OS/SF Got7....AllJae 2Jae 2Young yugjae jackjae markjae bamjae

ตอนที่ 10 : SF เสื้อสิ้นลาย 2Jae ตอนพิเศษ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    16 ส.ค. 62







พิเศษสอง


ยองแจเดินทางมาถึงอเมริการพร้อมแจบอมตามความเห็นดีเห็นงามของครอบครัวอิมและครอบครัวชเว ส่วนยัยหนูคาเอลร่ายองแจฝากไว้กับแม่ของตนไม่อยากเอาแกมาด้วยเพราะไม่รู้ว่าจะได้กลับตอนไหน


การมาครั้งนี้ยองแจคิดเอาไว้แล้วว่าเขาจะยังไม่กลับบ้านถ้ายังเดินไม่ได้ วันนี้คุณหมอนัดเข้ารับการผ่าตัดแม้จะทำแล้วสองครั้งแต่ครั้งนี้ก็อดตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี


"คนไข้เตรียมตัว อ้าวคุณยองแจนี้เองก็ว่าอยู่ทำไมชื่อคุ้นๆ"


"คุณหมอ..."


"อ่าใช่ลืมไปเลยตอนนั้นคุณไม่รู้สึกตัวนี้เนาะแถมยังไปฟื้นที่เกาหลีอีก ผมคิมยูคยอมครับเจ้าของไข้ที่ผ่าตัดให้คุณครั้งนั้น"


ยูคยอมแนะนำตัวกับอีกคนพร้อมรอยยิ้ม ทำไมเขาจะจำยองแจไม่ได้กันเขาเคยเป็นเป็นแพทย์สนามของค่ายอาสาสมัครอยู่สองสามครั้งเจอกันแบบผ่านๆก็มีเพียงแค่อีกคนไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง


"อ้อครับยินดีที่ได้รู้จักและขอโทษด้วยที่จำคุณไม่ได้เลย"


"ไม่เป็นไรครับแล้วนี้แฟนคุณคนนั้นเขามาด้วยไหมครับ"


"พี่แจบอมนะเหรอครับ?"


ยองแจลองถามอีกคนกลับไปดูว่าจะใช่พี่แจบอมหรือเปล่า


"ใช่ครับ ตอนนั้นเขาเด็ดเดี่ยวที่จะบริจาคอวัยวะให้คุณมากเลยนะครับจนผมนึกทึ้ง จะมีสักกี่คนที่ยอมเสียสละมากขนาดนั้นเขาคงรักคุณมาก"


ยูคยอมพูดตามความเป็นจริงมันยากมากที่จะเห็นคู่รักแสดงออกถึงการรักกันและการเสียสละมากขนาดนั้น เขาเคยคิดว่าความรักเป็นเรื่องเลวไหลไม่มีใครที่จะยอมเสียสละเพื่อคนอื่นได้มากขนาดนั้นแต่พอเห็นแจบอมแล้วความคิดเขาก็เปลี่ยน


"คุณหมอครับที่จริงพี่แจบอมไม่ใช่แฟนของผมหรอกครับ"


"อ้าว นี้หมอเข้าใจผิดเหรอครับ?"


เขาดูแปลกใจนิดหน่อยเพราะเท่าที่รู้พวกเขาสองคนไม่น่าจะใช่พี่น้องกันแต่คำถามของเขาก็ได้รับการเฉลยเมื่อยองแจยกมือข้างซ้ายให้เขาดูก่อนที่จะเห็นแหวนเงินวงเรียบที่มาพร้อมกับเพชรเม็ดเล็กๆที่ฝังอยู่บนตัวเรือนนั้น


"อ่า แบบนี้นี่เองดีใจด้วยนะครับคุณเลือกคนไม่ผิด พรุ่งนี้คุณต้องเข้าผ่าตัดวันนี้พักผ่อนและทำจิตใจใสบายนะครับ ว่าแต่คุณแจบอมไม่มาด้วยเหรอครับ"


"พี่แจบอม..."


"เค้กนมสดกับชาเขียว...อ้าวคุณหมอหวัดดีครับ แปลกใจจังที่เจอคุณที่อเมริกา"


"ผมได้คำตอบแล้วละครับ"


ยูคยอมหันไปพูดกับยองแจด้วยรอยยิ้มหวานก่อนที่จะหันมาทางแจบอมที่พึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับของกินในมือดูท่าก็พอจะรู้แหละว่าเป็นของใครผู้ชายดิบห่ามแบบนี้ไม่น่าจะชอบของหวานได้


"พอดีผมมันเป็นหมอเร่ร่อนนะครับที่ไหนอยู่แล้วสบายใจผมก็ไปที่นั้น ผมนึกว่าคุณแจบอมไม่มาด้วยเสียอีก สบายดีนะครับ"


“สบายดีครับดีใจที่ได้เจอคุณที่นี้คุณเป็นคุณหมอที่เก่งผมฝากยองแจด้วยนะครับ"


"แหมชมแบบนี้ก็เขินแย่ซิครับครั้งนี้มันจะดีขึ้นครับผมจะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวัง"


ยูคยอมยิ้มร่าการทดลองของเขาค่อนข้างเป็นที่น่าพอใจกับคนไข้อีกหลากหลายที่เข้ารับการรักษาหลังจากที่การทดลองร่วมปีของเขาจบลง แม้จะใช้เงินมากแต่ทุกคนก็ยอมจ่ายเพราะผลลัพธ์ที่มันคุ้มค่ากับจำนวนเงินที่เสียไป


 

ต่อ

 

 

ยองแจอยู่ที่โรงพยาบาลเกือบสามเดือนแล้วตลอดสามเดือนเขาใช้ความพยายามทั้งหมดเพื่อที่จะกลับมาเดินได้อีกครั้ง ฝีมือการผ่าตัดของหมอยูคยอมก็เข้าขั้นเลยที่เดียวไม่เจ็บมากเสียเท่าไหร่แถมยังไม่ทิ้งรอยแผลเป็นให้อีกแต่เรื่องที่หนักใจสำหรับเขาในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องการผ่าตัดหรือการกลับมาเดินได้แต่มันเป็นเรื่องนี้ตั้งหาก


"ยองแจพี่ไม่อยากไปเลย"


"ไปเถอะครับที่นี้พยาบาลเยอะแยะเดี๋ยวพรุ่งนี้คุณแม่ก็บินมาหายองแจแล้วอย่างอแงซิครับ"


"แต่พี่..."


"ถือว่าไปช่วยงานป๊าไงครับ"


"เรื่องมากจริงๆเลย"


ที่พี่แจบอมบ่นไม่ใช่ว่าบ่นให้พ่อตัวเองแต่เขากำลังบ่นให้คู่ค้าคนใหม่ที่บริษัทไปดิวไว้ตั้งหากละ เจ้าของรายนั้นค่อนข้างที่จะเรื่องมากไม่ยอมคุยรายละเอียดงานกับตัวแทนของบริษัทหรือใครหน้าไหนแถมเธอยังเจาะจงเลือกเขาให้เป็นคนไปคุยและเจรจาอีกไม่รู้ว่ามาไม้ไหนแต่ทีแน่ๆคือเขาไม่ชอบใจเอาเสียเลย


"เอาน่าพี่แจบอมลูกค้ารายใหญ่เลยนะครับถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงจริงๆป๊าคงไม่โทรตามพี่แจบอมหรอกครับ"


"แต่พี่..."


