Os/sf "BAEKDO" , "KRISYEOL"

ตอนที่ 10 : (SF) My prince the series "Remember u" 3/3 END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    24 พ.ย. 61






"คยองซู"

"ชานเลี่ย"

สองร่างวิ่งเข้าหากันก่อนที่กอดกันกลม

"คิดถึงจัง...ใยเจ้าน่ารักเพียงนี้คยองซู"

เจ้าของร่างเล็ก ผิวขาว ที่มีตาโตๆแก้มยุ้ยและริมฝีปากรูปหัวใจเป็นองค์ประกอบของใบหน้าเรียวเล็ก เขินเล็กน้อยเมื่อเพื่อนเก่าชม 

"เจ้าก็น่ารักชานเลี่ยแต่เจ้าสูงขึ้นมากเลย" 

"555 ขอบใจเจ้ามากนะ" ชานยอลหัวเราะให้กับควายน่ารักของเพื่อนก่อนที่ทั้งสองจะถามเรื่องราวของแต่ละคนในเวลาที่ผ่านมาตลอดสิบหกปี ก่อนที่คยองซูจะถามถึงการที่ชานยอลมาอยู่ที่โครยอเพราะนี่ไม่ใช่การนัดเจอกัน่หากแต่เราสองคนต้องมาที่นี่ในเวลาเดียวกัน 

"ชานเลี่ยเจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวกับเราใช่หรือไม่"

"อือ...ก็คงใช่"

"แล้วเจ้ายอมเช่นนั้นหรือ....ท่านมิรู้จักเจ้านะ"

"ตอนนี้รู้จักแล้วล่ะ"

ทั้งคู่จบเรื่องไว้แค่นั้นก่อนจะเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นไปก่อน ชานยอลปล่อยให้เพื่อนพักผ่อนส่วนตัวเองก็ไปอาบน้ำแล้วเตรียมตัวเข้านอน 

.

.

.

สองวันมานี้ชานยอลได้ออกไปเที่ยวกับท่านพี่อี้ฟานพร้อมกับพาคยองซูไปด้วยโดยในวันแรกนั้นก็อึดอัดกันอยู่ไม่น้อยแต่คนกลางชานยอลก็สามารถทำให้ทั้งคู่คุยและยิ้มให้กันได้ ส่วนวันนี้อี้ฟานก็พาทั้งชานยอล คยองซู พี่เลี้ยงของทั้งสองอย่าง มินซอกและจุมมยอน มาที่น้ำตกในป่าที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน

"นี่ๆ คยองซูเราไปนั่งตรงนั้นกันเถอะ" พูดจบก็ดึงแขนเพื่อนไปตรงโขดหินก่อนใหญ่ข้างๆบริเวณน้ำที่ตกลงมาจากเขาสูง

"ท่านทั่งสองจะสเดะ..เฮ้ย!!ไม่ใช่ จะไปนั่งตรงนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีมั้ยขอรับ? เดี๋ยวเสื้อผ้าเปียกแล้วจะไม่สบายนะขอรับ" จุนมยอนตะโกนไล่หลังเจ้านายทั้งสอง ที่เดิยออกไปได้ไม่ไกลนัก

.

.

"นี่ชานยอลข้าว่าเราทำตามที่

พี่จุนมยอนบอกกันเถอะ หากพรุ่งนี้ป่วยแล้วจะแย่เอานะ" คยองซูเตือนเพราะพรุ่งนี้เขาทั้งสองและใครอีกคนมีงานใหญ่รออยู่

"อือก็ได้" ชานยอลว่าตามเพราะหากวันพรุ่งนี้เขาป่วยคงไม่ดีแน่ๆ

คิดได้ดังนั้นทั้งคู่ก็พากันถอดชุดคลุมชั้นนอกออกแล้วเหลือชุดสีขาวบางๆที่ใส่เป็นชุดด้านในเอาไว้แล้วนั่งเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน

.

.

.

