Os/sf "BAEKDO" , "KRISYEOL"

ตอนที่ 14 : (SF) My prince the series "Rose boy" 3/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 357
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    28 พ.ย. 61



16 ปีผ่านไป

ห้าวันผ่านไปหลังจากที่องค์ชายแบคฮยอนบาดเจ็บจากการช่วยประชาชนในระแวกนั้นให้รอดจากการถูกโจรปล้นและรีดไถเอาทรัพย์สินและความโชคดีของเขาที่ท่านพี่มาช่วยไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้นเขาคงจะไม่มีโอกาสนั่งมอง ซังมี สีขาว กรอบๆนี่อีกครั้ง

"ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน เจ้าจะเติบโตมาเป็นเช่นไรกันนะ ซังมีของข้า" องค์ชายแบคฮยอนนั่งพูดกับดอกไม้แห้งและผ้าผืนเล็กที่วางอยู่ตรงหน้า
"เอาล่ะวันนี้พอเท่านี้แล้วกันเดี๋ยววันพรุ่งข้าจะมาคุยกับเจ้าอีกครั้ง" พูดจบมือเรียวก็จัดการเก็บทุกอย่างลงกล่องไม้ไว้เช่นเดิมก่อนที่องค์ชายแบคฮยอนจะเดินออกไปจากห้อง

"วันนี้พระองค์จะทรงเสด็จไปยังที่ใดพะย่ะค่ะ" ทหารองครักษ์เอ่ยถามองค์ชายแบคฮยอนที่ทรงมีรับสั่งให้จัดเตรียมม้าให้
"เราจะไปแถบชานเมืองทางเหนือน่ะ ช่วงนี้เข้าฤดูหนาวแล้วเราคิดว่าชาวบ้านแถวนั้นจะต้องลำบากมากแน่ๆ"
"เป็นพระมหากรุณาธิคุณยิ่งพะย่ะค่ะ" ทหารองครักษ์ผู้นั้นเอ่ยขึ้นมาอย่างดีใจเพราะเขาเป็นคนมาจากทางเหนือจึงรู้ว่าฤดูหนาวนั้นเป็นฤดูที่ชาวบ้านทางเหนือจะลำบากมากเพราะหมู่บ้านจะอยูบริเวณตีนเขาทำให้หิมะตกมากเป็นพิเศษ
แบคฮยอนออกมาทันทีหลังจากที่ทหารเตรียมม้าเสร็จ จนตอนนี้เขาก็มาอยู่ที่หมู่บ้านที่ว่านั้นแล้ว

"ขอพระองค์ทรงพระเจริญ อายุยืนหมื่นปี หมื่นๆปี " ชาวบ้านต่างแซ่ซ้องสรรเสริญองค์ชายแบคฮยอนของพวกเขาที่นำเอาเครื่องห่มและยาสมุนไพรมาให้พวกเขา
"เอ๊ะ!!นั่นพี่อี้ฟานนี่ ทรงเสด็จมากับผู้ใดกัน"
องค์ชายแบคฮยอนเอ่ยออกมาในขณะที่กำลังมอบสิ่งของเหล่านั้นเขามองออกไปเห็นพี่ชายของเขากำลังขี่รถม้ามากับอีกหลายคนเขาสำรวจรถม้านั้นก่อนที่จะสะดุดตากับร่างเล็กที่กำลังนั่งหัวเราะกับคนตัวสูงอีกคน
"ซังมี? " เขาสงสัยจะว่าเขาคิดไปเองก็คงไม่ใช่เพราะร่างเล็กคนนั้นมีหน้าตาคล้ายกับซังมีของเขานักทั้ง ตาโตๆกับปากรูปหัวใจนั้น16ปีที่ผ่านมาเขายังไม่เคยเห็นจากใครนอกจากซังมีของเขาเลย เช่นนั้นไปดูให้แน่ใจดีกว่า คิดได้ดังนั้นองค์ชายแบคฮยอนก็สั่งทหารไว้หากทำงานให้เสร็จสิ้นให้กลับไปยังวังหลวงก่อนโดยไม่ต้องรอเขา จากนั้นเขาก็ควบม้ามายังคณะของพี่ชายอยู่ห่างๆ พร้อมกับมองคนตัวเล็กอย่างไม่วางตาแต่แล้วก็
"องค์ชายแบคฮยอน!!?" เสียงทหารคนเดิมเรียกเขาทำให้เขาต้องชะงักไม่ใช่เพราะเสียงเรียกหากแต่เป็น คนตัวเล็กที่คงจะได้ยินเสียงของทหารเข้าจึงหันมาสบตากับเขาก่อนที่คนตัวเล็กจะส่งยิ้มอ่อนๆแล้วก้มหัวให้เล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้อีกครั้งทำให้เขาตาพร่าไปชั่วขณะ ก่อนจะเรียกสติกลับมาแล้วพบว่าคนตัวเล็กได้ห่างไปไกลแล้ว เจ้าต้องเป็นซังมีของข้าแน่ข้าจำเจ้าได้ อีกเดี๋ยวเราจะเจอกันแล้วนะ

