คัดลอกลิงก์เเล้ว

The Newspaper เด็กส่งหนังสือพิมพ์

โดย SL.Shiny

ชีวิตธรรมดาของเด็กหนุ่มผมทองสง่า ที่ใส่หมวกผ้าเก่าๆ ใบหนึ่ง เขามีเค้าโครงที่หน้าตาดีอยู่ไม่น้อย และเขาทำอาชีพเป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ตามบ้านต่างๆ ถึงอาชีพนี้จะไม่ได้เงินมามากนัก แต่เขาก็มีความสุขกับการส่งหนังสือพิมพ์

ยอดวิวรวม

298

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


298

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 มิ.ย. 56 / 14:55 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เป็นเรื่องสั้นที่แต่งไว้มานานแล้วละค่ะ 
ที่จะเอามาเสนอนี้เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นนะค่ะ
ถ้าเข้ามาอ่านมาเม้นท์ก็จะเป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวเล็กๆ ได้มากเลยค่ะ T v T 
ขอบคุณทุกท่านที่ทั้งหลงเข้ามาและอยากเข้ามาจริงๆ 
นะค่ะ (โค้ง)
cinnamon

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 1 มิ.ย. 56 / 14:55

บันทึกเป็น Favorite


The Newspaper

เด็กส่งหนังสือพิมพ์

              ชีวิตธรรมดาของเด็กหนุ่มผมทองสง่า ที่ใส่หมวกผ้าเก่าๆ ใบหนึ่ง เขามีเค้าโครงที่หน้าตาดีอยู่ไม่น้อย และเขาทำอาชีพเป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ตามบ้านต่างๆ ถึงอาชีพนี้จะไม่ได้เงินมามากนัก แต่เขาก็มีความสุขกับการส่งหนังสือพิมพ์

            ผู้คนที่อยู่ในละแวกบ้านต่างๆ ต่างรู้จักเด็กหนุ่มนั้นเป็นอย่างดี โดยเฉพาะพวกเด็กผู้หญิง... เพราะว่าเขามักจะมาส่งหนังสือตอนเวลาแปดโมงเช้าของทุกวัน และเขาก็มาตรงเวลาเสียด้วย ไม่มีใครไม่ชอบเขา รอยยิ้มที่เขามอบให้ผู้คนแต่ละวันล้วนเป็นรอยยิ้มที่สดใสและใสซื่อเสมอ

            จนวันหนึ่งเขาได้ไปส่งหนังสือพิมพ์ที่คฤหาสน์ใจกลางหมู่บ้านหลังหนึ่ง คฤหาสน์หลังนี้มีลักษณะเป็นคฤหาสน์ที่เก่าแก่ก็ไม่ปาน มีแต่ต้นไม้ที่เหี่ยวเฉา พื้นที่ดินในบ้านก็ดูราวแห้งแล้งเสียจนเหมือนกับไม่มีใครคอยดูแลพื้นที่นั้นมาเป็นเวลานาน วันแล้ววันเล่าที่เด็กหนุ่มเดินผ่านคฤหาสน์ เขาก็ได้แต่เก็บเอาความสงสัยมาว่า ในคฤหาสน์หลังนั้นมันจะกลายเป็นคฤหาสน์ร้างอย่างที่ชาวบ้านเล่าขานหรือเปล่า?

            แต่ถึงชาวบ้านจะเชื่อว่าคฤหาสน์หลังนั้นกลายเป็นคฤหาสน์ร้างแล้วยังไงล่ะ? เด็กหนุ่มก็ยังไม่อาจปักใจเชื่อได้กับคำพูดเหล่านั้น เขามักจะเข้าไปเกาะประตูรั้วสูงๆ เพื่อแอบดูความเปลี่ยนแปลงของคฤหาสน์หลังนั้นอยู่เป็นประจำ จนเด็กสาวในหมู่บ้านที่ชื่นชอบเขาได้ออกมาถามตรงๆ กับพฤติกรรมของเด็กหนุ่มหลังส่งหนังสือพิมพ์เสร็จว่า

“โมคลีส เธอชอบคฤหาสน์หลังนั้นหรอ? เห็นเข้าไปแอบดูบ่อยจัง?”