ด้านอี้ฟาน

เมื่อเขาพาคุณหนู?ทั้งสองมาที่น้ำตกเขากับจงแดที่ขอติดตามมาเที่ยวเล่นด้วยจึงเดินสำรวจรอบๆสถานที่นั้นแล้วปล่อยให้สาวๆ(?)เล่นน้ำไป

"อ้าว!! ท่านพี่มาแถวนี้ได้อย่างไร"

ทำให้จงแดลุ้นว่าองค์ชายรัชทายาทผู้ปราดเปรื่องจะตอบว่าอย่างใด

"ข้าพาสหายของข้ามาเที่ยวที่น้ำตกน่ะ"

"หึๆ" จงแดหลุดขำเมื่อได้ยินที่อี้ฟานพูด .... เป็นสหายกันแล้วเหตุใดยืนจุมพิตกันอยู่หน้าโรงเตี๊ยมข้ากัน หึหึ

"แล้วเจ้าล่ะ" อี้ฟานทำไม่สนใจ

"ข้ามามอบสิ่งของให้คนที่นี่น่ะ"

"หึหึ" แต่จงแดกลับนึกขำไม่หาย

"ขำอันใดเช่นนั้นหรือ คิม จง แด"

อี้ฟานถามเสียงเข้ม

"หามิได้ฝ่าบาท กระหม่อมเพียงแต่ใคร่อยากรู้ว่า เป็นสหายกันนั้น เขามอบจุมพิตให้กันได้ด้วยเช่นนั้นหรือพะย่ะค่ะ"

"0_0" องค์ชายรัชทายาทเบิกตา กว้างอย่างตกใจ

"5555 เช่นนั้นเจ้าพาข้าไปดูหน้า สหาย ของท่านพี่หน่อย จงแด"

"เชิญเสด็จพะย่ะค่ะ55"

"ย๊า!!! คิมจงแด!!!" องค์ชายรัชทายาทตะโกนไล่หลังเจ้าของโรงเตี๊ยมปากมากอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินตามหลังไป

.

.

"อ๋อ น้ำตกแห่งนี้เอง" องค์ชายแบคฮยอนเอ่ยเมื่อเห็นสถานที่ที่พี่ชายบอดว่าพา สหาย มาเที่ยวเล่น

"องค์ชายแบคฮยอนเคยเสด็จมาประทับที่นี่หรือพะย่ะค่ะ"

"อยู่ใกล้ที่แล้ว เลิกพูดเช่นนั้นเถอะ"

"อ่า ขอรับ"

"แต่ก่อนเคยมาน่ะ"

"อ๋อ ขอรับ"

"ไปเถอะ เดินออกมานานแล้วเดี๋ยวพวกเขาเป็นห่วง" องค์ชายอี้ฟานพูดหลังจากเดินตามมาสมทบ

" เขาเป็นห่วงหรือเป็นห่วงเขาหรือขอรับ"

"หากเจ้ายังอยากแต่งงานกับมินซอกอยู่ก็หุบปากซะ จงแด" อี้ฟานเอ่ยเสียงเรียบ

"อุ๊ย!!" จงแดทำเป็นตกใจก่อนจะเดินไปเงียบๆ

.

.

.

"°0°" สีหน้าขององค์ชายทั้งสองเมื่อเดินมาถึงแล้วเห็นผิวขาวเนียนละเอียดใต้เสื้อขาวบางกับผมยาวที่เปียกปอนลู่ลงไปตามใบหน้าของชานยอลและเพื่อนคนตัวเล็กทีกำลังเล่นน้ำ่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

">3<" สีหน้าจงแด กับร่างอวบของมินซอกทำให้เขามีความสุขยิ่ง

"ซังมี" องค์ชายแบคฮยอนเอ่ยออกมาแผ่วเบาเมื่อเห็นร่างเล็กของใครบางคนที่กำลังเล่นน้ำแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ทำให้องค์ชายรัชทายาทที่กำลังจ้องมองคนของตนได้สติ

"อะแฮ่ม! เจ้าว่าอย่างไรนะแบคฮยอน"

"ป่าวขอรับ"

"เช่นนั้นเรารอพวกเขาก่อนดีกว่านะ" องค์ชายอี้ฟานเอ่ยบอกแบคฮยอนก็พยักหน้ารับก่อนที่ทั้งคู่จะพากันหันหลังให้กับคนที่เล่นน้ำอยู่แต่ทว่าสวรรค์คงจะหมั่นไส้ความเป็นสุภาพบุรุษของเขากับน้องเมื่อ

.

