซันเทียชะงักทันทีที่ได้ยินเพราะสิ่งคาเตอร์พูดนั้นมันป็นเรื่องจริง เขาเหงา เหงามาตลอด

“.....................”

“ให้ข้าอยู่ด้วยนะ นะครับ”

 

 

 

 

 

“ก็ได้”

 

 

 

หลังจากนั้นทั้งสองก็ใช้ชีวิตเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่นั้น จนเวลาผ่านไปสามปีความสัมพันธ์ของพวกเขาที่เริ่มจากการเป็นเพื่อนมันเริ่มมีมากขึ้นและมันมีบางอย่างแปลกไปเพราะซันเทียได้เจอกับคาเตอร์สามประมุขก็ไม่มาเจอเขาอีก

“ซันเทียเจ้าเป็นอะไรทำไมวันนี้ดูแปลกไปล่ะ”

“ข้า คิดถึงท่านประมุขทั้งสามน่ะ...ท่านไม่มาเจอข้าเลย” สิ้นเสียงซันเทียคาเตอร์ก็ชะงักไปทันที ใช่ เขารู้ว่าสามประมุขไปที่ไหน

“เจ้าคิดถึงพวกท่านอย่างนั้นหรอ”

“ใช่”

“ถ้าอย่างนั้นข้าควรจะบอกความจริงกับเจ้าได้แล้วสินะ”

“อะไร”  ซันเทียเอ่ยถามอย่างสงสัยในสิ่งที่คาเตอร์พูดออกมา

“พวกท่าน ขึ้นไปอยู่บนดวงดาวแล้วล่ะ ถึงเวลาพักของพวกท่านแล้ว ข้าจึงลงมาหาเจ้าไง”

“เจ้าหมายความว่ายังไง”   ซันเทียเอ่ยอย่างสับสนเมื่อคาเตอร์เห็นดังนั้นเขาจึงดึงซันเทียเขามากอดไว้ก่อนที่จะเริ่มอธิบายออกมา

“เจ้าสงสัยมั้ยว่าทำไมข้าไม่กลัวเลยซักนิดที่จะจ้องมองตาของเจ้า.....นัยน์ตาแสนสวยที่เผาทรัชฮิวจนสิ้น”

“เจ้ารู้”

“แน่นอนสิ ข้ารู้ ข้ารู้ทุกเรื่องของเจ้า ทีนี้ข้าจะเล่าเรื่องของข้าบ้างล่ะนะ.........”

 

 

 

...............................................................................



“เคโอเนีย ข้ารักท่านนะ”  เสียงทุ้มหวานของซินเดเรียเอ่ยบอกคนรักที่นอนไร้อาภรณ์อยู่ข้างกายหลังจากที่พวกเขาเสพสมกันอย่างมีความสุข

“ข้าก็รักเจ้า ซินเดเรีย สตาร์ควีนของข้า”  เคโอเนียเอยบอกคนรักพร้อมกับโอบกอดไว้ตอนนี้เขามีความสุขนักเพราะไม่มีใครมาขัดความสุขของเขา ที่ดวงดาวของเขานั้นเขาไม่เคยมีกฎห้ามใดๆเก่ยวกับความรักเขาทั้งสองจึงรักกันได้โดยไม่มีผู้ใดขัดขวางหากแต่มีสิ่งนึงที่ทำให้พี่น้องของเขาไม่ชอบใจในตัวคนรักนักเพราะซินเดเรีย เป็นเพียงแสงดาวที่สะอาดและบริสุทธิ์ ไม่มีอำนาจเวทย์มนต์หรืออิทธิฤทธิ์ใดๆ ทำให้ในบรรดาพี่น้องของเขาคิดว่าซินเดเรียไม่คู่ควรกับเขา ต่างจากเขาที่คิดว่า ดาวอย่างเขาช่างโชคดีนักที่มีแสงสว่างอยู่ข้างกายเช่นนี้

 

 

“พวกเจ้าจับมันไว้”  เสียงโอทีน่าหนึ่งในพี่น้องของเคโอเนียสั่งทหารเสียงดังให้จับตัวซินเดเรียที่กำลังนอนหลับอยู่ในห้องของพี่ชายเขาที่ตอนนี้เดินทางไปยังดาวอีกดวงตามคำสั่งพี่ชายคนโต

“อ่ะ  อะไรกันท่านโอทีน่า จับเราทำไม” ซินเดเรียเอ่ยอย่างสงสัย

“หึ ข้ามาจับเจ้าเพราะข้ารังเกียจเจ้าอย่างไรล่ะ เป็นเพียงแสงดาวอันต่ำต้อยบังอาจนักที่มานอนอยู่ในห้องนอนพี่ข้า”

“..........ข้ามิได้ทำอันใด”

