Os/sf "BAEKDO" , "KRISYEOL"

ตอนที่ 22 : (SF) Hurt Dream 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    27 ธ.ค. 61




ผู้คนมากมายเดินไปมาทั่วสนามแข่งชื่อดังเนื่องจากงานครั้งนี้เป็นงานครบรอบการเปิดตัวอย่างเป็นทางการของสนามครบ ห้าปี วันนี้ที่สนามจึงมีคนพลุกพล่านมากเป็นพิเศษและทางสนามได้เชิญนักแข่งอาชีพที่มีชื่อเสียงมามากมาย
“ หึ วันนี้มันต้องวันของฉันไอ้คริส”   เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวสีแทนอยู่ในชุดธรรมดาๆทั่วไปทำให้หลายคนในที่นี้คงไม่รู้ว่า เขา คือ หวง จื่อเทานักแข่งรถมืออาชีพที่มีชื่อเสียงมากๆในปีที่ผ่านมาแต่ทุกอย่างกลับพังทลายลงก็เพราะมัน ไอ้ คริส อู๋ คนนั้นพียงคนเดียว


“ คนเยอะแบบนี้ทุกวันเลยหรอฮะ”  เสียงเล็กถามพี่ชายกับพี่สะใภ้ของเขาในขณะที่ทั้งสามกำลังเดินเขามาและภาพที่มีร่างเล็กของคยองซูถูกขนาบข้างด้วยชายหนุ่มสุดหล่ออย่างคริสอู๋ข้างซ้ายและมี ปาร์ค ชานยอลอยู่ด้านขวานั้นทำให้ทั้งสามเป็นจุดสนใจของคนในงานอยู่ไม่น้อยแต่ทว่าตอนนี้ร่างสูงทั้งสองกลับไม่ได้สนใจแต่อย่างใด
“ ป่าวครับ วันนี้มีงานครบรอบของสนามน่ะ”   คริสอธิบายให้น้องฟังอย่างเอ็นดูเพราะเขาไม่เคยอนุญาตให้น้องชายมาที่นี่เลย
“ แล้ววันนี้พี่ชานยอลลงสนามมั้ยฮะ”  คยองซูพยักหน้าก่อนจะหันมาถามพี่สะใภ้คนเก่ง
“ ลงครับแต่ลงรอบสุดท้ายรอบเดียวน่ะไม่แน่นะถ้าเจ้าแบคฮยอนมีฝีมืออาจจะได้มาแข่งกับพี่ก็ได้”
หว่า  แบบนี้พี่ชานยอลต้องเตรียมแพ้แล้วล่ะฮะเพราะแบคฮยอนน่ะเก่งม
ากกกก”   คยองซูพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มทะเล้นมาให้ชานยอลจนคนเป็นพี่แท้ๆอย่างคริสอดหมั่นเขี้ยวไม่ได้
“ให้น้อยๆหน่อยคนเล็กไม่รู้หรอว่าแฟนพี่น่ะเก่งที่สุดเลยนะ”   
“แบคฮยอนของผมก็เก่งนี่นา”
“ คงแพ้ตั้งแต่สนามแรกแล้วล่ะ”
“ไม่นะพี่คริส  แบคฮยอนเก่งมากเลยนะฮะ”
“คนเล็กโม้ พี่ไม่เชื่อหรอก”
“งื้อออ  พี่คริสสสส”
“พอได้แล้วทั้งคู่เลย ทะเลาะกันเหมือนเด็กเลย โม้เหมือนกันทั้งคู่นั่นแหละ”  ชานยอลเอ่ยบอกอย่างขำเมื่อเห็นคนรักทะเลาะกับน้องชานเหมือนเด็กๆก่อนที่ทั้งสามคนจะพาคยองซูไปดูการแข่งขันที่ห้องพักของคริสเพราะคยองซูจะมาเขาเลยให้ลูกน้องหอบเอาจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ไว้ในห้องเพื่อให้น้องดูการแข่งขันแบบถ่ายทอดสดได้เต็มที่  แต่ทว่าในระหว่างที่เดินไปนั้นกลับมีใครอีกคนเดินตามเขาไปโดยไม่รู้ตัว