.

.

"ท่านพี่อี้ฟานมาเล่นน้ำกับข้าน้อยสิขอรับ" เขาหันกลับไปมองตามเสียงเรียกก่อนจะเจอกับรอยยิ้มหวานของอีกคนทำให้เขาแทบจะทรุด

"นั่นสหายท่านหรือชวนมาเล่นด้วยกันสิขอรับ" คราวนี้เป็นเสียงของคนตัวเล็กกว่าเรียกทำให้ แบคฮยอนสะดุ้งเฮือกใหญ่

"เอ่อ......" อี้ฟานหาทางออกไม่เจอแต่เมื่อหันไปทางน้ำตกก็เจอรอยยิ้มหวานและเมื่อหันกลับมาก็เจอสีหน้าลำบากใจของน้องชาย

"ไม่ล่ะ ขอบใจพอดีน้องข้าไม่ค่อยสบายนัก ขอบใจที่ชวน"

"อ่าาาา เช่นนั้นเอาไว้ครั้งหน้าก็ได้ขอรับ"

"เฮ้อออออ/เฮ้อออออ" สองพี่น้องถอนหายใจพร้อมกันด้วยความโล่งอก เกือบจะพาน้องไปข่มขืนเขาแล้วมั้ยล่ะ?

"แบคฮยอนน้องพี่"

"ขอรับ"

"เราไปหามุมดีๆกันเถอะ" !!!?

.

.

.

"คิกคิก" ร่างบางทั้งสองหัวเราะกันคิกคักเมื่อแกล้งท่านพี่อี้ฟานกับอีกคนได้

"เจ้าเห็นหน้าท่านพี่อี้ฟานหรือไม่ช่างตลกนัก"

"เห็นสิ ชานยอลเห็นชายอีกผู้หนึ่งหรือไม่นั่น แบคฮยอนน่ะ "

"หื้อ?" ชานยอลทำหน้าสงสัย

"ป๋ายน่ะ ป๋ายเซียน "

"ห้ะ!! นั่นเจ้าป๋ายหรือ"

"ใช่แล้วล่ะ"

"เจ้านั่นจำเราสองคนไม่ได้สินะ"

"ข้ามีเรื่องบางอย่างอยากให้เจ้าช่วยน่ะ..."

"ว่ามาสิ"

ทั้งสองคุยกันก่อนเสียงพี่เลี้ยงจะดังขัดขึ้น

"คุณชายขึ้นจากน้ำได้แล้วนะขอรับเดี๋ยวจะป่วยเอา" เสียงจุนมยอนเอ่ยบอกคุณชายตัวเล็กที่ป่วยง่ายกว่าผู้อื่น ก่อนมินซอกจะเอ่ยสมทบ

"ใช่ขอรับขึ้นมากันเถอะ ใกล้เวลากลับที่พักแล้วนะขอรับ"

"อืมได้เดี๋ยวเราขึ้นไป" คยองซูตอบก่อนจะแยกกับชานยอลเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันคนล่ะที่

เมื่อชานยอลแยกกับคยองซูอี้ฟานก็แยกตัวออกมาจากแบคฮยอนเช่นกัน

"อ่ะ " ชานยอลสะดุ้งโหยงเมื่อลำแขนแกร่งสอดเข้ามาที่เอวของเขาแล้วโอบกอดเขาจากทางด้านหลัง

"สนุกมั้ย" เสียงทุ้มเอ่ยข้างหูทำให้ชานยอลที่ยังใส่เสื้อผ้าไม่เสร็จขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"สะ...สนุกขอรับ"