"ยองแจอยู่ได้อย่าเป็นห่วงเลยนะครับ"


ยองแจกุมมือคนรักของตัวเองเอาไว้เขาก็อยู่ได้ไม่ได้แย่อะไรเสียหน่อยอีกอย่างตอนนี้มันโอเคมากแล้วเขาปรับตัวเข้ากับที่นี้ได้ดีเลยแหละได้เพื่อนใหม่อีกหลายคนจนไม่มีแม้กระทั้งเวลาเหงา


"งั้นพี่จะรีบไปรีบกลับนะถ้าเรื่องมากนักก็ไม่ต้องทำธุรกิจด้วยกัน"


"ใจเย็นๆซิครับหัวร้อนไปได้"


"ก็มันน่าหงุดหงิดนี้น่าอย่าให้เห็นหน้านะจะฟาดให้ด้วยคำพูดเลยคอยดู"


แจบอมคิดคำพูดที่เตรียมจะต่อว่าคนๆนั้นเต็มทีที่อีกคนค่อนข้างเรื่องมากเสียเหลือเกินต่อพอเอาเข้าจริงๆตอนที่นัดเจอกันเขาได้แต่นั่งนิ่งๆเงียบๆไม่พูดไม่จาอะไรจนเธอหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกับเอื้อมมือมากุมมือของเขาเอาไว้ส่วนเขาก็ชักมือออกทันทีเหมือนเจอของร้อนที่ไม่น่าเข้าใกล้หรือสัมผัสโดนผิวหนัง


"จำกันไม่ได้จริงๆเหรอคะบี"


คำถามเรียบง่ายรอยยิ้มสดใสดวงตาเป็นประกายของเธอไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนผมก็จำได้ไม่เคยลืมต่อให้มาแค่เสียงผมก็จำได้ไม่จำเป็นต้องโผล่มาทั้งตัวแบบนี้ก็จำได้


"ไม่เจอกันไม่กี่ปีคุณเย็นชาจังเลยนะคะนี้คุณจะลืมแฟนเก่าอย่างฉันไปแล้วจริงๆนะเหรอ?"


"ขอโทษทีนะพอดีฉันจำได้แต่คนที่ดีกับฉันเท่านั้น"


"หว่าแย่จังนี้นาฮยอนอุตส่าห์มาหาเลยนะคะไม่คิดถึงกันหน่อยเหรอ"


"น่าแปลกใจนะที่เธอคิดถึงฉันเพราะตอนทิ้งไปฉันจำได้แม้แต่หน้าเธอก็ไม่คิดที่จะหันมามอง"


เธอกับผมจบกันไม่สวยเสียเท่าไหร่จะว่าแบบนั้นก็ได้ เธอคือรักแรกของเขาที่รักมาก ก็เหมือนกับความรักแบบเด็กๆรักแสนบริสุทธิ์และสดใสเหมือนกับป๊อปปี้เลิฟของเด็กนักเรียนที่ยังไม่รู้แม้กระทั้งคำว่าเซ็กซ์ด้วยซ้ำ เธอกับผมเราคบกันตั้งแต่ตอนอายุสิบห้ารักกันมาเกือบสี่ปี แจบอมจำได้ว่าเขาให้เกียรติเธอมากขนาดไหนแค่จับมือยังไม่กล้าทำเพราะกลัวเธอเสียหาย ไปรับไปส่ง ยอมทุ่มให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ


เธออยากให้ทำอะไรเขาก็ทำให้หมด เป็นนักกีฬาโรงเรียน เรียนให้ได้ที่หนึ่งของสายชั้นเขาก็ทำ สุดท้ายก่อนเรียนจบในวัยสิบแปดปีเธอเดินมากับผู้ชายคนอื่นแล้วบอกว่าเราเลิกกันผมพยายามถามเธอ พยามตามเธอไปทุกทีแต่สิ่งที่ได้กลับคืนมาเพียงแค่คำพูดที่เจ็บแสบ


"ฉันไม่ชอบผู้ชายจืดชื่นเหมือนนายเอาจริงๆนะแจบอมนายนะมันผู้ชายประสาอะไร หึ แค่จูบก็ยังไม่กล้า โง่เง่ามากบอกให้ทำอะไรก็ทำฉันเกลียดผู้ชายแบบนายที่สุด อ้อที่ทนคบมาด้วยหลายปีเนี่ยไม่ใช่อะไรนะเพราะฉันเกลียดยัยดาฮยอนที่มันแอบชอบนายก็แค่นั้นสะใจเป็นบ้าเลยว่าไหม หึ จะบอกให้นะอีกอย่างแทคฮยอนร้อนแรงมากไม่เหมือนนายอ่อนหัด"


นั้นแหละครับคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผู้ชายที่ชื่ออิมแจบอมกลายเป็นคนละคนกลับตอนนั้นจนกระทั้งมาเจอกับชเวยองแจผู้แสนดี ตลกชะมัดเสเพมาตั้งหลายปีเพราะผู้หญิงที่ไม่เห็นค่าเพียงคนเดียว


"นั้นมันเรื่องเก่าน่าแจบอมอย่าไปใส่ใจมันเลยได้ไหม เอางี้ดีใหม่เราน่าจะมาคุยธุรกิจบวกเรื่องของเรากันนายว่าไง"


"ถ้าแค่ธุรกิจฉันจะคุยแต่ถ้าเรื่องอื่นฉันไม่คุยอ้ออีกอย่างฉันมีคู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานกันในเร็วๆนี้และฉันก็รักเขามากเธอมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย"


"จำไม่ได้เหรอว่าถ้าฉันอยากได้อะไรมันก็ต้องได้ถ้านายขัดใจฉันกำไรก้อนโตในไตรมาสนี้ของนายอาจจะหายไปน่ะ"


"แล้วฉันต้องขอร้องเธอเหรอ น่าขยะแขยงสิ้นดีหมดธุระจะคุยแล้วใช่ไหม ไร้สาระจริงๆ"


แจบอมไม่ต้องรอให้อีกคนได้พูดอะไรและนาฮยอนเองก็ไม่พูดอะไรออกมาเหมือนกันเธอแค่มองตามแผ่นหลังของแจบอมไปด้วยรอยยิ้มหวาน ทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะว่าเขามีแฟนแล้วต่อให้ต้องร้ายเธอก็จะทำเพราะเธอต้องการแจบอมคืนมานี้

 

ต่อ

 

"เป็นไงมั้งแจบอมทางนั้นยอมคุยธุรกิจกับเราไม"


คุณนายอิมถามลูกชายทันทีหลังจากเดินเข้ามาในบ้านแถมใบหน้าแจบอมยังบึ้งตึงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคงไม่มีอะไรคืบหน้า


"ไม่เซ็นกลับเจ้านี้นอกเจ้าเราจะไม่ได้กำไรก้อนโตแล้วเราจะขาดทุนไหมแม่"


"ทำไมถามแปลกๆแบบนั้นมันยากเหรอลูก"


"ก็ไม่เชิงยากหรอกถ้าผมกลับไปคบกับเธออ่ะ"


"ผู้หญิงในสต๊อกแกงั้นเหรอ!!"