 

“ คยองซูอยู่ในห้องนี่นะ ห้ามไปไหนเด็ดขาดเข้าใจมั้ยครับ”  คริสเอ่ยย้ำน้องเพื่อความแน่ใจเพราะต้องอกไปรับแขกส่วนชานยอลต้องไปเช็กรถเพื่อเตรียมตัวเข้าแข่งขันคยิงซูจึงต้องอยู่คนเดียวซักพักจนกว่าแบคฮยอนจะเข้ามาอยู่เป็นเพื่อน (เห็นมั้ยบอกแล้วว่าแบคฮยอนน่ะแพ้ตั้งแต่รอบแรก>>คริส<< // เขาแพ้รอบสามคันสุดท้ายต่างหากล่ะพี่คริส>>ไรท์<<)

“ ครับ ผมรู้แล้วครับผมสัญญาแล้วไงว่าจะเป็นเด็กดีวันนี้ผมไม่ดื้อแล้วครับ”   คยองซูบอกพร้อมกับส่งรอยยิ้มน่ารักมาให้แต่เขากลับไม่วางใจเลยซักนิด
“แต่......”
“ผมไม่ไปไหนหรอกฮะ.....แต่ท่ามีคนพาออกไปนี่ไม่แน่นะ”
“ ไม่ได้ห้ามไปไหนรู้มั้ยแม้แต่กับแบคฮยอนก็ไม่ได้”   เขาดุคยองซูทันทีที่ได้ยินสิ่งที่น้องพูด
“ ผมแค่ล้อเล่นเองนี่ครับ พี่คริสอย่าดุน้องสิ”  คยองซูพูดอย่างงอยๆนั่นเลยทำให้ผมได้สติขึ้นมา
“พี่ขอโทษนะครับคนเล็ก พี่เป็นห่วงคนเล็กนะ”
“ผมรู้ฮะ  ผมแค่ตกใจเฉยๆ”  น้องพูดออกมาพร้อมกับส่งยิ้มมาให้อีกครั้งถึงมันจะไม่ทำให้ผมสบายใจเท่าไหร่แต่ก็คงต้องปล่อยไว้เพราะมีหน้าที่ที่จำเป็นต้องทำ
“ ครับ ถ้าอย่างนั้นพี่ไปแล้วนะเดี๋ยวอีกซักพักแบคฮยอนก็มาแล้วนะครับ”
“ครับ”   ได้ยินน้องรับปากผมจึงทำไดแค่หอมลงบนกระหม่อมน้อยๆของน้องเหมือนอย่างเคยก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป
แต่ทว่าในขณะที่คริสกำลังจะเดินออกไปที่หน้าสนามกลับมีมือปริศนามาอุดปากกับจมูของร่างสูงไว้เขารู้สึกถึงความนิ่มคล้ายผ้าก่อนที่สติจะดับวูบไป







