Os/sf "BAEKDO" , "KRISYEOL"

ตอนที่ 13 : (SF) My prince the series "Rose Boy" 2/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    28 พ.ย. 61


คำรับสั่งขององค์ชายต่างเมืองเป็นเหมือนดั่งวาจาสิทธิ์เพราะรุ่งเช้าวันต่อมาคยองซูก็ถามหาแบคฮยอนท่านที
"ท่านแม่ แบคฮยอนคนที่ช่วยเราเมื่อวานท่านรู้หรือไม่ว่าเขาเป็นผู้ใด"
"เป็นองค์ชายจากเมืองโครยอเพค่ะองค์ชาย"
"แล้วท่านรู้หรือไม่ว่าตอนนี้เขาพำนักอยู่ที่ใด"
"อยู่ที่ตำหนักรับรองเพค่ะ"
"พาเราไปหน่อยสิ"
"แต่...."
"ตอนนี้เราดีขึ้นมากแล้วเราอยากขอบคุณเขา เรากลัวว่าเขาจะกลับบ้านไปเสียก่อน"
"ก็ได้เพค่ะ แต่พระองค์ต้องสัญญากับหม่อมฉันก่อนว่าวันนี้จะไม่ไป ดูแลต้นกุหลาบในอุทยานอีกจนกว่าจะหายดี" พระแม่นมเอ่ยดักคอองค์ชายของเขาเพราะรู้ว่ากลับจากไปหาองค์ชายต่างเมืองแล้วองค์ชายน้อยต้องไปดูแลดอกไม้พวกนั้นอีกแน่
"ก็ได้ เราสัญญา" องค์ชายคยองซูให้สัญญาหนักแน่น เพราะเมื่อวานที่บาดเจ็บเช่นนี้ก็เพราะก้มลงไปเด็ดดอกไม้ที่ไม่สวยงามออกแล้วกำไลขาดตกลงไปใต้ต้นทำให้กิ่งกุหลาบบาดเข้าที่เอวในขณะที่มุดเข้าไปเอา และที่เขาทำงานพวกนี้เองเพราะว่า กุหลาบทั้งหมดนั้นเขาปลูกมันด้วยตัวเองจึงอยากดูแลเองด้วยเช่นกัน
.
.
.
ตำหนักรับรอง

"องค์ชายคยองซูขอเข้าพบองค์ชายแบคฮยอนพะย่ะค่ะ"
เสียงพระพี่เลี้ยงเอ่ยบอกองค์ชายน้อยที่กำลังนั่งเล่นกับพี่เลี้ยงอีกคน
"จริงหรอ พาเราไปสิ"
"พะย่ะค่ะองค์ชาย"

"คยองซูเจ้าดีขึ้นแล้วหรอ" แบคฮยอนถามทันทีที่เดินเข้ามาหาคยองซูที่นั่งรออยู่
"เราดีขึ้นแล้ว เราจะมาขอบคุณแบคฮยอนน่ะ ที่ช่วยเราไว้" พูดจบคยองซูก็ยื่นกล่องไม้ให้ ก่อนที่จะเปิดออกมาแล้วพบว่าเป็นผ้าเช็ดหน้าสีขาวบางและมีตัวอักษรที่ไม่น่าดูนักปักเป็นคำว่า ซังมี อยู่ตรงมุมผ้า
"คือเราทำเองน่ะ...มันคงไม่ดีเท่าไหร่แต่เราตั้งใจทำแล้วนะ" คยองซูบอกอย่างเศร้าๆ เพราะเขารู้ว่าผ้าผืนนี้ไม่ได้สวยเหมือนอย่างที่นางในทำ
"ไม่นะเราว่ามันสวยที่สุดแล้วล่ะ...สำหรับเด็กอายุอย่างเรา55"
"จริงสิ55" ทั้งสองหัวเราะอย่างอารมณ์ดีจนเสียงดังไปถึงห้องพักของพระบิดาขององค์ชายน้อยต่างเมือง
"แบคฮยอนทำอันใดอยู่ ใยอารมณ์ดียิ่ง พระเจ้าแทจงตรัสถามองค์รักษ์
"องค์ชายคยองซู พระโอรสของกษัตริย์ชิลลามาเข้าพบพะย่ะค่ะฝ่าบาท"
"เช่นนี้เองจึงได้อารมณ์ดีนัก" พระเจ้าแทจงตรัสพร้อมกับอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเด็กๆหัวเราะกัน