"องค์ชายแบคฮยอน!!?" เสียงใครบางคนเอ่ยชื่อคนนั้นออกมาจากทางด้านหลังทำให้เขารีบหันกลับไปมองทันที ก่อนที่จะเจอชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังขี่ม้าตามมาอยู่ไม่ห่างนักทำให้เขาสามารถมองเห็นใบหน้าที่ไม่ต่างจากแต่ก่อนเท่าไหร่นักหากแต่ตอนนี้เขากลับมองว่ารักแรกของเขาเติบโตมาช่างสง่างามนัก เขายิ้มออกมาก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทายก่อนจะส่งยิ้มให้อีกครั้งเผื่ออีกฝ่ายจะจดจำได้บ้าง ว่าเขาเป็นใครก่อนจะกันมาให้ความสนใจกับชานเลี่ยที่ชวนคุยนั้นนี่จนเรามาถึงน้ำตก


"อ้าว!! ท่านพี่มาแถวนี้ได้อย่างไร"
เขาเอ่ยถามองค์ชายรัชทายาทผู้เป็นพี่ชายเมื่อขี่ม้าตามมาแล้วแต่กลับเห็นเพียงท่านพี่กับจงแด
"ข้าพาสหายของข้ามาเที่ยวที่น้ำตกน่ะ"
"หึๆ" จงแดหลุดขำเมื่อได้ยินท่านพี่อี้ฟานพูด เอ๊ะ!! เจ้านั่นขำอะไรนะสงสัยต้องมีเรื่องดีแน่ๆ
"แล้วเจ้าล่ะ"ท่านพี่อี้ฟานทำไม่สนใจก่อนจะหันมาใก้ความสนใจเขาอีกครั้ง
"ข้ามามอบสิ่งของให้คนที่นี่น่ะ"
"หึหึ" แต่จงแดกลับขำไม่หายทำให้องค์ชายรัชทายาทเริ่มขมวดคิ้วเพราะความหงุดหงิด
"ขำอันใดเช่นนั้นหรือ คิม จง แด"
ท่านพี่อี้ฟานเอ่ยเน้นเสียงตรงชื่อของอีกคนเพื่อต้องการบอกให้รู้ว่ากำลังไม่พอใจ
"หามิได้ฝ่าบาท กระหม่อมเพียงแต่ใคร่อยากรู้ว่า เป็นสหายกันนั้น เขามอบจุมพิตให้กันได้ด้วยเช่นนั้นหรือพะย่ะค่ะ"
"0_0" พี่เขาเบิกตา กว้างอย่างตกใจสงสัยเมื่อสองวันก่อนที่ทรงตรัสว่าคิดถึงใครบางคนนั้นคงจะเป็นสหายผู้นี้สินะ
"5555 เช่นนั้นเจ้าพาข้าไปดูหน้า สหาย ของท่านพี่หน่อย จงแด"
"เชิญเสด็จพะย่ะค่ะ55"
"ย๊า!!! คิมจงแด!!!" ท่านพี่ตะโกนไล่หลังเขากับจงแดที่ตอนนี้เดินหนีออกมาหากอยู่นานกว่านั้นเขาคงเจอฝ่ามือใหญ่ประทับลงบนหัวแน่ๆ
.
.
"อ๋อ น้ำตกแห่งนี้เอง" เขาเอ่ยเมื่อเห็นสถานที่ที่พี่ชายบอกว่าพา สหายคนนั่น มาเที่ยวเล่น เพราะเขาก็เคยมาเที่ยวเล่นกับเจ้าจงอินเช่นกัน
"องค์ชายแบคฮยอนเคยเสด็จมาประทับที่นี่หรือพะย่ะค่ะ"
"อยู่ใกล้ที่แล้ว เลิกพูดเช่นนั้นเถอะ" เขาสั่งจงแดเพราะเขารู้ว่าสหายคนนั้นของพี่ชายคงไม่รู้แน่ๆว่าพวกเขาเป็นผู้ใด เพราะหากรู้คงไม่กล้าเข้าใกล้ท่านพี่มากขนาดนี้
"อ่า ขอรับ" จงแดทำตามคำสั่งทันที
"แต่ก่อนเคยมาน่ะ"
"อ๋อ ขอรับ"
"ไปเถอะ เดินออกมานานแล้วเดี๋ยวพวกเขาเป็นห่วง" พี่อี้ฟานพูดหลังจากเดินตามมาสมทบกับเขาสองคน