ที่แบบนี้เสียงเข้มขึ้นมาเลยนะ


""แม่จำอิมนาฮยอนได้ไหม คนที่หักอกผมตอนอายุสิบแปด"


"ทำไมแม่จะจำไม่ได้คนที่ทำให้ลูกแม่กลายเป็นคนแย่ๆ เดี๋ยวนะอย่าบอกนะว่าเธอเป็น..."


"ใช่เธอเป็นเจ้าของบริษัทนั้นได้ข่าวว่าพึ่งขึ้นรับตำแหน่งต่อจากคนพ่อไม่ได้ ทั้งๆที่เธอรู้นะแม่ว่าผมกำลังจะแต่งงานเธอจะยอมร่วมลงทุนกับเราในไตรมาสนี้ถ้าผมกลับไปคบกับเธอ"


"งั้นก็ไม่ต้องไปสนใจแค่เจ้าเดียวตัดไปเลย"


เสียงเข้มๆของคุณอิมทำเอาแจบอมกับแชรยอนหันไปมองทันที เรื่องนี้แจบอมไม่ควรมารับผิดชอบถ้าต้องแบกรับแล้วทำให้หนูยองแจของตนต้องเสียใจก็ตัดๆไปซะบริษัทส่งออกรถยนต์มีตั้งหลายเจ้าแค่เจ้านี้ทำไมเขาต้องสนใจด้วยส่วนความสัมพันธ์ที่ดีงามของทั้งสองครอบครัวตั้งแต่รุ่นพ่อก็ให้มันจบตั้งแต่ตอนนั้นเถอะ


"แม่เห็นด้วยถ้าแกทำแบบนั้นเชื่อเลยว่ายัยเด็กนั้นจะไม่ปล่อยแกไปง่ายๆแน่และแกก็จะทำหนูยองแจหลุดมือไปอีก"


"ไม่มีทางหรอกแม่กว่าจะได้มามันยากขนาดไหน แม่กับป๊าไม่ต้องเป็นห่วงผมจะทำเรื่องนี้ให้มันกระทบกับทุกฝ่ายน้อยที่สุด"


"ถ้ารับมือกับเด็กจิตป่วยนั้นไม่ไหวก็บอกป๊าแล้วกันเห็นทีถ้าเล่นไม่เลิกป๊าคงต้อไปคุยกับคุณอิมเขาจริงๆแล้ว"


 

ต่อ



 

"แด๊ดดี้ๆ คุณพ่อยองแจบอกคิดถึงแด๊ดดี้ด้วยแหละ"


"หยุดเลยเอลร่าพ่อยังไม่ได้พูดอะไรเลยลูกอย่าคิดไปเองแบบนี้ซิ"


(คุณพ่อคงเขินมั้งครับยัยหนูของแด๊ด)


แจบอมยิ้มร่าบอกยัยหนูน้อยคาเอลร่าทันทีเพราะสังเกตได้จากแก้มซับสีแดงระเรือน่ามองของยองแจนั้น คนอะไรแค่เขินก็น่ารักน่าเอ็นดูไปหมด


ยัยหนูคาเอลล่าเจื้อยเเจ้วอยู่สักพักจนเป็นทีพอใจก่อนที่จะส่งโทรศัพท์ให้คุณพ่อไปคุยต่อส่วนตัวเองก็วิ่งไปหาคุณย่าที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก


(ไม่เหงาแล้วละซิลูกสาวไปหาถึงทีขนาดนั้น)


แจบอมแซ่วอีกคนที่ยังยิ้มไม่หยุด ยองแจอารมณ์ดีแบบนี้ตลอดเวลา อ่า เหมือนแจ็คสันว่าไม่มีผิดยองแจคือวิตามินและเป็นวิตามินที่เขาไม่คิดจะขาดมันไปแน่ๆ


"แน่นอนซิครับแล้วนี้พี่แจบอมทำงานเป็นไงมั้งครับราบรื่นดีไหม"


(ก็...)


"แจบอมค่ะเสร็จรึยังนี่เราต้องไปซื้อของเข้าบ้านอีกนะคะเร็วค่ะเดี๋ยวคุณพ่อรอ อ้าวนี้น้องยองแจน้องรหัสแจ็คสันรุ่นน้องแจบอมที่เคยเล่าให้ฟังใช่ไหมยินดีที่ได้รู้จักนะคะ นาฮยอนค่ะ"


ยองแจชะงักไปนิดหนึ่งกับคำแนะนำตัวของอีกคนถึงอย่างนั้นเขาก็ส่งยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร อ่า พี่แจบอมคงเจอคนที่คู่ควรแล้วละมั้งเจ็บจังเลยหัวใจจ๋า


"ยินดีที่ได้รู้จักครับ งั้นแค่นี้ก่อนนะครับพี่แจบอม"


(ยองแจอย่าพึ่งเดี๋ยว...ตู๊ดดดด)


ยองแจตัดสายไปโดยไม่ต้องการที่จะรับรู้อะไรอีกแล้วยิ่งก่อนจะวางสายเขาเห็นผู้หญิงที่ชื่อนาฮยอนเอื้อมมือมาคล้องแขนของพี่แจบอมแค่นี้มันก็อาจจะชัดพออยู่แล้ว


"อย่าคิดมานะยองแจมันอาจจะไม่ได้เป็นแบบที่หนูเข้าใจ"


ซอนมีเดินเข้ามาหาลูกชายของตัวเองที่ทำหน้าเศร้าอย่างเห็นได้ชัดทั้งๆทีเมื่อกี่กำลังร่าเริงอยู่แท้ๆ แจบอมนะแจบอม แต่ถ้าเป็นแต่ก่อนนางก็คงจะคิดเหมือนที่ยองแจคิดแต่ช่วงหลังๆมานี้แจบอมเปลี่ยนไปมากจนนางวางใจว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้อีก


"ยองแจไม่ได้คิดมากแต่ก็คิดไม่น้อยพอกัน ถ้าเป็นแบบนั้นมันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอครับพี่แจบอมควรเจอคนที่ดีและคู่ควรมากกว่านี้ ยองแจเคยเห็นคุณนาฮยอนเขาตามงานเลี้ยงสมัยก่อนเธอเองก็เก่งพอตัวน่าจะช่วยพี่แจบอมได้เยอะเลยที่เดียว"


"ยองแจ..."