"สนุกที่แกล้งพี่ได้เช่นนั้นหรือ" ร่างสูงพูดพร้อมกับใช้นิ้วใหญ่ค่อยๆเกี่ยวเสื้อคลุมออกก่อนที่ผิวขาวจะปารกฏต่อสายตา

"ขะ....ข้าน้อยยังมิได้ทำอันใดเลยนะขอรับ" ชานยอลเริ่มหายใจติดขัดเพราะมือหนาสอดเข้ามาแล้วลูบไล้บริเวณเอวบาง

"เจ้าไม่รู้หรือว่าพี่คิดเช่นไรใยเจ้าจึงชวนพี่เล่นน้ำด้วยหากมิได้จงใจแกล้งพี่" พูดจบเขาก็ก้มหน้าลงไปเล็กน้อยเพื่อสูดดมความหอมที่ต้นคอขาวแล้วไล่ไปตามหัวไหล่

"ฮื่อออออ ข้าน้อยขออภัยนะขอรับหากท่านรู้สึกไม่ดี ข้าเพียงแค่แกล้งอื้ออ..ท่านเล่นเฉยๆ" ชานยอลร้องอื้ออึงออกมาด้วยความรู้สึกหวาบหวิวเพราะอี้ฟานออกแรงดูดย้ำหัวไหล่เขาตอนที่เขาพูดว่าจงใจแกล้ง ต้องมีรอยแน่เลย

"อ่ะ" ชานยอลร้องออกมาอีกครั้งตอนที่อี้ฟานจับร่างโปร่งให้หันกลับมาจ้องตากับเขา

"เอ่อ.."

"เจ้าเห็นแววตาของพี่หรือไม่ ชานยอล? เจ้ามองเห็นใครในนี้"

"ขะ.....ข้าน้อยขอรับ" ชานยอลหายใจติดขัดอีกครั้งเมื่ออี้ฟานยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกโด่งสัมผัสกับปลายจมูกของชานยอล

"หากเป็นเช่นนั้นเจ้าเป็นของข้าจริงๆเสียได้หรือไม่?"

"เอ่อออออ....อื้ออออ" คนใจร้อนไม่รอคำตอบแต่กลับบดริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากหน้าและเพิ่มความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆจนชานยอลเกือบจะคล้อยตามหากแต่รีบตั้งสติแล้วดันอกกว้างให้เพื่อขอลมหายใจ แต่คนพี่กลับใจร้อนอยากเป็นเจ้าของร่างโปร่งตรงหน้า แต่มือเล็กกลับดันอกออกแล้วเบี่ยงหน้าหลบ

"อย่าใจร้อนสิขอรับ ท่านพี่"

"........" อี้ฟานยืนกอดชานยอลแล้วฟังอยู่นิ่งๆ

"ตอนนี้ท่านรักข้ะ"

"ข้ารักเจ้า"คนพี่เอ่ยทันทีอย่างไม่ต้องคิดอะไรมากเพราะเขามั่นใจในความรู้สึกของเขาเอง

"แต่ข้าน้อยยังไม่พร้อมขอรับ"

".........."

" หากเวลานั้นมาถึงแล้วท่านพี่ยังมั่นคงต่อข้าน้อย ข้าน้อยให้สัญญาว่า......"

"............."

"เวลานั้นทั้งตัวและหัวใจของชานยอลคนนี้.....จะเป็นของท่านพี่อี้ฟานเพียงผู้เดียว" สิ้นเสียงชานยอลก็สวมกอดร่างสูงที่เอิาแต่ยืนนิ่งเพราะใจสั่นกับคำสัญญาที่อีกคนมอบให้

ชานยอลกับคยองซูมานั่งอยู่รวมกันบนห้องเมื่อทั้งสองเก็บสัมภาระเพื่อเตรียมตัวก่อนเข้าไปในที่ๆควรไปพักแต่แรก

"พรุ่งนี้แล้วสินะ" ชานยอลเอ่ยออกมา

"ใช่ เราอยากอยู่เหมือนคนธรรมดาเช่นนี้จังชานเลี่ย"

"ข้าก็เช่นกัน คยองซู แต่มันคงเป็นไปไม่ได้"

"นั่นสิ เราคงต้องยอมรับมันให้ได้"

"อืม เช่นนั้นเข้านอนเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้คนที่รออยู่คงจะไม่ชอบใจนักหากเจ้าสาวของพวกเขามิสดใส"

"อือ ราตรีสวัสดิ์ชานเลี่ย"

"ราตรีสวัสดิ์ คยองซู"

.