“ซ่า
!!”  เสียงนั้นดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเปียกที่เกิดขึ้นกับเขา  เขาพยายามสะบัดผมไล่น้ำก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงแขนที่ถูกมัดไพ่ไว้ด้านหลังทำให้เขาตื่นเต็มตาทันทีก่อนที่จะคิดว่า      นี่มันเกิดอะไรขึ้น  
“ตื่นแล้วหรอไอ้คุณคริสคนดี”    เสียงทุ้มแหลมดังพร้อมกับปรากฏตัวขึ้นมาท่ามกกลางความมืดแน่นอนว่าเขาจำมันได้ดีไอ้ชั่วที่มันโกงการแข่งขันโดยใช้วิธีวางยาให้กับนักแข่งที่เก่งกว่าจนทำให้อีกฝ่ายเกิดอุบัติเหตุแล้วกลายเป็นคนพิการจนแข่งรถไม่ได้จนถึงทุกวันนี้
“ หวง จื่อเทา”  
”  หึ ขอบใจที่ยังจำกุได้นะ”
“มึงต้องการอะไร”  คริสถามเสียงเรียบเหมือนไม่กลัวจนทำจื่อเทาหมั่นไส้
“ หึ เก่งไปเถอะมึงเดี๋ยวก็รู้ว่ากุต้องการอะไร”
“มึงทำคนพิการไปทั้งคนมึงไม่รู้สึกอะไรบ้างหรอว่ะ  มึงไม่คิดว่ามึงโชคดีบ้างหรอที่หนีจนยังไม่ได้เข้าคุกน่ะ“
“เพล้ง
!! ” มันใช้ไม้เบสบอลที่ถืออกมาด้วยฟาดเข้าไปที่ขวดบางอย่างก่อนที่จะพูด
มึงไม่ต้องมาสอนกุ  ทุกอย่างมันเพราะมึงทั้งนั้น
“มันเป็นเพราะมึงต่างหากมึงมันทำลายตัวเองทั้งนั้น”  
“หุบปากไป  เห้ย
!!  พวกมึงมามัดปากไอ้นี้ดิ      มึงคอยดูวันนี้แหละกุจะทำลายชีวิตมึงบ้าง”   มันหันไ ปสั่งลูกน้องก่อนที่จะบอกเขา
“.................”  คริสปล่อยให้มันมัดปากไปเงียบๆก่อนที่จะเบิกตากว้างเมื่อเห็นพวกมันเหวี่ยงร่างเล็กของคนที่เขารักที่สุดมาตรงหน้าก่อนที่เขาจะตะโกนออกมาอย่างตกใจ
“อะอองอู
!!!(คยองซู)” 

“พี่คริส!!”  คยองซูดิ้นเข้ามาหาคริสทันทีที่เห็นหน้าแต่ทว่ากลับถูกชายร่างใหญ่จับตัวไว้ก่อนที่ไอ้จื่อเทาจะใช้มือชั่วๆของมันมาลูบแก้มฟูของคยองซูไปมาแล้วบอกว่า

“ เสียดายความน่ารักของน้องมึงจริงๆว่ะ.....ไอ้คริส  เพี๊ยะ!!”   จื่อเทาหันมาบอกคริสก่อนที่มือหน้าจะง้างขึ้นแล้วฟาดลงไปกระทบหน้าหวานอย่างเต็มแรงก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น  และภาพนั้นก็ทให้คริสพยามยามพุ่งตัวเขาไปหาจื่อเทา
“ไอ้เอี้ยอึงอุดเอียวอี้(ไอ้เหี้-ยมึงหยุดเดี๋ยวนี้นะ)”
“มึงจะได้รู้ว่าความทรมานที่แท้จริงมันเป็นยังไง”    จื่อเทาพูเสียงเย็นก่อนที่จะไปกระชากคอเสื้อคยองซูขึ้นมาแล้วใช้กำปั้นต่อยร่างเล็กอย่างไม่ใยดี
ตุ๊บ
!!

 

 

ตั๊บ!!

 

 

 อั๊ก!!

 

“ ไอ้เอาอุด อูออกไอ้อุดไอ (ไอ้เทากูบอกให้หยุดไง)”        คริสร้องขอแต่ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างนั้นเพราะจื่อเทาทำเพียงหยุดใช้กำปั้นแต่ลุกขึ้นยืนใช้เท้ากระทืบลงไปทั่วตัวคยองซูแทนอย่างไม่ปราณี

ตุ๊บ
!!

 

ตุ๊บ!!

ตุ๊บ!!