“ไปทำกาบภาพกันต่อเถอะครับถึงเวลานัดแล้วเดี๋ยวหมอยูครอนาน"


ยองแจตัดบนเรื่องนี้ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ



 

ต่อ



 

"ฉันบอกเธอตอนไหนนาฮยอนว่าฉันมีนัดกับเธอแล้วนี้เข้าห้องทำงานฉันมาได้ไง"


"ก็แค่บอกว่ามาหานายนัดคุยเรื่องงานเธอก็ให้ฉันเข้ามาเลย"


"บางทีฉันก็ไม่รู้นะว่าจะสรรหาคำพูดไหนมาคุยกับเธอดีแต่เอาเป็นว่าช่วยอยู่ในส่วนของเธอไปจะได้ไหมแล้วให้ฉันอยู่ในส่วนของฉัน"


"ส่วนของฉันคือข้างนายน่ะ"


"ข้างกายฉันคือยองแจ"


"อ้อเด็กพิการรุ่นน้องของนายคนนั้นเหรอ"


"นาฮยอนเธอไม่มีสิทธิ์มาว่ายองแจของฉัน"


"แต่ก่อนฉันก็เคยเป็นของคุณ"


"เธอไม่เคยเป็นแม้แต่จูบเธอยังไม่เคยได้จากฉันด้วยซ้ำ"


แจบอมว่าให้อีกคนเสียงเข้ม แต่ก่อนนาฮยอนสำหรับเขายิ่งกว่าเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์แต่ตอนนี้นะเหรอ แค่คนรับใช้ยังเป็นไม่ได้เลย


"แต่ฉันได้หัวใจของคุณ"


"หัวใจโง่ๆนะเหรอแต่ก่อนนะใช่ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้วมาทางไหนก็ไสหัวไปทางนั้นซะแล้วจะหาว่าฉันใจร้ายไม่ได้นะเพราะฉันอิมแจบอมในวันนี้ไม่ใช่อิมแจบอมหน้าโง่เหมือนวันวานที่เธอรู้จักอีกแล้ว อ้อลืมบอกไปอีกอย่างยองแจไม่ใช่รุ่นน้องแต่เขาคือภรรยาของชัฉันชัดแล้วนะว่าฉันเปลี่ยนไปมากแถมยังเอาได้แม้กระทั้งกับผู้ชาย"


คำพูดที่แสนเจ็บแสนของแจบอมที่พูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้นก่อนที่จะกดอินเตอร์คอมไปหาเลขาหน้าห้องรอเพียงไม่นานเธอก็เดินเข้ามาหา


"ฮานิพาผู้หญิงคนนี้ออกไปแล้วฉันขอสั่งห้ามเธอไว้ด้วยถ้าไม่ได้ยินจากปากฉันว่าฉันนัดเธอคนนี้มาก็อย่าให้เข้าห้องรู้ใช่ไหมว่าถ้าเธอทำไม่ได้ฉันคงต้องหาเลขาคนใหม่ที่มีฝีมือมากกว่าเธอ"


แจบอมหันไปสั่งเลขาตัวเองเสียงเครียดแล้วหันกลับไปสนใจมือถือต่อ เขาพยายามที่จะโทรออกหายองแจหลายครั้งแต่ก็ไม่มีคนรับเขาเลยตัดสินใจต่อสายตรงไปหาคุณน้าชเวแทนและรอเพียงไม่นานปลายสายก็กดรับ


(ยองแจละ...)


"ยองแจทำกายภาพอยู่จ๊ะมีอะไรรึเปล่าแจบอมเล่าให้น้าฟังได้นะน้องดูไม่โอเคเลย"


แจบอมยอมเปิดปากเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณน้าชเวฟังอย่างไม่ปิดปังตั้งแต่เรื่องราวในอดีตจนถึงปัจจุบันเพราะเขาคิดว่าต่อให้คุณน้าไม่รู้จากเขาก็ต้องรู้จากปากของแม่เขาอยู่ดี


"น้าพอเข้าใจแล้วแต่ยองแจนี้ซิดูจะเข้าใจไปอีกแบบ"


(น้องคงคิดมากเพราะผมอาจจะจัดการเรื่องนี้ไม่เด็ดขาดพอ)


"ไม่ใช่ความผิดของเราหรอก แจบอมน้าเชื่อใจเราได้ใช่ไหมว่าจะไม่ทำให้น้องเสียใจมากไปกว่านี้"


(คุณน้าวางใจในเมื่อผมเลือกรักยองแจแล้วแต่ให้เจอใครทีดีกว่าผมก็จะรักแค่น้อง)


"ได้ยินแบบนี้น้าก็สบายใจ"

 



ต่อ

 



ยองแจไม่ใช่คนคิดมากและขี้อิจฉาถ้าพี่แจบอมจะมีผู้หญิงดีๆสักคนเข้ามาในชีวิตแทนคนพิการอย่างเขายองแจก็ยอม ยอมทุกอย่างนั้นแหละแม้ว่าตอนนี้ขาของยองแจจะเริ่มมีความรู้สึกขึ้นมาแล้วก็ตามแต่มันก็ไม่ได้ดีพอที่จะช่วยเหลือหรือคู่ควรพอที่จะเดินเคียงข้างพี่แจบอมได้ ยองแจไม่ใช่คนที่ดีเพียบพร้อมเหมือนที่คุณแม่กับป๊าบอก


ยองแจก็แค่เป็นคนใจเย็นที่ไม่ค่อยมีปากมีเสียงกับพี่แจบอมจนพวกท่านอดสงสารไม่ได้ก็แค่นั้น ยองแจไม่ใช่คนที่ติดตามข่าวสารบ้านเมืองมากมายขนาดนั้นแต่ข่าวที่พี่แจบอมควงคุณอิมนาฮยอนไปไหนมาไหนตลอดช่วงหลายอาทิตย์มานี้และที่พี่แจบอมบอกเขาว่าจะรีบมาหามันก็คงจะไม่มีอยู่จริงเพราะนี้ผ่านมาจะสองเดือนแล้วที่พี่แจบอมยังไม่กลับมาเลย


เอาจริงๆมันก็ดีนั้นแหละแต่มันก็ไม่ดีเสียเท่าไหร่ที่ต้องอยู่คนเดียวเพราะคุณแม่พายัยหนูคาเอลร่ากลับเกาหลีไปแล้วเพราะยัยหนูเปิดเทอม


"เห้ย"


"ถอนหายใจอีกแล้วนะครับเบื่อหน้าผมเหรอหรือเพราะมั่วแต่คิดถึงใคร"


"ไม่ใช่สักหน่อยคุณหมออย่ามั่วหน่อยเลย"


ยองแจหันไปว่าคุณหมอหนุ่มที่เดินเข้ามาทักกัน หลายเดือนมานี้เขาค่อนข้างที่จะสนิทกับคิมยูคยอมมากเลยที่เดียวชนิดที่ว่าสามารถคุยกันได้เกือบทุกเรื่องแต่น่าแปลกที่เขาไม่กล้านำเรื่องหนักใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ออกมาคุย


"ก็ใครจะไปรู้ช่วงนี้เห็นเป็นเสือยิ้มยากด้วยนี้หรือมั่วแต่คิดเรื่องข่าวของคุณแจบอมกัน โทษที"


เมื่อเห็นใบหน้าเศร้าๆของอีกคนยูคยอมเลยรีบขอโทษเขาเป็นหมอก็จริงแต่ข่าวสารด้านอื่นๆเขาก็เสพนะไม่ใช่ปล่อยปะละเลยไป


"ไม่สบายใจเรื่องนี้รึเปล่ายองแจ"