"นี่ เมื่อวานใยเจ้าถึงไปบาดเจ็บอยู่ในสวนกุหลาบล่ะ" แบคฮยอนถามอย่างสงสัยเมื่อพวกเขาคุยเล่นกันมาซักพัก
"อ๋อ เราไปเด็ดดอกไม้ที่ไม่สวยทิ้งแล้วกำไลข้อมือขาดน่ะเลยจะเข้าไปเก็บแต่ดันโดนกิ่งดอกไม้บาดซะได้ "
"แล้วทำไมไม่ให้ผู้ดูแลอุทยานทำล่ะ มันอันตรายนะ" แบคฮยอนพูดดุคนที่เพิ่งรู้จักเล็กน้อย
"ก็เราปลูกมันด้วยตัวเองเราก็เลยอยากดูแลเองน่ะ" คยองซูตอบอย่างเศร้าๆ แบคฮยอนดุเหมือนพระบิดาเลย
"เจ้าปลูกเองทั้งหมดเลยหรือ"
"ถ้าเป็นซังมีก็ใช่" แบคฮยอนทึ่งมากเมื่อรู้ว่าแปลงกุหลาบทั้งหมดโตขึ้นมาได้เพราะเด็กตรงหน้านี้
"เจ้าเก่งจัง" แบคฮยอนเอ่ยชมทำให้คยองซูเลยหน้าขึ้นสีระเรื่อเพราะแบคฮยอนเป็นคนแรกที่ชมว่าเขาเก่ง
"เช่นนั้นเราพาไปเดินเล่นมั้ย"
"เอาสิ เมื่อวานเรายังเดินไม่ทั่วเลย"
เมื่อตกลงกันได้แบคฮยอนก็เข้าไปขออนุญาตจากพระบิดาก่อนจะพากันไปยังอุทยานแห่งชิลลา อีกครั้ง

"นี่ล่ะเหล่า ซังมี ของเรา" คยองซูบอกพร้อมกับใช้นิ้วป้อมชี้ไปที่แปลงกุหลาบขนาดใหญ่
"ข้าไม่เคยเห็นซังมีที่ไหนงดงามเท่าที่นี่เลย"
"แน่ล่ะก็ข้าดูแลดีนี่นา"
"55555" สิ้นเสียงคยองซูทั้งสองก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้งหลังจากนั้นเด็กน้อยทั้งสองก็พากันเดินเล่นและพูดคุยกันแต่ไม่สามารถเล่นอะไรที่ใช้แรงเยอะได้เพราะคยองซูยังไม่หายดี พวกเขาใช้เวลาด้วยกันอยู่พักใหญ่ก่อนที่เสียงเด็กอีกคนจะดังขึ้น

"คยองซูวววว" เด็กน้อยรูปร่างอวบอั๋นวิ่งเข้ามาหาทั้งคยองซูและแบคฮยอน
"อ้าว ชานเลี่ย" คยองซูเรียกชื่อเด็กคนนั้นก่อนจะแนะนำให้เพื่อนใหม่ทั้งสองรู้จักกัน
"แบคฮยอน นี่ ชานเลี่ย เพื่อนเราเขามาจากต่างเมืองเช่นเดียวกับเจ้าเลยแต่ชานเลี่ยมาจาก ต้าหมิง
ส่วน ชานเลี่ย นี่แบคฮยอน มาจากโครยอ"
"หวัดดี ชานเลีย"
"ไม่ใช่แบคฮยอน ชานเลี่ย"
"ชานเหลี่ย...ไม่ใช่หรอ...ชานเลี้ย..ยังไม่ใช่อีกหรอ...ชานเหลีย...ยังไม่ใช่อีกเช่นนั้นข้าเรียก เจ้าชานแล้วกันนะ หวัดดีนะ เจ้าชาน" แบคฮยอนเอ่ยชื่อเจ้าชานไปหลายครั้งแต่คยองซูกลับส่ายหน้าว่าไม่ใช่เขาเลยตั้งชื่อให้เสีย
"หวัดดี เจ้าป๋าย"
"ทำไมเรียกป๋ายล่ะ" คยองซูถาม
"ก็เจ้าป๋ายตั้งชื่อให้เรานี่นาเราก็เลยตั้งบ้างแต่ไม่ต้องห่วง ป๋าย มาจาก ป๋าเซียนน่ะ ความหมายเดียวกันกับชื่อแบคฮยอนน่ะ" จากนั้น ทั้งสามก็เดินเล่นด้วยกันจนหมดวัน แล้วนัดกันมาเจอกันที่อุทยานกันทุกวันเพื่อมาเล่นด้วยกันบ้าง ช่วยคยองซูดูแลดอกไม้บ้างจนวันเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพราะวันนี้แบคฮยอนและชานเลี่ยจะต้องกลับบ้านเมืองของตน

