บริษัทรับทำผิดกฏหมาย (Creepypasta Thailand)

โดย Black Apple

เด็กสาวที่เคยถูกรังแกกลั่นแกล้งตกเป็นเบี้ยล่างกลุ่มพวกเด็กเกเรในโรงเรียนหญิงล้วน เมื่อเธอได้รับโอกาสแห่งการล้างแค้น เลือดจึงไหลนองเต็มโรงเรียน

ยอดวิวรวม

348

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


348

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


1
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ส.ค. 60 / 04:53 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

                
     เรื่อง...บริษัทรับทำผิดกฏหมาย
            

   ในโลกใบนี้ผู้ที่อ่อนแอกว่าย่อมตกเป็นเหยื่อเป็นเครื่องมือของคนที่เข้มแข็งกว่า แม้แต่ในโรงเรียนมัธยมหญิงล้วน
ก็ยังมีพวกเด็กเกเรที่จับกลุ่มสร้างอิธิพลขึ้นอย่างพวกมาเฟีย คอยรีดไถกลั้นแกล้งบีบบังคับพวกเด็กเนอส์เด็กเรียน
ธรรมดาคนอื่นๆซึ่งก็รวมถึงปิยานุชด้วย เย็นนี้บนรถโรงเรียนก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ปิยานุชถูกพวกเด็กเกเรขู่บังคับให้ทำการบ้านของพวกเธอให้

         "  เดี๋ยวเอาสมุดการบ้านของพวกเราไปทำให้หน่อยนะ แล้วพรุ้งนี้ก็เอาไปส่งที่โต๊ะอาจารย์ให้ด้วยล่ะ  " หัวโจก
กลุ่มเด็กเกเรกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชันขึ้นหลังจากทิ้งวางกองสมุดการบ้านนับสิบเล่มใส่ตักปิยานุชที่กำลังนั้งอ่านหนังสือทบทวนตำราเรียนอยู่บนรถโรงเรียน ทำให้ปิยานุชรีบดึงแขนหลบหนังสือออกทำหน้าฉงนงวงงง และก็ได้ทำให้หัวโจกของกลุ่มเด็กเกเรไม่พอใจสีหน้าปฏิกริยาชั่ววูบนึ่งนั้น   

          " ทำไมปิยานุช เดี๋ยวนี้ชักสีหน้าไม่พอใจพวกฉันเหรอ !?  " พอหัวโจกถามย้ำก็เริ่มลงมือพลักศรีษะปิยานุชอย่างแรงแล้วดึงผมเปี๊ยจิกกระซิบถามข้างหูของปิยานุชใกล้ๆปากเธอ" ฉันถามว่าเข้าใจไหม !?  "ทำให้เพื่อนๆของเธอพากันหัวเราะชอบใจและคนอื่นๆในรถหันมาสมเภทปิยานุช

          " ขะ..เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะทำการบ่้านให้แล้วพรุ้งนี้จะเอาไปส่งที่โต๊ะอาจารย์ให้ด้วย !  " ปิยานุชรีบตอบรับด้วยอาการสั่นกลัวแต่ก็ทำให้เธอรอดจากความสนใจของพวกกลุ่มเด็กเกเรไปได้อีกครั้ง     

            หลังจากนั้นปิยานุชก็กลับมานั้งแอบร้องไห้บนโต๊ะเขียนหนังสือข้างหน้าสมุดการบ้านกองโตนั้น เธอเฝ้าถามตัวเองและหวังว่าเมื่อไหร่ที่พวกนั้นจะถูกลงโทษจะถูกกรรมตามสนอง แล้วขณะนั้นเองจู่ๆเธอก็ต้องหยุดสะอื้นไห้
ละขึ้นมองเสียงข้อความหนึ่งที่โทรศัพท์ร้องสั่นเตือน เมื่อปิยานุชเปิดดูทั้งน้ำตาคลอเบ้าก็ต้องขมวดคิ้วฉงน

            " บริษัทรับทำผิดกฏหมาย !?  " ปิยยานุชอ่านข้อความชื่อบริษัทประหลาดที่มีเครื่องหมายตราชั่งเอียงไปทางฝั่งซ้ายนั้นด้วยความฉงนประหลาดใจแล้วเธอก็ลองกดเข้าไปดูรายเอียดข้างในข้อความนั้น 

             ข้อความ :  บริษัทรับทำผิดกฏหมาย เรารับทำผิดกฏหมายทุกรูปแบบทั้วราชอณาจักร ทุกเรื่องที่คุณไม่อยากทำเองหรือไม่กล้าทำเอง รับรองผลลัพธ์และการกลบเกลื่อนร่องรอยหลักฐานที่ไม่มีวันสาวมาถึงตัวคุณได้ ด้วยทีมอดีตตำรวจสืบสวนและนักกฏหมายชั้นนำ เพียงโทรมาหาเราเบอร์นี้ 081-666-xxx 
             