"เปล่า"


"ทำไมต้องหลบตา"


คุณหมอคิมเดินเข้ามาใกล้ยองแจมากขึ้นก่อนที่จะจับรถเข็นของอีกคนให้เห็นมาเผชิญหน้ากันเมื่อยองแจเบี่ยงรถหลบไป


"โกหกไม่เนียนน่าจะไปเรียนมาใหม่นะ ฟังผมนะยองแจผมไม่รู้หรอกว่าข่าวที่ออกมามันจริงหรือเปล่าแล้วผมก็ไม่รู้ด้วยว่าคุณแจบอมเป็นเหมือนในข่าวหรือบอกคุณว่าอย่างไงแต่ที่ผมรู้อย่างหนึ่งคือแจบอมรักคุณและเขาคงมีเหตุผลที่ยังไม่มาหาคุณตอนนี้"


"ยองแจไม่ได้คิดมากเรื่องนั้นถ้าพี่แจบอมจะมีใครจริงๆสักคนหรือเกิดพอใจใครขึ้นมา"


"แล้วคุณกังวลใจเรื่องอะไร?"


"ยองแจไม่อยากให้ตัวเองฉุดรั้งพี่แจบอมเอาไว้เพียงแค่คำสัญญาที่ว่าจะไม่ทิ้งไปไหน ยองแจยอมทุกอย่างที่จะปล่อยมือคู่นั้นเพื่อให้อีกคนได้เดินไปไกลขึ้นโดยไม่ต้องมียองแจคอยฉุดรั้ง คุณหมอยูคดูซิสภาพยองแจตอนนี้แค่จะช่วยตัวเองยังทำได้ยากเลย อนาคตด้านหน้าธุรกิจก็ต้องดำเนินและต้องรุ่งเรือง คุณนาฮยอนก็ไม่ใช่คนเลวร้ายเธอเป็นคนเก่งและเก่งมากที่จะทำให้ธุรกิจของพี่แจบอมก้าวหน้า"


"โธ่ยองแจ"


เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอิมแจบอมถึงได้รักชเวยองแจมากขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะสงสารไม่ใช่เพราะเห็นใจแต่เพราะยองแจเป็นยองแจ เป็นยองแจที่น่ารักที่เห็นอกเห็นใจคนอื่นเป็นยองแจที่แสนดีต่อให้อยู่ในสภาพร่างกายแบบไหนก็ไม่คิดที่จะปล่อยมือไปไหนแล้วถ้าเขาเป็นแจบอมเขาจะทำอย่างไงเขาก็จะกอดไว้ไม่ให้ไปไหนเช่นเดียวกันขนาดตอนนี้ที่ยองแจมีแจบอมกุมมือเอาไว้ไม่ห่างเขายังอยากเอื้อมมือไปกุมซ้อนทับอีกคนแต่มันก็ทำไม่ได้ไง การได้รู้จักกับยองแจมันยิ่งกว่าดีเสียอีก


"ช่างเถอะครับยองแจไร้สาระเอง"


ยองแจรีบตัดบทเพราะเขาเองก็ไม่อยากที่จะคิดอะไรมากไปกว่านี้แล้วพอแล้วมันเหนื่อยเกินไปที่จะแบกรับเรื่องทุกอย่างเอาไว้



 

ต่อ



 

ยองแจนั่งดูทีมีในแมนชั่นสุดหรูที่ตัวเองจับจองมาหลายเดือนอันที่จริงแมนชั่นนี้ไม่ใช่ของเขาหรือของแจบอมแต่เป็นของพี่มาร์คที่เป็นเจ้าของตัวจริงเสียสละให้ยองแจได้ยืมใช้งานเพราะพี่มาร์คไม่ได้อยู่ที่นี้


"ไปพักเถอะครับเอลลี่ผมอยู่คนเดียวได้"


"มันจะดีเหรอคะคุณยองแจ?"


"ดีซิครับพี่เอลลี่อย่าคิดมากซิผมทำอะไรเองได้ตั้งหลายอย่างแถมตอนนี้ขาเริ่มขยับได้แล้วนะครับ"


ยองแจไม่ได้โกหกแต่ตอนนี้ขาของเขาทั้งสองข้างมีความรู้สึกมากขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลยที่เดี๋ยว


"เอางั้นก็ได้ค่ะแต่ถ้าน้องยองแจอยากจะไปไหนหรือมีอะไรรีบโทรหาพี่เลยนะคะพี่"


"ครับ"


ยองแจตอบรับอีกคนก่อนที่เอลลี่จะเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปยังห้องพักที่อยู่ริมสุดของแมนชั่นทันที ยองแจนั่งดูรายการทีมีไปเรื่อยเปื่อยเพราะยังไม่ง่วงอันที่จริงตอนนี้มันพึ่งจะสามทุ่มเท่านั้นเอง อยู่ๆก็รู้สึกคิดถึงพี่แจบอมอยากจะโทรหาแต่ไม่โทรหาน่าจะดีเสียกว่า


"เห้ย"


หมับ


"นั่งถอดหายใจทำไมครับ"


เพราะมั่วแต่คิดอะไรอะไรเรื่อยเปื่อยเลยไม่รู้ตัวว่ามีใครอีกคนเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกพี่แจบอมกอดเอาไว้แล้ว


"พี่แจบอมมาได้ไงครับ"


"ขึ้นเครื่องมาซิคิดถึงเราจะตายอยู่แล้วเนี่ย"


"เหรอครับ?"


"ทำไมทำเสียงแบบนั้น"


"เปล่า"


ยองแจปฏิเสธพร้อมกับหลบสายตาคนเป็นพี่


"มีอะไรในใจที่อยากถามพี่ไหม"


ขวับ ขวับ


ยองแจรีบส่ายหน้าแทนคำตอบแต่ดูเหมือนว่าอีกคนไม่คิดแบบนั้น


"ถ้าไม่มีงั้นพี่มีเรื่องจะเล่าให้เล่าฟัง..."


"พี่แจบอมครับ"


ยองแจไม่อยากได้ยินคำบอกเล่าที่แสนเจ็บปวดเขาเลยเลือกที่จะเรียกอีกคนออกมาแทน


"เหนื่อยไหมครับ"


ยองแจเอื้อมมือมากุมใบหน้าของอีกคนเอาไว้ด้วยรอยยิ้มหวานแม้ว่าในรอยยิ้มแสนน่ารักนี้จะมีแต่ความเจ็บปวดอยู่เต็มไปหมดก็ตามแต่


"แค่เห็นยองแจพี่ก็หายเหนื่อยแล้วครับ เราเป็นไงมั้งอยู่ที่นี้เหงาไหมต่อไป..."