"เราต้องคิดถึงเจ้ามากๆแน่เลย" คยองซูเอ่ยออกมาพร้อมกับน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา
"อย่าร้องไห้สิ เราแค่กลับบ้านนะไม่ได้ตายเสียหน่อย" ชานเลี่ยงเอ่ย อกมาอย่างขำๆ
"ก็เล่นอยู่ด้วยกันตั้งหลายวันนี่เราก็ต้องคิดถึงพวกเจ้าเป็นธรรมดา "
คยองซูพูดอย่างเศร้าหมอง
"พวกเราก็จะคิดถึงเจ้านะ คยองซู"
แบคฮยอนเอ่ยพร้อมกับสวมกอดคยองซูไว้
"ใช่แล้วล่ะ เราไปนะคยองซู จุ๊บ!"ชานเลี่ยหอมหน้าผากเพื่อนตาโตทำให้แบคฮยอนผละกอดออกก่อนที่ชานเลี่ยจะเดินออกไปเพราะเขาเอ่ยลาเป็นการส่วนตัวกับคยองซูด้วยน้ำตาไปแล้วเมื่อวานเย็น
จึงเปิดโอกาสให้เจ้าป๋ายเอ่ยลาคยองซูบ้าง

"เรามีบางอย่างให้เจ้าด้วยล่ะ"
คยองซูเอ่ยพร้อมส่งดอกกุหลาบสีขาวให้กับแบคฮยอน
"ขอบใจ" แบคฮยอนรับมาถือไว้ก่อนจะรีบเอาหลบไว้ด้านบนเมื่อคยองซูโผเข้ากอดเขาอีกครั้ง
"ซังมีดอกนี้เปรียบเสมือนตัวเราเลยนะ รักษาดีๆล่ะ " หัวเล็กที่ซบอยู่บนไหล่ของเขาพูด
"ได้สิ เจ้าก็เหมือนกันรักษาตัวให้ดีนะ เพราะเจ้าเป็นซังมีของเราแล้ว"
แบคฮยอนพูดก่อนจะใช้มือข้างที่ว่างลูบหัวอีกฝ่าย
"........."
"ซักวันจะมารับซังมีของเราไปดูแลด้วยตัวเราเอง" แบคฮยอนให้สัญญาที่หนักแน่นเขาหารู้ไม่ว่าการที่เขาเจ็บอยู่ในอกอยู่ในตอนนี้เป็นเพราะเหตุใดแต่เขารู้ว่าในวันข้างหน้าเขาไม่อยากจากคยองซูอีกครั้ง

"ได้สิ จนกว่าแบคฮยอนจะมารับเราจะรัษาตัวให้ดี ถึงวันนั้น เราจะได้สมกับเป็น ซังมี ของแบคฮยอน "

.
.
.
.
.
.
TBC
..........................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #19 หนีตามจุนซู (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 00:13
    โง้ยยย อย่าลืมมารับซังมีน้าา
    #19
    0
  2. #14 xiahA (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 22:53
    น่ารักจังเลยย มารับซังมีเร็วๆน้าา
    #14
    0