.

.

.

"จ๊ะเอ๋ท่านพี่คิดถึงข้าม้ายยยยยย"

เสียงน้องชายตัวมืดที่หายไปนานดังขึ้นในห้องขององค์ชายรัชทายาท

"ห้ะ!! เอ้ากลับมาแล้วหรือเจ้ากัมจงเด็กดื้อ"มาถึงก็ขัดความสุขเลยนะข้ากำลังคิดถึงตัวขาวๆ ผิวเนียนๆ ของชานยอลอยู่เชียว

"โถ่ ท่านพี่น้องไม่ดื้อซักหน่อย"

"ไม่ดื้อแล้วหายหัวไปไหนมา"

"เอาเถอะน่าเดี๋ยวข้าจักเล่าให้ฟังแต่ตอนนี้เชิญท่านรีบแต่งตัวเถิดกษัตริย์ทรงมีรับสั่งให้เราไปประชุมด้วย ข้าไปนะท่านพี่" พูดจบมันก็วิ่งออกไปทันที

.

.

.

ท้องพระโรง

"เอาล่ะ ข้ามีเรื่องจะบอกพวกเจ้าทั้งสามคนพี่น้อง"

"........." สามคยพี่น้องยืนรอรับสั่งอย่างเงียบๆ

"เพื่อเป็นการรวมบ้านเมืองให้เป็นปึกแผ่นและสานสัมพันธไมตรีโอรสทั้งสามแห่งข้าจักต้องอภิเษกกับเจ้าสาวทั้งสามเมือง"

"0_0!!"

"แต่ทว่าในรอบทศวรรษนี้ทั้งสามเมืองมิได้ให้กำเนิดราชธิดาแต่อย่างใด ฉะนั้น เจ้าสาวของเจ้าทั้งสามคนคือ โอรสของแต่ละเมือง"

"!!!"

"เชิญ" สิ้นเสียงพระเจ้าแทจง องค์ชายต่างเมืองทั้งสามก็เสด็จมา ณ พระที่นั่งก่อนจะแนะนำตัว

"ถวายบังคมฝ่าบาท กระหม่อม โอ เซฮุน โอรสลำดับที่12 ของกษัตริย์อินเซ แห่งแพ็คเจ พะย่ะค่ะ"

"ถวายบังคมฝ่าบาท กระหม่อม โด คยองซู โอรสลำดับที่ 2 ของกษัตริย์ อินซอง แห่ง ชิลลา พะย่ะค่ะ"

"ถวายบังคมทูลฝ่าบาท กระหม่อม

พู่ ชานเลี่ย โอรสลำดับที่ 2 ของฮ่องเต้จินจงกษัตริย์แห่งต้าหมิงพะย่ะค่ะ"

"เอาล่ะ...งานอภิเษกสมรสจักเกิดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า โดยรัชทายาทจักต้องแต่งงานกับองค์ชายชานเลี่ยจากต้าหมิง องค์ชายแบคฮยอนจักต้องแต่งงานกับองค์ชายคยองซูจากชิลลาูและสุดท้าย องค์ชายจงอินแต่งงานกับเซฮุนองค์ชายจากแพ็คเจ"

"เป็นพระกรุณายิ่งกระหม่อมรับราชโองการ" สามพี่น้องรับคำสั่งมาอย่างงุนงงก่อนที่พระราชาจักเลิกประชุมเขาทัังสามพี่น้องก็ไปที่พำนักของบรรดาเจ้าสาวของตนทันที