“ทำไมจะไม่ทำ เหอะ ทุกอย่างมันเป็นเพราะเจ้า เพราะเจ้าคนเดียว”

“ท่านหมายความว่าอย่างไร”  สิ้นเสียงซินเดเรีย โอทีน่าก็ใช้มือบีบคางของแสงดาวไว้

“เพราะเจ้าเคโอเนียถึงไม่สนใจข้า แทนที่ควีนของดราก้อนสตาร์จะเป็นดวงดาวอย่างข้า แต่มันกลับเป็นแสงอย่างเจ้า”   โอทีน่าบีบแรงขึ้นไปอีกอย่างโมโหก่อนที่จะสะบัดมือออก

“.............”

“หากไม่มีเจ้าซักคน เคโอเนียจะต้องรักข้า”

“ไม่จริง”   ซินเดเรียเอ่ยขึ้นเบาๆก่อนที่จะบอกสิ่งที่ทำให้สติของโอทีน่าขาดลง

 

 

“ ถึงไม่มีข้า เคโอเนียก็ไม่มีวันรักท่าน”

 

สิ้นเสียงซินเดเรียกริชประจำตัวของโอทีน่าก็ปักลงบนอกของแสงดาวทันทีประจวบเหมาะกับที่เคโอเนียเปิดประตูห้อง

 

“ซินเดเรีย”   เคโอเนียตะโกนออกมาอย่างตกใจก่อนจะวิ่งเขาไปแล้วดึกโอทีน่าออกห่างจากคนรักแล้วเหวี่ยงออกไปเต็มแรงแล้วกอดร่างของคนรักไว้ในอ้อมแขน

 

“ซินเดเรีย ควีนของข้า”  น้ำตาแห่งดวงดาวไหลออกมาทันทีที่เห็นเลือดสีเงินไหลออกมาเต็มตัวคนรักไปหมด

“ท่านกลับมาแล้วหรือ  ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะเคโอเนีย”  ซินเดเรียเอ่ยอย่างแผ่วเบาพร้อมกับส่งยิ้มให้คนรัก

“เจ้าอดทนนะ ข้าจะช่วยเจ้า”   เคโอเนียบอกก่อนที่จะเลื่อนมือไปจับแผลไว้แต่ยังไม่ทันทีเขาจะทำอะไร มือเรียวของซินเดเรียก็มาจับมือเขาไว้

 

“ไม่ต้องหรอก มันไม่ทันแล้ว”

“ไม่จริง”

“ท่านไม่เชื่อข้าแล้วหรือ ข้าโกรธนะ”     เคโอเนียมองคนรักอย่างเสียใจก่อนที่ซินเดเรียจะใช้มือเรียวไปกอบกุมใบหน้าของคนรักไว้แล้วเกลี่ยน้ำตาเบาๆ

“..........”

“นี่มันอาจเป็นเพราะข้าหมดเวลาที่จะเป็นแสงแล้ว กล่าวกันว่าดวงตาเป็นหน้าต่างของดวงใจจำไว้นะเคโอเนียที่รัก มีเพียงท่านเท่านั้นที่ข้าจะยอมให้มองนัยน์ตาคู่นี้ เพราะดวงใจข้าดวงนี้เป็นของท่าน”    

“ซินเดเรีย”    เคโอเนียเรียกพร้อมส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อว่าทุกอย่างจะเป็นความจริง

“ข้ารักท่านนะ เคโอเนีย”

“เจ้าจะเป็นควีนคนเดียวในใจข้า  ซินเดเรียที่รัก”    สิ้นเสียเคโอเนียร่างของซินเดเรียก็ค่อยสลายไป

 

 

..................................................................................



 

“แม้วาระสุดท้าย  ซินเดเรียก็ยังคงยิ้มให้ข้า”    คาร์เตอร์เอ่ยออกมาอย่างยิ้มๆเพราะมีความสุขซันเทียมองแล้วก็อดที่จะยิ้มตามไปด้วยไม่ได้เพราะแม้เรื่องราวจะเศร้าเพียงใดเขาก็ยังคง ยิ้ม

“เจ้าดูรักเขามากเลย”

“อื้อ ใช้ข้ารักเขามาก  จนเวลาผ่านมาเนิ่นนานนีล่ะข้าถึงไดยินเรื่องของเจ้าข้าจึงมันใจว่าเจ้าคือซินเดเรียของข้าๆแน่......

 

 

 

 

ซึ่งมันปรากฏว่า ใช่ จริงๆ”    

 


TBC

.................................................................................