“ก็ไม่เชิงหรอกนะ ผมแค่สงสัยนิดหน่อย” เขายิ้มให้เด็กสาวที่ถามเขาอย่างไม่มีลับลมคมในใดๆ

“แล้วสงสัยอะไรเหรอ?” เธอถามต่ออย่างไม่ลดละที่จะรู้ความคิดของโมคลีส แต่โมคลีสก็ตอบไปตามสัตย์จริงในสิ่งที่เขาคิด

“ผมก็แค่อยากรู้ว่า ความเชื่อเหล่านั้นเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหนก็เท่านั้นแหละ ถ้าไม่เห็นด้วยตาของผมเองคงไม่เชื่อ ผมเลยต้องพิสูจน์ยังไงล่ะครับ”

เด็กสาวมองความมุ่งมั่นในดวงตาสีฟ้าครามอย่างแน่วแน่ของโมคลีสก่อนที่เธอจะยิ้มให้เขาอย่างไม่ติดใจอะไรกับความคิดของเขา

“งั้นก็พยายามเข้านะ” เธอโบกมือลาโมคลีสก่อนจะวิ่งเข้าไปในบ้านของเธอ โมคลีสไม่ได้ใส่ใจมากนักกับคำถาม เขาก็ได้ปีนขึ้นไปที่ประตูรั้วเก่าๆ ของคฤหาสน์นั้นอีกเช่นเดิม แต่แล้วสายตาเขาก็เข้าไปปะทะกับดอกไม้ดอกหนึ่ง มันมีกลีบใบเหมือนสีดอกคาเนชั่น มันออกดอกขึ้นได้ประมาณหนึ่งนิ้ว ทำให้เด็กหนุ่มรู้ได้ทันทีว่า คฤหาสน์หลังนี้มีคนอาศัยอยู่

“เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ...” โมคลีสพึมพำกับตนเองก่อนที่เขาจะเดินกลับไปที่กระท่อมไม้ที่ใกล้กับชานป่าของหมู่บ้าน มันเป็นกระท่อมที่โตมาพร้อมกับเขา เขานั้นรู้ได้เลยว่าแม่ที่ให้กำเนิดเขามาไม่มีเงินที่จะสามารถเลี้ยงดูเขาที่ยังเล็กได้ หล่อนจึงทิ้งเขาไปและปล่อยให้เขาใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง เขาจะต้องหางานเลี้ยงชีพตั้งแต่ยังเล็กเพื่อเอาตัวรอดในสังคมที่โหดร้าย

แทนที่ว่าเขาจะปล่อยให้ตัวเองกลับไปคิดถึงอดีตที่มันโหดร้ายนั้น สู้เขาเอาความคิดนี้ไปคิดถึงปัจจุบันเสียยังดีกว่า ไม่มีใครสอนเขามาตั้งแต่เกิดหรอก โมคลีสนั้นใช้ชีวิตโดยเรียนรู้สังคมภายนอกขณะทำงานเลี้ยงตัวเอง บางทีเขาก็เคยคิดอย่างโอ้อวดว่า สิ่งที่เขาได้เรียนรู้มานั้น ไม่จำเป็นต้องไปเรียนหนังสือเหมือนคนอื่นๆ เขาก็สามารถที่จะฉลาดและเอาตัวรอดจากสังคมได้มากกว่าคนอื่นที่เรียนหนังสือที่โรงเรียนเสียอีก

            โมคลีสหลับตาลงและปล่อยให้อดีตแล่นผ่านออกจากห้วงความคำนึงของเขาไป ตอนนี้เขาจะต้องรอคอยวันรุ่งเช้าที่จะถึงนี้อย่างตื่นเต้นไม่ไหว เพราะวันรุ่งขึ้นที่เขาไปส่งหนังสือพิมพ์เขาจะต้องเก็บหนังสือพิมพ์ไว้หนึ่งฉบับ เพื่อให้คนที่อาศัยในคฤหาสน์หลังนั้นได้รู้เรื่องราวของโลกภายนอกบ้าง

            ณ วันรุ่งขึ้น.... โมคลีสได้ไปรับหนังสือพิมพ์มาแจกจ่ายตามปกติ แต่ทว่าวันนี้เขาได้ขอเอาหนังสือพิมพ์เพิ่มมาอีกหนึ่งฉบับ ทำให้นายจ้างของเขางงกับคำขอของเขามากแต่สุดท้ายนายจ้างก็ให้หนังสือพิมพ์มาเพิ่มจากที่เคยแจกปกติ โมคลีสเดินไปแจกจ่ายตามบ้านอย่างเช่นเคย เขาก็ได้รับเสียงตอบรับมาอย่างดีเช่นเคย เขาแจกหนังสือพิมพ์จนหมดและเหลือหนังสือพิมพ์ฉบับสุดท้าย เขาเดินตรงไปที่คฤหาสน์หลังเก่าหลังนั้นอย่างตั้งใจ แต่ใจลึกๆ เขาเองก็กลัวอยู่ไม่น้อย