"ชานยอล" อี้ฟานเรียกทันทีหลังจากที่เข้ามาในห้องขององค์ชายจากต้าหมิง ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะคล้ายกับกำลังรอเขาอยู่

"ทรงจำคนผิดแล้วพะย่ะค่ะ กระหม่อมชื่อ ชานเลี่ย" ร่างโปร่งตอบออกมาพร้อมกับใช้ตาใสมองอีกคน

"ข้าไม่สน ใยเจ้าถึงหลอกลวงข้าเช่นนี้" อี้ฟานโวยวายก่อนจะสะอึกกับคำพูดของอีกคน

"เหตุผลคงเป็นเช่นเดียวกับที่ท่านไม่บอกข้าน้อยว่าท่านคือ องค์ชายรัชทายาทแห่งโครยอพะย่ะค่ะ"

พูดจบองค์ชายแห่งต้าหมิงก็ลุกขึ้นมาก่อนที่จะเดินเข้าไปสวมกอดร่างสูงเอาไว้

"ท่านพี่ ขอทรงอย่าโกรธเคือง น้อง เลยนะ "

"แล้วทำไมเจ้าไม่บอกข้า"

"อยู่ๆท่านจักให้ น้อง เดินเข้าไปบอกท่านว่า น้องเป็นเจ้าสาวของท่านเช่นนั้น ท่านจักเชื่อน้องหรือ"

".........."

"ที่น้องไม่ทูลแต่แรกว่าเป็นใครเพราะน้องเองก็อยากรู้จักกับท่านในฐานะท่านพี่อี้ฟานคคนธรรมดาและอยากให้ท่านรู้จักข้าในฐานะ ชานยอลเด็กชายคนหนึ่งเท่านั้นเองพะย่ะค่ะ"

"......"อี้ฟานคิดตามคำพูดของชานยอลที่ตอนนี้เป็นชานเลี่ย

มันก็จริงอย่างที่น้องพูดหากเราเจอกันในฐานะองค์ชายเช่นนี้ต่างคนต่างก็ต้องรักษาเกียรติด้วยกันทั้งคู่และคงลำบากใจมากกว่านี้ที่รู้ว่าจักต้องแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักกัน

"......"

"จุ๊บ!!! ท่านพี่หายโกรธน้องนะ" ชานยอลเห็นว่าคนพี่เงียบไปนานจึงคิดว่าร่างสูงคงโกรธเคืองตัวเองมากแน่ๆจึงเงยหน้าขึ้นไปจุูบลงบนสันกรามขององค์ชายรัชทายาทเบาๆ

"ก็ได้ พี่จักไม่โกรธเคืองอันใดอีกแต่...."

"ขอรับ"

"เจ้าจักต้องยกริมฝีปากนิ่มๆนี้ ให้แก่พี่"

"งื้อออออ ก็ได้ขะ...อืมมม...ฮือออ"

.

.

และแล้วริมฝีปากของชานยอลก็โดนอี้ฟานดึงเล่นทั้งวัน

.

.

.

.

END PART

.

.

.

...............................

องค์ชายมาแล้วจ้าลืมกันยางงงง 

เรื่องนี้อิงมาจากประวัติศาสตร์มโนของโรท์เองน้าาา555 ถ้าภาษาบกพร่องไรท์ก็ขอโทษด้วยนะคะ พอดีเกิดในยุคที่ใช้กุเมิงงแล้วว55 ้าคืนนี้ไรท์ไม่หลับซะก่อนคงมีสเปเชียลน้องแบคกับพี่คยองคนโหดอีกตอนตามมาอยากอ่านมั้ย...ถ้าเอามาลงก็ต้องอ่านอ่ะไรท์เขียนแล้วไรท์บังคับ 555 ไปแล้วค่าาาาเดี๋ยวหลับซะก่อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #35 RainbowKrisYeol (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 11:09
    เนื้อคู่กันชัดๆ แง้งงง รักกันนานๆ นะคะ
    #35
    0