เหตุการณ์เมื่อวานในขณะที่ไรท์นั้นกำลังกินข้าว


ไรท์: เห้ย พี่คริสทำไร

คริส:ตอบเม้นอยู่

ไรท์:ไหน......เห้ยทำไมสปอยเข้าไปทั่วงี้อ่ะ หยุดเลยนะ


คริส: ทำไมต้องหยุด อย่ามางกหน่อยเลย ป่วยจนสติไม่ดีแบบนี้จะไปตอบรีดได้ไง เดี๋ยวจัดการเอง


ไรท์: ไม่ต้องกลับห้องตัวละครไปเดี๋ยวนี้ ไป๊!!

คริส: ไม่ 


เค้งงงง!!!!!!?


คริส: โอ๊ยยย ชานยอลตีหัวพี่ทำไม

ชานยอล: ถ้าพี่มึงยังไม่หยุดป่วนไรท์ กูไม่ใช้แค่ถาดตีหัวมึงแน่!!!




ก่อนไป

คริส: ป.ล เม้นมาเยอะๆนะเดี๋ยวพี่แอบมาตอบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #133 RainbowKrisYeol (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 08:13
    อิตาพี่คริสสสสส มาถึงก็มาจับตูดน้องเลยหรอ กรี๊ดดดดเเดด เนื้อคู่กลับมาเจอกันแล้วสินะ
    #133
    0
  2. #53 LarLar52 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 18:55

    เรื่องราวก็เป็นแบบนี้นี่เอง.พี่คริสมาถึงก็ออกอาการหื่นใส่น้องทันที่เลยนะคะให้มันน้อยๆหน่อยพี่คริส เห็นน้องสวยหวานหน่อยไม่ได้เลยนะคะ..ชอบมากเลยค่ะไรท์เตอร์อย่าทิ้งเรื่องนี้ไว้นานนะคะไรท์...สู้นะคะไรท์เตอร์
    #53
    2
    • #53-1 dkysbbh1206(จากตอนที่ 29)
      30 มกราคม 2562 / 19:13
      ก็พี่อดใจไม่ไหวอ่ะ ถอดเสื้อผ้าแบบนั้นอ่ะพี่อยาก......อย่างอื่นด้วยซ้ำไรท์มันให้พี่แค่กอด ไรท์นิสัยไม่ดีเนอะ>>พี่เอง คริส


      ชานยอลพี่คริสป่วนเค้าอีกแล้ววว>>ไรท์

      ไอ้ไรท์อย่าฟ้องชานยอลกุเพิ่งหนีออกมา>>พี่เอง คริส

      อิพี่มันโดนถาดฟาดหัวแล้วเลอะเลือนค่ะอย่าถือเลยนะค่ะ

      ป.ล ไม่ทิ้งไว้นานค่ะขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ
      #53-1
    • #53-2 LarLar52(จากตอนที่ 29)
      30 มกราคม 2562 / 23:06

      ถ้าพี่คริส"อยากอย่างอื่น"ด้วยพี่ต้องขอและออดอ้อนไรท์เตอร์เองเลยนะคะ
      #53-2
  3. #52 pcyqsz_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 16:50
    มาถึงก็มารุ่มร่ามกับน้องเลยนะอิพี่น่าตีอ่ะคิกๆๆเรื่องมันเป็นแบบนี้เอง ไรท์สู้ๆนะคะเราเป็นกำลังใจให้(พี่คริสมาตอบเม้นอีกนะ)5555
    #52
    4
    • #52-1 dkysbbh1206(จากตอนที่ 29)
      30 มกราคม 2562 / 17:36
      ก็ชานน่ารักพี่ก็อยากจับอยาก....เป็นธรรมดาจะมาตีพี่ไม่ได้นะ>>พี่เอง คริส

      -_- กุห้ามมึงไม่ได้ใช่ม่ะอิพี่คริส ขนาดถาดพี่ชานปนะทับกลางกะบาลยังเอาไม่อยู่มึงเจอกะละมังขึ้นมากุไม่ช่วยนะ>>ไรท์

      รีดอย่าอย่าไปสนใจไรท์มัน...น้องมันบ้า คนอย่างพี่ไม่เคยกลัวเมียนะครับ>> พี่เอง คริส

      ป.ล ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะรักรีดที่สุดดดด
      #52-1
    • #52-3 dkysbbh1206(จากตอนที่ 29)
      30 มกราคม 2562 / 17:53
      โตแล้วคิดไม่ดีได้แล้วคับ พี่เองก็คิดแบบนั้นแหละ. อิอิ >> พี่เอง คริส


      อิพี่ ชานยอลมา!!!>>>ไรท์


      พี่ไปนะ....เดี๋ยวได้เข้าร.พ บ๊ายๆคับคนน่ารัก>>พี่เอง คริส

      -_- ไหนว่าไม่กลัวเมียว่ะ. รีดคิดเหมือนกันป่ะ>>ไรท์
      #52-3