            โมคลีสปลอบใจตนเองที่เต้นสั่นโครมคราม ก่อนจะเดินเข้าไปกดสิ่งที่เรียกว่า ออดบ้าน

            ออททททททท~

            เสียงออดที่ดังขึ้นเมื่อสักครู่นั้น  มันก็ทำให้ผลตอบรับไม่ค่อยดีต่อสภาพจิตใจของเด็กหนุ่มเสียเท่าไหร่ มันเป็นเสียงที่เด็กหนุ่มคิดว่าไม่อยากจะได้ยินมันอีกครั้งเสียเลยยิ่งดี เมื่อเสียงออดบ้าน? ดังขึ้นประตูบ้านก็ยักจะไม่เปิดมาให้เด็กหนุ่มได้ยลโฉมตัวบ้านมันเลย ทำให้เขาต้องถือวิสาสะปีนรั้วขึ้นไปอีก..จนได้....

            ประตูรั้วเก่าๆ ที่สูงเฉียดฟ้าเพื่อกันไม่ให้โจรหรือขโมยที่ไหนเข้ามาในบ้านได้ มันทำให้การปีนของเขาลำบากเพราะปกติเด็กหนุ่มไม่ค่อยได้ปีนข้ามลงไปที่คฤหาสน์หลังนั้นเลยสักครั้ง ถือว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ปีนข้ามประตูรั้วบ้านคนอื่นอย่างนี้ ก่อนที่จะลงดิ่งลงพื้นพสุธานั้น โมคลีสก็ได้ทำการปลอบใจอีกเป็นครั้งที่สองก่อนจะกระโดดลงอย่าหวาดเสียวสุดขีด

            ปึก!

            แต่เสียดายที่ท่าลงนั้นดูไม่ค่อยสวยเสียเท่าไหร่ โมคลีสดิ่งลงมาจนหน้ากระแทกพื้นดินเข้าอย่างจัง จนเขาต้องร้องโอดครวญออกมาอย่างทรมาน เด็กหนุ่มลูบจมูกของตนเองก่อนที่ประสาทการรับเสียงของเขาได้ยินเสียงๆ หนึ่งดังเข้ามายังโสตประสาท ทำให้เขาต้องหันไปมองที่มาของเสียง

            “เฮ้ย! แกเป็นใครกัน!?” ชายหนุ่มผมยาวประบ่าสีเทาควันบุหรี่ ทรงผมเขาดูยุ่งและรกรุงรังเหมือนรังนก หนวดเขาที่ยาวขึ้นมานิดหน่อย ทำให้สภาพเขาดูโทรมกว่าปกติ และเสื้อผ้าที่เขาใส่นั้นก็มอสอเสียจนเหมือนขอทานที่มาขโมยบ้านของเศรษฐีอยู่

            ชายหนุ่มชี้มีดอีโต้ไปตรงหน้าของโมคลีสอย่างหวาดระแวง เขามองเด็กหนุ่มนั้นอย่างไม่น่าไว้ใจ ก่อนที่เด็กหนุ่มจะยืนขึ้นมาเต็มความสูงของชายหนุ่ม แต่ดูแล้วชายหนุ่มจะดูท่าทางสูงโปร่งกว่าเด็กหนุ่มไม่มากนัก โมคลีสยกมือขึ้นทั้งสองข้าง ก่อนจะพูดออกไปว่า

            “ผมเป็นแค่เป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ไส้แห้งเองนะครับ ” เด็กหนุ่มมองเขาอย่างยิ้มๆ ทั้งที่ในใจของเด็กหนุ่มเองก็กลัวของมีคมชนิดนี้อยู่เหมือนกัน

            “เหอะ! จะเชื่อได้มากแค่ไหนกันเชียว” ชายหนุ่มสบถคำออกมาอย่างไม่ไว้ใจเด็กหนุ่มเช่นเคย และมือของเขาเองก็กำมีดอีโต้นี้ไว้ชี้หน้าเด็กหนุ่มเช่นเคย แต่ถ้าสังเกตดูดีๆ มือของชายหนุ่มนั้นถือมีดอย่างผ่อนคลายไม่เกร็งเหมือนอย่างตอนแรก

            “เชื่อได้ไม่ได้ยังไง ก็สังเกตเอาเลยสิครับ ผมมาตัวเปล่าพร้อมกับหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับ” แต่ถึงมีดของชายหนุ่มจะชี้หน้าอยู่ก็ตาม แต่เด็กหนุ่มก็รู้สึกได้ถึงรังสีที่คุกคามนั้นน้อยลงกว่าคำถามแรก ผู้ชายคนนี้แค่หวาดกลัวคนที่จะมาทำร้ายงั้นสินะ เด็กหนุ่มนึกในใจ ชายหนุ่มมองเด็กหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า และสายตาเขาก็ไปเห็นหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ก่อนจะหยิบขึ้นมาดู

            “....”