!!  อั๊ก!!! แค่กๆๆ พะ...พี่...”  สิ่งที่เห็นนั้นคือภาพที่คยองซูนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นพยายามเรียกเขาด้วยความทรมานอย่างน่าสงสารเปรียบเสมือนเหล็กแหลมทิ่มทะลุเขาไปในหัวใจของเขา

อึงอ่าอำอ้องอูอะ (มึงอย่าทำน้องกุนะ)เขาพยายามส่งเสียออกมาคยองซูพยายามเอื้อมมาหาเขาแต่ทว่า

 “ ตุ๊บ!! อั๊ก!!ไม้เบสบอลอันใหญ่ในมือของไอ้จื่อเทากลับฟาดลงมาบนหลังของร่างบางจนเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายพุ่งออกมาจากปากเล็กอย่างทะลักทลายมากมายเพิ่มกับของอันเก่า

พะ....พี่....ฮะ

อุดอูออกไอ้อุดไอ อุดเอี๋ยวอี้ (หยุดกุบอกให้หยุดไง หยุดเดี๋ยวนี้)”  เขากรีดร้องผ่านผ้าที่มัดปากอยู่ออกมาอย่างใจสลายแล้วพยายามลกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรูด้วยความสงสารน้อง  ร่างบางของน้องชายที่เขาดูแลรักษามาอย่างดีบัดนี้กลับเป็นเพียงของเล่นให้ไอ้สารเลวนี่ตีเล่นเหมือนกระสอบทราย เขาดิ้นรนจนในที่สุดเขาก็หลุดออกมาจากเก้าอี้นั้นได้แล้วจัดการกับชายร่างใหญ่สองคนที่มาขว้างเขาไว้จนพวกมันลงไปนอกองอยู่กับพื้นแต่ทว่าในขณะที่เขาจะก้าวเขาไปหาน้องไอ้จื่อเทากลับฟาดไม้เบสบอลลงมาอีกครั้ง

ตุ๊บ!!!”     เสียงนั้นดังก้องเขาไปในโสตประสาทของเขาก่อนที่เขาจึงเขาไปจัดการซัดจื่อเทาอย่างโกรธแค้นจนหน้ามันเต็มไปด้วยเลือดก่อนที่เขาจะไปดูคยองซูอย่างรวดเร็วและภาพที่ได้เห็นคือร่างของคยองซูหายใจโรยรินเต็มที  เขาเข้าไปกอดร่างเล็กที่เต็มไปด้วยเลือดของน้องไว้อย่างเต็มรักก่อนที่จะกระซิบบอกน้อง
“ อดทนหน่อยนะคยองซู  หนูต้องอยู่กับพี่นะครับ”  เขากอดคยองซูไว้พร้อมกับอ้อนวอนพระเจ้าก่อนที่จะตั้งสติแล้วคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋าหลังแล้วกดโทรไปหาคนรักอย่างเร่งรีบแล้วส่งโลเคชั่นไปให้แต่ในขณะที่ส่งข้อความไปนั้นเขารู้สึกถึงมือเล็กของคยองซูที่จับมือเขาไว้แล้วออกแรงบีบเบาก่อนที่มืเล็กจะร่วงตกลงไปที่พื้น   ภาพนั้นทำเอาเขาแทบจะหยุดหายใจร่างกายด้านชาไปหมด

“ไม่อย่าทิ้งพี่ไปนะคยองซู ไม่ ไม่นะ”

เขาพยามตั้งสติก่อนที่เขาจะก้มลงใช้หูแนบกับหน้าอกเล็กอีกครั้งก่อนที่จะกรีดร้องออกมาทันที 
“ ม่ายยยยยยยยยยยยยย”

 

เพราะเสียงหัวใจของน้องชายคนนี้มันไม่มีอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 



#HurtD

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #41 หนีตามจุนซู (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 18:11
    แง้ ทำไมทำกับน้องแบบนี้ ฮื่ออออ น้องยังไม่ได้เจอพี่แบคเลย
    #41
    0
  2. #39 piyado43 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 13:38
    น้องยังไม่เจอพี่แบคเลย
    #39
    0
  3. #30 mark443 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 01:03
    สงสารน้องงงง
    #30
    0
  4. #29 xiahA (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 00:34
    ฮืออ สงสารน้องง 😭
    #29
    0
  5. #28 imjoke_panda (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 00:12
    น้องยังไม่ได้เจอพี่แบคเลย
    #28
    0
  6. #27 Kyunsooooo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 23:44
    น้องยังไม่ได้คบบกับพี่แบคเลยฮรื่อน้องงงง
    #27
    0