" เขาเป็นห่วงหรือเป็นห่วงเขาหรือขอรับ"เจ้าจงอดยังไม่เลิกแกล้งองค์ชายรัชทายาทจนทำให้พี่เขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆ
"หากเจ้ายังอยากแต่งงานกับมินซอกอยู่ก็หุบปากซะ จงแด"
"อุ๊ย!!" จงแดทำเป็นตกใจก่อนจะเดินไปเงียบๆ เขาอมยิ้มน้อยๆ กับภาพที่เห็นก่อนจะตามจงแดไป
.
.
.
เขาเบิกตากว้างเมื่อเดินมาถึงแล้วเห็นผิวขาวเนียนละเอียดใต้เสื้อขาวบางกับผมยาวทีเปียกน้ำแล้วลู่ลงไปตามใบหน้าของคนตัวเล็ก เสื้อผ้าที่เปียกปอนนั้นทำให้ผ้าแนบกับเนื้อเอวบางจึงปรากฏแก่สายตา
"ซังมี" เอ่ยออกมาแผ่วเบาเมื่อเห็นร่างเล็กกำลังเล่นน้ำแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
"อะแฮ่ม! เจ้าว่าอย่างไรนะแบคฮยอน" ท่านพี่ที่ตกอยู่ในห้วงความคิดเดียวกันเอ่ยเรียกเขาทำให้สติเขากลับมา
"ป่าวขอรับ"
"เช่นนั้นเรารอพวกเขาก่อนดีกว่านะ"เขาเห็นด้วยกับสิ่งที่ท่านพี่เสนอก่อนทเขาี่ทั้งคู่จะพากันหันหลังให้กับคนที่เล่นน้ำอยู่แต่
.
.
"ท่านพี่อี้ฟานมาเล่นน้ำกับข้าน้อยสิขอรับ"
เสียงคนตัวสูงเรียก ท่านพี่
"นั่นสหายท่านหรือชวนมาเล่นด้วยกันสิขอรับ" คราวนี้เป็นเสียงของคนตัวเล็กกว่าเรียกทำให้เขาสะดุ้งก่อนจะเห็นยิ้มหวานที่ส่งมาทำให้เขาลำบากใจ ตรงนี้คนเยอะเกินไปหากทำอะไรเสียแต่ตอนนี้พวกนั้นได้ตกใจหมดแน่ ถึงแม้เขาอยากจะเข้าไปกระชากชุดขาวบางนั่นเสียเต็มที
"เอ่อ......" ท่านอี้ฟานหันไปมองคนตัวสูงคนนั้นสลับกับเขาก่อนที่จะปฏิเสธไปทำให้เขาทั้งสองถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก
.
.
.
.
"แบคฮยอนน้องพี่"
"ขอรับ"เขาตอบพี่ชายที่เรียกเขาหลังจากเดินห่างจากตรงนั้นมาสักสิบก้าวได้
"เราไปหามุมดีๆกันเถอะ" !!!? นี่ท่านพี่จะตัดเชือกความอดทนของข้าเช่นนั้นหรือ
"ตรงนั้นเลยท่านพี่" หินก้อนใหญ่ที่มีต้นไม้บังไว้จากด้านหน้า ที่นี้จะใช้สายตาเช่นใดสำรวจร่างกายของคนตัวเล็กนั้น ก็ทำได้เต็มที่ คิดได้ดังนั้นเข้ากับพี่ชายก็นั่งลงตรงนั้นทันที โดยที่ต่างคนต่างสนใจมองคนของตนอย่างเงียบๆไปเรื่อยจนเขาเห็นสิ่งที่แปลกตาบนร่างกายของคนตัวเล็กนั่นคงจะเป็นรอยสักหรืออะไรซักอย่างอยู่ตรงเอวบางหากจำไม่ผิดมันเป็นข้างเดียวกับที่ซังมีบาดเจ็บนี่ ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆทั่งสองก็กำลังเดินขึ้นมาจากน้ำพี่ชายเขารีบลุกแยกออกไปทันที เช่นเดียวกับเขา