"ไม่ครับเพื่อนเยอะแยะ"


ยองแจบอกอีกคนพร้อมรอยยิ้มหวานเหมือนเดิมแม้ใจจะกำลังกลัวกับคำถามเชิงห่วงใยของอีกคนก็ตามเขาก็ได้แต่ภาวนาว่ามันจะไม่มีความหมายแฝง


"ก็ดีแล้วพี่กลัวยองแจจะเหงาเพราะครั้งนี้พี่ไปนานเลย"


"ไม่หรอกครับ แล้วพี่แจบอมละเป็นไงมั้ง"


"ก็ดี...ละมั้ง"


แจบอมตอบแบบขอไปทีไม่รู้ซิว่าตลอดสองเดือนที่ผ่านมามันดีจริงไหมเอาเป็นว่ามันคงจะดีละมั้งที่อยากน้อยเขาก็เคลียร์อะไรได้หลายอย่าง


"พี่แจบอม"


"ครับ"


"ยองแจว่า..."


"ว่า?"


ยองแจไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกนอกจากละมือจากใบหน้าอันหล่อเหลาของอีกคนก่อนที่จะถอนแหวนที่สวมอยู่นิ้วนางข้างซ้ายของตนให้อีกคนด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ


"เราพอแค่นี้เถอะนะครับ"


"ยองแจ!!"


แจบอมดูจะอึ้งไปกับการกระทำของคนรัก และแน่นอนว่าเขาไม่คิดที่จะยอมด้วยเรื่องอะไรละแจบอมพยายามที่จะใส่แหวนหมั้นของเขากลับไปยังนิ้วนางข้างซ้ายของยองแจเหมือนเดิมแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ง่ายเลยเมื่อยองแจดึงมือกลับชักมือหลบตลอดเวลา


"เราพอแค่นี้เถอะนะครับมันคงดีกว่านี้มากเลยถ้าพี่แจบอมได้ไปเจอใครทีดีกว่ายองแจที่คู่ควรมากกว่า"


"ทำไมใครหน้าไหนมันมาพูดอะไรให้เราฟัง"


"ไม่มีหรอกครับยองแจก็แค่พึ่งคิดได้"


"พี่ไม่เชื่อ"


"พี่ไม่จำเป็นต้องเชื่อยองแจก็ได้แต่ยองแจพูดจริงพี่ไปหาคนที่คู่ควรเถอะครับ"


ยองแจตัดสินใจแล้วไม่ใช่เพราะใครแต่เพราะเขาพึ่งคิดขึ้นมาได้ตอนที่อิมนาฮยอนมาหาเขาถึงโรงพยาบาลในตอนเช้าของวันนี้วันที่ยองแจถูกคุณหมอคิมเลื่อนนัดทำกายภาพเพราะตัวเองติดประชุมด่วนยองแจก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะเขาเองก็พยายามทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเพื่อให้ตัวเองได้กลับมาเดินได้อีกรอบอยู่แล้ว


แต่ที่น่าแปลกไม่ใช่เรื่องที่คุณหมอคิมติดประชุมแต่เป็นเรื่องที่ตอนนี้เขาเห็นผู้หญิงที่ชื่ออิมนาฮยอนอยู่ที่ห้องทำกายภาพของเขาในโรงพยาบาลชื่อดังของอเมริกาด้วยท่าทางสวยโฉบเฉียวแบบที่เคยเห็นในข่าว เขาแค่ยิ้มทักทายเธอตามมารยาทเมื่อเธอเดินมาหยุดอยู่ต่อหน้าเขา


"หวัดดีค่ะน้องยองแจพี่ชื่ออิมนาฮยอนน้องคงรู้จักพี่แล้วตามข่าวต่างๆแต่พี่ไม่คิดว่าแจบอมจะแนะนำพี่ให้เรารู้จัก"


"อ้อครับ"


"พี่จะไม่อ้อมค้อมนะยองแจ สภาพแบบนาย ขอโทษที่ต้องใช้คำพูดรุนแรงแบบนี้พอดีพี่แค่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับอิมแจบอมเลยที่ต้องมาติดเง็กอยู่กับผู้ชายที่พิการแบบนาย นายเคยคิดมั้งไหมว่าตัวเองไม่เป็นประโยชน์กับแจบอมแถมยังสร้างภาระให้เขาอีกมากมายถ้าพี่เป็นนายพี่จะถอยออกมา อ้อลืมบอกไปอีกอย่างพี่เป็นแฟนเก่าแจบอมที่คบกันมาได้เกือบสี่ปีแต่น่าเสียดายเราเลิกกันไปก่อนแต่ไม่เป็นไรนะเพราะตอนนี้พี่กลับมาแล้วและคิดว่าถึงเวลาที่เราต้องหลีกทางเพราะคนไม่มีประโยชน์อยู่ไปรั้งแต่จะสร้างความเดือดให้แจบอมไม่จบไม่สิ้น"


ยองแจไม่ได้ตอบอะไรเขาเคยยิ้มให้อีกคนเท่านั้น นาฮยอนได้พูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการแล้วก็เดินจากไปแต่ก็ต้องหุบยิ้มฉับพลันเมื่ออีกคนพูดประโยคที่ดูใจร้ายออกมา


"อ้อพี่ลืมบอกไปพี่กับแจบอมบินมาอเมริกาด้วยกันเมื่อคืนนี้เรามาหาดูชุดเจ้าสาวนะพูดแบบนี้คงไม่โกรธใช่ไหมที่แจบอมไม่ได้บอกเราก่อน"


"ไม่ครับ ยินดีด้วยถ้ามันเป็นแบบนั้น"


"อยากเลิก เลิกไปแต่พี่ไม่เลิกแล้วจะทำไม"


"แต่ยองแจตัดสินใจแล้วพอเถอะนะครับ"


"ไม่ ตอนนี้พี่ว่าเราคงคุยกันไม่รู้เรื่องพี่จะพาเข้านอน"


"ไม่ครับไม่ไป พี่แจบอมตั้งหากที่ควรออกไป"


"อย่ามางอแงยองแจพี่จะพาไปนอนแล้วระหว่างที่นอนก็คิดทบทวนด้วยว่าที่พูดออกมาแบบนี้มันดีแล้วจริงเหรอ พี่ให้เวลาคิดจนถึงพรุ่งนี้เช้าไม่งั้นพี่จะบอกเรื่องนี้กับคุณน้าซอนมีว่าลูกชายของคุณน้าเกเรอีกแล้ว"


แจบอมไม่ฟังการทักทวงของยองแจ ไม่สนแม้กระทั้งแรงขัดขืนที่ไม่ต้องการให้เขาอุ้มไปยังห้องนอนแต่มีหรือที่เขาจะสนใจเรื่องนี้ยองแจคงมีคนเป่าหูมา อย่างยองแจถึงจะคิดเรื่องนี้ตลอดเวลาแต่ก็ใช่ว่าจะรีบตัดสินใจง่ายดายขนาดนั้น


"อย่ามาว่ายองแจนะยองแจไม่ไปปล่อย ปล่อยเลย"


แจบอมไม่ได้สนใจอะไรเขาพายองแจเข้ามาจนถึงในห้องนอนก่อนที่จะวางอีกคนลงไปบนเตียงหนานุ่มนั้น


"ออกไปจากชีวิตยองแจเถอะนะครับพี่แจบอม"


"พี่ไม่ไปเลิกไล่พี่เสียทีได้ไหมจะให้พูดอีกกี่ครั้งว่าพี่ไม่ไป"