             หลังจากปิยานุชอ่านรายละเอียดข้อความนั้นก็ลังเลตัดสินใจสักพักจึงค่อยลองกดต่อสายเบอร์โทรบริษัทประหลาดนั้นดู แล้วไม่นานนักก็มีชายผู้นึ่งรับสาย

             " สวัสดีครับที่นี้บริษัทรับทำผิดกฏหมาย เรารับทำผิดกฏหมายทุกรูปแบบ ไม่ทราบว่าคุณต้องการให้
เราช่วยทำเรื่องผิดกฏหมายอะไรครับ ขมขู่ ปล้นทรัพทย์ ลักพาตัว ส่งของเถื่อน หรือฆาตกรรม  ?  " ผู้รับสายกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบเชื่องช้าแต่แฝงไปด้วยพลัง พอปิยานุชได้ฟังดังนั้นก็นิ่งคิดตัดสินใจครู่นึ่ง

              " เออ..คือ ฉันอยากให้ช่วยลงโทษคนกลุ่มนึ่งให้หน่อยหนะคะ " ปิยานุชตอบแบบกล้าๆกลัวๆ 

               ฝ่ายผูั้รับสายพอได้ฟังดังนั้นก็แอบแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ขึ้นก่อนกล่าวสนทนาอธิบาย
เพิ่มเติมเสริมขึ้นต่อ

               " ได้สิครับ ส่วนเรื่องราคาก็ขึ้นอยู่กับระดับความรุนแรงความอยากง่ายและ
กำลังคนบวกอุปกรณ์สถานที่   "

                                      
                 และแล้ววันแห่งการลงโทษก็เริ่มขึ้น ในเช้าที่ทุกคนกำลังเร่งรีบนั้นเองบริเวณป้ายรถเมล์
อนุสาวรีชัยจู่ๆก็มีรถตู้ขับมาจอดเปิดประตูถีบหัวโจกของกลุ่มเด็กเกเรในร่างเปลือยปล่าวลงให้มาวิ่ง
แต่ตื่นปกปิดเรือนร่างกรีดร้องฝ่าฝูงชนอย่างคนเสียสติ ขณะนั้นที่โรงเรียนมัธยมหญิงล้วนสมุด
การบ้านของพวกเด็กเกเรก็ได้มาวางส่งกองบนโต๊ะอาจารย์ ส่วนพวกเด็กนักเรียนกำลังพากันตกตะลึงคลิป
ของหัวโจกเด็กเกเรที่วิ่งแก้ผ้ากลางป้ายรถเมล์อนุสาวรีชัย รวมถึงเด็กเกเรคนนึ่งในกลุ่มที่ก็กำลังนั้ง
ดูคลิปนั้นในห้องน้ำซึ่งเธอไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนแอบหยอดกาวร้อนที่กลอนประตูด้านหน้าก่อนที่เธอ
จะไม่ทันระวังฝูงงูหลากสีที่ถูกใครบางคนเทกระเป๋าเป้ลงมาจากช่องว่างข้างบนสันกำแพง ทำให้เธอ
ไม่สามารถดึงกลอนเปิดประตูออกมา ทำได้แต่พยายามเปิดพังประตูและกรีดร้องลั่นห้องน้ำมีเพียงงูบางตัวที่
เลื้อยออกมาจากช่องประตูระหว่างพื้นได้เท่านั้น 


              "  กรี๊ด.........! "               
       
 
                     พอตอนพักเที่ยงแม้สมาชิกคนสำคัญของพวกเด็เกเรจะลดจำนวนลง แต่พวกเธอก็ยังคง
แซงคิวแถวที่พวกเด็กนักเรียนคนอื่นๆที่ยืนต่อรอซื้อข้าวซื้อน้ำอยู่และพากันไล่พวกเด็กนักเรียนคนอื่นๆ
ให้ลุกจากโต๊ะกินข้าวที่นั้งประจำของกลุ่มตน แล้วพวกเธอก็เริ่มพากันพบสิ่งผิดปกติในอาหารน้ำดื่มที่
พวกตนรัดคิวซื้อมา


                       " นี่พิมพ์แกลองกินน้ำแก้วฉันดูดิ ฉันว่ารสชาติแม้งประแล้มประแล้มหวะ!  "เธอขมวดคิวกล่าว
พลางทำปากแจ๋บๆแล้วยืนส่งแก้วน้ำของตนให้พิมพ์ลองดูดหลอดเข้าปากชิมดู ซึ่งถึงกับทำให้พิมพ์บ่วนมันลงพื้น
แล้วละขึ้นมาบอกสรุปผลให้ฟัง " นี่มันเยี่่ยวหนิ ! "