"คิกคิก" คยองซูขำออกมาเมื่อเห็นหน้าตาของคนๆนั้นตอนที่เขาชวนลงมาเล่นน้ำด้วยกัน
"เจ้าเห็นหน้าท่านพี่อี้ฟานหรือไม่ช่างตลกนัก"
"เห็นสิ ชานยอลเห็นชายอีกผู้หนึ่งหรือไม่นั่น แบคฮยอนน่ะ " เขาบอกไปเพราะเห็นว่าชานเลี่ยเพื่อนเขาคงจำเด็กน้อยที่เคยเล่นมาด้วยกันไม่ได้
"หื้อ?" ชานยอลทำหน้าสงสัย
"ป๋ายน่ะ ป๋ายเซียน "
"ห้ะ!! นั่นเจ้าป๋ายหรือ" ชานเลี่ยร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อได้ยินชื่อเรียกนี้ที่ชานเลี่ยเป็นคนตั้งเอง
"ใช่แล้วล่ะ" เขายืนยันพร้อมกับอมยิ้ม
"เจ้านั่นจำเราสองคนไม่ได้สินะ" แน่สิเมื่อก่อนชานเลี่ยออกจะตัวอ้วนแต่เดี๋ยวนี้กลับสูงโปร่งทั้งยังน่ารักอีกจพได้สิถึงจะแปลก
"ข้ามีเรื่องบางอย่างอยากให้เจ้าช่วยน่ะ..."
"ว่ามาสิ"
"ข้าคงจะใส่เสื้อผ้าช้าน่ะเจ้าช่วยบอกท่านอี้ฟานกับพี่จุนมยอนให้ทีสิ"
"อะแฮ่ม!!ใยต้องรอ" ชานเลี่ยถามพร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์
"เราอยากให้เขาจำเราได้ก่อนวันพรุ่งนี้น่ะ" คยองซูบอกเหตุผลทำให้ชานเลี่ยตกลง ก่อนที่ทั้งสองจะขึ้นจากน้ำแล้วแยกกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ไม่รู้ว่าชานเลี่ยไปเปลี่ยนเสื้อผ้าตรงไหนแต่เขาเลือกที่จะเขามาเปลี่ยนตรงโขดหินใหญ่เพื่อบังกายตนไว้ แต่เขาก็ต้องตกใจเมื่อมีมือปริศนามาขว้ามือเขาที่กำลังจะใส่เสื้อคลุมไว้ก่อน
"เราขอถามให้แน่ใจได้หรือไม่ว่าเจ้าเป็นผู้ใด" แต่เสียงที่ดังขึ้นทำให้เขาหันกลับไปมองหน้าคนถามก่อนจะโล่งใจเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าคือองค์ชายแบคฮยอนแห่งโครยอ รักแรกของเขา
"ท่านคิดว่าเราเป็นผู้ใด...เราก็คือคนผู้นั้น ท่านแบคฮยอน" สิ้นเสียงคยองซูแบคฮยอนก็ถูกอีกคนดึงเข้าไปสวมกอด
"แม้เวลาจะผ่านไปถึง 16 ปี เราก็ยังรักและคิดถึงเจ้า ซังมีของเรา"
"เราก็คิดถึงท่าน ท่านแบคฮยอน" สิ้นเสียงคยองซู แบคฮยอนก็ผละกอดออกแล้วใช้มือเรียวเชยคางคนตัวเล็กขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะก้มลงไปจูบลงบนริมฝีปากรูปหัวใจด้วยความรู้สึกคิดถึงทั้งหมดที่มี