            “เห็นไหมล่ะครับ ผมมาตัวเปล่านะ” เด็กหนุ่มยิ้มแต่ก็ยังไม่เอามือทั้งสองข้างลง ชายหนุ่มมองเด็กหนุ่มนิ่งก่อนจะถามออกมาอย่างสงสัย

            “ถึงจะเป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ แต่นายก็ไม่น่าจะรู้ว่าที่นี้มีคนอยู่” ชายหนุ่มมองเด็กหนุ่มปริศนาอย่างสงสัย

            “จะว่าไงดีล่ะ...คงเพราะผมรู้สึกว่าที่แห่งนี้จะต้องมีคนอาศัยล่ะมั้งครับ”

            “ความรู้สึก?” ชายหนุ่มมองเด็กหนุ่มอย่างงงๆ กับคำตอบที่ไม่ค่อยจะชัดเจนสักเท่าไหร่นัก

            “ครับ” เด็กหนุ่มยิ้มอย่างแจ่มใสหวังจะให้ชายหนุ่มได้รู้สึกผ่อนคลายและหายหวาดระแวงตัวของเขาเอง ชายหนุ่มเก็บหนังสือพิมพ์ของเด็กหนุ่มก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านดังเดิม

            “ส่งเสร็จแล้วก็กลับไปสิ” ชายหนุ่มตวาดไล่โมคลีส แต่โมคลีสกลับยืนอยู่นิ่งๆ มองชายหนุ่มเดินเข้าบ้านไป ก่อนที่โมคลีสจะตะโกนออกมาอย่างที่ชายหนุ่มไม่เคยคาดคิดมาก่อน

            “ผมขอมาส่งหนังสือพิมพ์ให้คุณทุกวันเลยได้หรือเปล่าครับ!!

            “เจ้าเด็กบ้า!! ฉันบอกให้นายกลับไปได้แล้วไงเล่า!! อย่ามาตะโกนเสียงดังก่อความน่ารำคาญ!!

            ชายหนุ่มตะโกนด่าอย่างเขินอาย ที่เด็กหนุ่มมาตะโกนแบบนี้ใส่ตนเอง เขาไม่เคยคาดคิดว่า เด็กหนุ่มที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าจะมาสนใจเขามากขนาดนี้ เขาไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะ แค่คิดว่าเจ้าเด็กนี่รู้สึกจะล้ำเส้นเขามาภายในจิตใจเขามากไปแล้วก็เท่านั้นเอง เจ้าเด็กนี่กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่!?

            ชายหนุ่มปิดประตูไล่อย่างรุนแรง คราวนี้โมคลีสก็คิดได้ทันทีว่า เขาควรจะออกไปจากตรงนี้ได้แล้ว

            “ฮะๆ” โมคลีสหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างปิดไม่อยู่ก่อนที่เขาจะปีนประตูรั้วอันสูงใหญ่นั้นออกไปข้างนอกดังเดิม “แล้วเจอกันพรุ่งนี้ครับ”
 

The End...

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ SL.Shiny จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 เมษายน 2557 / 05:06
    แอบหลงเข้ามาค่ะ ไรท์เขียนได้น่ารักประใจมาก
    บรรยากาศอยู่แถบหมู่บ้านทางยุโรปด้วย น่าจะเขียนเป็นเรื่องยาวนะคะ จะรอติดตาม XD


    ปล.คุณเจ้าบ้านซึนๆแบบนี้ต้องเสร็จโมคลีสคุงชัวร์
    #3
    0
  2. #2 อเล็กซานเดอร์ที่ 1
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 16:48
    ก็โอเค ดี น่าอ่าน แต่เสียงออดมันยังไงไม่รู้ โดยภาพรวมแล้วก็ใช่ได้เลย
    #2
    0
  3. วันที่ 30 เมษายน 2556 / 18:14
     ฮ่ะๆๆ น่ารักดีนะ สรุปใครเคะใครเมะ (<< ถามเพื่อ) คำพูดและบรรยายความรู้สึกของตัวละครสำหรับเราว่ามันยังแปลกๆ 
    Ps.ไหนๆก็ไหนๆ ทำไมให้เจ้าบ้านเปิดประตูให้ จะปีนกำแพงให้เหนื่อยเพื่อ??? =A= 
     
    #1
    0