"แต่ยองแจไม่อยากอยู่ในชีวิตของพี่แล้วพอเสียที พอแล้ว"


ยองแจระเบิดเสียงใส่อีกคนแต่น่าแปลกที่ครั้งนี้เขาไม่ร้องไห้ออกมามันคงจะชินชาแล้วละมั้งกับความเสียใจและผิดหวัง


"ยองแจ พี่ว่าเราต้องคุยกันให้รู้เรื่องวันนี้แล้วแหละ"


"ยองแจไม่คุย ไม่คุยอะไรกับพี่ทั้งนั้น"


"โอเคไม่คุยก็ไม่คุยงั้นพี่จะออกไปหาอะไรดื่มกับไอ้มาร์คข้างนอกยองแจก็อยู่นี้ไปแล้วกัน"


"ไปหาพี่มาร์คหรือหาคุณนาฮยอนกันแน่ อึก"


เสียงสะอื้นไม่ได้ทำให้แจบอมหยุดอยู่กับทีแต่มันเป็นเพราะคำพูดของยองแจที่หลุดชื่ออีกคนออกมาตั้งหาก


"เมื่อกี่ยองแจว่านาฮยอนอย่างงั้นเหรอ"


แจบอมหันหน้ามามองอีกคนที่ตอนนี้ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวตัวเองไปเป็นทีเรียบร้อยแล้วเพื่อปิดกั้นการคาดคั้นจากแจบอมเอง แค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าใครเป็นคนที่สร้างกระแสสร้างเรื่องราวให้ยองแจของเขาต้องคิดมาก


"เห้ย"


แจบอมถอนหายใจก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวลงนอนข้างกายยองแจดึงเจ้าของร่างนิ่มนิ่มนั้นเข้ามากอดแม้ว่าจะได้รับอาการขัดขืนตอบกลับคืนมาก็ตาม


"ฟังพี่นะยองแจไม่ว่าเราจะไปรับรู้อะไรมาพี่ขอให้เราอย่าเชื่อ เชื่อแค่พี่ก็พอได้ไหมว่าพี่รักเราและไม่ได้ต้องการใครที่ดีกว่ามาเคียงข้าง ต่อให้เขาดีกว่านี้เก่งกว่านี้เดินได้วิ่งคล่องกว่านี้พี่ก็ไม่เอาเพราะอะไรรู้ไหมเพราะว่าพี่รักเด็กน้อยของพี่ไง พอเถอะนะไม่เอาไม่ร้องนะ"


"อื้อออออออ"


ยองแจกอดตอบอีกคนที่กอดตัวเองทันทีเขาก็อยากคิดแบบนั้นแต่มันจะเป็นการเห็นแก่ตัวกับพี่แจบอมมากจนเกินไปหรือเปล่านะ


 

ต่อ



 

"ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมนาฮยอนว่าอย่าทำอะไรให้ยองแจต้องคิดมากฉันถือว่าตัวเองเตือนเธอแล้วนะ"


คำเตือนของแจบอมยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอหลังจากที่อยู่ๆก็ถูกบิดาเรียกตัวไปพบกะทันหันหลังจากบินมาเที่ยวอเมริกากับเพื่อนได้แค่ไม่กี่วัน


"แกไปทำอะไรมาอิมนาฮยอนไหนเล่าให้พ่อแก่ๆคนนี้ฟังซิ"


"พ่ออย่ามามองหนูด้วยสายตาแบบนั้นนะหนูยังไม่ได้ทำอะไร"


"อ้อเหรอ แต่น่าแปลกใจที่หุ่นของเราล่วงกันปานเม็ดฝนเพราะอะไรรู้ไหม เพราะอิมแจบอมกับหวังแจ็คสันถอนหุ่นออกจากบริษัทเรานะซิ"


อิมซองจินยื่นเอกสารที่มีตัวหนังสือสีแดงระนาวให้ลูกสาวดูด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก


"หนูจะไปรู้รึไงกัน"


"เห้ย แต่น่าเสียดายว่าทำไมฉันรู้ แกไปทำเรื่องงามหน้าเอาไว้อันนั้นฉันก็พอจะเข้าใจว่ามันเป็นสันดารของแกแต่ที่แกตามไปสร้างความวุ่นวายให้แจบอมมันตลอดเวลานั้นนะก็ใช่เรื่อง จริงอยู่ว่าแจบอมกับแกเคยเป็นคนรักกันมาก่อนแล้วแกอยากได้เขาคืนแต่ฉันถามแกหน่อยซิว่าใครหน้าไหนมันทิ้งแจบอมไปถ้าไม่ใช่แก ในเมื่อแกทิ้งไป


 เขาไปเจอคนที่ดีคนที่รักเขามากมายขนาดนั้นและเขาก็รักอีกคนไม่ต่างกันแกจะพยายามไปแทรกกลางทำไม ฉันยังไม่ได้ว่าแกเรื่องการเซ็นสัญญาอีกนะรู้ไหมว่าบ้านอิมไม่ใช้บริการเดินเรือของเราแต่ไปใช้ท่าเรือของสกุลหวังเป็นเพราะอะไรแกจะทำตัวเหลวไหลอย่างไงก็ได้อิมนาฮยอนแต่แกจะทำให้มันกระทบกับบริษัทและความเป็นอยู่กับลูกน้องของฉันไม่ได้ ฉันจะตัดเงินเดือนแกพร้อมกับผลกำไรห้าสิบเปอร์เซ็น"


"พ่อ!!!"


"ไม่ต้องมาขึ้นเสียงใส่ฉัน อีกอย่างหนูยองแจที่แกไปละลานเขาถึงอเมริกานะพ่อก็เคยเจอแถมยังเอ็นดูมากด้วยจนอยากได้มาเป็นลูกบุญธรรมน้องของแกเพราะฉะนั้นเลิกไปรังควรน้องได้แล้วเข้าใจที่พูดใช่ไหม"


แม้ไม่อยากจะเข้าใจแต่ถ้าการตามลาวีไม่เลิกลาแล้วผลเสียจะกระทบกับเธอมากขนาดนี้เธอไม่เอาก็ได้ แต่ขอหน่อยเถอะขอไปให้เห็นกับตาไปดูให้แน่ใจอีกครั้งว่ายองแจมีอะไรดีนักหนาถึงได้มัดใจอิมแจบอมและคุณพ่อของเธอได้มากมายขนาดนี้กัน



 

ต่อ



 

ตลอดเวลาที่เธอทำตัวเหมือนว่างคอยตามยองแจมาเกือบเดือนมันเลยทำให้เธอมองเห็นอะไรหลายๆอย่างรวมไปทั้งความบึ้งตึงที่อีกคนมีให้อิมแจบอมด้วย แต่ใจนึกแค่เห็นก็รู้สึกสงสารอีกคนนักแต่ใจหนึ่งก็รู้สึกสมน้ำหน้าไม่อยากกลับมารักเธอเอง


"หวัดดียองแจ เจอกันอีกแล้วนะ"


"เธอมาทำไม"


"หึ คุยกันหน่อยไหมเจอบอม"


"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ"


"แต่ฉันมีนะอยากคุยมากด้วยทั้งกับนายและยองแจ"


"เธอนี้มัน..."