                        แล้วเพื่อนๆบนโต๊ะของกลุ่มเด็กเกเรก็เริ่มตักครีบจิ้มก้อนอุจาระที่หมกอยู่ให้เส้นก๋วยเตี๋ยวใต้ข้าวขึ้นมาขณะที่บางคนซึ่งลิ้มรสเข้าปากไปแล้วพากันนำอ๊วกสำรอกออกมาใต้โต๊ะ ทำให้โรงอาหารเกิดความแตกตื่นเพ่งไปที่โต๊ะของกลุ่มเด็กเกเร        
                        หลังจากนั้นเมื่อเสียงกระดิ้งตีบอกเวลาเริ่มเรียน กลุ่มพวกเด็กเกเรที่กำลังง่วงแต้งหน้าโป๊ะเครื่องสำอางอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำก็เกิดเรื่องอีกครั้ง เมื่อบางคนที่เริ่มใช้ฟองน้ำแตะแป้งตลับขึ้นมาทาหน้ากับคนที่ใช้ลิปทาปากก็ต้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเพราะหน้าและปากของเธอที่ถูกเครื่องสำอางลุกไหม้เป็นแผลพุพองอย่างโดนน้ำกรด


      " กรี๊ด......!! "


                              พอถึงช่วงเวลาเรียนคาบสุดท้ายพวกเด็กเกเรที่เหลืออยู่3-4คนก็เริ่มสลดแอบคุยกระชิบ
นินทากัน

        
                        " ฉันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมากับพวกเราต้องเป็นฝีมือใครบางคนแน่ "


                             " ฉันก็ว่าอย่างนั้น มีแต่พวกเราที่ถูกเล่นงาน พวกแกว่าเป็นฝีมือใคร  ?   " ว่าแล้วพวกเด็กเกเรก็พากันไปมองหาคนที่เป็นตัวการซึ่งทุกคนได้หันไปเห็นปิยานุชที่กำลังน้ังแสยะยิ้มจ้องมองพวกเธออยู่อย่างอาฆาตพอดี ทำให้ปิยานุชรีบหลบสายตาลง สีหน้าท่าทางของเธอเริ่มกลับมาสั่นกลัวลนลานอย่างเก่้าอีกครั้ง 
                               จนหมดชั่วโมงเรียนคาบสุดท้าย พวกเด็กเกเรได้ชำเลืองมองปิยานุชครั้งสุดท้ายก่อนพากันเดินออกไปจากห้องเรียน 

                                " ทำไงดีพวกนั้นต้องรู้ตัวแล้วแน่ๆ!? " ปิยานุชเริ่มลำพึงลำพันกับตัวเองเมื่อไม่มี
ใครอยู่ในห้องเรียน ว่าแล้วเธอก็รีบควักโทรศัพท์ออกมากดเบอร์ต่อสายหาบริษัทรับทำผิดกฏหมายทันที
เมื่อได้ยินเสียงชายผู้นั้นรับสายเธอก็กล่าวจ้างวานทันที
                                  " คราวนี้ฉันต้องการให้ช่วยฆ่าพวกเด็กเกเรอีก4คนหน่อยคะ " ปิยานุชกล่าวอย่างลนลาน
หวาดวิตก

                                    " ได้ครับ แต่ขั้นต่ำของการรับจ้างฆาตกรรมอยู่ที่หัวละแสนบาทครับ ทันทีที่โอนเงินมาให้เราจะลงมือทันที "ผู้รับสายตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเป็นเรื่องธุรกิจธรรมดา ฝ่ายปิยานุชพอได้ฟังดังนั้นก็
ทวีความหวาดวิตกรีบเปิดสมุดบัญชีที่เหลือไม่กี่พันบาทดู แล้วไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไรต่อจู่ๆเธอก็ถูกใครบางคนที่สวมแหวนตรงหัวมีสัญลักษ์เครื่องหมายบริษัทรับทำผิดกฏหมายซึ่งนำเชือกห่วงป่มมาคล้องคอเธอ แล้วไม่กี่อึดใจ
ร่างของเธอก็ถูกเชือกนั้นกระตุกห่วงปมรัดคอลากลงจากโต๊ะเรียนถูไถไปกับพื้นห้อง โดยปลายสายอีกฝั่งลากโยงออกไปนอกหน้าต่างชั้น4ผูกติดกับท้ายรสบัสรับส่งนักเรียนที่กำลังแล่นออกไปจากโรงเรียน




Blackapple



--------------------------------------------------               

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ส.ค. 60 / 04:53


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

×