"อื้อออออ.."คยองซูส่งเสียงออกมาจากในลำคอก่อนที่จะใช้แขนเล็กคล้องคออีกคนไว้ทำให้แบคฮยอนขว้าเอวบางเข้ามากอดไว้จนทำให้ตอนนี้สองร่างไม่ช่องว่างหว่างกันอีก ทั้งคู่จูบกันอยู่นานด้วยกลัวว่าคนตัวเล็กจะหายใจไม่ออกแบคฮยอนจึงผละจูบออกมาแล้วแตะหน้าผากลงบนหน้าผากของอีกฝ่าย
"ที่ผ่านมาเราขอโทษนะที่ไม่ได้ไปรับเจ้าตามสัญญา" พูดพร้อมกับใช้ปลายจมูกโด่งไล้ไปตามสันจมูกของอีกฝ่าย
"เราไม่โกรธถึงแบคฮยอนไม่ได้ไปรับแต่พระเจ้าแทจงทรงไปรับคงไม่ต่างกันเท่าใดนักหรอก"
"หื้ม? เสด็จพ่อไปรับเจ้าด้วยเหตุใดกัน"
"นี่แบคฮยอนคงยังไม่รู้สินะ...."
"รู้อันใด"
"พระเจ้าแทจงทรงคิดจะรวบรวมสามแผ่นดินให้เป็นอาณาจักรเดียวกันและเพื่อสานสัมพันธไมตรีกับต้าหมิงจึงมีรับสั่งให้ ราชโอรสทั้งสามแห่งโครยอ อภิเษก แต่ทั้งสามอาณาจักรไม่มีราชธิดาดังนั้น.."
"เรากับเจ้าเป็นหนึ่งในสามคู่เช่นนั้นหรือ?"
"ใช่แล้วพะย่ะค่ะฝ่าบาท" พูดจบคยองซูก็เริ่มจูบแบคฮยอนเบาก่อนจะผละออก
"คืนนี้เราจะรอแบคฮยอนมาหาเรานะ"
.
.
หลังจากที่ชายเลี่ยออกไปจากห้องเขาก็เตรียมเข้านอนทันทีแต่ทว่าเสียงยุบของฝูกกับแขนแกร่งที่สอดเข้ามาใต้ผ้าห่มรบกวนการนอนของเขา
"ใยนอนหลับหนีเราเช่นนี้ หื้ม?" เสียงแบคฮยอนกระซิบข้างหู
"เราไม่ได้หนีเพียงแต่เราจะไปรอท่านในความฝันเท่านั้นเอง" พูดจบร่างเล็กก็พลิกตัวเข้าหาแผ่นอกกว้าง
"หึหึ หากตอนนั้นเราไม่ใช่เด็กเราคงจะพาเจ้ากลับมาอยู่ด้วยเป็นแน่" แบคฮยอนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นความน่ารักของอีกคน
"พรุ่งนี้เราก็ไปอยู่ด้วยแล้ว อย่ามาไล่เราทีหลังก็แล้วกัน เราไม่ไปหรอกนะ"
"อยากไปเราก็ไม่ให้ไปเจ้าเป็นซังมีของเรานะ"
"อืออ..ราตรีสวัสดิ์นะ"
"ราตรีสวัสดิ์ คยองซู" แบคฮยอนพูดก่อนจะก้มลงไปจูบหน้าผากเนียนแล้วนอนกอดซังมีของเขาไปตลอดทั้งคืน

.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
END PART
........................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #20 หนีตามจุนซู (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 00:24
    โอ๊ยยยย ละมุนที่สุด องค์ชายก็อบอุ่นเหลือเกิน
    #20
    0
  2. #15 น้ำ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 06:01

    แอร้ยยยยย เขาได้กลับมาเจอกันแล้ว

    #15
    0