"เอาซิครับ เชิญนั่งก่อน พี่แจบอมไปสั่งเครื่องดื่มให้คุณนาฮยอนด้วยครับ"


ยองแจชวนอีกคนให้นั่งร่วมโต๊ะด้วยกันพร้อมรอยยิ้มหวานแม้ในใจจะรู้สึกแปลกๆที่เห็นอีกคนในตอนนี้แต่การเลี่ยงก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป


"เรียกฉันพี่เถอะแบบนี้ดูห่างเหิน"


"คือ..."


"อย่าทำหน้าลำบากใจหน่อยเลยฉันมาวันนี้มาดีน่าแค่อยากจะมาขอโทษนาย"


“ขอโทษผมทำไมกัน"


"ที่วันนั้นไปพูดอะไรที่ไม่เป็นความจริงแบบนั้น อันที่จริงนะยองแจฉันคิดแบบที่พูดจริงๆเรื่องของนายแต่เรื่องของฉันกับแจบอมไม่ใช่ความจริงแต่มันก็มีความจริงอยู่มั้งที่ว่าฉันเป็นแฟนเก่าของหมอนี้


แต่มันก็นานมามากแล้วและมันก็จบไม่สวยเสียเท่าไหร่เพราะอะไรรู้ไหมเพราะฉันทิ้งแจบอมไปหาคนอื่นก่อนจะเข้ามหาลัยอย่างไงละ ฉันเกลียดหมอนี้ทีดีและซื่อบื้อเกินไปแต่พอวันหนึ่งมานั่งคิดดูฉันก็เสียดายเลยอยากได้เขาคืนแต่วันนี้ฉันรู้แล้วแหละว่าต่อให้ทำแบบไหนก็ไม่มีทางได้กลับคืนมาเพราะว่ามันรักนายจนไม่เหลือใจให้ใครแล้วน่าอินฉาชะมัด"


นาฮยอนพูดอย่างที่เธอคิดจริงๆหลายอย่างที่เธอรู้สึกอิจฉายองแจอิจฉาทั้งๆที่ไม่ควรจะอิจฉาอีกคนด้วยซ้ำมันน่าขำดีนะว่าไหม


"รู้แบบนั้นก็ดีแล้วเลิกพยายามเสียทีฉันกับยองแจเดือนหน้าก็จะแต่งงานกันแล้วถ้าว่างก็ไปแต่ไม่มีการ์ดเชิญให้หรอกนะใช้บัตรเสือกของเธอเอาแล้วกัน"


"ดีจริงๆที่ฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายแบบนาย"


คำพูดของนาฮยอนทำให้ยองแจหันไปมองแจบอมตาโตอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เสือผู้หญิงแบบพี่แจบอมเนี่ยนะไม่เคยมีอะไรกับคุณนาฮยอน


"ไม่ต้องมามองแบบนั้นเลยตอนนั้นฉันยังเด็ก"


"เด็กกากนะซิไม่ว่าคนอะไรไม่เคยมีอะไรจนกระทั้งสิบแปด”


“หุบปากของเธอไปเลยแล้วฉันจะใจดีมีเมตตาแจกการ์ดให้"


"เดี๋ยวก่อนนะครับพี่แจบอมการ์ดเชิญอะไรใครเขาตอบตกลงแต่งงานกับพี่กัน"


ยองแจรีบแย้งออกมาทันที


"อ้าว นี้พี่ลืมบอกนายเหรอว่าเราจะแต่งงานกันเดือนหน้าขอโทษทีที่ไม่ได้บอกกลัวเราปฏิเสธอีก อีกอย่างบ้านอิมกับบ้านชเวเตรียมงานกันจะเสร็จแล้วน่าเราแค่กลับไปยัดตัวใส่ชุดเข้าพิธีก็พอ"


"ขี้โกงอีกแล้ว"


ยองแจต่อว่าอีกคนแม้จะดูเซอร์ไพร์สแต่ก็รู้สึกขอบคุณ


"แต่งงานกันนะครับยองแจ"


แจบอมกุมมืออีกคนเอาไว้ก่อนที่จะสวมแหวนที่อีกคนถอดคืนเขาก่อนหน้านั้นกลับไปยังนิ้วนางข้างซ้ายดังเดิม


"ถ้าปฏิเสธ"


"จะจูบให้ลืมทางกลับบ้านเลย แต่งงานกันนะครับยองแจ"


"ก็ได้ครับ"


"พี่รักเรานะ"


"ยองแจก็รักพี่แจบอม"


ยองแจกับแจบอมจับตากันหวานเยิ้มก่อนที่จะถูกขัดความโรแมนติกนั้นด้วยอิมนาฮยอนอีกที


"เหม็นเบื่อความรักไม่พอฉันยังต้องมารับรู้อะไรแบบนี้อีกเหรอว่ะเนี่ยโว๊ะเลี้ยงน้ำด้วยเจอกันงานแต่งแล้วกัน"

.

.

.

.

.

.

.

Talk

มันต้องมีตอนที่ 2  ตอนหน้าคู่ใครยังไม่รู้แต่เรารู้แล้วว่าแจบอมเป็นแบบนี้เพราะใคร วิ้งงงงง


ด้วยรักและขอบคุณ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

168 ความคิดเห็น

  1. #92 Mari-M (@mashimarokluay) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 03:17
    เกือบใจหายกับรักแรกของแจบอมแล้ว ดีหน่อยที่เเจบอมเป็นคนตรงๆเพราะหลายๆสิ่งถ้าเป็นเรื่องของยองแจ การพูดออกไปเลยคือดีที่สุด
    #92
    0
  2. #91 939393 (@naenaenea) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 03:08
    ถ้าเรื่องหน้ายังตัดสินใจเลือกคู่ไม่ได้ ก็ขอสเป ร้ายริษยาก่อนกะได้55555
    #91
    0
  3. #90 Pearlypim (@pearlypim) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 21:57
    คู่หน้าขอเป็นmarkjae ft.Milo&Coco เห็นโมเมนต์ในgot7today แล้วอยากฟินต่อ
    #90
    1
    • #90-1 งงเงย์ (@dill_elf) (จากตอนที่ 10)
      19 สิงหาคม 2562 / 11:58
      ขอดูคลิปก่อนนะคะ 555 เรายังไม่ดูเลยแต่มีตอนก่อนหน้าที่แต่งไว้ เรื่องเล่าน้องโค่
      #90-1
  4. #89 Peperme (@yuaypornwimon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 14:15
    รอน้าาาาา สู้ๆนะไรท์น้าาา
    #89
    0
  5. #88 pa_ern (@pa_ern) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 12:45
    เห้ออออ เกือบไปแล้ว แต่งงานๆๆๆๆๆ
    #88
    0
  6. #87 อันฮยอง (@dilllove) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 11:52
    รักกันดีๆได้ไหมกัวใจจะวาย
    #87
    0
  7. #86 KingkamolN (@KingkamolN) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 10:57
    งื้ออออ ไม่อยากให้น้องคิดมาก ไม่อยากให้น้องเสียใจอีกแล้ว
    #86
    0